Time Rebellion ปฏิวัติข้ามเวลา ล่าเปลี่ยนโลก

ตอนที่ 5 : Chapter 3: The secret of Ventopolis ความลับแห่งมหานครเวนโตโปลิส (II)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ก.ค. 60


Chapter 3: The secret of Ventopolis

ความลับแห่งมหานครเวนโตโปลิส

(II)


แม้ไม่เห็นซึ่งแววตา แม้ไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของฝ่ายตรงข้าม แต่วิคเตอร์ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง ใช่ พ่อค้าต้องเจ้าเล่ห์อยู่แล้ว แต่เขาสัมผัสได้มากกว่านั้น...

ฉันต้องการไมนด์แมทเทอร์เขากล่าวสสารแห่งจิต สารนี้มีอยู่ในตัวทุกคน อยู่ในสมอง อยู่ในจิตใจ... โดยเฉพาะมิวแทนท์พิเศษบางคนที่สมองสามารถผลิตใหม่ได้เอง

สสารแห่งพระเจ้า!ซิลอุทาน เขาเบิกตากว้าง พวกเรามีมันในร่างกายอย่างจำกัด แต่มันกลับสำคัญต่อร่างกายของฮิวม์มาก!

ถูกต้องเขาดีดนิ้วดังเป๊าะ วิคเตอร์ขมวดคิ้ว ในหัวสั่งการให้แว่นจดข้อมูลต่างๆ ลงไปอย่างรวดเร็ว

มิวท์สามารถสร้างสารนี้ได้เอง แต่ฮิวม์นั้นไม่ มนุษย์เคยคิดจะทำห้องกักขังมิวท์เพื่อสกัดมันออกมาด้วยซ้ำ แต่ก็คว้าน้ำเหลว เพราะถ้ามิวท์ไม่ยอมหลั่งสารไมนด์แมทเทอร์ออกมา... ต่อให้ฆ่าก็ไม่มีประโยชน์

แต่คุณก็ไม่ใช่มนุษย์ คุณจะไปสนใจมันทำไมกันเฟธกล่าวเสียงเรียบ คุณคงไม่ได้จะเอาไปทำอะไรที่มัน...

ไนน์!” พ่อค้าสวมหน้ากากปฎิเสธทันควันเป็นภาษาเยอรมัน ลองคิดดูสิ เพราะไมนด์แมทเทอร์ทำให้หุ่นยนต์มีตรรกะที่สมจริง ไม่เหมือนหุ่นยนต์เมื่อร้อยปีก่อนเขาอธิบายลองถ้ามนุษย์ได้รับบ้าง มันอาจจะไม่กล้ามาทำตัวหยิ่งยโสอวดดีขนาดนี้ก็เป็นได้!

ไมนด์แมทเทอร์คืออะไร วิคเตอร์เริ่มคำถามในใจ

ต้องการปริมาณเท่าไหร่เฟธถาม

แค่หยดเดียวก็เกินพอ ฉันจะให้พวกเธอมากกว่าที่ขอเสียอีกพ่อค้าพูดจบก็หัวเราะหึๆ พลางหยิบกระเป๋าเจมส์บอนด์สีดำเรียบขึ้นมาบนโต๊ะถ้าตกลงแล้วละก็ ฉันจะส่งของให้ในอีกสามวัน

ซิลรับกระเป๋านั้นมาถือ เฟธยื่นจับมือกับพ่อค้า ฉับพลัน ตัวเลขบนจอโฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ตัวเลขวิ่งจากศูนย์ไปสองหมื่นออรีอย่างรวดเร็วพอดีกับที่เจรจาเอาไว้

การแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น เป็นเงินสองหมื่นออรี ขอบคุณค่ะ

เฟธล้วงหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือเข็มฉีดยาอันเล็ก เธอยื่นให้ซิลก่อนจะนั่งแล้วก้มหน้าลง ไม่รีรอ ชายหนุ่มนำเข็มฉีดยานั้นฉีดเข้าที่ใต้ท้ายทอย ค่อยๆ สูบเลือดเข้ามาในกระบอกอย่างใจเย็น

วิคเตอร์สังเกตได้ว่าเฟธนั้นกำลังหลับตา เหมือนนึกเพ่งจิตถึงอะไรบางอย่างอยู่ เพียงครู่เดียว เลือดสีแดงข้นก็ขึ้นถึงขีดหนึ่งซีซี ซิลดึงเข็มฉีดยาออก แล้วยื่นมันให้กับพ่อค้าปริศนา

