[จบ] เขาเรียกผมว่านางแบบ [Passion Uncensored]

ตอนที่ 40 : Chapter 33.1 - คืนบัลลังก์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,406
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    23 ก.ค. 61

"อื้อ..."

ผมพยายามปัดป่ายสัมผัสน่ารำคาญที่ไล่รุกรานอยู่ตามใบหน้า แต่พอปัดทีมันก็ย้ายไปที่ข้างหู ปัดอีกทีมันก็ย้ายความร้อนไปที่ลำคอ ดันออกอีกทีมันก็คอยแต่จะขยับต่ำลงไปอีกเรื่อยๆ

และนอกจากต่ำลงแล้ว แรงสัมผัสก็ยังจะเพิ่มมากขึ้นทุกๆครั้งพร้อมกับความรู้สึกจุดอื่นๆที่เริ่มจะเข้าจู่โจมพร้อมๆ กัน

สัมผัสต่ำลง...และร้อนขึ้น...

จน...

"Zut alors!!"

"จับนิดเดียวด่าพี่สัสเลยเหรอ"

ไม่ได้ด่าสัส! พี่มึง!

แต่ก็น่าด่าอยู่หรอก!

"อย่ามาทะลึงแต่เช้านะ"

"งั้นถ้าสายๆก็โอใช่ป่ะ"

"พี่เล็ก!"

ผมดึงแก้มที่ปราศจากไขมันของคนกามตรงหน้ามาบีบอย่างหมั่นเขี้ยวและโยกดึงรั้งไปมาด้วยความหมั่นไส้ ฟัดพี่มันลงกับเตียงแล้วขึ้นคร่อมกะจะทับให้จุกตาย แต่แทนที่พี่มันจะสำนึกกลับยิ้มร่ากว้างจนปากเกือบถึงหูพร้อมหัวเราะคิกคักชอบใจ

"ยิ้มอะไร"

ผมถาม แต่ก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายยิ้มกว้างขึ้น มือใหญ่ทาบทับมือผมแล้วบีบไปมาเข้ากับแก้มตัวเองที่ยังคงตุ่ยด้วยรอยยิ้ม

"ชอบจัง..."

ชอบอะไรวะ

"เรียกพี่เล็กไปตลอดเลยนะ"

"..."

"เรียกกันไปตลอดชีวิตเลย"

พี่เล็กสอดประสานมือข้างซ้ายของเขากับมือข้างซ้ายของผมและพรมจูบลงบนโลหะที่สวมนิ้วของเราที่ส่องประกายแวววาว....

แหวนที่เขาขอแต่งงาน...

แหวนหมั้นของเรา...

อ่า...

ผมเพิ่งจะรู้ตัวถึงความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไหลเข้ามาเหมือนอากาศที่อวลอยู่ในห้องนอนเคล้าแสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านม่านหน้าต่าง

คนตรงหน้าคือว่าที่คู่ชีวิตของผม...

คนที่กำลังจะมีครอบครัวมันรู้สึกแบบนี้นี่เอง

"อื้อ..."

รู้สึกมีความสุขแบบนี้นี่เอง

"จะเรียกให้ฟังไปตลอดชีวิตเลย"

ผมกระซิบคำกลับ ยิ้มตอบรอยยิ้ม มองตอบสายตา จูบตอบรอยแหวน และเคลื่อนไปประทับที่ริมฝีปาก

จูบเมื่อแรกรู้สึกที่เริ่มยอมรับกันมันน่าตื่นเต้นเหมือนเค้กรสส้มหวานอมเปรี้ยวน่าค้นหา แต่จูบเมื่อความรู้สึกทุกอย่างลงตัวมันกลับเหมือนเค้กช็อคโกแล็ตเนื้อเนียนนุ่มที่หวานละมุนไปทั่วปาก

ดูดดื่ม...น่าหลงไหล...

น่าปรารถนา...

"อื้อ..."

บ้าบอจริงพอร์ทเทรต จากที่ปฏิเสธไหงกลายมาเป็นฝ่ายรุกคืบแทนวะ

แต่จะทำยังไงได้...

ก็คนมันรัก...ซักนิดซักหน่อยคงไม่เป็นไรเนอะ

ยังไงก็มีแค่เราสอง...

"เซอร์ไพรส์ลูกพ่อ!"

ซะเมื่อไหร่กันละเฮ้ย!

แทบจะดีดตัวออกแต่ก็ไม่ทันเมื่อประตูเปิดผ่างมาพร้อมเสียงและเจ้าตัวคุณเชนที่แข็งค้างพอๆกับเราทั้งคู่ที่ก็แข็งค้างในหลายๆความหมาย

สายตาเราทั้งสองฝ่ายจ้องกันนิ่งอยู่นานเป็นนาทีจนเป็นพี่ขุนที่มีสติก่อน เขากระเด้งตัวขึ้นและเราทั้งคู่ก็นั่งคุกเข่าก้มหน้ากันอยู่บนเตียงเคียงข้างกันหน้าสลดเหมือนพวกที่ถูกพ่อแม่จับได้เว่าเล่นพิเรนท์

ซึ่งก็เป็นตามนั้น...

