[End] Stray Romance รักไม่จรจัด (binu)

ตอนที่ 1 : Chapter 1 : Full Moon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

Chapter 1 : Full Moon

By Alette


ในคืนดวงจันทร์เต็มเดือนส่องสกาวซ่อนอยู่หลังกลุ่มก้อนเมฆ


ชา อึนอู เดินอยู่บนทางเดินที่มีแสงสว่างจากไฟถนนและมองไปบนท้องฟ้า ก้อนเมฆดูหนาตาแต่ไม่ถึงขนาดที่ฝนจะสามารถมาคุกคาม เขาปัดปลายผมสีดำเข้มของเขา ดึงเสื้อโค้ทโอบรอบตัวเองให้อบอุ่น ชัดเจนเลยว่าสายลมของฤดูใบไม้ร่วงได้มาเยือนแล้ว ดูจากอากาศที่ดูหนาวมากเกินกว่าที่จะเป็นคืนในฤดูร้อน เร็วๆนี้ก็จะเป็นเวลาของเสื้อสเวทเตอร์อุ่นๆและช็อคโกแลตร้อนหลังจากผ่านกลางวันที่ยาวนาน


ระหว่างที่เดินอยู่ อึนอูกาเครื่องหมายกากบาทรายการที่ต้องทำในใจ เขามีสอบคลาสในคาบเช้าที่ผ่านมา ซึ่งเขาก็ได้อ่านหนังสือมาอย่างหนักและหวังว่าจะได้คะแนนออกมายอดเยี่ยม ตามที่กำหนดการที่เขาได้วางไว้ตั้งแต่ต้นเทอมนั้น คลาสต่อไปอีกคลาสเดียวในวันนี้นั้นจะเป็นการทบทวนเนื้อหาเพื่อเตรียมตัวสำหรับควิซต่างๆ หลังจากนั้นเรียนอีกหนึ่งวิชา ก่อนจะไปกินข้าวเที่ยงและต่อด้วยการไปทำงานในร้านคาเฟ่ตอนบ่าย


จากที่ ปาร์ค จินอู รุ่นพี่ของอึนอูและเป็นคนที่ประกาศตัวเองว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย เขากล่าวไว้ว่า นักศึกษาปีหนึ่งจะเรียนหนักสี่ปีพยายามเต็มที่จนหยดสุดท้ายเพื่อเพิ่มเกรด ซึ่งสามารถแบ่งนักศึกษาใหม่นี้ได้สองกลุ่มคือกลุ่มที่สนใจแต่เที่ยวเล่นปาร์ตี้กับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ และอีกกลุ่มหนึ่งคือคนที่สนใจที่อยากจะเรียนและประสบความสำเร็จในชีวิตจริงๆ แน่นอนว่าอึนอูจัดอยู่ในกลุ่มนักศึกษาประเภทที่สอง เขาไม่ได้เรียนหนักในโรงเรียนมัธยมเข้ามหาวิทยาลัยระดับท็อปเพื่อมาเมาเหล้าและอาเจียนใส่คนนู้นคนนี้


อึนอูมีแผน และแผนในตอนนี้ของเขาประกอบไปด้วยการตั้งใจเรียน ทำงานเสิร์ฟในตอนบ่าย และดูละครรักโรแมนติกในตอนค่ำ


และในตอนนี้ขณะที่อึนอูกำลังเดินกลับไปที่อพาร์ตเมนท์เขา เขาสะดุดตากับแสงสีทองบางอย่าง  เขาเร่งฝีเท้าจนกระทั่งใกล้พอที่จะบอกได้ว่าต้นแสงสว่างนี้มาจากร้านต๊อกบ๊กกี ร้านเล็กๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ถึงสองฟุต ร้านสว่างไปด้วยโคมไฟ แสงสีเหลืองนี้ทำให้น้ำซุปข้นสีแดงดูน่ากินมากขึ้น


มีนักเรียนมัธยมหญิงกำลังนั่งกินอยู่ข้างๆ ร้านนี้ อาจจะมาหาอะไรกินหลังจากเรียนพิเศษเสร็จ หนึ่งในนั้นชำเลืองมองมาที่อึนอู หนุ่มผมดำขลับยิ้มกลับไปอย่างสุภาพพร้อมก้มหัวนิดหน่อย ทำให้เด็กหญิงคนนั้นกระวนกระวายจนเกือบตกเก้าอี้ อึนอูจึงจำเป็นต้องพยายามกลั้นยิ้มนั้นไว้ แล้วหันไปยิ้มหวานให้คนขายตอนที่เขาสั่งอาหาร เขารู้นะว่าเขาดูดี อึนอูมีผมดำบริสุทธิ์บวกกับหน้าม้าที่ยาวปรกลงมาที่ตาและใบหน้าที่จัดอยู่ในกลุ่มที่เรียกว่าหล่องดงาม แน่นอนว่าอึนอูมักจะได้รับความสนใจอยู่เสมอ แต่เกือบตลอดเวลาเขาก็คิดว่ามันค่อนข้างเหนื่อยเหมือนกัน