ชายภายใต้เงาหน้ากากหัวเราะหึๆ ขึ้นอีกครั้ง เขานำเลือดนั้นออกมาจากเข็มฉีดยาเทใส่กระบอกจิ๋ว หยดน้ำสีฟ้าขุ่นลงไปในกระบอก ฉับพลันนั้นเอง เลือดก็กลับกลายเป็นสีใสราวน้ำเปล่าทันใด

เขายกริมฝีปากขึ้นยิ้มอย่างมีเลศนัย

ไมนด์แมทเทอร์ สสารแห่งชีวิต...

ไมนด์แมทเทอร์ของเธอบริสุทธิ์ดีมากพ่อค้าลึกลับกล่าวชมฉันจะรวบรวมสารนี้เอาไว้เยอะๆ สักวันจะนำมันมาใช้

การเจรจาจบลงแล้วเฟธกล่าวเสียงเรียบ ชายปริศนาคนนั้นพยักหน้านิ่งๆ มือยกขึ้นขยับปีกหมวกทรงสูง ก่อนจะพูดทิ้งท้าย

แล้วทางเราจะส่งของไปให้ภายในสามวันตามสัญญา ขอให้พวกคุณโชคดี

พูดจบ พ่อค้าชุดสูทก็ลุกจากเก้าอี้เดินออกไปจากบาร์อย่างรวดเร็ว เมื่อเขาหายไปแล้ว ทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

วิคเตอร์หันไปมองไอคารอสที่เพิ่งจะเจรจาจบอย่างพอดีเหมือนกัน ในจังหวะนั้นเองที่หญิงหน้าตาสะสวยได้เดินเข้ามาหาที่โต๊ะพอดี รอยสักหมายเลข 1217972558 พร้อมตัวอักษรว่า ‘Robot’ บนแขน แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเธอเป็นหุ่นยนต์

ต้องการเครื่องดื่มไหมคะเสียงหวานกล่าวถามอย่างสุภาพนอบน้อม ทั้งสามคนส่ายหน้า

ไม่ล่ะ ขอบคุณซิลปฎิเสธยิ้มๆ

แต่แล้วซิลก็ต้องหุบยิ้มลงกะทันหันเมื่อ จู่ๆ ดวงตาของหุ่นยนต์สาวเสิร์ฟเปลี่ยนเป็นสีแดง แสงจากดวงตาส่องกราดมาที่วิคเตอร์ เพราะเขาเป็นผู้มาเยือนใหม่ของที่นี่ เธอจึงจำเป็นต้องสแกนเช็คเพื่อเก็บข้อมูลลูกค้าเอาไว้

เฟธไม่ได้คิดอะไร เพราะเป็นปกติวิสัยของหุ่นยนต์อยู่แล้วที่จะทำเช่นนี้ แต่ก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ เมื่อหุ่นยนต์สาวนั้นกลับเลิกคิ้ว เอียงคอเหมือนกำลังสงสัย ก่อนจะตรวจข้อมูลซ้ำอีกรอบ

อย่าบอกนะว่า...ซิลเริ่มใจคอไม่ดี

อะไรเฟธกับวิคเตอร์หันไปถามพร้อมกัน ทันใดนั้นเอง หุ่นยนต์สาวก็เกิดอาการค้างขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนเครื่องจะสั่นกึกจนควันดำและไอร้อนพุ่งออกมาจากกลางลำตัว ทำเอาหุ่นยนต์ตัวอื่นต้องวิ่งเข้ามาดูเพื่อช่วยเหลือพวกของตนเอง หุ่นยนต์หน้าตาแบบสาวเอเชียหันขวับมาที่วิคเตอร์ซึ่งเป็นเหมือนตัวต้นเรื่องในสายตาเธอ เธอถามขึ้นเหมือนกำลังสงสัย

คุณคือหุ่นยนต์หรือมนุษย์?”

ฉัน...วิคเตอร์ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรกับคำถามแบบนั้น จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เชื่อว่าตนเองจะเป็นหุ่นยนต์เพราะแค่มีหัวใจเป็นเหล็ก แต่ก็ไม่แน่ใจนักว่าตนเองใช่มนุษย์หรือไม่ และเขาก็ไม่อยากจะเชื่อว่าตนเองเป็นมิวท์ด้วย

เขาเป็นใครในตอนนี้?