ส่วนพ่อก็ยืนตาปริบๆอยู่อีกชั่ววิแล้วค่อยๆปิดประตุเชื่องช้าเหมือนเป็นภาพสโลว์คล้ายต้องการยืดเวลาออกไป

"เอ่อ..."

"..."

"พ่อก็พอรู้อยู่บ้างอะนะ"

"..."

"แต่ไม่คิดว่าจะได้กันแล้ว"

"พ่อ!!"

ไม่ต้องพูดตรงขนาดนั้นก็ได้! เกรงใจหนังหน้าลูกบ้าง!

"ผมขอโทษที่ทำอะไรข้ามขั้นตอนนะพี่"

พี่ขุนดันผมหลบไปข้างหลังคล้ายต้องการปกป้อง ทำให้อดที่จะอุ่นวาบในใจไม่ได้ที่เขากล้าที่จะแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาต่อหน้าพ่อของผมโดยไม่กลัวว่าเขาจะไม่ยอมรับ

"ผมรักน้องแล้วก็ได้น้องเป็นเมียแล้ว ผมตั้งใจและจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องทุกขั้นตอนพี่ไม่ต้องห่วงนะครับ"

แต่ก็ไม่ต้องพูดละเอียดขนาดนั้นก็ได้พี่มึง!!

"หุบปากไปเลยไอ้พี่เล็ก!"

"ขนาดนี้แล้วก็ต้องพูดกันตรงๆนะพอร์ท"

แต่พี่มึงไม่ต้องตรงขนาดนั้น ไอ้บ้า!!

"โอเคๆ ไม่ต้องคิดมากเรื่องพ่อหรอก พ่อโอเค"

คุณเชนยกมือห้ามทัพเราทั้งคู่ด้วยสีหน้าแปลกประหลาด ท่ามกลางสถานการณ์ที่ประหลาดพอกันก่อนจะทอดสายตาอ่อนมาหาผมเหมือนส่งสัญญาณบางอย่างที่ทำให้ผมมขยับตัวลงจากเตียงแล้วเข้าไปในอ้อมกอดของผู้ชายตรงหน้า

"พอร์ทขอโทษนะพ่อที่เป็นแบบนี้ "

พ่อกอดผมแน่นขึ้นให้ผมฝังตัวลงในอกที่ห่างหายไปนับสิบปี

ผมมัวแต่คิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพี่ขุน มัวแต่ดีใจที่บ้านเขายอมรับ แต่ลืมไปว่าความสัมพันธ์มันก็เชื่อมโยงมาที่ครอบครัวผมเช่นกัน แม้ว่ามันจะเป็นครอบครัวที่เกือบแตกแยกก็ตาม

"พ่อผิดหวังมั้ย"

"ผิดหวังอะไรกัน"

เสียงของเชน สหลักษณ์เข้มขึ้นและดันตัวผมออก คิ้วเข้มขมวดมุ่นคล้ายกับไม่พอใจคำพูดของผม

"ถ้าพ่อคนไหนที่มีลูกชายเป็นนักศึกษาปอโทมอใหญ่ เป็นนายแบบโนเนมที่โคตรดัง เป็นนักเขียนเบสเซลเลอร์ที่ขายโคตรดี แล้วยังกล้ามาผิดหวัง ก็อย่าเรียกมันว่าพ่อเลย"

คุณเชนจับใบหน้าผมไว้มั่นให้ผมไม่กล้าหลบตาไปไหน แต่ผมกลับมองใบหน้าหล่อๆพร่าเลือนเพราะความชื้นที่รื่นขึ้น

"ทั้งๆที่พ่อก็ไม่ได้ทำหน้าที่พ่ออย่างสมบูรณ์แต่ลูกชายของพ่อก็ยังเติบโตมาเป็นคนที่พรีเมี่ยมขนาดนี้"

มือใหญ่ที่ผมไม่ได้สัมผัสมานานลูบไปตามใบหน้าผมเหมือนต้องการสำรวจว่าผมโตแค่ไหนแล้ว ทำให้ผมรู้ว่าสัมผัสจากมือของพ่อมันอบอุ่นได้ขนาดนี้

"หัวใจของลูก ลูกมีสิทธิ์เลือกเอง จะชาย จะหญิง มันก็ไม่สำคัญ เพราะรักมันก็คือรัก ไม่มีอะไรจะมายืนยันว่าความรักของเพศไหนจะยั่งยืนกว่ากัน"

พ่อเงียบไปอีกครั้งเมื่อลูบมาถึงแหวนบนนิ้วนางของผม แต่ผมรู้ว่าที่พ่อเงียบไม่ใช่แค่เพราะเห็นมัน แต่เพราะพ่อกำลังพูดถึง...ตัวเอง

ความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่...