เขารับจานกระดาษเล็กมาพร้อมกับยิ้มและกล่าวขอบคุณ แล้วจึงเดินออกไปหาที่นั่ง มีม้านั่งเล็กที่ปกคลุมด้วยน้ำค้างอยู่แถวๆ นั้น แต่อึนอูก็นั่งลงไปแบบไม่ได้สนใจอะไร เขาเริ่มต้นกินและคิดว่าจะดูอะไรดีระหว่าง ลีฮยอนวู หรือ ยูซึงโฮ เมื่อกลับถึงที่พัก


มีตาประกายคู่หนึ่งจ้องมองอึนอูและขนมของเขาด้วยความห่วงใย อึนอูมอง หลงใหล เมื่อตาคู่นั้นเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาเข้ามาทักทายด้วยเสียงนุ่มๆ เมี๊ยว


          มันคือ แมว แมวที่ตัวของมันมีขนสีดำเป็นส่วนใหญ่แต่ก็มีแต่งแต้มด้วยขนสีขาว ไม่ใช่ลูกแมวแต่มีบางอย่างในการเคลื่อนไหวของมันที่ดูเป็นผู้ใหญ่ มันส่งเสียงร้องเสียงเมี๊ยวครั้งที่สองสูงขึ้น แหลมขึ้น


         “สวัสดีเจ้าหน้าแมว” อึนอูกล่าวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยน เขามองลงมาที่ต๊อกบกกีของเขา จากนั้นกลับไปมองที่แมวตัวนั้น “เดาว่านายมาหาฉันเพราะอยากได้ของกินใช่มั้ยเนี่ย?

          

          เจ้าแมวร้องเมี๊ยวอีกครั้ง อึนอูรู้สึกเหมือนถูกมนตร์สะกด มันเหมือนกับแมวตัวนี้เข้าใจทุกอย่างที่เขาพูด เหมือนมีความฉลาดเปล่งประกายออกมาจากดวงตาคู่นั้นที่ตอนนี้กำลังมองไปที่จานกระดาษของอึนอู


          อึนอูยิ้มกับตัวเองพร้อมหยิบกระดาษทิชชู่ออกมา หยิบต๊อกบกกีแล้ววางอยู่ข้างๆ ตัวเขาบนม้านั่งไม้นั้น มันกระโดดขึ้นมาทันทีแล้วจึงเริ่มกิน เมื่อกินเสร็จแล้ว มันขยับลุกขึ้นมามองอึนอูแล้วร้องเมี๊ยวอีกครั้ง


          “หิวใช่มั้ยล่ะ?” อึนอูยิ้มกว้าง ครั้งนี้เขาวางทั้งจานของเขาลงให้แมวตัวนี้ ยังไงเขาก็ไม่ได้หิวขนาดนั้นอยู่แล้ว แล้วดูเหมือนเจ้าแมวจะมีความสุขกับการกินมากกว่าเขาเสียอีก อึนอูเอื้อมมือออกมาลูบหัวของมัน เนื่องจากมันไม่ได้ตอบสนองเขาด้วยการข่วน เขาจึงเริ่มเกาที่หลังหูของมัน แมวตัวนี้ไม่มีปลอกคอแต่ขนของมันทั้งนุ่มเรียบลื่นและสะอาด อีกทั้งดูเหมือนจะค่อนข้างเป็นมิตรด้วย


                “นายมีเจ้าของมั้ยนะ?


          ในตอนนี้เจ้าหน้าแมวได้เสร็จสิ้นการกินของมัน มันเลียซุปอีกนิดหน่อยด้วยลิ้นเล็กสีชมพู เมื่อเสร็จแล้วจึงผลักจานออกไปแล้วนั่งลงอย่างสบายใจ อึนอูยังคงลูบมันอยู่อย่างนั้น เขามีความสุขมากกับการรู้สึกสัมผัสขนดำนุ่มนั้นบนมือของเขา อึนอูมองไปรอบๆ หาเจ้าของแมวตัวนี้ แอบคาดหวังว่าจะใครบางคนวิ่งมาแล้วขอโทษที่ปล่อยแมวตัวนี้ออกมา แต่ไม่มี ไม่มีใครเลย


          มีความเป็นไปได้สูงที่แมวตัวนี้จะเป็นแมวจรจัดถึงแม้ว่ามันจะสะอาด มันไม่มีปลอกคอและดูดีเกินไปที่ร้องขออาหารจากนักศึกษาที่ผ่านไปผ่านมาในมหาวิทยาลัย มันดูเหมือนไม่รีบจะต้องไปที่ไหนอีกทั้งนั่งอยู่สบายใจอยู่อย่างนี้หลังจากกินอาหารของมันเสร็จ แต่ถ้ามันมีเจ้าของจริงๆ ล่ะ? อึนอูก็คงไม่สามารถอุ้มมันไปได้ ไม่งั้นจะกลายการการลักพาตัวแมวสิ


