(Haikyuu) neko neko kenma ; kenhina

ตอนที่ 2 : O1 ; แมวป่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    20 มิ.ย. 63

//

O1

แมวป่วย

//






ฮินาตะกำลังมีปัญหา --- เคนมะกำลังไม่สบาย


เรื่องมันก็มีอยู่ว่า เมื่อคืนหลังจากที่เขากล่อมเคนมะหลับไป ฮินาตะก็เผลอหลับไปด้วย สุดท้ายเขาก็ตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะทนความร้อนไม่ไหว --- ใช่ มันไม่ใช่เพราะอากาศแต่เป็นเพราะเคนมะกำลังมีไข้อยู่ต่างหาก


เขาตกใจมากจนโทรไปรบกวนคุโรโอะซัง อีกฝั่งปลอบใจว่าให้เขาใจเย็นๆ ถึงมีสติ สุดท้ายคุโรโอะซังก็ต้องแวะไปซื้อยาและเอาเข้ามาให้ แถมยังช่วยดูอาการเคนมะให้นิดหน่อย ก่อนจะบอกว่าไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่ กินยาแล้วนอนพักสักวันสองวันคงจะดีขึ้น ก่อนจะกลับไป


นั่นทำให้ฮินาตะโล่งใจมากขึ้น


สืบสาวราวเรื่องก็ได้ความมาว่าก่อนหน้านี้พายุเข้าฝนตกแต่มันดันตรงกับวันที่เกมตัวใหม่เปิดตัวพอดี อ่า มันเป็นเกมที่เคนมะเล็งไว้น่ะ --- และก็ตามที่คิด เจ้าตัวตากฝนออกไปซื้อเกม และกลับบ้านมาเล่นทันทีทั่งที่ยังไม่อาบน้ำ


ฮินาตะโมโหมาก และเคนมะก็โดนดุไปอีกเซ็ตใหญ่ แม้เจ้าตัวจะงัวเงียเหมือนไม่รู้เรื่อง แต่ก็ยังทำหน้าหงอยๆ ออกมา


แต่ที่เขาบอกว่ามีปัญหาน่ะ มันไม่ใช่เรื่องที่เคนมะป่วยหรอก


แต่มันอยู่ที่เวลาเคนมะป่วย เจ้าตัวจะเอาแต่ใจและงอแงสุดๆ ซึ่งนั่นแหละที่มันทำให้ฮินาตะกำลังกังวล


เคนมะลุกขึ้นมากินยาก่อน


ฮินาตะพูด ในมือถือยา พร้อมกับแก้วน้ำ เขากำลังมองเคนมะที่ซุกตัวในผ้าห่ม


“…”


ไม่มีสัญญาณตอบรับจากแมวที่ท่านเรียก


อ่า การเอาแต่ใจข้อที่ 1 เห็นเคนมะเป็นแบบนี้แต่เจ้าตัวไม่ค่อยชอบกินยาเท่าไหร่ เคนมะอ้างว่า --- มันขมติดลิ้น เจ้าตัวกินข้าวไม่อร่อย


“เคนมะจัง~

“อื้อ”


เคนมะตอบสนอง แต่แทนที่จะหันหน้ามากินยากลับหันหลังให้ฮินาตะพร้อมกับคลุมโปงหนีเขาไปเลย


ฮินาตะอยากจะร้องไห้…


“เคนมะกินยาเร๊ว~


เขาพยายาม พยายามมานาน


“…”


ฮินาตะวางยาลงก่อนที่จะนั่งลงข้างเตียง พยายามยื้อแย่งผ้าห่มจากอีกฝ่ายอยู่สักพัก แต่ก็นั่นแหละ อีกฝ่ายป่วยและเขาเป็นนักกีฬาที่แข็งแรง ถ้าไม่ชนะก็ให้มันรู้ไป!