หุ่นยนต์ตัวนั้นเดินเข้ามาใกล้ คุณ... เป็นหุ่นยนต์ หรือมนุษย์?”

มันถามซ้ำอีกครั้งช้าๆ เพราะคิดว่าวิคเตอร์อาจจะไม่ได้ยิน

มนุษย์เขาตอบออกไปด้วยทีท่านิ่งๆ ในขณะที่ซิลเริ่มเหงื่อตกด้วยความรู้สึกหวาดเสียว ส่วนเฟธนั่งกอดอกเตรียมพร้อม มือล้วงเข้าไปในเสื้อเตรียมปืนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

มีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากลซิลปาดเหงื่อ ทั้งที่อากาศในบาร์ออกจะเย็นฉ่ำ แต่เขากลับเริ่มรู้สึกขนลุกแปลกๆ

หุ่นยนต์ตัวอื่นลากร่างของหุ่นยนต์ตัวที่เพิ่งจะพังกลับเข้าไปด้านในบาร์ ในขณะที่หุ่นยนต์สาวเอเชียตัวนั้นยังยืนประมวลผลข้อมูล ดวงตาเปลี่ยนเป็นแสงสีแดงกะพริบถี่ ไม่ทันที่จะได้รู้ผล เฟธก็รีบพุ่งตัวเข้ามาผลักร่างของวิคเตอร์จนล้มลงไปกับพื้นทันที

ปัง ปัง ปัง!

หุ่นยนต์ตัวนั้นกราดกระสุนยิงไปทั่วบริเวณ โต๊ะเป็นรูพรุนกระจุยกระจาย เพลงหยุดเล่นทันที นักดนตรีและคนอื่นๆ ในคลับต่างพากันกรีดร้องและวิ่งหนีออกไปอย่างไม่คิดชีวิต หุ่นยนต์ตัวอื่นรีบออกมาจากหลังบาร์เป็นกำลังเสริม ไอคารอสที่ยืนอยู่อีกฝั่งรีบหลบหลังโต๊ะ รอดูโอกาสและจังหวะอยู่ห่างๆ

มิวท์ จับคลื่นมิวท์ได้!เสียงพวกหุ่นยนต์ร้องตะโกน พลางล็อกเป้าหามิวท์แล้วหยิบปืนไล่ยิงเหยื่อในบาร์อย่างบ้าคลั่ง คนที่วิ่งหนีหรือหาที่หลบไม่ทันต่างถูกยิงกันมากมาย วิคเตอร์กับเฟธรีบลุกขึ้นวิ่งหลบห่ากระสุนไปที่หลังเคาน์เตอร์ ในขณะที่ซิลหลังจากที่ก้มหลบกระสุนอยู่ใต้โต๊ะ เมื่อได้โอกาสก็รีบวิ่งไปอีกทางเพื่อเบนความสนใจจากพวกมัน

ซิลรีบวิ่งไปยังประตูหนีไฟ พวกหุ่นยนต์มากมายวิ่งตามหลังไล่ยิงกันเป็นพรวน ในขณะที่อีกกลุ่มหนึ่งก็ตีโอบล้อมรอบไอคารอสและพวกมิวท์คนอื่นจนหมดหนทางหนีรอด พวกมันยกปืนขึ้นขู่ ทุกคนที่อยู่ในวงล้อมต่างพากันยกมือขึ้นยอมแพ้

พวกหุ่นยนต์กำลังลังเลว่าจะฆ่าเหยื่อในวงล้อมทั้งหมดดีหรือไม่ จึงหันไปส่งสัญญาณให้กับหุ่นยนต์ตัวหัวหน้าเพื่อรอการตัดสินใจ

วิคเตอร์กับเฟธที่กำลังแอบอยู่หลังเคาน์เตอร์ต่างมองตากันเหมือนกำลังส่งสัญญาณว่า ต้องทำอะไรสักอย่าง ใช่ ต้องรีบแล้ว ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

เลือดไหลออกมาจากบาดแผลบนท่อนขาของเฟธไม่หยุด เพราะกระสุนนัดหนึ่งถูกยิงเข้าที่ขาของเธอจากการวิ่งหลบกระสุนไปเมื่อครู่นี้ วิคเตอร์มองที่เธอด้วยรู้สึกเป็นห่วง แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่เฟธกลับพยักหน้าให้กับเขาแทนคำพูด

