ซาตานร้ายรัก(ตีพิมพ์กับ สนพ venus plus 2010)

ตอนที่ 4 : บ่วงพันธนาการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    10 ก.ค. 53

 
ช่วงนี้คนเขียนงานยุ่งมากเลยคะ ตอนนี้ยังไม่รีไรท์เอามาลงก่อนนะคะ



ตอนที่ 3
บ่วงพันธนาการ

ไอยดาไม่เอ่ยอะไรตลอดทาง บอกเพียงว่าบ้านเธออยู่ที่ไหนเท่านั้น ก่อนที่จะเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหลังเล็กกะทัดรัดน่ารักหากทว่ารอบด้านนั้นดูเงียบน่ากลัว

ทำไมไม่มีคนเปิดไฟ ทราสฟอร์ทเอ่ยถามอย่างสงสัย อยากรู้ว่าเธอยู่กับใครที่บ้านหลังนี้แล้วอยากถามเธอมากมาย ทั้งเรื่องที่เขาเคยเห็นเธอสวมชุดแดงชุดนั้น

ไม่ใช่ธุระของคุณเปิดประตูก้าวลงจากรถรีบวิ่งไปเปิดประตูรั้วบ้าน ตรงไปที่ประตู มือก็ควาญก็หากุญแจจากกระเป๋า แต่เพราะว่าความที่มันมืดและเธอก็ระแวงว่าอีกคนจะตามมาทำให้หาไม่เจอสักทีจน ท่าทางลนลานนั้นขัดตาคนที่เดินเลยชายตามหลังมานักจนแย่งกระเป๋าไปจากมือของเธออย่างถือสิทธิ์

ทราสฟอร์ทแย่งกระเป๋ามาจากเธอและหากุญแจที่เธอพยายามหามันมือไม้สั่น ก่อนที่จะคว้ามันมาไขประตูปานน้อยนั่น เขาอยากมาส่งแล้วก็กลับเท่านั้น แต่ว่าละแวกบ้านของเธอมันทำให้เขาระแวงไม่ได้ บ้านข้างๆ ดูเงียบชอบกล ไม่มีไฟ เปิดให้ความสว่างเลยตลอดทาง

อยู่กับใคร

ก้าวเดินเข้ามาในบ้าน โดยไม่สนใจว่าเธอจะตามมาหรือเปล่าแต่ว่าไอยดาก็ก้าวตามเข้ามาพร้อมควาญหาสวิตซ์ไฟกดเปิด ไม่ช้าบ้านหลังเล็กของเธอก็สว่างโร่ขึ้นมา

กลับไปได้แล้ว

ร่างสูงกำยำของเขานั้นยืนนิ่งกวาดสายตาไปทั่วบ้าน อย่างไม่ชอบใจ มันเงียบ เหมือนไม่มีคนอยู่ที่นี่กับเธอ เขาเดินสำรวจไปทั่วบ้าน ราวกับเป็นบ้านตัวเองไม่ฟังเสียงไล่จากอีกคนเลย

ฉันบอกว่ากลับไปได้แล้ว ไม่ได้ยืนหรือไง

เมื่อไม่เห็นท่าทีว่าเขาจะออกไป ก็สุดที่จะทน ตะโกนบอกเขาแต่ว่าร่างสูงนั้นก็ยังยืนนิ่งเฉย กลับเป็นเธอซะเองที่ทนไม่ไหวจำต้องตรงไปที่ประตูห้องของตัวเองเปิดและปิดมันลงแรงๆ บอกให้คนข้างนอกรู้ว่าเธอไม่พอใจเขาเอามากๆ

ไอยดาเมื่อเข้ามาที่ห้องของตัวเองได้ก็โถมกายร้องไห้สะอึกสะอื้น ทั้งโกรธตัวเองที่ไม่สามารถต้านทานผู้ชายคนที่เธอพึ่งเจอวันนี้ เกลียดโชคชะตาที่เล่นตลกกับเธอนัก

ทำไม ทำไม ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย น้ำตารินไหลลงมา สองมือกำแน่นทุบลงที่เตียงกว้างระบายความโกรธ ความไม่พอใจทั้งหมด

