[จบ] เขาเรียกผมว่านางแบบ [Passion Uncensored]

ตอนที่ 7 : Chapter 6 : หวาดเสียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 232 ครั้ง
    28 ต.ค. 61



หมอนั่นออกไปแล้ว แต่ผมยังตกใจไม่หาย เพราะสายตาร้อนแรงพอๆกับอุณภูมิของมือที่จับไหล่ผมเมื่อครูยังคงเหลืออยู่

มีช่างภาพที่ไหนเขาคุกคามนางแบบผู้แสนบอบบางของตัวเองแบบนี้บ้างวะ?

ตกลงมันเป็นโรคจิตจริงๆใช่มั้ยเนี่ย?

Rrrrr.... ผมหันไปมองโทรศัพท์ และรีบรับเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ยัยพี่สาว

"เกิดอะไรขึ้นพอร์ท แล้วเสียงผู้ชายคนเมื่อกี้คือใคร"

"จะใครซะอีก ก็ช่างภาพของเธอที่จะจับฉันแก้ผ้าไง" ผมถอนหายใจและนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง

"แล้วตกลงเขาจับแกถอดป่ะ อิอิ" ยังมาอิอิอีกนะ ยัยพี่บ้า!

"อย่ามาทำเสียงน่าเกลียดนะพาตี้ เพราะฉันต้องมาทำงานให้เธอถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้นะ" ผมกลุ้มใจจะแย่ แต่ยัยพาตี้เอาแต่หัวเราะคิกคัก ทั้งๆที่ตัวเองเป็นต้นเหตุแท้ๆ

"แกจะคิดอะไรมากละพอร์ท เขาให้ถอด แกก็ถอดไปสิ"

"จะบ้าเหรอ! เสื้อผ้าโชว์ทั้งตัวแบบนี้ ฉันจะไปใส่ได้ยังไง ฉันเป็นผู้ชายนะ!"

นี่รอบตัวผมไม่มีคนปกติเลยใช่มั้ยเนี่ย ถึงได้แต่เจอคนที่จะยุให้ผมแก้ผ้าอยู่ได้ ถนอมเรือนร่างผมกันบ้างเถอะครับ!

"พอร์ท...ฟังพี่สาวนะ..." จู่ๆเสียงยัยพี่สาวจริงจังขึ้นจนผมต้องเงียบฟัง

"แกลืมไปแล้วเหรอว่าแกเป็นใคร...แกคือพอร์ทเทรต แกคือ P' แรงบันดาลใจของช่างภาพระดับโลกอย่างเชน สหลักษณ์นะ"

"แล้วไง..."

"P' คือแบบคนแรก และคนเดียวที่เชน สหลักษณ์ บอกว่าเป็นแบบที่มีเสน่ห์ร้ายกาจที่สุด"


"...."


" เมื่อP'อยู่เบื้องหน้าเลนส์ ใครก็ปฎิเสธไม่ได้ และไม่ว่าใครจะอยู่เบื้องหลังกล้องนั้นก็ต้องสยบให้กับสายตาของ P'!!"


"อย่ากลัวไอ้น้อง...ถ้าเขาอยากให้แกถอด แกก็รับคำท้าเขาซะ"


"..."


"แล้วแสดงให้เค้าเห็น ว่าเขาคู่ควรที่จะได้ถ่ายภาพ P' ของเชน สหลักษณ์รึเปล่า"


นั่นสิ...ผมลืมไปได้ยังไงว่าตัวเองเป็นใคร

อยากให้เปลี่ยนนักใช่มั้ย

ได้...

มาดูกันหน่อยสิ ว่านายคู่ควรรึเปล่า...


***

ผมนั่งกระดิกเท้ารอตรงเก้าอี้ประจำตำแหน่งหลังห้อง เพื่อรอนางแบบ...ไม่สิ นายแบบร่างจำแลงที่ยังคงอยู่ในห้องแต่งตัว


อยากรู้นักว่าเจ้าหนูจะตัดสินใจเปลี่ยนชุดนั้นออกมายังไง ป่านนี้ตาโตๆนั่นไม่เบิกกว้างจนกลมเป็นลูกปิงปองไปแล้วเหรอ ยิ่งนึกก็ยิ่งขำ


หึหึหึ มาดูกันหน่อยสิเจ้าหนูกระต่ายน้อย ว่านายจะรับมือยังไง

"พี่ขุนคะ..จะให้ไปตามน้องพาตี้มั้ยคะ"