ฉันไม่เป็นไร เธอคงต้องการจะสื่อออกมาอย่างนั้น เขาเข้าใจดี

เราจะต้องแยกกันโจมตีจากคนละฝั่งวิคเตอร์เสนอแผนเสียงกระซิบ

เฟธพยักหน้าเพราะเห็นด้วยกับแผนนั้น เธอยื่นปืนให้เขากระบอกหนึ่ง ส่วนอีกกระบอกที่มีอยู่ในกระเป๋าเสื้อเธอหยิบมันขึ้นมาถือเอาไว้แน่นในมือ ก่อนที่จะหลับตาเหมือนกำลังรวบรวมสมาธิ แล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตากลายเป็นสีแดงวาวโรจน์แบบที่เขาเคยเห็นจากการต่อสู้ครั้งก่อน

    ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน เมื่อพร้อมแล้วก็ค่อยๆ ลุกขึ้นย่องออกจากเคาน์เตอร์ออกมาคนละฝั่ง

ไอคารอสที่เห็นพอดีเตรียมลดมือลงเพื่อหยิบระเบิดแสงในกระเป๋าเสื้อ จังหวะนั้น วิคเตอร์เป็นคนเปิดการโจมตีก่อน เขายิงไปที่หุ่นยนต์อย่างแม่นยำ ฝ่ายตรงข้ามพังไปสามเครื่อง ส่วนเฟธที่บุกจากอีกฝั่งก็รีบระดมยิงใส่ไม่ยั้ง ทำให้พวกมันสับสนไปชั่วครู่ จังหวะนี้ไอคารอสรีบคว้าระเบิดแสงในกระเป๋า แกะสลักแล้วโยนลงที่กลางพื้นทันที

วิ่งเร็ว!”

เพียงเสี้ยววินาที แสงสว่างก็ส่องวาบพร้อมกับอาการหูอื้ออย่างฉับพลัน เขารีบลุกขึ้นวิ่งหนีไปตั้งหลัก ในขณะที่มิวท์คนอื่นรีบวิ่งหนีออกไปจากบาร์ทันที กระสุนที่ยิงกราดทำให้มีคนถูกยิงเพิ่มขึ้นอีกเป็นจำนวนมาก คราบเลือดเลอะไปทั่วพื้นและผนัง ข้าวของแตกกระจายจนสภาพคลับไม่เหลือเค้าเดิม

เหมือนพวกมันจะโมโห ยิงกราดไปทั่วจนกำแพงกระจายเป็นรูพรุน ปาระเบิดไปตรงจุดที่วิคเตอร์หลบ โชคดีที่เขาเห็นก่อนจึงกระโดดออกมาทัน

ระเบิดดังสะเทือนเลือนลั่นทำให้ของรอบข้างปลิวกระจุยกระจายไปคนละทิศทาง พื้นสั่นไหวราวกับธรณีพิโรธ ในจังหวะนั้น เศษไม้จากขาโต๊ะก็แทงเข้าที่แขนของวิคเตอร์พอดี ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาอย่างฉับพลันพร้อมกับเลือดแดงข้นที่ไหลออกมาจากปากแผล แต่เขาจะยังยอมตอนนี้ไม่ได้ ต้องตอบโต้กลับไปก่อน!

มิวท์คนอื่นในบาร์ที่ยังไม่หนีไปต่างกำลังต่อสู้อยู่เช่นเดียวกัน บ้างหลบอยู่หลังโต๊ะ บ้างกระโจนเข้าใส่พวกมันอย่างบ้าคลั่ง ส่วนเฟธคอยลำเลียงผู้บาดเจ็บคนอื่นๆ ออกมาในจังหวะที่พวกมันเผลอ มือหนึ่งยกขึ้นยิงปืนไปที่ศัตรู อีกมือหนึ่งก็ประคองร่างผู้บาดเจ็บออกไปอย่างลำบาก เพราะขาที่ถูกยิงนั้นทำให้เธอเคลื่อนไหวได้ไม่สะดวก

ไอคารอสยกโต๊ะขึ้นมาเป็นโล่ชั่วคราวแล้วรีบวิ่งไปที่วิคเตอร์ จากนั้นจึงขว้างระเบิดไปยังฝั่งของหุ่นยนต์ แรงระเบิดทำให้พวกมันแหลกเป็นชิ้นๆ ตามมาด้วยพื้นที่สั่นสะเทือน ไอคารอสมองดูแผลที่แขนข้างซ้ายของวิคเตอร์ ก่อนจะหันกลับไปอีกฝั่งหนึ่ง หุ่นยนต์ยังมีอยู่เต็มไปหมด แบบนี้ยังไงก็หนีไม่ได้แน่ๆ

เสนอแผนมาเร็วไอคารอสพูดขึ้นอย่างรีบร้อนไม่เอาแผนบ้าระห่ำแบบคราวก่อนแล้วนะ!”

