Intimate Mind ล่าล้างฝัน จิตสังหาร

ตอนที่ 1 : Prologue อารัมภบท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 มี.ค. 58




            หากคุณมีโอกาสเพียงครั้งเดียว คุณจะทำอะไร และเพื่อใคร?

            ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆคนหนึ่งเคยตอบเอาไว้ว่า...

            “ฉันจะปกป้องทุกคน...ฉันไม่อยากสูญเสียใครไปอีกแล้ว..!”

 

ไร้สาระ โง่งมสิ้นดี...

 
 

 

            ท่ามกลางเมืองร้าง ช่างไม่ต่างกับป่าคอนกรีตไร้ชีวิต น่าแปลกที่แสงสว่างจากตึกสูงระฟ้ามากมายยังคงส่องแข่งกับดวงจันทร์ ราวกับกำลังต่อสู้กับความมืดในยามรัตติกาล นกกาที่บินวนไปมาในอากาศพากันส่งเสียงร้องดังระงม ไม่แน่...มันอาจกำลังส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง

            เพราะคนกลุ่มหนึ่ง...ก็กำลังต่อสู้อยู่เช่นกัน

            ตึก ตึก ตึก

            เสียงฝีเท้าดังถี่ขึ้นตามขั้นบันไดวนในตึกร้างแห่งหนึ่ง มันดังจนถึงบันไดขั้นสุดท้าย...

            ปึง!

            และแล้วประตูจากชั้นดาดฟ้าก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ปรากฎเป็นชายหนุ่มร่างเล็กอายุราวๆสิบหกในชุดเสื้อกาวน์ สวมแว่น กับเด็กสาวผมสั้นสีน้ำตาลเข้มรุ่นราวคราวเดียวกัน ที่กำลังวิ่งตามหลังมาติดๆ

            “แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก...!”

            ทั้งสองต่างพากันหอบตัวโยนหลังจากวิ่งอย่างสุดชีวิต เด็กหนุ่มปาดเหงื่อที่ใบหน้าของเธอ เด็กสาวยิ้มขอบคุณตอบทั้งที่ยังไม่หายเหนื่อย ความกระวนกระวายในใจของทั้งคู่นั้น ราวกับว่าพวกเขากำลังถูกอะไรบางอย่างไล่ตามมาอยู่...

            “แย่ละสิวิคเตอร์!” เด็กสาวพูดขึ้นอย่างตื่นตระหนก พวกเราหมดทางรอดแล้ว!”

            วิคเตอร์ไม่ตอบ เขาขยับแว่น มองไปข้างหน้าอย่างครุ่นคิด สายลมอ่อนบางพัดเรือนผมของทั้งสองไหวตาม เด็กหนุ่มนึกถึงภาพอดีตมากมายที่ยังคงหมุนแล่นอยู่ติดตรึงในความทรงจำ เขาเดินไปจนถึงสุดขอบตึกแล้วปีนขึ้นไปยืนอยู่บนกำแพง

            “วิคเตอร์...?

            ลมหวีดหวิวพัดแรงขึ้น เสียงนกการ้องเหมือนดั่งคำพยากรณ์ ภาพที่เห็นด้านล่างดูน่าหวาดเสียวชวนขนลุก ทุกสิ่งดูเล็กไปหมด แต่ในวินาทีนี้ ดูวิคเตอร์จะไม่กลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว

            หากโชคชะตาพัดไหลไปดั่งสายลม แล้วเหตุใดความเศร้าตรม...ถึงไม่พัดผ่านไป?

            ทันใดนั้น วิคเตอร์ก็กระโจนลงไปจากตึกทันที แต่เด็กสาวก็ยังคว้าแขนเขาไว้ได้ทัน

            ร่างของเด็กหนุ่มเหมือนถูกแขวนอยู่กลางอากาศ มีเพียงมืออันบอบบางที่กำลังจับแขนเอาไว้แน่น แต่แน่นอนว่าด้วยกำลังของเธอที่มีอยู่เพียงน้อยนิด หากเขาไม่รีบปีนขึ้นมา ในไม่ช้าเด็กสาวจะต้องหมดแรง และวิคเตอร์ก็ต้องตกลงไปแน่นอน

            ไม่เอานะ มันต้องมีวิธีอื่นสิเสียงเด็กสาวดังขึ้น เธอรู้ดีว่าเขาคิดจะทำอะไร และจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องน่าเศร้าขึ้นเด็ดขาด เธอคิดจะทำบ้าอะไรน่ะ รู้ไหมว่ามันอันตราย!”