          ไม่ใช่แค่นั้น แต่สัตว์เลี้ยงไม่ได้อยู่ในแผนของอึนอูเช่นกัน สัตว์เลี้ยงมันทั้งสกปรก มันต้องการอาหาร ของเล่น และอีกหลายอย่างมากมาย อีกอย่างถ้ามันเป็นแมวจรจัด มันก็ต้องฝึกให้อยู่ในบ้านได้ แล้วไหนจะเรื่องโรคอีกล่ะ? มีหนึ่งล้านโรคและมีเชื้อโรคอีกมากมายเป็นพันล้านตัวที่ซ่อนอยู่ภายในขนสวยประกายนั้น


          ถ้าอึนอูรู้ว่าอะไรดีสำหรับเขา เขาคงทิ้งเจ้าขนฟูน่ารักนี้ไว้ที่ม้านั่งไม้นี้ กลับบ้านไปแล้วดูยูซึงโฮเล่นแมวแทนเป็นพันๆ ครั้ง เขาได้วางแผนชีวิตอนาคตข้างหน้าของเขาไว้หมดแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเก็บแมวจรจัดจากข้างถนนไปเลี้ยงไม่ว่ามันจะฉลาดหรือน่ารักขนาดไหนก็ตาม อึนอูหนักแน่นในความคิดนั้น


          เจ้าแมวเริ่มครางเบาๆ เอาล่ะ ความคิดของอึนอูเมื่อกี้พังทลายลง


          “โอเค เจ้าหน้าแมว นายมาอยู่กับฉันนะ” อึนอูพูดพลางอุ้มแมวขึ้น มันไม่ได้ข่วนหรือขู่อึนอูเลย เป็นสัญญาณที่ดี


          “ฉันจะพานายไปบ้านฉันนะ เดี๋ยวฉันจะเอาอาหารจริงๆ ให้กิน”


          หัวของมันชะเง้อขึ้นมองอึนอู จากนั้นเอาจมูกถูไถไปบนแขนของเขา ราวกับมันกำลังบอกว่าเขาตัดสินใจถูกแล้ว


          “นายนี่ดูจะฉลาดเกินกว่าแมวธรรมดาแล้วน้า” อึนอูพูดพร้อมกับยิ้ม จากนั้นก็ได้เดินทางต่อไปยังอพาร์ตเมนต์ของเขา

 

          ไม่นานหลังจากนั้น อึนอูนั่งอยู่บนเตียงโดยมีแลปทอปอยู่ด้านหน้าของเขาและเจ้าแมวอุปถัมภ์ตัวใหม่นั่งอยู่บนตัก มันร้องครางอย่างพอใจเมื่ออึนอูเกาที่หลังหูของมัน เขาได้ทำการเสิร์ชหาข้อมูลเรียบร้อยร้อยว่าอาหารที่ดีที่สุดสำหรับแมวคืออะไร และจากนั้นเขาทำอะไรบางอย่างจากที่หาได้จากตู้ในครัว เจ้าแมวกลืนกินอาหารมูมมามอย่างรวดเร็วและจากนั้นจึงนั่งลงบนโซฟา ปล่อยให้เวลาผ่านเลยไปจนกระทั่งอึนอูกินข้าวเย็นและล้างจานเสร็จ หลังจากที่เขาอาบนั้นเสร็จ เขาเข้ามาอุ้มเพื่อนคนใหม่ นั่งบนเตียงให้สบายที่สุด แล้วดึงแลปทอปออกมาเปิด


          หลายคนชอบบอกว่าอึนอูเป็นผู้ชายที่ละเอียดรอบคอบมาก และอึนอูก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ในขณะที่มือหนึ่งอยู่บนขนนุ่มสีดำ เขาทำการเสิร์ชหาคำแนะนำในการเลี้ยงแมว มีข้อมูล บทความ โพส์มากมาย อึนอูอ่านแบบผ่านๆ บุ๊คมาร์คบางอันไว้ และตัดสินใจว่าเพียงพอในคืนนี้ เขามีสิ่งที่จะต้องเขียนเหมือนกัน


          อึนอูเปิดบทความที่เขาได้เริ่มเขียนตั้งแต่เมื่อคืนก่อนหน้าขึ้นมา เขียนเพิ่มอีกนิดหน่อย หาคำผิดเพื่อจะได้แก้ไข เขารู้ว่ามันต้องมีแน่นอนอยู่แล้วอย่างน้อยหนึ่งคำ ทุกคนมีข้อผิดพลาด แต่ไม่ใช่เขา เขาจะยังเป็นเด็กผู้ชายละเอียดรอบคอบแบบนี้ต่อไปแม้ว่าสิ่งที่เขียนอยู่จะโพสต์ในบล็อคของเขาเอง