เมื่อดึงผ้าห่มออกมาได้ เจ้าแมวตัวใหญ่ทำหน้าไม่พอใจ ก่อนจะเบ้ปาก ดูจากหน้าเคนมะ ฮินาตะก็รู้ได้เลยว่าเจ้าตัวไข้สูงมาก หน้าของอีกฝ่ายแดงไปหมด แถมตายังคลอไปด้วยน้ำตาอีก


“เคนมะอย่าดื้อ ลุกขึ้นมากินยาก่อนนะ”

“ไม่กินไม่ได้หรอ…”


เคนมะพยายามเกาะแขนฮินาตะก่อนจะหน้าซุกลงที่ท้องของเขา เจ้าตัวพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน --- มามุกนี้อีกแล้ว


ฮินาตะอยากจะร้องไห้จริงๆ ทาสแมวอย่างเขาโดนแมวอ้อนจะเหลืออะไร ;--;


เคนมะเป็นแมวที่ร้ายกาจจริงๆ แต่ ---  ฮินาตะไม่ใจอ่อนหรอกนะ


เด็ดขาด!!!


“ไม่กินก็ไม่หายนะ”


เขาพยายามพูดเสียงแข็ง


“ก็มันขมอ่ะ”


เคนมะเถียง ทั้งยังทำหน้าแหยงยาสุดขั้ว โอเค เขารู้ --- แต่ต้องกินนะเคนมะ!


อดทนนะ! โชวโยเชื่อว่าเคนมะทำได้!”


“โชวโย…ไม่เอา”


เคนมะดื้อดึงไม่หยุด ล่าสุดคือมุดหายเข้าไปในเสื้อฮินาตะแล้วเรียบร้อย


เหมือนใช้ตรรกะของแมวที่ว่า --- เราไม่เห็นมนุด = มนุดไม่เห็นเรา


แมวก็คือแมวจริงๆ


เมื่อแก้มของอีกฝ่ายแนบหน้าท้องของฮินาตะโดยไม่มีอะไรกั้น สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้ก็คือไอร้อนๆ ของเจ้าตัวและความรู้สึกต่อมาคือจักจี้เมื่อเจ้าตัวกำลังใช้แก้มถูไถท้องน้อยๆ ของฮินาตะไม่หยุด


เคนมะอ้อนเขาสุดฤทธิ์ แต่ว่าตัวร้อนขนาดนี้ฮินาตะคงปล่อยผ่านไม่ได้ จะสงสารก็ว่าสงสาร จะสมน้ำหน้าก็ว่าสมน้ำหน้า ทำตัวเองแท้ๆ เลย


“เคนมะดื้ออีกแล้ว”

“ไม่ดื้อ แต่ไม่กิน”


เจ้าตัวพูดเสียงอู้อี้ มุดเข้าไปในเสื้อมากกว่าเดิมราวกับว่าอยากจะเข้าไปอยู่ในท้องของเขาเสียให้ได้ และฮินาตะก็จนปัญญาจริงๆ ปกติเคนมะเวลาอยู่กับเขาค่อนข้างจะว่าง่ายและตามใจ แต่พอเข้าโหมดนี้ทีไร --- ฮินาตะก็ฮินาตะเถอะเอาไม่อยู่จริงๆ


“เคนมะ ถ้าไม่กินจะไม่หายนะ”


“เดี๋ยวก็หาย เคนมะแข็งแรงจะตาย”


“ไม่จริง เคนมะขี้โม้”


“โชวโย อย่าดิ้น”


เคนมะดุเขาเบาๆ เมื่อฮินาตะพยายามอย่างมากที่จะเอาเจ้าตัวออกมาพุงหลบภัย แต่เจ้าตัวดันดุเขาเนี่ยนะ คนที่ควรดุมันฮินาตะต่างหาก --- ไอ้แมวดื้อ


“กินยาก่อนแล้วจะให้กอดทั้งคืนเลย”

“…”


เคนมะเงียบ ฮินาตะรู้ได้ทันทีว่าตัวเองกำลังมาถูกทาง เจ้าแมวจะหายดื้อแล้ว ไม่ต้องเห็นเขาก็เดาได้ว่าเคนมะหน้าบู้บี้แค่ไหน


“เคนมะครับ”

“อื้อ แล้วถ้าไม่กิน…”

“ก็ไม่ได้กอดไง”

“ไม่เอา!