ฝ่ายคอสตูมที่ผมให้เอาชุดไปให้เจ้าหนูกระต่ายน้อยเดินมาถามด้วยสีหน้ากังวล แต่ผมแค่ยิ้มและส่ายหน้า พอดีกับที่พี่เจสซี่กับภัทรเดินกลับเข้ามา

"อ้าว ยังไม่เริ่มถ่ายรอบสองเหรอขุน"

"แล้วนี่น้องพาตี้ไปไหนละคะ"

ไปแก้ผ้าอยู่ครับ...หึหึหึ

"ไปเปลี่ยนชุดนะ พอดี...ผมอยากลองลุคอื่นดู ไหนๆก็ได้ลองถ่ายแล้ว"

ช่ายยย ไหนๆก็ได้ลองแล้ว หมายถึง ลองแกล้งแล้วอ่ะนะ

"ตายจริง!! แล้ว น้องอยู่ไหนละคะ พี่เจสจะได้ไปช่วย ตายแล้วๆๆน้องพอร์...เอ่อ...น้องพาตี้ของพี่"

ท่าทางแบบนี้ คงรู้เห็นเป็นใจกันสินะ ถึงว่า เสื้อผ้าหน้าผม หน้าอกหน้าใจมาครบอย่างกับมืออาชีพมาเอง ก็เลยต้องหาเรื่องให้ถอดออกมาโชว์ของจริงกันซักหน่อยไง...

"ไม่ต้องแล้วมั้งคะคุณเจสซี่ นั่นค่ะ น้องพาตี้ออกมาแล้ว"

ผมลอบยิ้มกับตัวเองและเดินไปประตำตำแหน่งหลังกล้อง

"พร้อมได้ซักที งั้นก็มาประจำที่เร็วๆเข้า"

ผมพูดเสียงเข้มขณะก้มหน้าปรับเลนส์ให้ได้ระยะพอดีกับที่ทั้งห้องเงียบกริบเพื่อเข้าสู่บรรยากาศการทำงาน มีเพียงเสียงฝีเท้าสม่ำเสมอที่เดินมาหยุดเบื้องหน้าผมโดยมีเพียงกล้องตัวใหญ่ขวางไว้เท่านั่น

ไหน...ขอดูหน่อยสิ เจ้าหนูกระต่าย...!!

ไอ้...ชิบ...หาย!!!!!!!


ผมเผลอหยุดหายใจไปชั่วขณะเมื่อเห็นเจ้ากระต่ายน้อยในชุดสีหวานลอกคราบจนไม่เหลือเค้าเดิม

ตึกตัก!!

เส้นผมลอนบางถูกเสยขึ้นให้เห็นใบหน้ารูปไข่ชัดเจน ดวงตากลมโตที่เคยหวาดระแวงราวกับกระต่ายน้อย กลับกลายเป็นดวงตาคมเฉี่ยวนิ่งสงบแฝงไปด้วยความหยิ่งทระนงเย่อหยิ่ง

ตึกตัก!!

ชุดเดรสสีหวานถูกสลัดทิ้งแทนที่ด้วยเกาะอกตัวจิ๋ว สีแนบเนื่อปกปิดทรวงอก(ปลอมๆ) เผยผิวขาวผ่องสะท้อนแสงไฟ ทั้งแนวลำคอขาว แผ่นอกที่โผล่พ้นเสื้อตัวจิ๋ว และ....หน้าท้องแบบราบสุดเซ็กซี่...

ตึกตัก!!


ใช่!! หน้าท้องแบบราบสุดเซ็กซี่!! ผมใช้คำไม่ผิดแน่!!

นี่มัน...กระต่ายPlayboy ชัดๆ!!

ตึกตัก!!

ผมยกมือทาบอกที่ตอนนี้กำลังกระตุกแรงเสียจนผมกลัวว่ามันจะดังออกมาข้างนอก ขณะที่อีกฝ่ายสบสายตาผมนิ่งนายหลายวินาที ก่อนริมฝีปากอิ่มนั่นจะยกยิ้มมุมปากมาให้ผมอย่างจงใจ


ตึกตัก!!

โอเค ....ยกนี้ผมแพ้


ตึกตัก!!!

ฝากไว้ก่อนเถอะ เจ้าหนูกระต่ายน้อย!!

ตึกตัก!!

แล้วก็หยุดเต้นแรงได้แล้วไอ้หัวใจบ้า!!