เธอทิ้งความเด็ดเดี่ยว ความขยัน ความแข็งแกร่งเอาไว้ที่หน้าประตู ตอนนี้ร่างกายเธอรับไม่ไหวแล้วทั้งสิ้น ไม่ว่าเรื่องไหน ดูเหมือนว่าจะไม่มีเรื่องดีเลยสำหรับเธอ ร้องไห้สะท้าน สะอื้นแรงๆ บอกตัวเองว่าที่นี่เป็นที่ของเธอ จะร้องไห้แบบไม่อายใคร เสียใจอย่างไม่สนใจใครทั้งนั้น ซุกใบหนน้าลงกับหมอนหนานุ่มสะอื้นจนหลับไปทั้งชุดที่สวมมา

เมื่อเสียงร้องไห้จากคนในห้องเงียบลงทราสฟอร์ทก็ทรุดกายลงนั่งที่โซฟาตัวเก่าๆ อย่าหมดแรง เขาตามเธอมาทำไม เพราะกลัวว่าเธอจะไปไหนกับใครต่อ ทั้งที่มั่นใจว่าเรื่องที่เขาเข้าใจมาตลอดนะ เป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ เธอคงไม่ขายตัวแล้วยังเหลือพรหมจรรย์เอาไว้ให้เขาหรอกมั้งอดประชดตัวเองอยู่ลึกๆ

ลีโอฉันอยากรูเรื่องเธอ

เดินออกมาจากบ้านบอกลูกน้องก่อนที่จะกลับเข้าไปข้างในตามเดิม ทิ้งตัวลงนั่งเอนกายกับเจ้าโซฟาตัวเล็กที่มันไม่พอดีตัวเขา ไม่ว่าจะยืดขาไปทางไหนดูเหมือนว่าเขาจะตัวโตเกินไปจนดูเก้งกาง

เจ้าโซฟาบ้าๆ นี่ไปซื้อเอามาจากที่ไหนกัน สบถด่าไปทั่ว เพราะว่าไม่เคยต้องมาทนนั่งหนังขดหลังแข็งเพียงเพื่อเฝ้าอีกคนที่อยู่ในห้องเท่านั้น

เมื่อทนกับเจ้าโซฟาที่เขาครองมานานไม่ไหวร่างกำลำเลยจำต้องลุกขึ้นเดินไปทั่วบ้านของเธอ สุดท้ายก็มาหยุดอยู่หน้าห้องของเธอแทน เจ้าพ่อวงการแฟชั่น ที่เคยแต่ควงสาวสวยมีชื่อเสียงกลับมานั่งเฝ้าสาวที่เขาตราหน้าว่าเป็นโสเภณี แต่อย่างว่าหละ ที่ต่างประเทศขายตัวยังมีเกียรติเลยเพราะว่าอย่างน้อยก็ใช้ร่างกายหาเงินไม่ได้มานั่งรอเศษเงินเพียงเท่านั้น

มาแล้วครับ

ลีโอยืนเอกสารที่เขาพึ่งไปค้นมาด่วนตามคำสั่งของเจ้านาย ทราสฟอร์ทเดินกลับไปนั่งที่โซฟาตัวเดิมที่พึ่งลุกจากมาพร้อมโบกมือไล่ลูกน้องของเขาออกไปจากบ้าน เปิดอ่านเอกสารคร่าวๆ ก่อนที่จะโยนมันลงที่โต๊ะตามเดิม เอนกายอย่างยากลำบาก ทนนั่งตาแข็งอย่างนั้นจนเช้าเขาชินกับการที่ไม่ต้องหลับต้องนอน เป็นเวลาติดกัน สามสี่วัน มันเป็นเรื่องปกติของเขาเลยก็ว่าได้ เพราะว่าเวลาส่วนใหญ่ของเขานั้นหมดไปกับเรื่องกินเที่ยว และสุดท้ายเซ็กที่เขาต้องการเท่านั้น

เสียงไก่ขัน ทำให้ทราสฟอร์สขมวดคิ้วเดินออกไปเปิดประตูบ้านเพราะความสงสัย เดินดูรอบๆ บ้าน ขมวดคิ้วว่าเสียงนั้นมันคืออะไรกันแน่ เพราะเขาไม่เคยได้ยินมันเลย