โอเควิคเตอร์รับคำ เขายกมือขึ้นกดห้ามเลือดที่แขนตัวเอง หายใจหอบเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยหุ่นยนต์น่าจะชินกับการยิงในแนวราบและแนวดิ่ง... แต่ถ้าแนวโค้งบนอากาศละก็ไม่แน่...

นาย... จะกระโดดยิงกลางอากาศเรอะ?” ไอคารอสถามเสียงสูง วิคเตอร์พยักหน้าเบาๆ

เขาเบ้ปาก แต่ก็ไม่ได้เถียงอะไร เพราะคิดได้ว่าไม่น่าจะมีทางอื่นที่ดีกว่านี้แล้วได้ งั้นนายกระโดด ฉันจะส่งตัวนายให้ลอยขึ้นไปสูงๆ เอง

ไอคารอสยืนขึ้น ประสานมือเป็นแนวบันไดให้วิคเตอร์ปีนขึ้นไป ก่อนจะรีบสะบัดแขนขึ้นไปเป็นแรงส่งให้วิคเตอร์กระโดดได้กลางอากาศ ราวกับเวลาทุกอย่างถูกยืดให้ช้าลง วิคเตอร์หันปืนเล็งไปที่หุ่นยนต์สองตัวที่ล็อกเป้าหาเขาไม่ทัน ฉับพลันนั้นลั่นไกออกไปอย่างรวดเร็ว กระสุนเจาะเข้าที่กลางลำตัวและหัวของมันเต็มๆ จนหุ่นยนต์ทั้งสองเครื่องพังลงภายในพริบตา ก่อนที่วิคเตอร์จะตีลังกาลงสู่พื้นได้อย่างพอดิบพอดี

เยี่ยม!

ไอคารอสยกนิ้วโป้งให้ เขาหันไปมองที่เฟธ เธอหันไปยิงหุ่นยนต์อีกสองตัวที่เหลือ ก่อนจะโบกมือให้ทั้งสองรีบเข้ามาหาโดยไว ก่อนเธอจะเดินกะเผลกไปที่หน้าต่างแล้วทิ้งตัวลงไปอย่างรวดเร็ว

วิคเตอร์ใจหายวาบ แต่แล้วสติก็เหมือนถูกดึงกลับมาอีกครั้งหนึ่ง เมื่อรถของซิลได้ลอยตัวขึ้นมาเสมอหน้าต่าง หลังคารถเปิดประทุนเอาไว้อยู่ จึงได้เห็นว่าเฟธนั้นอยู่ด้านในเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่เขากับไอคารอสเท่านั้น

ทว่า...

ระวัง!

เสียงไอคารอสตะโกน ลูกระเบิดได้ลอยมาทางทิศของวิคเตอร์พอดี ไอคารอสรีบพุ่งเข้ามาผลักร่างของเขาไปที่ทิศอื่น ก่อนที่แรงระเบิดจะผลักให้ทั้งคู่ร่างกระเด็นไปกระแทกกำแพง เสียงดังกระเทือนก้องไปทั้งหูจนทำให้เขามึนงงไปหมด

เขารีบหันไปมองไอคารอสอีกครั้ง แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อพบว่า...

ไอคารอสขาขาด!

ไอคารอส!เขาตะโกนเรียกสุดเสียง ร่างไอคารอสที่กำลังเลือดโชกค่อยๆ คลานมาทางเขา น้ำข้นสีแดงฉานทะลักออกมาจากแผลไหลนองทั่วพื้น กลิ่นคาวเลือดจากศพมากมายรวมถึงเลือดของเขาเองกำลังเหม็นคลุ้งไปทั่วห้อง ไอคารอสหันไปที่เฟธและซิลที่ทางหน้าต่างด้วยทีท่าอิดโรยไร้เรี่ยวแรง

ระ... รีบหนีไป...