            “นี่คือไม้สุดท้ายของฉันไงล่ะเขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ถ้าฉันหายไป 'เขา' ก็จะหายไปด้วย

            “เขา? เธอหมายถึงใครกัน เด็กสาวถามด้วยความสงสัย เวลาที่เหลือน้อยเต็มทีทำให้เธอเริ่มลนลาน ความปวดร้าวลามไปทั่วทั้งแขนจนเริ่มทนไม่ไหว แต่เธอก็ไม่อาจจะปล่อยมือไปได้...

            วิคเตอร์ไม่ตอบคำถาม เขาสะบัดมือของเอลเลนออก ร่างดำดิ่งลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว เสียงนกการ้องดังระงมอีกครั้ง

            “เอลเลน ฝากทุกคนด้วยนะ เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะตกลงไป เอลเลนได้แต่อึ้งตะลึง กรีดร้อง ก่อนจะมองตามลงมาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

            และเธอก็ต้องตะลึงอีกซ้ำสองเมื่อวิคเตอร์ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว!

 

**********

 

            ตึกขนาดใหญ่เรียงรายเป็นแถวตั้งตระหง่านอยู่กลางป่าที่เดียวดาย มีกำแพงสูงประมาณสองเมตรล้อมรอบเป็นรั้วกำบัง แต่ภายในกลับคลาคล่ำไปด้วยเด็กๆ...ที่สวมเสื้อและกางเกงสีขาว มีผู้ใหญ่มากหน้าหลายตาสวมเสื้อกาวน์  และพนักงานรักษาความปลอดภัยรายรอบตึก

            ที่นั่นคือ เซนจูรี่ ดีพาร์ทเจอร์ คอร์เปอเรชั่น...

            หลายๆคนมองว่ามันก็คงจะเป็นองค์กรวิทยาศาสตร์ธรรมดาๆ เหมือนกับองค์กรนาซ่า

            แต่พวกเขาไม่รู้เลย ว่าที่นี่กำลังจะมีโปรเจกต์ใหญ่ที่น่าพิศวง นั่นก็คือ โครงการ โลกจิตใต้สำนึกจำลอง

            เรื่องนี้ถูกปกปิดเป็นความลับและใช้การทดลอง ผู้เดินทางผ่านศตวรรษบังหน้าแทน และแน่นอน นี่ไม่ใช่การทดลองเดินทางข้ามเวลาไปสู่อดีตหรืออนาคตอย่างในภาพยนตร์ แต่นี่คือการทดลองนำเด็กๆ ที่เป็นหนูทดลองจำศีลเพื่อข้ามผ่านกาลเวลา เพื่อเล่าเรื่องในอดีตให้คนรุ่นต่อๆไปได้ฟัง

            ในเวลาต่อมาพวกเขาก็ได้ค้นพบพลังงานปริศนาบางอย่างที่อยู่ในสมองของมนุษย์ทุกคน และมีปริมาณมากอย่างทวีคูณในเด็กซ้ำยังมีประโยชน์มหาศาล แต่พวกเขายังไม่สามารถหาคำตอบได้ว่าพลังงานนี้มาจากไหนและจะนำมาใช้ได้อย่างไร

            จึงเกิดการรับสมัครคัดเลือกเด็กมาทดลองขึ้น โดยครอบครัวของผู้ที่ถูกคัดเลือกจะได้รับการดูแลอย่างดี ผู้ถูกคัดเลือกจะต้องผ่านการทดสอบขององค์กร ผู้ที่ไม่ผ่านก็จะถูกส่งตัวกลับบ้าน  เมื่อทุกอย่างพร้อม การทดลองจำศีลข้ามเวลาก็เริ่มต้นขึ้นไปพร้อมๆกับการวิจัยลับนี้

            แต่เมื่อเวลาผ่านไปเก้าสิบปีก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้น เมื่อมีเด็กห้าคนหายไปจากองค์กรนี้อย่างลึกลับ พวกเขาหนีไปได้อย่างไร ไม่มีใครรู้

            นี่เป็นจุดเริ่มต้นการไล่ล่า...ขององค์กรเซนจูรี่ ดีพาร์ทเจอร์ คอร์เปอเรชั่น

 

 

 

 

 

 