ลีโอ เสียงนั้น เสียงอะไร เสียงที่ร้องอยู่ตอนนี้มันคืออะไร

เมื่อจนปัญญาก็จำต้องเดินกลับมาหาลูกน้องที่อยู่ที่รถ ลีโอจำต้องลุกขึ้นมาตามเสียงปลุกแต่เช้าของคนเป็นนาย เดินตามหาเสียงต้นเหตุที่พาเขาให้ต้องออกเดินรอบบ้าน ก่อนที่จะเห็นว่าต้นเหตุที่อยู่ข้างบ้าน มันกำลังคุ้ยเขี่ยไปตามพื้น

ไก่ ครับ

ใบหน้าหล่อเหลามีเสน่ห์ขมวดคิ้วเพราะว่าไม่คิดเลยว่าเสียงไก่มันจะน่าฟังกว่าเสียงนาฬิกาปลุกที่เขาเคยได้ยินซะอีก เดินย้อนกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง เปิดตู้เย็นอันเล็กที่แทบจะไม่มีอาหารอะไรอยู่ในตู้เลย นอกจากน้ำเปล่าแค่ไม่กี่ขวด

บ้านคนอยู่จริงๆ ทำไม ไม่มีอะไรให้กินเลย ผู้หญิงอะไรจนเป็นบ้าอดว่าอีกคนไม่ได้ ที่ขังตัวเองอยู่ในห้องตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

บ้านก็เล็ก คนเขาอยู่ที่นี่กันจริงหรือไง เดินหยิบไปขาวของเล็กน้อยที่มันวางประดับในบ้านของเธอจนมาหยุดที่ภาพของเธอที่สวมชุดนักศึกษาก่อนที่จะยิ้มออกมาอ่อนๆ ทราสฟอร์ทอ่านรายงานที่ลูกน้องเอามาให้แล้ว พอจะเข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องอยู่สภาพนี้ และเขาก็แสนใจดีกับสาวสวยและที่สำคัญ สาวสวยที่เขาพึ่งพร่าผลาญพรหมจรรย์มาสดๆ ร้อนๆ ด้วย

สายจนแดดอ่อนๆ ในยามเช้าแปรเปลี่ยนเป็นสว่างจ้าขึ้นมาแล้วแต่ว่าคนในห้องก็ไม่มีวี่แววว่าจะออกมา คนที่เดินงุ่นง่านไปทั่วบ้านก็อดจะเคาะที่ประตูไม่ได้ เขานี่ก็แปลกมานั่งเฝ้าคนที่ไม่คิดจะใยดีต่อเขาเลยด้วยซ้ำได้ทั้งคืน ราวกับยาม

ไอซ์ ตื่นได้แล้ว จะนอนจนมืดหรือไง

ไม่มีเสียงตอบรับมาจากด้านใน เขานั้นอดคิดไม่ได้ว่าเธอคงขี้เซาน่าดู ถ้าเขาอยู่บนเตียงกับเธอด้วยรับรองว่าเธอไม่ได้มีทางขี้เซาอย่างนี้แน่ๆ แค่คิดก็อยากปลุกเธอด้วยจูบจากเขานัก เคาะที่ประตูอีกครั้ง แต่ก็ยังเงียบเหมือนเดิม ทำให้เขาอดเป็นห่วงเธอขึ้นมาไม่ได้

เมื่อความเป็นห่วงนั้นท่วมท้นบวกกับความร้อนใจตามธรรมชาติของผู้ชายชื่อทราสฟอร์ท ร่างหนานั้นกระแทกประตูเล็กที่ดูไม่แข็งแรงนั้นสองสามครั้งประตูบานนั้นก็เปิดออกมาอย่างง่ายๆ ขนาดว่าเขาเข้ามาอย่างนี้อีกคนที่นอนซมอยู่ที่เตียงก็ไม่มีท่าทีว่าจะขยับตัวแต่อย่างใด

ไอซ์

ปราดเข้าไปหาคนที่นอนอยู่ที่เตียง เขาคิดว่ามันมีอะไรที่ผิดปกติกับเธอแน่ เพราะเธอนอนไม่ไหวติง แถม ใบหน้าสวยซึ้งนั้นก็แดงซ่าน บ่งบอกว่าเธอกำลังไม่สบาย เขาช้อนอุ้มร่างที่นอนซมนั้นขึ้นสัมผัสไอร้อนจากอีกคนได้ ขนาดว่าเขานั่งเฝ้าอยู่ข้างนอก ก็ยังไมสามารถดูแลคนข้างในห้องนี้ได้เลย ร่างสูงก้าวตรงไปที่รถสั่งให้เอารถออกตรงไปที่โรงพยาบาลทันที