ใช่... จะให้สูญเสียมากกว่านี้ไม่ได้เด็ดขาด

เฟธ ซิล หนีเร็ว ทางนี้ฉันจะจัดการเอง!วิคเตอร์ตะโกนออกไป สายตาเริ่มพร่าเลือนลงทุกขณะ เขาหันมามองที่ตรงหน้าหน้าประตู ถัดไปจากไอคารอส มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเข้ามาด้านใน

มนุษย์... พวกเขาคือมนุษย์

ชุดตำรวจยุคใหม่ดูล้ำสมัยกว่าที่เขาเคยเห็นในยุคเก่า รัดรูปและทะมัดทะแมง พวกเขาถือปืนและอาวุธเตรียมพร้อม แต่สีหน้ากลับดูขยะแขยงกับสิ่งที่เห็นอย่างสุดชีวิต ไม่รอช้าพวกตำรวจหันปืนมาทางเขากับไอคารอสทันที

ปิศาจในคราบตำรวจมาถึงที่นี่แล้ว...

รอส... วิคเตอร์ ไม่!” ซิลตะโกนร้องปริ่มใจจะขาด เฟธเองแม้จะเสียใจเป็นอย่างมากเช่นเดียวกัน แต่เมื่อประเมินสถานการณ์แล้วจะปล่อยให้สูญเสียมากกว่านี้ไปไม่ได้ เธอต้องรีบหนีดังที่เขาบอก ไม่อย่างนั้นตายกันหมดแน่!

ซิลเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเพราะกำลังอึ้ง เฟธรู้ดีว่าเธอต้องหนี จึงรีบเอี้ยวตัวเข้าแย่งบังคับพวงมาลัย ดึงคันโยกให้เครื่องทะยานไปสู่ท้องฟ้า หนีการไล่ล่าจากตำรวจที่กำลังขี่ตามมาจากด้านหลัง บินลอยหายไปจากขอบสายตาของวิคเตอร์ในระยะเวลาอันรวดเร็ว

หนีให้ได้นะ...

ตำรวจคนหนึ่ง ใบหน้าดูสูงวัยมีอายุ ท่าทางน่าจะเป็นหัวหน้าตำรวจ เขาเดินเข้ามาหาไอคารอส มองไปที่เด็กหนุ่มครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวขาเข้าใกล้วิคเตอร์

ทั้งสองรู้สึกได้ว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาจากข้างหน้า... อันตรายที่ไม่อาจหลีกหนี

ไอคารอสหายใจรวยริน ในขณะที่วิคเตอร์เองก็บาดเจ็บหนัก รู้สึกอากาศเข้าไปในปอดได้ลำบากและน้อยลงทุกที... ภาพรอบข้างพร่าเลือนลงเรื่อยๆ เขาเริ่มปรับโฟกัสภาพไม่ได้

ในจังหวะนั้นเอง ตำรวจคนนั้นก็ได้หยุดลงตรงหน้าเขา

น่าสนใจดีนี่

ตำรวจวัยกลางคนคนนั้นพูดขึ้น ในขณะที่ตำรวจคนอื่นๆ มากมายยืนอยู่ด้านหลังถือปืนจ่อมาที่วิคเตอร์กับไอคารอสเพื่อคุ้มกันให้หัวหน้าตนเอง

เอายังไงต่อดีครับ ผู้พันแวร์ริคตำรวจคนหนึ่งในแถวถามขึ้น

แวร์ริคไม่ตอบ กลับยกซิการ์ขึ้นจุดสูบอย่างใจเย็น ยืนมองวิคเตอร์สลับกับหันไปมองไอคารอสอย่างพินิจพิจารณา ก่อนจะยกริมฝีปากขึ้นยิ้มมีเลศนัย

แล้วเขาก็พูดบางสิ่งออกมา

จับสองคนนี้ซะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #157 Pin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 12:38
    หุ่นยนต์งงเบย ความเป็นมนุษย์วัดกันที่ไหน

    แค่มีหัวใจเหล็กเท่านั้นเอง ดีกว่าพวกมนุษย์ไม่มีหัวใจเนอะ #สู้ๆ
    #157
    0
  2. วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 20:22
    ตื่นเต้นน่าติดตามมากค่ะ 
    #21
    0