          อึนอูเริ่มเขียนบล็อกเมื่อตอนเขาเริ่มเข้ามหาวิทยาลัยในไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เขาคิดว่ามันเป็นไอเดียที่ดีที่จะเก็บความคิดในตอนที่ตัวเองยังเรียนอยู่ชั้นปีหนึ่ง เพราะเขาคงจะคิดถึงความทรงจำเหล่านั้นเมื่อตอนแก่ มยองจุนนั่นแหละที่เป็นคนโน้มน้าวอึนอูให้แชร์สื่อออนไลน์ทั้งหมดนั่น ภายในสองอาทิตย์บล็อกดังระเบิดมีคนอ่านเยอะมากมาย มินฮยอกยืนยันว่าเป็นเพราะการเขียนของอึนอู (“พี่เขียนได้เหมือนโมซาร์ทเลยอ่ะ” นั่นคือสิ่งที่มินฮยอกพูด ไม่ได้ถูกต้องอะไรหรอก แต่ก็น่ารักดี) แต่อึนอูก็ไม่เคยคิดว่ายอดการอ่านของเขาจะเพิ่มขึ้นเมื่ออัพรูปเซลก้ากับคำบรรยายนั้น นั่นทำให้ผู้อ่านส่วนใหญ่ของเขาเป็นนักเรียนหญิงทั้งมัธยมต้นและปลาย

                

          แต่ยังไงอึนอูก็ยังคงชอบอยู่ การเขียนบล็อกกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปแล้ว และมันยังพัฒนาทักษะการเขียนของเขาดีขึ้น และอีกอย่างหนึ่งคือผู้อ่านมากมายเขียนคอมเมนต์ที่ดี ดูมีการไตร่ตรองมีความคิด

                

          เมื่ออึนอูกำลังจะโพสต์ เขาตัดสินใจเพิ่มอะไรอีกซักหน่อย เขาหมุนเว็บแคม ยกแมวขึ้นมาข้างๆ ใบหน้าของเขา และกดถ่ายรูป รูปทั้งหมดออกมาน่ารักซึ่งทำให้อึนอูประหลาดใจ แต่สุดท้ายเขาก็เลือกรูปที่สามเพราะมันเหมือนกับแมวตัวนี้กำลังโพสต์ให้กับกล้องอยู่อย่างไงอย่างงั้น แปลกแฮะ เหมือนกับมันกำลังยิ้มด้วย แต่ช่างเถอะ แมวมันยิ้มไม่ได้ ถูกมั้ย? และแน่นอนว่าพวกแมวมันคงไม่ได้โพสท่าเพื่อถ่ายรูปด้วย

                

          ดูเหมือนว่าจำเป็นต้องหาข้อมูลอีกนิดหน่อยแฮะ แต่อึนอูก็ตัดสินใจได้ว่าไว้ทีหลังดีกว่า เขาทำการเพิ่มรูปในโพสต์พร้อมกับคำบรรยายสั้นๆ ใต้ภาพว่าคุณสามารถเจอเพื่อนแบบไม่คาดคิดได้ทุกๆ ที่ เขาอ่านทวนโพสต์หาคำผิดอีกครั้ง จากนั้นกดปุ่มโพสต์

                

          อึนอูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ไถหน้าจอดูข้อความเก่าๆ แต่อยู่ดีๆ ก็เสียงแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา มันคือข้อความจากกรุ๊ปแชท

                

          อึนอูยิ้มกว้างทุกครั้งที่เปิดข้อความในกรุ๊ปแชทนี้ มันเหมือนเป็นการรวมกันของกลุ่มคนที่ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย แต่กลับสามารถกลายเพื่อนกันได้โดยไม่ได้สนใจช่วงอายุวัยที่แตกต่าง  ครั้งหนึ่งมันเคยมีชื่อกลุ่มแชทที่เหมาะจริงๆ นะ แต่สุดท้ายก็จบที่มีการเปลี่ยนชื่อกลุ่มแชททุกๆ สามนาที ก็นั่นแหละ แค่รู้ว่ามันคือกลุ่มแชทก็พอ

                

          ข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมาคือของจินอู ผู้ที่เปลี่ยนชื่อ ID เป็นชื่อที่เขาเรียกตัวเองเวลาเมา

 

Jinjin:

อึนอู ทำไมเก็บแมวจรจัดมาเลี้ยงอ่ะ

พี่คิดว่า นายจะไม่ทำอีกแล้วนะ

MJ:

ใช่ จำตัวล่าสุดที่นายเก็บมาได้ป่ะ??

