Time Rebellion ปฏิวัติข้ามเวลา ล่าเปลี่ยนโลก

ตอนที่ 7 : Chapter 4: Illusion ภาพลวงตา (II)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ก.ค. 60

 

Chapter 4: Illusion

ภาพลวงตา

(II)


แวร์ริคยักไหล่ เขาเคาะคีมกับพื้นกระเบื้องสีขาวเป็นจังหวะ เหมือนกำลังนับถอยหลังเวลาทำไมเงียบไปล่ะ? พ่อหนุ่ม

วิคเตอร์ไม่ตอบ

แวร์ริคยิ้มกริ่มงั้นก็ดี...

พูดจบ มือนั้นก็หนีบด้ามคีมเข้ากับเท้าข้อนิ้วก้อยอย่างแรง ไอคารอสกรีดร้องดังลั่นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส แวร์ริคไม่หยุดแค่นั้น เขาออกแรงบิดมันไปมาหลายทีจนนิ้วหลุดออกมาจากเท้า ก่อนจะหยิบนิ้วก้อยนั้นชูขึ้นมาอย่างเลือดเย็น

อะ... อึ่ก...

ไอคารอสร้องจนหมดแรง ตัวงอลง ในขณะที่เลือดกำลังไหลออกมาจากแผลสดๆ ไม่ยอมหยุด

วิคเตอร์นิ่งอึ้ง เขาเบิกตากว้าง ในขณะนั้นแวร์ริคยังคงถามคำถามเดิม ชูคีมที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดนั้นขึ้นขู่เอาละ จะทวนคำถามเดิม... แกคิดว่าแกเป็นมิวท์หรือเปล่า?”

ฉัน... !

แวร์ริคยักคิ้ว เขาวางคีมลง ก่อนจะหยิบตะปูกับค้อนขึ้นมา แล้วตอกลงบนเล็บของไอคารอสเต็มแรง ทำให้เลือดพุ่งกระจายออกมาทั่ว ไอคารอสกรีดร้องลั่นอีกครั้ง

อ๊ากกก!!!!

ตอบมา!แวร์ริคคำรามเสียงดุกร้าวจนหัวใจวิคเตอร์เต้นถี่ระรัวไม่เป็นจังหวะ เขาสะดุ้งเฮือก แต่ถึงกระนั้นก็ยังปิดปากเงียบไม่ยอมตอบออกไป

ตอบมาสิโว้ย!เขาตะโกนลั่น มือหยิบคีมตัดนิ้วของไอคารอสไปอีกนิ้วหนึ่งจนเท้าข้างซ้ายเหลือนิ้วเพียงแค่สามนิ้ว ไอคารอสร้องโหยหวนสุดเสียง เลือดไหลท่วมเต็มพื้นอาบย้อมกระเบื้องมันวาวบริเวณนั้นให้เป็นสีแดงข้น เสียงกรีดร้องของไอคารอสที่ตีรวนเข้ามาในหัวกับเสียงของหัวใจในอกกำลังจะทำให้เขาบ้าคลั่ง อะไรบางอย่างกำลังบีบรัดหัวใจเขาจนมันแทบระเบิด... ไม่ ไม่ ไม่ เขาไม่ใช่อะไรทั้งนั้น เขาก็คือเขา!

อ๊ากกก!ไอคารอสยังคงกรีดร้อง เลือดไหลออกจากแผลเหวอะหวะกองท่วมพื้น น้ำหูน้ำตาไหลไม่เหลือเค้าสารรูปความเป็นคนเดิม แวร์ริคยิ้มด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น ก่อนจะตัดนิ้วชี้อีกหนึ่ง ทำให้ไอคารอสกรีดร้องโหยหวนอีกครั้งความเจ็บปวดเหลือคณาแทบจะฉีกกระชากวิญญาณออกจากร่าง ในใจนึกแค้นเคืองอย่างถึงที่สุด

ทำไมวิคเตอร์ไม่ยอมตอบอะไรออกไปเสียที... ทำไม... ทำไม!

แวร์ริคโยนนิ้วใส่ลงถาดเล็กๆ หยิบมันขึ้นมาเรียงๆดูคล้ายกำลังนับแต้มสาม... ตัดไปสามนิ้วแล้ว...