ไอซ์ กระซิบเบาๆ ข้างใบหูหอมกรุ่น กดจมูกโด่งลงบนแก้มแดงปลั่งเพราะพิษไข้นั้น ตัวเธอร้อนราวกับไฟ ทีเดียว นี่ก็คงเป็นเพราะเขา ที่ทำให้เธอต้องไม่สบายอย่างนี้

ฉันอยู่นี่แล้วนะ พร่ำบอกเธอ แม้ว่าเธอจะไม่ได้ยินก็ตาม แต่ว่าแค่เพียงอยากบอกให้เธอรู้ว่า เธอไม่ได้อยู่คนเดียวในบ้านซ่อมซ่อหลังนั้นอย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ทิ้งเธอ

คนไข้มีไข้สูงมากเลยครับ ตอนนี้ฉีดยาให้แล้วปล่อยให้เฮพักสักครู่เดียวเราจะเข้ามาดูอีกครั้งนะครับ หมอกล่าวกับหนุ่มหล่อที่ดูเหมือนว่าจะกำกับทุกคนทั้งพยาบาลและหมอให้ดูแลเธออย่างดีที่สุด ห้องที่เธออยู่ก็ต้องดีที่สุดเท่านั้น

ทราสฟอร์ทพยักหน้า เมื่อหมอฉีดยาให้คนไข้คนสวยที่เขาทำให้เขากระวนกระวายใจขนาดนี้

ลีโอ ไปจัดการเรื่องพี่ชายเธอให้ฉันที

ดูเหมือนว่าเขาจะพูดน้อยแต่ว่าสำหรับลูกน้องของเขาก็สามารถที่จะเข้าใจอย่างง่ายๆ ทราสฟอร์ท ไม่ใช่พึ่งเคยดูแลผู้หญิงคนนี้เป็นคนแรกแต่ว่าแทบไม่ถ้วนเลยด้วยซ้ำ ซึ่งเจ้านายของเขานั้นก็ดูแลทุกอย่างในชีวิตเธอคนนั้นเลยทีเดียว แต่ติดตรงที่ช่วงเวลาอย่างนี้สำหรับ ทราสฟอร์ท มันไม่นานเท่าไหร่อย่างมากสุดก็แค่สามเดือนเท่านั้น

 

ไอยดารู้สึกเหมือนว่าห้องเธอสะท้านก้องเพราะเสียงแข็งกร้าวของใครบางคน เธอพยามลืมตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนมที่จะกวาดสายตามองไปทั่วห้อง ห้องนี้มันแปลกตากับเธอนัก ไม่คุ้นเคยเอาซะเลย หลับตาลงอีกครั้ง ร็สึกเหมือนว่าร่างกายโรยแรงและริมฝีปากก็แสนแห้งผากนัก เอื้อมมือยืนไปหาน้ำแต่ว่ากลับกลายเป็นว่าเธอกลับปัดแก้วน้ำหล่นแตกกระจาย

ไอซ์ คนที่กำลังโมโหเรื่องงาน กำลังฟาดอารมณ์ใส่ลูกน้องอยู่เจ้าของเสียงที่ปลุกเธอรีบถลาเข้ามาประคองอีกคนเอาไว้อย่างอ่อนโยนต่างจากน้ำเสียงที่แข็งกร้าวเมื่อสักครู่

คุณทราสครับ ยังไงงานนี้คุณก็ต้องไปเป็นเกียรตินะครับ

ทราสฟอร์ทส่งสายตาดุๆ ไปที่ลูกน้อง เมื่อไม่ยอมหยุดพูดสักที่ ยังไงก็ยืนยันที่จะให้เขาไปเป็นเกียรติในงานเดินแบบระดับโลกที่ปารีสให้ได้