ตอนนี้ซานฮาไม่ยอมจากบ้านฉันเลย

               

          อึนอูหัวเราะเบาๆ เขากำลังจะพิมตอบกลับไป แต่อยู่ดีๆ คนอื่นก็เริ่มทำให้ข้อความบนหน้าจอไหลไปซะแล้ว


Sanha:

ใจร้ายอ่ะ มยองจุนฮยอง

หลังจากที่ผมซักผ้าเสร็จเหมือนกัน :[[

มันมีอะไรไม่รู้อยู่ในนั้น

แล้วผมก็คิดว่าพี่โกหกอ่ะ :/ ผมก็ไม่คิดว่าเสื้อขาวจะกลายเป็นสีเขียวเป็นธรรมชาติขนาดนั้น :/

Eunwoo:

ใจเย็นครับ ผมก็ไม่ได้จะอุปถัมภ์เป็นศูนย์พักพิงสัตว์ซักหน่อย

Rocky:

ห้ะ?? เกิดไรขึ้นอ่ะ??

MJ:

ถามจริงมินฮยอก ไปดูเร็ว

ในบล็อกของอึนอูอ่ะ ไปอ่าน

Eunwoo:

นี่พวกนายปักหลักตั้งแคมป์รอโพสต์ฉันอยู่เลยรึไงเนี่ย??

ไม่อะไรมากหรอก แต่มันแปลกอ่ะ

MJ:

อย่ามาตลกน่า

Jinjin:

ยังไงนายโพสต์เวลานี้เวลาเดิมทุกวันอยู่แล้วไม่ใช่หรอ

MJ:

ถ้าตั้งแคมป์จริงๆ พวกเราก็ตั้งแคมป์แค่ตอนกลางคืนอ่ะ

Eunwoo:

ประหลาดแท้

Rocky:

โอ้ อึนอูฮยองเลี้ยงแมวแล้ว

ก็ดีนะ

Sanha:

น่ากลัวง่าา D:

ทำไมมันยิ้มให้กล้องด้วยอ่ะ???

 

          อึนอูก้มลงมองเจ้าแมวที่นั่งอยู่บนตักของเขา รู้สึกเหมือนโดนด่าเลย แมวของเขาไม่ได้น่ากลัวซักหน่อย มีแค่คำเดียวที่เหมาะกับมันเท่านั้นแหละ น่ารัก หรือ ฉลาด นั่นแหละ มีตั้งหลายคำ แต่หนึ่งในนั้นไม่ใช่คำว่า น่ากลัว แน่ๆ

 

Eunwoo:

มันไม่ได้น่ากลัวซักหน่อย

จริงๆ แล้วมันฉลาดมากๆ เลยนะ

พี่เจอตอนเจ้าเหมียวนี้ตอนที่พี่กำลังกินต๊อกอยู่ แล้วมันก็มาขอกินด้วยอ่ะ

Sanha:

มันพูดได้?? :o

Rocky:

ยิ่งน่ากลัวกว่าเดิมอีก

 

          บทสนทนานี้ทำให้อึนอูถอนหายใจออกมาดัง บางครั้งสมาชิกที่เด็กที่สุดในกลุ่มสองคนนี้ก็พูดด้วยยากแฮะ เพราะไม่รู้เลยว่าที่ไอสองคนนี้พูดออกมามันจริงจังหรือเปล่า

 

Eunwoo:

ไม่ มันไม่ได้พูด

มันแค่มาขออาหารแบบแมวฉลาดๆ อ่ะ

MJ:

โอเค แบบขอทาน

Jinjin:

มันเป็นแมวต้มตุ๋น

เข้าใจละ

เหมือนนักต้มตุ๋นไง

แต่นี้เป็นแมว

Mj:

พวกเราเข้าใจแล้ว

แต่ไม่มีใครหัวเราะเพราะมันแป้กไง

Rocky:

ผมว่ามันก็ตลกอยู่นะ

Jinjin:

ขอบใจนะมินฮยอก

Sanha:

พี่ตั้งชื่อให้มันหรือยังครับ?

 

          ข้อความของซานฮาทำให้อึนอูชะงักและเริ่มคิด เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะตั้งชื่อเจ้าแมวนี้ว่าอะไร ตอนนี้มันกำลังนอนหงายหลังบนตักของอึนอู มองหน้าเขาด้วยสายตาที่ดูมีไหวพริบ และอึนอูก็พยายามคิดชื่อมันจากการที่มันจ้องแบบนั้น

 

                Eunwoo:

ยังเลย

พี่ยังคิดชื่อดีๆ ไม่ออกอ่ะ

Rocky:

ให้ชื่อร็อคกี้สิ

ผมว่านะ

MJ:

ถ้าให้แต่ละคนเสนอนะ

mj

สั้นดี

เหมาะกับทั้งตัวผู้ตัวเมียเลยด้วย

ทำให้นายนึกถึงร้าน Sunshine ไง

ตัวเลือกนี้ดีนะ

Jinjin:

พี่ว่าจินจินก็ดีนะ

MJ:

นี่นายใช้เวลาตั้งนานเพื่อพิมแค่ประโยคนั้นอ่ะนะ?