ชิบหายของจริง!!

ตึกตัก!!!

***

ในที่สุดการเทสต์หน้ากล้องก็ผ่านไปอย่างราบรื่น (ในสายตาคนอื่น) ทีมงานทั้งหลายต่างรู้สึกเดียวกันว่าเป็นการเทสต์งานที่ประทับใจที่สุดเท่าที่เคยมีมา

ไม่ว่าจะเป็นตากล้องมือหนึ่งของบริษัทที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยว ติส เรื่องมาก และกวนเป็นที่สุด และถือเป็นตากล้องชัตเตอร์น้อยที่ขึ้นอยู่กับความพอใจของตัวเอง แต่ครั้งนี้กลับรัวชัตเตอร์จนกลบทุกเสียงในสตูดิโอไม่ยั้ง อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

กับนางแบบที่ทุกคนทราบดีว่าแม้จะเป็นลูกสาวช่างภาพชื่อดังระดับโลก แต่เธอก็เพิ่งเข้ามาในวงการสายนี้ไม่ได้กี่ปี และรับงานใหญ่เพียงไม่กี่ชิ้น เรียกได้ว่าอยู่ในสายไอดอลสาววัยรุ่นมากกว่านางแบบท็อปแบรนด์มืออาชีพ

แต่วันนี้ทุกคนประจักษ์แก่สายตาแล้วว่า สัญชาตญาณของขุนพลยังคงดีไม่มีที่ติ ทั้งหน้าตา ท่าทาง ความเชี่ยวชาญในการโพสต์และเปลี่ยนองศาที่ดึงดูดทุกสายตาของทุกคนให้จ้องมอง สายตาคมโตที่สะกดทุกคนให้หยุดงานทุกอย่างและหลงเข้าไปในนั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

น่ารัก....แต่ไม่บอบบาง

ถ่อมตัว...แต่หยิ่งทระนง

อ่อนหวาน...แต่แฝงความร้อนแรง

นี่ละ P' สาว ChaRme คนต่อไปที่จะสะกดทุกสายตาของหนุ่มทั้งโลก

"ยอดเยี่ยมมากค่ะน้องพาตี้ สุดยอดจริงๆ ในนามของพวกเรา ChaRme แห่งประเทศไทยดีใจอย่างยิ่งที่จะได้ร่วมงานกับน้องค่ะ"

ผมยิ้มแก้มปริและยกมือไหว้ขอบคุณทุกๆคนที่อยู่ในห้องประชุมหลังจากการเซ็นสัญญาผ่านไปอย่างเรียบร้อย

"อีกไม่นานเกินสัปดาห์เราจะเริ่มฟิตติ้งเรื่องเมคอัพกับคอสตูมนะคะ อาจจะมีการติดต่อให้เข้ามาทางบริษัทเป็นบางครั้ง ยังไงช่วงนี้น้องพาตี้ก็ดูแลรักษาสุขภาพ ใบหน้า และรูปร่างให้ดูดีอยู่เสมอด้วยนะคะ เพราะมันเป็นสิ่งหลักที่เราต้องใช้ในการทำงาน"

ผมยิ้มหวานและพยักหน้ารับ ให้รักษาหุ่นนี่พอไหว แต่ให้ดูแลหนังหน้านี่...บอกเลยว่าผมปล่อยมันตามยถากรรมสุดๆ ไม่เคยทำอะไรกับมันเลยซักอย่าง เดี๋ยวคุณพี่เจษฎาก็คงจัดการเองละมั้ง

"ได้เลยค่ะ เจสซี่จะดูแลน้องพาตี้ไม่ให้ตกไม่ให้พร่องเลยค่ะ" นั่นไง ผมบอกแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นเจสกับน้องพาตี้ต้องของลากลับก่อนนะคะ ขอบคุณทุกคนมากๆค่ะ" ผมลุกขึ้นยืนและไหว้ลาทุกคนอย่างอ่อนน้อมก่อนจะเดินตามพี่เจสซี่ออกไป

เฮ้อออ ในที่สุดก็ได้กลับไปพักซักที ทำไมการทำงานวันเดียวมันถึงได้เหนื่อยลากไส้ขนาดนี้วะ ขนาดแค่เทสต์หน้ากล้องนะเนี่ย!!

เพราะมัน...เพราะมันคนเดียวเลย!!


ไอ้ช่างภาพโรคจิต!