ออกไป ไปหัดฝึกมารยาทก่อนค่อยกลับมาคุยกับฉันไหม

เสียงนั้นแข็งกว่าครั้งไหน สายตาก็ประกาศกร้าวอย่างเอาเรื่องทีเดียว ลูกน้องของเขาจำต้องก้าวเดินถอยหลัง ยอมล่าถอยออกไปก่อนในวันนี้ ยังไงก็ต้องกล่อมเจ้าพ่อวงการแฟชั่นคนนี้ไปให้ได้ไม่อย่างนั้นงานนี้ที่จักขึ้นก็ดูจะไม่มีความหมายอะไรเลยทั้งนั้น

เอาอะไร ไอซ์ เสียงนั้นอบอุ่นจนเจ้าของชื่อไม่อยากเชื่อว่าเป็นเขา คนเดียวกับเมื่อสักครู่อดที่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาไม่ได้

ฉันจะเอาน้ำเสียงแหบแห้วลอดผ่านจากลำคอ ผลักอ้อมแขนที่กระชับรอบร่างออกห่าง แสดงออกอย่างชัดเจนว่ารังเกียจอีกคนนัก แต่ว่าแรงน้อยนิดก็ไม่สามารถสู้แรงเขาได้เลยมือแกร่งนั้นรินน้ำใส่แก้วและหยิบหลอดให้เธอเพราะกลัวว่าอีกคนจะสำลักน้ำ เมื่อเธอดื่มน้ำแล้วก็พยุงเธอนอนลงที่เตียงกว้าง ท่าทีของเขานั้นเอาใจใส่เธอนัก

ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ฉันพามาเอง ถ้าจะถามต่อว่าเป็นอะไรถึงต้องมาโรงพยาบาล ขอตอบก่อนเลยว่าเพราะฉัน รุนแรงไป ตอนท้ายเขายิ้มนิดๆ ราวกับภูมิใจที่เธอต้องมาอยู่ที่โรงพยาบาล ทำเอาใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดในคราแรกแดงซ่านขึ้นมาทันที

อย่าบอกว่าคนอย่างคุณคิดที่จะมารับผิดชอบฉันหรอกนะ อดประชดเขาไม่ได้ หลังจากที่เขาทำเรื่องเลวร้ายกับเธอขนาดนั้นแล้วคิดที่จะคิดลูบหลังอย่างอ่อนโยนด้วยท่าทีอ่อนลงยอมรับผิดทุกอย่าง

ใช่! ต่อจากนี้เธอเป็นความรับผิดชอบของฉันทุกอย่าง ทุกเรื่องของเธอฉันจะดูแลเอง

คนที่พึ่งเอนกายกับเตียงนั้นเด้งกายขึ้นมาแทบไม่ทัน ดวงตาสวยเฉี่ยวคู่นั้นเบิกกว้างอย่างไม่พอใจ ความกรุ่นโกรธตั้งแต่เรื่องเมื่อวานเริ่มที่จะปะทุออกมา สำหรับผู้ชายน่ารังเกียจคนนี้ ที่เฝ้าแต่จะร่ำร้องหาโสเภณีข้างกาย เธอไม่คิดที่จะให้เขาก้าวย่างเข้ามาในที่ส่วนตัว ในเรื่องของเธอเป็นอันขาด

คุณไม่มีสิทธิ์ มายุ่งเรื่องของฉัน

ฉันคิดว่ามี ไอ้ที่ฉันพร่าผลาญเอามาจากเธอ ฉันคิดว่ามันเป็นความรับผิดชอบอย่างสูงที่ฉันต้องเข้ามายุ่งกับเธอ สาวน้อย ตั้งแต่วันนี้นาทีนี้ เขายืดตัว อวดกายผึ่งผายของเขาอย่างมั่นใจ สายตาของเขาก็แสนเด็ดเดี่ยวนัก

อย่าเอาท่าทีกักขฬะที่คุณทำกับฉัน มาเรียกว่าความรับผิดชอบเลย คุณน่าจะคิดก่อนที่จะทำเรื่องเลวๆ ด้วยซ้ำ

ไม่ ไม่ เขาไม่ได้เรียกว่าเลวหรอก เขาเรียกว่าเร่าร้อน มีศิลปะ

ร่างสูงของทราสฟอร์ทก้าวเข้ามาเท้าแขนลงคร่อมทับร่างเธอที่นั่งหมิ่นเหม่อยู่ที่เตียง ใบหน้าหล่เหลามีเสน่ห์ชะโงกเข้ามาใกล้ จนไอยดาต้องผงะหนีหากสายตาก็ยังจับจ้องเขานิ่งเช่นกัน อย่าหวังว่าเธอจะยอมง่ายๆ