ความเครียดและกดดันที่มากจนเกินจะรับไหวทำให้วิคเตอร์เริ่มเห็นภาพหลอน

คนที่เขารักเมื่อร้อยปีก่อนกลับปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า เธอเดินเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า ภาพรอบๆ พร่าเลือนซ้อนทับกันเป็นชั้นถี่ มันวูบไหวราวกับโลกทั้งโลกกำลังสั่นคลอน เสียงของเธอซ้อนทับกับเสียงของแวร์ริคจนเขาเริ่มแยกไม่ออกว่านี่คือความจริงหรือเป็นเพียงแค่ความฝัน ความหนาวเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้ามาจนขนลุก มีด... มีดนั้นกรีดลงบนฝ่ามือของเขาเป็นรอยกากบาทอย่างเลือดเย็น เธอเป็นคนลงมือทำมันเอง... เธอคนนั้นที่เขารัก

ไม่... ไม่ใช่ อเล็นเล่จะไม่มีวันทำแบบนั้น!

ภาพสลับเป็นใบหน้าของแวร์ริคที่กำลังยิ้มอย่างสะใจอีกครั้ง เขาแหวกแผลที่กรีดออกกว้างแล้วโรยเกลือลงไป  วิคเตอร์กรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความเจ็บแสบ เกลือที่แตะลงไปบนแผลทำให้รู้สึกระคายเคืองสุดขีด ราวกับมีบางสิ่งกำลังบดขยี้แผลลึกที่มือนั้นอย่างโหดเหี้ยม เลือดไหลล้นทะลักออกมาจากแผลไม่หยุด

ฮ่าฮ่าฮ่า!!

แวร์ริคหัวเราะเสียงเหี้ยม ในขณะที่สภาพของเหยื่อทั้งสองกำลังร่อแร่เต็มที เขาหยุดหัวเราะ วางมาดกระแอมไอ ก่อนจะวางเครื่องมือทั้งหมดลงแล้วหันมาถามกับวิคเตอร์อีกครั้ง

โอ้... เอาละ ไหนดูซิเขากดปุ่มข้างหูเปิดฉายแสงโฮโลแกรมเพื่อดูนาฬิกาอีกราวๆ สิบนาทีเองหรือนี่ เข้าเรื่องดีกว่า เมื่อกี้แค่หยอกเล่นเอง ไม่โกรธกันนะ?”

อ... อึ่ก...

ไอคารอสนั่งนิ่งเหมือนสติหลุดลอยไปแล้ว ในขณะที่วิคเตอร์ยังคงครางเบาๆ ออกมา แผลนั้นชาไปแล้ว เกลือคงจะกัดแผลอย่างหนักจนแทบไม่รู้สึกอะไรอีก เขาทำได้แต่เพียงทนกัดฟัน ภาพลวงตายังคงตามหลอกหลอน ร่างแวร์ริคกลับกลายเป็นอเล็นเล่ รอยยิ้มอ่อนโยนของเธอทำให้เขารู้สึกอบอุ่นและสบายใจไปครู่หนึ่ง แต่แล้วความรู้สึกเหล่านั้นก็พังครืนลง เมื่อรู้ว่าบุคคลคนนั้นแท้จริงคือแวร์ริค และเขาก็กำลังยิ้มเหี้ยมใส่ แววตาเจ้าเล่ห์นั่นวิคเตอร์รู้ดีว่าฝ่ายตรงข้ามต้องกำลังคิดอะไรที่น่าสะพรึงกลัวอยู่แน่ๆ

ดูเครียดกันแบบนี้ งั้นจะเปิดเพลงที่พอดีกับสิบนาทีให้ฟัง ฉันใจดีชะมัด เนอะว่าไหม?”

แวร์ริคไล่มือบนแสงโฮโลแกรม เลื่อนนิ้วที่เปรอะเลือดไปมาเพื่อเลือกเปิดเพลง ทันทีที่เลือกเสร็จ เสียงบรรเลงเปียโนก็เริ่มต้นขึ้น

โน้ตไล่ละเรียงไปอย่างสงบ นิ่งเงียบ จนกระทั่งไวโอลินตามเข้ามาคลอเบาๆ ด้วยท่วงทำนองที่โศกเศร้าคล้ายกำลังคร่ำครวญ

ใช่ เหมือนเขาและไอคารอส

Now Playing: Introduction and Rondo capriccioso (Camille Saint-Saëns)

เพลงดำเนินต่อไปอย่างเชื่องช้าเหมือนกำลังร่ำไห้อยู่อย่างโดดเดี่ยว จนกระทั่งจู่ๆ ทุกอย่างกลับเงียบ แล้วตามมาด้วยไวโอลินที่สีถี่ระรั่วสลับช้าคล้ายจังหวะหัวใจของวิคเตอร์ในตอนนี้ เปียโนเล่นคลอตามคล้ายกำลังช่วยเสริมบรรยากาศให้ยิ่งมืดหม่นลงไปอีก

เพลงเงียบอีกครั้ง

ตึก... ตึก... ตึก...