"น้องพอร์ทคะๆ" ผมตึงตัวเองกลับมาและกันมามองพี่เจสซี่ที่กระซิบเรียกชื่อจริงผมเบาๆ

"อยากเข้าห้องน้ำรึเปล่า พี่เห็นว่าทั้งวันน้องพอร์ทยังไม่ได้ทำธุระส่วนตัวเองตั้งแต่ครั้งเมื่อเช้า"

"เอ่อ...ก็ดีนะครับ" พอพี่เจสพูดปุ๊บ ผมก็ชักเริ่มปวดฉี่ปั๊บ เพราะไอ้ขุนพลนั่นแหละทำให้ผมไม่กล้าไปเข้าห้องน้ำอีก


"แต่พี่เจสว่า เข้าห้องน้ำหญิงจะดีกว่านะคะ เพื่อความปลอดภัย"


"จะบ้าเหรอพี่!"

"ชู่ววววววว!! จะเสียงดังทำไมคะ" ผมรีบหุบปากฉับและมองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นว่ามีใครอยู่ก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ก็พี่นั้นแหละ จะให้ผมไปเข้าห้องน้ำหญิงได้ยังไง"

"ไม่ได้ก็ต้องได้ค่ะ ตอนนี้สภาพน้องพอร์ทขืนไปเข้าห้องน้ำชาย ได้ตกใจกันทั้งบริษัทสิคะ อีกอย่าง ห้องน้ำหญิงก็มีห้องกั้นอยู่แล้ว ทำอะไรก็สะดวกสบายนะคะ แล้วพี่คิดว่า เวลานี้รถน่าจะติดด้วย จัดการธุระให้เรียบร้อยไปเลยจะดีกว่า" เออ ก็จริงของพี่

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินอย่างห่อเหี่ยวไปที่ห้องน้ำหญิง ยืนกลั้นใจซักพัก ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปสำรวจก่อน

โล่ง...

โอเค ก็ได้วะ ยังไงถ้าเป็นห้องน้ำหญิงก็ไม่ต้องเสี่ยงเจอไอ้ขุนพลละวะ

ผมเลือกเปิดประตูห้องน้ำห้องในสุด (เดาว่าคุณต้องชอบทำ) และปิดประตูเตรียมปล่อยน้ำออกจากตัวที่ตอนนี้อั้นมาเต็มสายยางแล้ว แต่ยังไม่ทันได้ลงกลอน

พรึบ!!!

เชี้ยยยยยยยยยยยยย

ขนาดหนีมาห้องน้ำหญิงแล้วนะ...


มึงเข้ามาได้ยังไง!

ผมถึงกับอ้าปากค้างมองคนที่ไม่คาดคิดว่าจะโผล่มาอยู่ตรงนี้ ในห้องน้ำหญิงนี่ แถมดันเข้ามาในห้องเดียวกันกับผมอีก


ไอ้ขุนพล!!


ผมรีบดันอีกฝ่ายออกตามสัญชาตญาณ แต่มือใหญ่กลับรวมข้อมือทั้งสองข้างของผมไว้แน่น เรียวขาหนึ่งก็แทรกมาระหว่างขาผมจนเสียววาบเพราะกลัวว่ามันจะไปโดนอะไรต่อมิอะไร ทำให้ผมกลั้นหายใจและตัวแข็งทื่อโดยไม่รู้ตัว

เฮ้ยๆ ไอ้ชิบหาย! ข้างหลังนั่นมันชักโครกกกก

เหมือนมันจะรู้ใจผม ว่ากลัวจะตกบ่อขี้ มันเลยออกแรงเบี่ยงตัวดันผมติดผนังข้างๆแทน

บอกเลยครัวว่าไม่เปียกน้ำส้วม แต่....

มันไม่ปลอดภัยเลยซักนิด!

แผ่นหลังของผมทาบสนิทกับผนังห้องน้ำขณะที่ร่างใหญ่ทาบทับตามมาปิดกันทุกช่องทางหนี ดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่หลุด (เออๆๆ ผมรู้ว่าผมตัวเล็ก!) พร้อมกับยื่นใบหน้าเถื่อน...โอเคๆๆ ยืนใบหน้าหล่อๆเข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจ

อิฉบหาย! นี่มันไม่ใช่ฉากในหนังรักหวานแววหรอกเรอะ!

มันต้องการอะไรจากผมมมมมมมมมมม!!!