เคนมะโวยวาย เจ้าตัวพยายามตะโกนเสียงแข็ง แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมา --- ทั้งแหบและเบากว่าปกติ มันเลยดูเหมือนเสียงเด็กงอแงเอาแต่ใจมากกว่าเสียงผู้ใหญ่ที่พยายามจะสั่ง


เคนมะจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ


เจ้าตัวกำลังหงุดหงิดทั้งเรื่องของเขา และเรื่องยา


“ไม่ได้นะ ถ้าเคนมะไม่กินก็อด โชวโยจะไปนอนโซฟา”


ฮินาตะพยายามดันและแกะมือปลาหมึกออกจากตัว แต่เคนมะไม่ยอมทั้งยังกอดเขาแน่นกว่าเดิมอีก จากนั้นเจ้าตัวก็พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ


“ทำไมล่ะ โชวโยรักเคนมะน้อยลงใช่ไหม”


เอาล่ะ


การเอาแต่ใจข้อที่ 2 เคนมะจะงอแงเป็นพิเศษ เมื่ออะไรไม่ได้ดั่งใจ เจ้าตัวจะน้อยใจทันที และเริ่มเข้าโหมดนอย เจ้าตัวจะคิดว่าฮินาตะรักเคนมะน้อยลง แล้วก็เริ่มกระจองอแง


ฮินาตะถอนหายใจ


“ไม่ใช่สักหน่อย”

“แล้วทำไมจะต้องหนีไปนอนโซฟา เคนมะไม่น่ารักแล้วใช่ไหม”


ในที่สุดเคนมะก็ออกมาจากเสื้อของเขา เจ้าตัวจับมือเขาไว้แล้วเอาไปรองแก้มอุ่นๆ ของตัวเอง  พูดพร้อมทั้งเริ่มทำหน้าบิดเบี้ยว เหมือนน้ำตาจะไหลตลอดเวลา


จะว่าน่ารักมันก็น่ารัก ฮินาตะรู้ว่าเคนมะพยายามจะอ้อนเขาด้วยวิธีต่างๆ ที่จะทำไม่ให้ตัวเองกินยา


แต่ก็นั่นแหละเขาก็ไม่ใจอ่อนอยู่ดี


“เคนมะดื้ออ่ะ ไม่ยอมกินยา”

“…”

“แต่ถ้าไม่กินโชวโยจะไม่นอนด้วย ไม่งั้นเราได้ป่วยกันทั้งคู่แน่ๆ เคนมะอยากให้โชวโยป่วยด้วยงั้นหรอ”

“…ไม่”


เจ้าตัวพูดเสียงเบา


หงอย --- บอกเลยนาทีนี้ แมวหงอยมันเป็นอย่างนี้


“งั้นก็เลือกเอา โชวโยไม่บังคับแล้ว”


เคนมะเงียบ และฮินาตะก็พยายามจะลุกหนีแต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมปล่อยเขาไปอยู่ดี แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ เคนมะเม้มปากตัวเองแน่น เจ้าตัวคงกำลังคิดหนัก


เคนมะเหลือบมองเสี้ยวหน้าคนรักของตน ฮินาตะมีสีหน้าเหนื่อยอ่อน และเหมือนเคนมะเพิ่งจะคิดได้ว่าฮินาตะเพิ่งกลับมาจากค่าย ยังไม่ได้พักดีเคนมะก็ก่อเรื่องให้อีกแล้ว


ให้ตาย เคนมะสาปส่งใครได้บ้าง ทำไมเขาต้องเกลียดยา --- และทำไมเขาต้องป่วย แค่ตากฝนเอง


“…กินแล้วก็ได้”


เจ้าตัวกัดฟัน พูดเสียงอู้อี้ และนั่นทำให้ฮินาตะอมยิ้ม


ในที่สุดเจ้าแมวตัวใหญ่ก็เลิกดื้อสักที


ยังไงเคนมะก็ต้องเลือกกอดเขาอยู่แล้ว --- ก็เป็นแมวติดเจ้าของนี่เนอะ


“เก่งมากเจ้าแมว”


ฮินาตะลูบหัวเคนมะเป็นรางวัล ถึงอย่างนั้นเคนมะก็ยังทำหน้าบูดไม่หาย ดูก็รู้ว่าจำใจสุดๆ


และพอเขากำลังจะลุกเจ้าตัวกลับดึงรั้งไว้ไม่ให้เขาไปไหนซะงั้น


“ไปไหน”


เคนมะถามอย่างระแวง คงกลัวฮินาตะหนีไปนอนโซฟาจริงๆ สินะ


“ไปเอายาแปปนึง เดี๋ยวไปชงโกโก้ให้ด้วย กินหลังกินยาจะได้ไม่ขมติดลิ้น”


“อื้อ”