Heaven & Hell
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

224 ความคิดเห็น

  1. #221 Channa (@doxther) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 12:32
    เปิดตัวได้น่าอ่านมากค่ะ
    ปูเสื่อนั่งอ่าน
    #221
    0
  2. #199 ROLLEBUNNY (@rollerbunny) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 01:05
    มาติดตามครับ
    #199
    0
  3. #165 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 14:34
    เริ่มเรื่องได้ดีจริงจัง !
    ฟิลแบบพระนางหนีตาย
    ฉันสัมผัสได้ถึงออร่าแห่งรัก !!!
    #จิ้นตั้งแต่ยังไม่รู้เรื่อง LOL
    #165
    0
  4. #155 ศตานน (@salyah) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 23:50
    อาา... เพิ่งได้อ่านเจิมหลังจากแอดไว้มานาน การเขียนสไตล์นี้เป็นสไตล์ที่ชอบซะด้วยสิ เน้นเล่าเรื่องราวบรรยายความรู้สึก บทพูดนิดเดียว เม้นท์บอกหลังจาก ไล่อ่านนิยายที่ไม่ใช่สไตล์มาเยอะจนเริ่มมึน นิยายเรื่องนี้ ถือว่าโอเคสำหรับเรานะ (บางที บางเรื่องต้องอ่านตอนสองตอน ถึงจะรู้ แต่เรื่องนี้ ตอนแรกก็ตอบละว่าใช่) จะตามต่อนะ
    #155
    0
  5. วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 18:47
    เรา'ตั้งใจ'เข้ามาเพราะเห็นแนะนำเรื่องได้น่าสนใจดีค่ะ ซึ่งพอมาอ่านถึงจะมีบางจุดที่งงๆอยู่บ้าง (เราเป็นคนเข้าใจยากพอดี^^;) แต่การบรรยายและเนื้อเรื่องสนุกและน่าติดตามมากค่ะ ต่อไปอาจไม่ได้เม้นท์ทุกตอน แต่จะติดตามจนจบเลยนะคะ
    (มาช้าไปไหมเนี่ย ฟฟฟ)
    #152
    1
    • #152-1 Besty (@bestyworld) (จากตอนที่ 1)
      18 มิถุนายน 2558 / 19:52
      ขอบคุณค่าาาาา มีอะไรติชมแนะนำได้นะคะ ^^
      #152-1
  6. #148 ปอมะนิลา (@trmeyourname) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 21:15
    ฮัลโหลบัดเดอร์น้อยของพี่ ~ มาอ่านแล้ว  อิ ๆ

    พี่ว่าเราบรรยายได้ดีมากเลย  พอมองอายุแล้วเปรียบเทียบกับตัวเองก็รู้สึกว่าทำได้ดีกว่าพี่ซะอีก  (กระซิก ๆ)  น่าสนใจดี  จะติดตามอ่านเรื่อย ๆ น้า

    #148
    1
    • #148-1 Besty (@bestyworld) (จากตอนที่ 1)
      17 มิถุนายน 2558 / 22:14
      โหยยย ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ขอบคุณค่ะ
      #148-1
  7. #112 Ms.Blueberry (@sleeplessman) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 16:22
    มาจากกระทู้ [ใจดี] จ้าา   รายงานตัวว่าเริ่มอ่านแล้วนะค๊าา
    #112
    1
    • #112-1 Besty (@bestyworld) (จากตอนที่ 1)
      29 เมษายน 2558 / 19:42
      รับทราบค่ะ ติชมสับแหลกได้เลยค่าาาา
      #112-1
  8. #84 v-kun (@v-kun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 00:54
    เริ่มได้น่าติดตามดีพอสมควรนะครับ แต่ยังมีจุดเล็กจุดนน้อยอยู่บ้างเลยแค่ "พอสมควร" ยังไม่ถึง "มาก" น่ะครับ

    ผมคิดว่าการบรรยายพยายามให้เน้นถึงความเร็ว และสถานการณ์ที่บีบคั้น แต่...ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องลดการบรรยายฉากต่างๆไปนะครับ ผมคิดว่าถ้าบรรยายความรู้สึก ความเหนี่อย หรือสภาพของดาดฟ้าที่ไร้ทางออกได้ชัดเจนกว่านี้จะทำให้อารมณ์โดยรวมของนิยายดีกว่านี้นะครับ

    และต่อด้วยจุดเล็กจุดน้อย
    "ชายหนุ่ม" กับ "เด็กสาว" อายุพอๆกัน ผมว่าคู่นี้ยังไม่ใช่นะครับ ควรเป็น "ชายหนุ่มหญิงสาว" ไม่ก็ "เด็กหนุ่มเด็กสาว"

    แล้วผมว่าตอนกระโจนจากตึกยังดูไม่ชัดเจนนะครับ
    จากการบรรยาย ผมยังนึกภาพไม่ออกมาวิคเตอร์กระโดดลงไปแล้วจึงถูกรั้งมือไว้ หรือตั้งท่าจะกระโดด แต่ถูกจับมือไว้ เพราะการที่ผู้หญิงคนเดียวจะจับมือผู้ชายดึกไม่ให้ตกนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับ น่าจะมีการบรรยายถึงความหนักหรือลำบากหน่อย แล้วตอนหลังที่บอกว่าสะบัดมือ กระโจนลงไปจากตึก อันนี้ก็ดูงง เพราะ "กระโจน" ไปแล้วนี่ ถ้าถูกรั้งมือไว้ น่าจะเป็น "ร่วงหล่น" มากกว่ามั้ย?