ศิลปะ หรือว่าป่าเถื่อนกันแน่ สมอง คุณแยกไม่ค่อยออกเลยใช่ไหม  ว่าอันไหนเขาเรียกศิลปะ อันไหนเขาเรียกว่าป่าเถื่อนตะโกนใส่หน้าอีกคนอย่างไม่กลัวแกรง ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยควาไม่พอใจ ดวงตาของเธอราวกับมีเปลวเพลิงโหมไหม้อย่างรุนแรง แทนที่ทราสฟอร์ทจะกลัวเกรง กลับมองว่ามันช่างสวยงาม พึ่งเคยเห็นคนที่โกรธเกรี้ยวอย่างนี้แล้วดูสวย ราวกับภาพที่ถูกถ่ายด้วยช่างภาพฝีมือดี เป็นครั้งแรกที่เขาอยากเก็บภาพนี้ลงในหนังสือของเขาดูบ้าง ด้วยคนคนนี้ที่จะเป็นนางแบบหน้าปกหนังสือยักษ์ หนังสือ ทราสของเขา

คุณไม่ร็หรือไง ว่าศิลปะ มันก็มีจุดกำเนิดมาจากความป่าเถื่อนนั่นหละ  เพราะว่าคนที่มีศิลปะ มักจะเป็นพวกอารมณ์แปรปรวน อ่อนไหวบ้าง แข็งกระด้างบ้าง ที่สำคัญอารมณ์เร่าร้อนเป็นองค์ประกอบหลักของศิลปะ

ยื่นใบหน้าเข้ามาหาเธอใกล้มากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ว่าไอยดาไม่คิดที่จะถอยหนีมือเธอดันที่อกเขาแรงๆ จ้องมองไม่ลดละ

คนอย่างคุณรู้จักศิลปะด้วยหรือ หน้าหื่นกระหายตลอดเวลาอย่างนี้

เธอช่างดูถูกได้ผิดกับความจริงนักจนอีกคนนั้นต้องยอมแพ้ถอยห่างเธอออกมา สงสัยเขาต้องแสดงให้เธอเห็นสักหน่อย เธอจะได้หุบปากกล้าๆ ของเธอลงซะ เขาไม่คิดที่จะง้อผู้หญิงคนไหนนานสักที

ฉันไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเธอแล้วเด็กน้อย คราวหลังอย่าพูดอะไรที่ตัวเองไม่รู้เลยจะดีกว่าคนอย่างเจ้าพ่อวงการแฟชั่นโดนด่าว่าไม่รู้จักศิลปะมันเหมือนโดนหยามนัก

ฉันไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องเลวๆ จากคุณหรอกมั้ง เพราะว่ามันคงไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นกว่านี้

ทิ้งกายลงนอนที่เตียง ดึงผ้าขึ้นคลุมถึงคอก่อนที่จะหลับตาลง เพราะไม่อยากที่จะเห็นอีกคน เธอไม่สนใจว่าเขาจะอยู่ที่นี่ด้วยหรือไม่ เพราะไม่คิดที่จะให้เขามาดูแลเธอทั้งนั้น

บ้านเธอฉันจะปิดตาย เพราะว่าที่นั่นมันน่ากลัวเกินไป เธอผู้หญิงคนเดียวอยู่ไม่ได้หรอก

เสียงของเขาที่ดังแว่วมาเพราะว่าอีกคนนั้นถอยออกมาห่างจากเธอ นั่งอยู่ที่โซฟาตัวอยู่ติดกับผนังอีกฟากของห้อง ไอยดาลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้ง คราวนี้เธอลุกขึ้นเดินไปหาเขาทันที ก้าวเข้ามายืนจังก้าอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเอาเรื่องกว่าเดิม