ตอบอื้อ --- แต่เจ้าตัวก็ไม่ปล่อยมือเขาไปไหน สุดท้ายก็เคนมะก็จับชายเสื้อฮินาตะไว้แล้วก็ตามไปชงโกโก้ด้วยกันอย่างทุลักทุเล


เคนมะติดฮินาตะจริงๆ นั่นแหละ


ระหว่างที่เขาชงโกโก้เจ้าตัวก็ยืนจับชายเสื้อเขาอยู่อย่างนั้นนิ่งๆ แถมยังทำหน้าหงอย มองฮินาตะตาแป๋ว ในใจคงภาวนาให้เขาใจอ่อน


แต่ก็ไม่ได้ผลอยู่ดี


เกือบสิบนาทีที่เคนมะจ้องยาในมือ ก่อนที่จะฝืนกลืนมันลงคอพร้อมน้ำเปล่าในที่สุด เจ้าตัวคว้าแก้วโกโก้ไปดื่มตามแทบไม่ทัน ฮินาตะถึงกับต้องชมว่าเจ้าตัวเก่งมาก เพราะหน้าตอนเคนมะกลืนยามันเหยเกสุดๆ


ยอมรับเลยว่าไม่เคยเห็นใครกินยาได้ทรมาณเท่าเคนมะอีกแล้ว


หลังจากนั้น ระหว่างทางกลับห้องนอน พอฮินาตะเดินผ่านโซฟาเจ้าตัวก็ทั้งก็กำเสื้อเขาแน่นขึ้นพร้อมทั้งดึงให้เขาออกห่าง พูดง่ายๆ เลยก็คือไม่ให้เฉียดเข้าใกล้โซฟาเด็ดขาด


เคนมะตอนนี้กลายเป็นแมวกลัวโซฟาไปแล้วเรียบร้อย จนฮินาตะอดขำขึ้นมาเบาๆ ไม่ได้


ป่วยทียังกับเด็กสามขวบเลยนะเจ้าแมว


ทันทีที่ถึงเตียงเคนมะก็กอดเขาจนจมอกไปเลย ลมร้อนๆ กำลังเป่าหัวฮินาตะ อ่า --- หวังว่าเขาคงไม่ติดไข้ไปอีกคนนะ พรุ่งนี้จะตื่นมากินยาดักไว้แล้วกัน


เคนมะที่เหมือนจะเพลีย แทนที่เจ้าตัวจะนอนกลับกับเล่นหัวของเขาไม่หยุด จนฮินาตะต้องดุอีกฝ่ายเบาๆ


“เคนมะนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นมากินยาอีก”


เคนมะฟึดฟัด


“ก็กินไปแล้วไง”

“ไม่ได้นะ กินไม่ต่อเนื่องก็ไม่หายน่ะสิ”

“อื้อ”


เคนมะครางตอบเสียงเบา ฟังก็รู้ว่าไม่พอใจ พรุ่งนี้ฮินาตะคงต้องเหนื่อยกับแมวดื้อตัวนี้อีกแน่ๆ --- แค่คิดก็ปวดหัว


“นี่เคนมะครับ”

“หื้อ”

“อย่าทำแบบนี้อีกนะ เข้าใจไหม โชวโยตกใจมากๆ ตอนรู้ว่าเคนมะป่วย”

“ไม่ทำแล้ว ขอโทษ”


เจ้าตัวตอบเสียงหงอย --- คงจะสำนึกผิดอยู่สินะ ก่อนจะกอดฮินาตะแน่นขึ้น


“สัญญานะ”

“อื้อ สัญญา”

“โชวโย…”

“ครับ”

“รักเคนมะเท่าเดิมไหม”


เคนมะถามขึ้น เสียงของเจ้าตัวนั้นอู้อี้ เขารู้ดีว่าเคนมะเจ้าแมวของเขายังไม่หายจากโหมดนอย พอฮินาตะพูดว่าตกใจเรื่องที่เจ้าตัวป่วย --- แถมเคนมะยังดื้อเอามากๆ ก็คงกลัวฮินาตะเหนื่อยแล้วรำคาญตัวเอง จนพาลรู้สึกรักน้อยลงสินะ


ฮินาตะอมยิ้ม --- เคนมะตอนป่วยเป็นโรคกลัวฮินาตะรักน้อยลง


เพราะเจ้าแมวดื้อเอามากๆ


แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้เขารักเคนมะน้อยลงสักหน่อย


“ไม่ครับ”