    เดี๋ยวจะอ่านบทต่อๆไปแล้วมาเม้นท์เพิ่มเติมนะครับ
    #84
    0
  9. วันที่ 29 กันยายน 2557 / 19:18
    พี่แวะมาอ่านนะ.. ^^
    แนะนำการจัดวางทั่วไปก่อนแล้วกัน 
    1. จัดย่อหน้าให้อ่านง่านกว่านี้นะครับ
    2. พื้นนิยายเราสีขาว ดังนั้นควรย้อม (?)ตัวอักษรเป็นสีดำอีกครั้งก่อนเอามาลงนะครับ
    3.

    ทางด้านเนื้อหา
    ดูเหมือนว่าเราจะเปิดเรื่องด้วยความเร็ว (พี่ก็บรรยายไม่ถูกหรอก แต่ประมาณว่าเนื้อเรื่องไปแบบฉับพลัน ไม่เอื่อย) ซึ่งนั่นดูเหมือนว่าสะดุดด้วยการใช้คำเชื่อมหลาย ๆ อย่าง ๆ  มันเลยไม่เร็วอย่างที่เราอยากจะให้เร็ว  อาทิ ......และแล้วประตูจากชั้นดาดฟ้าก็ถูกเปิดออก : จากการดูอารัมภบทแล้ว พี่ว่าการใช้และแล้วมันฉุดความเร็วไปเลยละนะ มันแลดูเหมือนเล่านิทานมากกว่า  ลองเปลี่ยนเป็นคำที่เพิ่มความเร็วดู เช่น ทันใดนั้น  , พลัน , ประตูถูกพลักออก ฯลฯ ดูนะครับ

    มองอย่างตะลึง...  : ตรงจุดนี้ ลองเติม 'ตก'ตะลึง เข้าไป จะทำให้ดูเป็นมิติกว่านะครับ กับบทนำที่ดูมืด ๆ (?) ..........และเธอก็ต้องตะลึงอีกครั้ง  : ตรงนี้ใช้เป็นตกใจดีกว่าเนอะ  หลากคำ (ใช้คำความหมายใกล้เคียงกันหลาย ๆ คำ) ^^ 

    น้องยังมีปัญหาการใช้คำอยู่บ้างนะครับ  บางช่วงควรใช้คำระดับธรรมดาก็เพียงพอ  เช่น เขาคิดคะนึงในใจ : คิด แล้ว  คะนึง ก็แปลว่า'คิด'อีก  ใช้แค่ เขาคิดในใจ ก็ได้นะ  ทำไมพี่ไม่แนะนำให้ตัด 'คิด' แล้วใช้ 'คะนึง' แทน เพราะถ้าคะนึง มันออกแววคิดถึงสาว ๆ มากกว่า อีกทั้งมันไม่เหมาะกับฉากที่เราบรรยายมา

    ...ก็ประมาณนี้นะครับสำหรับบทนำ 



    #80
    0
  10. #72 SmallCrab (@tcpunoy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 20:43
    เพิ่มขนาดอักษร จัดเรียงหน้าและtab ใหม่

    บรรยายให้มากขึ้น เห็นภาพชัดเจนและละเอียดมากกว่านี้

    เนื้อหาน่าสนใจค่ะ

    #72
    0
  11. #50 Na-Na-Near (@nadianaga) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 เมษายน 2557 / 20:43
    น่าอ่านต่อดีจังพรรณาก็เคเลยถึงจะน้อยไปนิดก็เหอะ555 เเต่เคเลยทำให้รีดเดอร์อยากอ่านต่อได้เนี่ยเก๋กู้ดมากค่ะ
    คิคิบ่นจากใจน่ะเนี่ยเราไม่ใช้หน้าม้าน่ะ555
    #50
    0
  12. #35 วัชรกาญจน์ (@watcharakarn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 21:23
    เนื้อหาน่าติดตามดีครับ แต่การบรรยายยังน้อยไป สามารถสร้างอารมณ์ร่วมได้มากกว่านี้ด้วยการบรรยายที่มากขึ้น

    แต่ถือว่าสร้างข้อสงสัย ที่ทำให้น่าอ่านต่อในบทต่อไปครับ ^^
    #35
    0
  13. #22 dinn (@idin12345) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 12:44
    เห้ย!! เกิดอะไรขึ้น =[]=
    วิคเตอร์หายไปไหน?

    ปล.เพลงประกอบเพราะมากครับ
    #22
    0
  14. #8 มุก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 12:09
    สุดยอดเลย
    #8
    0
  15. #7 มุก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 12:09
    สุดยอดเลย
    #7
    0
  16. #1 Baskemo (@imagineboyinori) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 12:06
    น่ากลัวดีนะ เด้กที่มีพลังพิเศษแล้วหายไปเนี่ย -w- 
    #1
    0