"ยกสุดท้ายฉันยอมรับว่านายชนะ..."

ผมเผลอสูดหายใจเข้าอย่างตกใจเมื่อเสียงทุ้มดังอยู่ข้างใบหู ชนะ...ชนะอะไร...ใครไปแข่งอะไรกะแก!

ผมประท้วงด้วยสายตาเพราะพูดไม่ได้ แต่อีกฝ่ายกับยิ้มมุมปาก พร้อมกวาดสายตาคมร้อนแรงมองผมทั่วตัวจนผมเผลอตัวสั่นอย่างไม่ทราบสาเหตุ

"ขอบอกเลยว่านายทำได้เหนือความคาดหมายมาก โดยเฉพาะ ชุดนั้น...โคตรโดน"

แกหามาให้ฉันเองนะโว้ย!! แล้วอะไรโคตรโดน ขาแกนี่แหละโคตรจะโดนงุ้งงิ้งฉันแล้ว!

"...." ผมไม่กล้าเอ่ยโต้ตอบอะไร (แน่ละ ผมห้ามพูด) แต่เดี๋ยวนะ มัน...เรียกผมว่า...นาย!!

หมายความว่า!

"แต่ครั้งหน้านายไม่รอดแน่ เพราะฉันจะให้นายแสดงความจริงออกมาต่อหน้ากล้องของฉัน...ทั้งตัว"

เฮ้ยๆๆๆ อย่าบอกนะว่ามัน...

"เตรียมตัวไว้แล้วกันนะ ...พอร์ทตี้" เสียงทุ้มกระซิบเบาๆข้างใบหูข้องผมก่อนจะผละออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ลืมทิ้งร้อยยิ้มร้ายกาจกับดวงตาแพรวพราววิบวับส่งท้าย คล้ายกับคนที่รู้ความลับทุกสิ่งอย่าง


อะไร!! ได้ยังไง!!

อย่าบอกนะว่า...


มันรู้!!

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย




------------------------------
Facebook :  Jysoc 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 232 ครั้ง

1,184 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 14:10

    หนูกระต่ายก็มาจ้าาา น่าร๊ากก ก คุณพี่ขุนหลงน้องเอามากๆ เลยนะ สมใจอยากเลยมั้ยล่ะ เปลี่ยนแล้วหัวใจแทบหยุเต้นเลย ยกนี้น้องชนะ ใสใส ชอบอ่าาา แต่สุดท้ายดันมาเฉลยว่ารู้แล้วสะงั้น โธ่ว รอดูเลยว่าจะเป็นไงต่อ น้องพอร์ทเอาคืนหนักๆ เลย ว่าแต่น้องพอร์ทมาทำงานตรงนี้ อยู่นู่นไม่มีงานประจำเหรอ? (อ่านนิยายหรืออะไร ทำไมคิดเยอะจริง บอกตัวเอง)

    #1120
    0
  2. #1053 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 08:01
    แย่หล่ะน้องพอร์ท ต้องหาทางเอาคืนนะคะ อย่าไปยอม
    #1053
    0
  3. #1005 คยองซู_lovelove (@aimmydek-d) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 14:33
    5555555 อยู่ยากละพอร์ชตี้
    #1005
    0
  4. #35 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 11:47
    สุโค่ย
    #35
    1
    • #35-1 benjy08 (@benjy08) (จากตอนที่ 7)
      26 ตุลาคม 2558 / 19:04
      ขอบคุณมากค่าาาาา
      #35-1
  5. #34 babychang (@superchang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 11:35
    "ไปแก้ผ้าอยู่ครับ" ขุนพลลลล -คนชั่ววว ทำไมนายไม่ไปถอดให้เอง อุบส์
    #34
    1
    • #34-1 benjy08 (@benjy08) (จากตอนที่ 7)
      26 ตุลาคม 2558 / 19:03
      ขุนพล : อยากเหมือนกัน แต่กลัวกระต่ายน้อยจะหนีไปซะก่อน
      #34-1
  6. #33 ( . * M o O Y o N g * . ) (@seraph) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 10:11
    อ๊ายยย ถ้ามีรูปประกอบจะฟินกว่านี้. ชอบจังเลย P'
    #33
    1
    • #33-1 benjy08 (@benjy08) (จากตอนที่ 7)
      26 ตุลาคม 2558 / 19:03
      หาไม่ได้เหมือนกันค่ะ มันมาจากมโนล้วนๆ
      #33-1