“…”


เคนมะเงียบหลังจากได้ฟังคำตอบ หัวใจแมวที่ว่ามีเก้าชีวิตแตกไปห้า วายไปสาม แล้วก็หล่นไปอยู่ตาตุ่มอีกหนึ่ง เคนมะพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล แรงสะอึกยังไม่มี


เคนมะถูกรักน้อยลง


เขาจะทำยังไงดี


“โชวโยรักเคนมะมากขึ้นทุกวันนะ ดื้อก็รักอยู่ดี”

“โชวโย…ใจร้าย”


หลังจากพูดจบ น้ำตาที่อั้นเอาไว้ไหลเป็นเขื่อนแตก แต่ยอมรับเลยว่าเคนมะใจฟูมากๆ เขากลัวจริงๆ กับการที่ฮินาตะไม่รัก ฮินาตะตอบซะเขาเข้าใจผิดจะไม่ให้ร้องไห้ยังไงไหว เคนมะค่อนข้างอ่อนไหวถ้าเป็นเรื่องเจ้าตัว


ทั้งร้องไห้ ทั้งกอดฮินาตะไป แต่อีกฝ่ายกลับกำลังหัวเราะที่เขาร้องไห้ซะงั้น


ฮินาตะใจร้ายจริงๆ เล่นกับใจเขาซะได้


มือของอีกฝ่ายปาดน้ำตาบนหน้าของเขาอย่างระมัดระวัง ก่อนที่จะจูบริมฝีปากของเขาบางเบาเหมือนการปลอบใจ --- เคนมะจะยอมหายนอยนิดนึงก็ได้


ให้ตายเถอะ แพ้จริงๆ ความสว่างไสวของพระอาทิตย์


“ถ้าติดไข้ขึ้นมาจะสมน้ำหน้าเลยคอยดู”


เคนมะพูด และฮินาตะก็ยังคงยิ้มไม่หยุด ถึงเจ้าตัวจะพูดอย่างนั้นฮินาตะก็รู้ดีฝ่ายไม่ได้คิดแบบนั้นเลยสักนิด เคนมะเป็นหนึ่งในคนที่หวังดีกับฮินาตะที่สุด เจ้าตัวคงไม่อยากให้เขาป่วยจริงๆ หรอก


แมวป่วยมันก็เป็นซะแบบนี้


เมี๊ยว~






talk ; เคนฮินะจริงๆค่ะ

เคนมะป่วย = นุ้งแงว 3 เดือน

เป็นไอ้ดื้อที่กลัวเทอไม่รัก

ปล.ไม่ได้ตาฝาดค่ะ เราอัพจริงๆ 5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #22 kumvad (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 17:50
    หาอ่านยากมากคะ คู่นี้ พอมีคนแต่งรู้สึกดีใจมากคะ ใจฟู ปล.เขินหนักมากคะ
    #22
    0
  2. #21 uwwwwwu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 12:14
    น่ารักมากเลยค่ะ นุ้บนิ้บในใจ ;—;
    #21
    0
  3. #20 Chlamfankhaw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 11:12

    ไม่มีสัญญาณตอบรับจากที่ท่านเรียก มันบับ กนดร่ำยหสำบก โอยยย ยัยแมวพุดดิ้งของแม่
    #20
    0
  4. #18 หนูน้อยหรรษา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 15:59
    งุ้ย น่ารักกกกกกกกกกก
    -----
    รออ่านจ้า สู้ๆ
    #18
    0
  5. #17 callmeGALALOBB (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 12:26
    โอ้ยโอ้ย เจ่บไปหมด เจ่บหัวใจ น่ารักเกินไปแล้ว แง T___T
    #17
    0
  6. #16 callmemimi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 11:20
    โลกแตกก็ไม่เสียดายแล้วค่ะ สู้ๆนะคะ
    #16
    0
  7. #14 `KJJK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 10:49
    น่ารักกันจัง~ 🤗
    #14
    0
  8. #12 TTFUN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 13:50
    เขินไม่ไหวเขินไม่หยุด -ต้าวแมวน่ารัก!
    #12
    0
  9. #11 PNoTZa1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 11:05
    อบอุ่นนนนจริงๆ~
    #11
    0