ไปนอนเหอะ

Jinjin:

แต่พี่แก่กว่าผม

MJ:

แต่ไม่มีใครบอกนี่

เพราะนายทำตัวเหมือนคนแก่อายุหนึ่งพันล้านปี

Jinjin:

ยังไงพี่ก็แก่กว่าอยู่ดี

MJ:

ฟังนะไอแก่

Rocky:

ยกที่หนึ่งเริ่ม

 

          การทะเลาะบ้าบอแบบนี้เริ่มขึ้นอีกแล้ว หนึ่งล้านครั้งกับการทะเลาะเรื่องเดิมๆ ซึ่งอึนอูก็พยาพยามอดทนปล่อยให้บทสนทนามันไหลไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาคิดว่ามันควรพอ จบ และเริ่มกลับเข้าเรื่องได้แล้ว

 

                Eunwoo:

เป็นการคุยกันที่ดีและน่าอ่านมากฮะ

แต่ตอนนี้ผมจะไปนอนแล้ว

MJ:

นายยอมรับว่าปาร์ค จินอู ดูแก่กว่าฉัน

ใช่มั้ยอึนอู??

Eunwoo:

ฝันดีฮะ

ผมปิดแจ้งเตือนกลุ่มนี้ละ

MJ:

รู้น่าว่านายไม่ได้จะไปนอนซักหน่อย นายกำลังจะไปดูละครต่างหาก

 

          มยองจุนพูดถูก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าอึนอูต้องพิมพ์ตอบกลับซักหน่อย เขาวางโทรศัพท์ลงแล้วเปิดแลปทอปอีกครั้ง อึนอูเกาเจ้าแมวจรจัดที่กลายเป็นสัตว์เลี้ยงหน้าใหม่อย่างอ่อนโยนบนตักของเขาในเวลาเดียวกันกับที่เขาตัดสินใจเช็คบล็อกของเขาอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย มีคนมาคอมเมนต์อยู่นิดหน่อย หนึ่งในนั้นมีมยองจุนที่ปลอมตัวเป็นแฟนคลับรุ่นอาจุมม่า เขาอ่านคอมเมนต์แบบผ่านๆ จนกระทั่งสะดุดตากับคอมเมนต์ล่าสุด

                

          คุณได้ตั้งชื่อมันหรือยังคะ? วันนี้เป็นคืนดวงจันทร์เต็มดวง ฉันว่าชื่อมูนน่าจะดีนะคะ

                

          อึนอูมองต่ำลงเจ้าเหมียวที่กำลังเหยียดตัวอยู่บนตักของเขา มูน ก็เข้าดีนะ

                

          “เฮ้” เขาพูดขึ้น “ถ้าชื่อมูนละเป็นไงเจ้าเหมียว?” เจ้าแมวมองขึ้นจ้องที่อึนอูแล้วร้องเมี๊ยว และนั่นแหละ ชื่อของแมวตัวนี้อย่างเป็นทางการ

                

          อึนอูปิดแท็บบราวเซอร์นั้น แล้วจึงเปิดหาละครที่จะดู ปกติเขาจะเลือกละครที่พลอตเบาๆ เพื่อผ่อนคลายในสัปดาห์ไปเรียนปกติจันทร์ถึงศุกร์ แต่เขารู้สึกเหมือนบางอย่างเปลี่ยนไปในตอนนั้น หลังจากที่ใคร่ครวญดูแล้ว อึนอูตัดสินใจเลือกดูละครซากึก: The Night Watchman

          มูนนั่งขึ้นตั้งใจดูและนั่นทำให้เจ้าของแมวยิ้มออกมา เขาเลือกถูกแล้วสินะ

 

          


          เสียงสั่นของนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเช้าที่ค่อนข้างสวยงามในฤดูใบไม้ร่วง อึนอูครวญครางพลางเหยียดแขนเอื้อมไปปิดนาฬิกาปลุก

                

          เขาขยี้ตาแล้วหันไปมองทางด้านซ้ายของเตียงนอนซึ่งเป็นด้านที่ติดกับผนังห้อง มูนกำลังหลับอย่างสงบ ร่างขนสีดำขลับนั้นเคลื่อนที่ขึ้นและลงอย่างอ่อนโยน หลังจากที่ดูละครไปหลายตอนเมื่อคืน อึนอูง่วงเกินกว่าจะลุกขึ้นมาทำเตียงแยกให้กับแมว จึงปล่อยให้มูนหลับลงข้างๆ ตัวของเขา มีอะไรบางอย่างบอกเขาว่านี่ไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย เพราะมูนยังไม่ได้แม้แต่อาบน้ำเลย แต่ไว้เดี๋ยวเขาค่อยทำทีหลังแล้วกัน