มันมากไปแล้ว นั่นบ้านฉันนะ คุณเป็นใครอย่ามายุ่งกับบ้านฉัน

ฉันปิดบ้านเธอแล้ว

ท่าทีเฉยชาของเขายิ่งทำให้เธอทนไม่ไหว ก้าวเดินเลยผ่านเขาออกไปจากห้อง ก้าวไปไม่ได้นใจว่าอีกคนจะว่ายังไง ไอยดาไม่ชินกับคำสั่งของใครทั้งนั้นอยากไปให้พ้นๆ จากตรงนี้ แต่ว่าร่างเธอกลับลอยหวือขึ้นมาเพราะวงแขนของอีกคนที่ลากเธอเข้ามาพาดบ่าก้าวยาวๆ ตรงกลับเข้าไปที่ห้องเหมือนเดิม

ปล่อยฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉันกรีดร้องว่าอีกคน พร้อมทั้งดิ้นทุบเขาพัลวัน

เออซินะทราสฟอร์ทพึ่งเคยเห็นคนไม่พอใจที่เขาจะรับผิดชอบทุกอย่าง ทั้งเรื่องส่วนตัว เรื่องเงิน อย่างเธอคนนี้ แถมโกรธเขาเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทีเดียว

ต้องให้บอกกี่ครั้งว่าฉันมีสิทธิ์ เธอเป็นสิทธิ์ของฉัน

กรี๊ด!!” ร้องดังลั่นเมื่อเขาเหวี่ยงคนป่วยลงที่เตียงแรงๆ เตียงของที่โรงพยาบาลแม้ว่าจะดี แต่ว่ามันก็ไม่ได้หนานุ่ม มันก็ยังแข็ง พอที่จะทำเอาคนที่ถูกเหวี่ยงลงมาเจ็บไปทั้งตัวเลยทีเดียว

แค่ไอ้ความหยาบช้าในตัวคุณมันทิ่มเข้ามาในตัวฉัน อย่าคิดว่าคุณจะมามีสิทธิ์อะไรจากฉัน ไอยดาคนนี้ ก็ยังเป็นไอยดาอยู่

ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากเตียงลุกขึ้นมายืนเท้าสะเอวแหงนเงยขึ้นมองเขาตาโตทีเดียว ใบหน้าที่แดงจัดบอกว่ากำลังป่วยแต่ท่าทีที่กร้าวร้าวไม่ได้บ่งบอกเลยว่าเธอป่วยอยู่

ใช่เป็นไอยดา แต่ว่าเป็นไอยดาของฉัน

อ้ายยย!!” กรีดร้องออกมาอย่างไม่พอใจ ดูเหมือนวาเธอจะไม่มีทางคุยกับเขารู้เรื่องเอาซะเลย เธอพูดไปซ้ายเขาก็พูดไปขวา ราวกับกำลังคุยกันคนละเรื่อง เมื่อกรีดร้องและดิ้นออกฤทธิ์ออกเดชกับเขาแล้วก็เริ่มเหนื่อยหอบขึ้นมา จำต้องคลานขึ้นเตียงตามเดิม ดึงผ้าขึ้นคลุมกายอย่างกระแทกกระทั้น นับหนึ่งถึงสิบอยู่ในใจข่มตาหลับไปเลยดีกว่าเผื่อว่าตื่นขึ้นมาอีกครั้งคราวนี้เรื่องที่เธอเจออยู่ตอนนี้อาจจะเป็นแค่ฝันเท่านั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #27 saowarak (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 00:13
    ได้อ่านเรื่องวิวาห์สั่งรัก แล้วสนุก เลยต้องเข้ามาติดตามว่ามีผลงานอะไรอื่นบ้าง จะติดตามอ่านนะค่ะ
    #27
    0
  2. #9 ปรายข้าว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2553 / 12:53

    น่ารักดีนะ โมโหแบบไม่ยอมใครเนี่ยนะ ทราสก็เท่ห์มีเสน่ห์น่าสนในแบบดึงดูจริงๆ โหดสะใจจริง

    #9
    0
  3. #8 yang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2553 / 01:04
    หนุกๆๆๆๆ ชอบพระเอกกกกกกกกกกกกก
    #8
    0
  4. #5 little_luxifer (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2553 / 06:35

    สนุกดี ขอเป็นแฟนเรื่องนี้ด้วยคนนะ

    #5
    0
  5. #4 chapu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2553 / 02:37

    55555     สนุกดีค่ะ อ่านรวดเดียวเลย น่ารักดี
    รออ่านต่ะนี่เรื่องที่สองที่ติดตามค่ะ

    #4
    0