ไม่ นั่นเสียงหัวใจของวิคเตอร์

ฉับพลันนั้นไวโอลินก็สีขึ้นอย่างรวดเร็ว ผ่านท่วงทำนองแห่งความโศกเศร้าก้าวเข้าสู่ความสนุกสนานเพียงชั่วครู่ ก่อนจะตามมาด้วยความลึกลับและหยิ่งยโสที่สัมผัสได้ ความวุ่นวายสับสนในโน้ตบรรเลง อารมณ์มากมายที่ตีรวนกันจนไม่รู้จะรู้สึกอย่างไร เพลงนี้อาจไพเราะเสนาะหู แม้เต็มไปด้วยบรรยากาศกดดันทั้งจากรอบข้างและตัวเสียงของดนตรีเอง แต่มันกลับทำให้วิคเตอร์ยิ่งเห็นภาพหลอนชัดเจนขึ้นไปอีก

เขาเห็นอเล็นเล่กำลังสีไวโอลิน... และเธอกำลังยิ้มหวานให้

ไม่ใช่ นั่นภาพลวงตา!

เธอไม่เชื่อฉันอย่างนั้นหรือ?” เด็กสาวเอียงคอถาม ริมฝีปากอิ่มเอิบยกขึ้นแย้มยิ้มให้

วิคเตอร์ตะโกนร้องลั่นอย่าหลอกฉัน นี่ไม่ใช่ความจริง!

เธอยังคงยิ้มต่อไปแล้วอะไรที่เรียกว่าภาพลวง?”

ทุกอย่างคือภาพลวง... พวกเราอยู่ในภาพลวงเขาเบิกตาโพลง เริ่มรู้สึกปวดหัวเหมือนสมองข้างในกำลังจะระเบิดออกมาเป็นชิ้นเศษแหลกๆ เด็กหนุ่มตะโกนออกไปอีกครั้งไม่ไหวแล้ว ใครก็ได้ฆ่าฉันที!

อเล็นเล่ยิ้มบางๆ ทั้งที่ยังไม่หยุดสีไวโอลิน ภาพเด็กสาวที่ยืนตรงหน้าค่อยๆสลายหายไปกลายเป็นธุลีฝุ่น กลับกลายเป็นแวร์ริคอีกครั้ง เหมือนดั่งฝันร้าย เขาเงื้อหมัดขึ้นต่อยหน้าวิคเตอร์จนใบหน้าของเด็กหนุ่มหันสุดไปตามแรง ฟันกระเด็นหลุดออกมาพร้อมเลือด ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะของมัจจุราชที่อยู่ตรงหน้า

แกอยากตายแล้วใช่ไหม?”

เขาพยายามแค่นเสียงพูดออกไปย... อย่างน้อย... อย่างน้อยก็ปล่อยไอคารอสไปซะ!!!

เสียงไวโอลินเสียดสีอย่างบ้าคลั่ง เปียโนบรรเลงเล่นคลอดั่งเสียงพายุฝนกระหน่ำ ภาพที่เขาเห็นเริ่มพร่าเลือนลงทุกที เขาหนาว หนาวเหลือเกิน ความเจ็บปวดไหลแล่นไปทั่วทั้งร่างกายอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่อยากจะร้องออกไปอีกต่อไปแล้ว หากนี่คือลมหายใจสุดท้าย เขาก็อยากจะขอพรก่อนตาย...

ขอให้ทุกอย่างเป็นแค่จินตนาการของนักวิทยาศาสตร์บ้าๆ วัยสิบหกคนหนึ่งที่จบปริญญาโทก่อนวัยก็เท่านั้น...