                

          อึนอูลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังห้องน้ำ ทำการล้างหน้าล้างตาอาบน้ำ จากนั้นเข้าครัวไปเพื่อเริ่มทำอาหารเช้าพร้อมกับต้มน้ำบนเตาสำหรับชา แล้วเดินกลับไปที่ห้องนอนเพื่อเตรียมกระเป๋าไปเรียน

               

          ทันทีที่อึนอูเดินเข้าไปเขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ มันคืออะไรกันนะ? เพราะว่าเมื่อคืนเขาเปิดหน้าต่างทิ้งไว้กว้างหรอ? ไม่นะ อึนอูชอบเปิดไว้แค่นิดเดียว หรือเพราะเขาอาจจะโยนกระเป๋าลงพื้นแรงไปหน่อย หรือเพราะว่าเขาลืมปิดแลปทอป

                

          หรือเพราะอาจจะมีร่างของผู้ชายคนหนึ่งกำลังหลับอยู่บนเตียงของเขา

           

          อึนอูชะงักนิ่งแข็งอยู่แบบนั้น มีใครบางคนอยู่บนเตียงของเขา บางคนที่อึนอูมั่นใจว่าเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเขายังไม่ได้นอนอยู่ตรงนี้เพราะตอนนั้นอึนอูยังอยู่ตรงนั้นอยู่เลย เขาขยี้ตาทั้งสองข้างแต่ปรากฎว่าชายตรงหน้ายังคงอยู่ตรงนั้นและไม่ได้หายไปไหน อึนอูตบแก้มทั้งสองข้างของตัวเองแรงๆ และผู้ชายคนนั้นก็ยังคงหลับอยู่ตรงหน้าเขาอย่างสงบ

     

           ชายคนนี้เป็นใครไม่รู้ อึนอูไม่เคยเห็นเขามาก่อน เขายังเป็นชายหนุ่ม มีใบหน้าหล่อพร้อมกับตาเฉี่ยวๆ และริมฝีปากบางสวย เขาสูง สะอาดสะอ้าน แขนและขายาวของเขาแผ่อยู่บนเตียง กล้ามเนื้ออกเรียบเนียนที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะจากการหายใจ เขามีเสน่ห์มากๆ


                และอีกอย่างคือ เขาเปลือยเปล่าไม่มีเสื้อผ้าอาภรณ์อะไรปกคลุมทั้งสิ้น


          อึนอูกรีดร้องออกมาเสียงดัง ทำให้ชายบนเตียงของเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา เจออึนอู แล้วเขาก็กรีดร้องออกมาด้วยเสียงดังไม่แพ้กัน และเขาก็พึ่งคิดได้ว่าต้นเสียงของเสียงกรีดร้องของอึนอูมาจากเขาเอง ชายแปลกหน้าคนนี้รีบคว้าผ้าห่มมาปกปิดร่างกายตัวเองอย่างรวดเร็ว

           

          เมื่อชายแปลกหน้าหน้าตาดีคนนี้ปกปิดตัวเองด้วยผ้าห่มแล้วทำให้สติของอึนอูกลับมาได้ครึ่งหนึ่ง “นายเป็นใคร?” อึนอูตะโกน “นายเข้ามาในนี้ได้ยังไง?

                

          “ผมอธิบายได้นะ” ชายคนนั้นพูด เสียงของเขาไพเราะ ขึ้นจมูกนิดหน่อย

           “ออกไปจากอพาร์ตเมนท์ของผม” อึนอูพูดขึ้น เขาอยู่ในจุดที่ไม่ต้องการคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น อึนอูแค่อยากให้ผู้บุรุกคนนี้ออกไปจากห้องของเขา “เดี๋ยวนี้ ออกไปจากเตียงของผม”

          ชายหนุ่มถือผ้าห่มแนบชิดร่างกายของมากขึ้น “คุณต้องให้การให้ผมออกไปสภาพนี้หรอ?

          คำพูดบางอย่างที่ชายแปลกหน้าคนนี้พูดออกมาทำให้อึนอูหยุดคิด ผู้ชายคนนี้หล่อหน้าตาดี อึนอูเห็นลักษณะหน้าตาของหนุ่มคนนี้อย่างชัดเจน คม และน่ารัก คล้ายๆ แมวเลย

          ชายคนนี้โบกมือไปมาหน้าอึนอูอยู่ซักพัก แล้วโต้ตอบ “ยังไงมันก็เป็นความผิดของคุณนะ” เขาพูด

“ใครสอนให้คุณแอบเข้ามาในห้องคนอื่นแล้วนอนแก้ผ้าอยู่บนเตียงกันล่ะ?