แต่เป็นที่รู้กันดี... ว่าปาฏิหาริย์ไม่มีอยู่จริง

หึๆ... อีกสองนาทีเท่านั้นแวร์ริคนับถอยหลัง ก่อนจะรุดเดินเข้ามาใกล้วิคเตอร์ มือหยาบกร้านจับเชิดคางเขาขึ้นมา นัยน์ตาคมปลาบเพ่งดูใบหน้าเหยื่อตัวจ้อยอย่างพินิจพิจารณา

แววตาเหม่อลอยแบบนี้ สติชักจะเริ่มไปแล้วสินะ ให้ตายสิ ไม่สนุกเลย สงสัยคงต้องเก็บเอาไว้เล่นคราวหลังแล้วล่ะ

แก... แกมันไม่ใช่คนวิคเตอร์ได้แต่คำรามเบาๆ ในขณะที่ลมหายใจเริ่มรวยรินเต็มที เขามองกองเลือดบนพื้นสลับกับไอคารอสที่กำลังหายใจหอบ แววตาคู่นั้นดูเลื่อนลอยคล้ายคนไร้วิญญาณ ความเจ็บปวดกับความรู้สึกชาๆ ตีรวนเข้ามาสลับกันจนประสาทสัมผัสทั้งหมดเริ่มผิดเพี้ยน

วิคเตอร์รู้ดี... เขากำลังจะตาย

พวกแกก็ไม่ใช่คน พวกมิวแทนต์อวดดีแวร์ริคกล่าวเสียงเย็นยะเยือกอ้อ... หรือว่าแกอาจจะไม่ใช่ พ่อหนุ่มครึ่งคนครึ่งหุ่นยนต์?” เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง อ้อ... มิน่าล่ะ สถานะไม่แน่นอนแบบนี้ หุ่นยนต์ในบาร์นั่นถึงได้แสกนแล้วแสกนอีกจนพังนี่เอง

ฉะ... ฉัน...

เสียงของวิคเตอร์เริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ภาพที่เห็นพร่ามัวลงอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว มือที่ด้านชาบังคับการอะไรไม่ได้ ขาก็ถูกมัดอยู่ทำให้ไร้ทางขัดขืน คงจะหมดเวลาแล้วจริงๆ

บอกทีว่านี่คงไม่ใช่ความฝันใช่ไหม...

เพราะความฝันของฉันนั้นช่างแสนยาวนานเหลือเกิน นานจนคิดว่าฉันอาจจะติดอยู่ในห้วงแห่งความฝันนี้ตลอดไป

บอกที... ว่าฉันกำลังจะได้ไปพบเธอแล้วใช่ไหม?

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #159 Pin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 13:03
    แวร์ริคมีอารมณ์สุนทรีย์ดีนะ -_-
    #159
    0
  2. #146 นิยายอ่านมาตั้งแต่จำความได้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 03:55
    นึกว่ามีอะไรดี พอครับบาย
    #146
    1
    • #146-1 Besty Vivo (@bestyworld) (จากตอนที่ 7)
      4 กรกฎาคม 2560 / 10:32
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและแสดงความคิดเห็นนะคะ ขอให้โชคดีและหวังว่าจะได้พบกันอีกค่ะ
      #146-1
  3. #145 mukxarev (@mukxarev) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 03:47
    ไม่ผ่าน
    #145
    1
    • #145-1 Besty Vivo (@bestyworld) (จากตอนที่ 7)
      4 กรกฎาคม 2560 / 10:31
      ยังไงก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและคอมเม้นนะคะ ไม่ทราบว่าไม่ถูกใจด้านเนื้อเรื่องหรือสำนวนประการใด ผู้แต่งจะนำไปปรับปรุงและขออภัยมา ณ ที่นี้ค่ะ _/|\_
      #145-1
  4. #30 รามิเรส (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 11:05
    ขอบคุนคับ
    #30
    0
  5. #28 Levi-san (@Levi-san) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 20:45
    สงสารวิคเตอร์กับไอคารอคอ่ะ คงจะเจ็บเท่ากันเลยTT
    #28
    1
    • #28-1 Besty (@bestyworld) (จากตอนที่ 7)
      31 กรกฎาคม 2558 / 10:18
      ค่ะ ต่อจากนี้สองคนนี้จะมีอะไรที่ต้องผจญภัยด้วยกันอีกยาวนานเลยล่ะค่ะ
      อ้อ ไม่วายนะคะ ๕๕๕๕๕
      #28-1
  6. #27 somayuki (@wannisa_som) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 20:08
    เออออออออออออออออ อ่านแล้ว แน่นนนนนนนน อก

    อึดอัดใจ ตัวร้ายทำได้ แค่เนี๊ย มีการจับเวลาด้วย เหอๆ
    #27
    1
    • #27-1 Besty (@bestyworld) (จากตอนที่ 7)
      30 กรกฎาคม 2558 / 20:37
      ฮ่าๆ แวร์ริคเขาออกจิตๆแบบนี้แหละค่ะ
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ^_^
      #27-1