“ผมไม่ใช่พวกโรคจิตบ้ากามนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “แล้วผมก็ไม่ได้แอบเข้ามาในห้องของคุณด้วย”

“ถ้างั้นคุณใช้วิธีบ้าอะไรมาอยู่ในนี้ได้ล่ะ?” อึนอูหวังว่าเขาจะมีอาวุธอะไรซักอย่างอยู่ในมือจริงๆ ทั้งอึนอูและชายคนนั้นมีความสูงประมาณระดับเดียวกัน แต่ร่างผู้บุกรุกคนนี้ดูฟิตและแข็งแรงกว่า

“ผมอธิบายได้นะ” เขากล่าวแต่กลับมองอึนอูด้วยความลังเล “ก็.. โอเค มันอาจจะอธิบายยากหน่อย แต่ถ้าคุณมีเวลา

“อะไรนะ?” อึนอูอึ้ง “ให้เวลางั้นหรอ? ผมไม่รู้จักคุณแล้วคุณก็งัดเข้ามาให้ห้องของผม

“ผมบอกคุณไปแล้วไงว่าผมไม่ได้งัดเข้ามา!” ผ้าห่มหลุดลงจากอกของเขาเล็กน้อย เขารีบดึงผ้าห่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

“แล้วยังไง?” อึนอูต้องการคำตอบ แต่ในตอนนั้นเองเขารู้สึกเหมือนมีอะไรผิดปกติ มีบางอย่างหายไป ผู้ชายคนนี้งัดเข้ามาแสดงว่าเขาต้องขโมยอะไรซักอย่างไป แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มี..

จากนั้นอึนอูนึกขึ้นได้ “มูนอยู่ไหน?

ชายคนนี้ดูตกใจมาก “อะไรครับ?

“มูนอยู่ที่ไหน?” อึนอูถามซ้ำ เดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆ “แมวของผมอยู่ที่ไหน?

“เอ่อ.. ถ้าเป็นเรื่องแมวของคุณ...” ชายคนนี้ชำเลืองมองไปรอบๆ เหมือนกับกำลังพยายามหาทางหนีอยู่ แต่แน่นอนอึนอูไม่ปล่อยเขาไปแน่ๆ

“มูนหายไปไหน?” อึนอูต้องการคำตอบ “คุณทำอะไรกับแมวของผม?

“ผมไม่ได้ทำอะไรกับแมวของคุณเลยนะ” ชายแปลกหน้าตอบกลับอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยุดไป เขาถอนหายใจอย่างยอมแพ้ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น มองเข้าไปในตาของอึนอู

อึนอูรอ โดยที่ไม่รู้ว่าคาดหวังอะไรอยู่

หลังจากที่ชายหนุ่มคนนี้หายใจเข้าลึกๆ ในที่สุดเขาจึงพูดออกมา “ผมคือแมวของคุณ


---------------------------------------------------------------

จบไปแล้วกับ chapter แรกนะคะ 

เดี๋ยวจะแปลตามมาเรื่อยๆ ให้เร็วที่สุดนะคะ

ถ้าอ่านแล้วพูดคุยกันได้ในทวิตน้า ติดแฮชแท็กคู่กัน #StrayRomance #รักไม่จรจัดบีนู นะคะ :)



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #35 Natt. ;D (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 04:00

    คุณbewithyouเพิ่งแต่งเดือนเมษาปีนี้เองหรอคะ แต่งเร็วมากกกกก แต่ละตอนก็ไม่ใช่น้อยๆด้วย เก่งจังเลยค่ะ ㅠㅠ

    #35
    0
  2. #34 Natt. ;D (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 03:59

    น่ารักมากเลยค่ะะ ชอบมากๆ พล็อตแบบนี้ยิ่งชอบเลยค่ะ ไรเตอร์แต่งจบแล้วด้วย ดีใจมาก ๆ ㅠㅠ??’? เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์แต่งฟิคดีๆต่อไปนะคะ ภาษาสวยดีค่ะ บรรยายให้เห็นภาพได้ชัดเจนเลย ถูกใจมากกก เพราะเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีคนแต่งฟิคบรรยายเลยค่ะ ㅜㅜ ส่วนตัวแล้วชอบฟิคบรรยายมากกว่า


    แค่ตอนแรกก็รู้สึกอบอุ่นแล้ว เสียดายที่มาเจอเรื่องนี้ตอนใกล้เช้าแล้ว คงต้องนอน???? ไม่งั้นได้อ่านรวดเดียวยาวๆแน่เลยค่ะ ??’?

    #34
    0
  3. #13 BemyOng (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 12:15
    แงงง้ ดีมากเลยค่ะ เขินนนน
    #13
    0
  4. #2 Hirotic Kim (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 14:17

    ชอบมากเลยค่าาา น่ารัก ฮือออออ แปลดีมากๆด้วย ขอบคุณมากนะคะ
    #2
    0
  5. #1 HVBTS (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 07:42
    กรี๊ดดำพพพพพ รอค่ะรอๅๆๆๆๆๆ
    #1
    0