ความสัมพันธ์ของชายหญิงที่ว่าถูกธรรมชาติสร้างให้เกิดมาคู่กันแต่พ่อกับแม่ก็เป็นคู่หนึ่งที่จบลงและไม่ยั่งยืน

เพราะเราก็คือมนุษย์...

"พอร์ทบอกไม่ได้หรอกว่าเรื่องของพอร์ทจะยั่งยืน"

"..."

"แต่พอร์ทจะรักให้พ่อกับแม่ดู"

คุณเชนยิ้มมาให้ผ่านสายตาพร่ามัวของผม พร้อมกับพี่ขุนที่ยืนขึ้นเคียงข้างกันและกุมมือไม่ไปไหน

อ่า...ซึ้งนานๆในบรรยากาศแบบนี้ชักแปลกนะ ควรเปลี่ยนเรื่องมั้ยเนี่ย

"แล้วนี่พ่อทำงานเสร็จแล้วเหรอครับ"

"งานอะไร?"

คุณเชนสลัดคราบคุณพ่อดีเด่นออก กลับมาใช้สีหน้าเนือยเหนื่อยหน่ายที่โคตรหล่ออีกครั้งเหมือนผมพูดในสิ่งที่เขาไม่รู้เรื่อง

"ก็พ่อบินไปทำงานมาไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับเร็วละ"

"หะ?"

เอ้า ทำไมยังงง พ่อผมโอเคป่ะเนี่ย

"งานไงพี่ งานนะ พอร์ทสงสัยว่าพี่ไป-ทำ-งาน- ที่ไหนมา"

ผมมองพี่ขุนที่ถามย้ำให้ในขณะที่พ่อก็นิ่งไปครู่ใหญ่ ทั้งๆที่ผมไม่ได้ถามอะไรเข้าใจยากซักนิด

"อ๋อ~~ ใช่! ไปทำงาน! พ่อไปทำงานมาเสร็จแล้ว!!"

แล้วคุณเชนเขาจะตะโกนทำไมเนี่ย

"แล้วไปที่ไหนมา ทำไมกลับเร็ว อย่าบอกว่าหนีไปหาแม่มาอีกแล้วนะ"

ผมถามแหย่อย่างรู้ทัน แต่คุณเชนกลับสะดุ้งเหงื่อแตกพลักทั้งๆที่ในห้องไม่ได้ร้อนซักนิด

นั่นแหนะ สงสัยแอบไปหาเมียจริงวุ้ยพ่อเรา

"โหพ่อ ถ้าไปหาคุณนายเขาทำไมไม่อยู่นานๆละครับ แม่เขาจะได้ใจอ่อนกลับมากับพ่อซักที"

ผมกระแซะพ่อเย้าแหย่ แต่คุณเชนคนฮ็อตกลับหน้าซีดกว่าเดินเหมือนคนปวดท้องคลื่นไส้

"ซวยแล้วกู"

"อะไรนะพ่อ?"

คุณเชนสะดุ้งอีกทีแล้วมองไปที่ประตูห้องเหมือนหวาดระแวงอย่างกับเพิ่งนึกได้ว่าโจรมารออยู่หน้าบ้านแล้วพร้อมจะบุกเข้ามาในห้องผม สลับกลับมองผมและพี่เล็กเหมือนคนคิดไม่ตก

"ชิบหายแล้วกู ลืมเรื่องสำคัญ"

"หะ? พ่อลืมอะไร?"

พ่อไม่ตอบแต่กลับพุ่งไปคว้าไหล่พี่เล็กแทนด้วยสีหน้าหวาดผวากว่าเดิม

นี่มันเรื่องอะไรวะเนี่ย?

"กูมัวแต่ช็อคที่มึงได้ลูกชายกูเป็นเมียจนลืมเรื่องข้างล่างไปเลย"

"ยังไงนะพี่?"

"มึงมีประกันชีวิตมั้ยไอ้เล็ก!!"

ว่อท!!

คุณเชนเป็นอะไรถึงจะมาถามหาประกันจากลูกเขย พ่อผมเป็นดาวไลน์เหรอ!?

"ถ้ามึงยังไม่มีมึงรีบโทรไปให้หม่อมแม่มึงจองรถพยาบาลเดี๋ยวนี้!!!"

"อะไรพี่?"

พี่เล็กอ้าปากหวอสับสนพ่อๆกับผม พยายามจะให้พ่อสงบสติอารมณ์ที่จู่ๆก็กระเจิดกระเจิง แต่ยังไม่ทันจะว่าอะไรต่อ เสียงกัมปนาทที่แผดรัศมีโทสะก็แหกลั่นมาจากด้านล่างเล่นเอาสะดุ้งกันทั้งห้อง

"ไอ้เชนนนน!!!!!"

ชิบ!

"เรียกไอ้ลูกชายลงมาหาฉันเดี๋ยวนี้!!!"

ชิบหาย!! มาได้ไง!!

"ไม่งั้นตายทั้งพ่อทั้งลูก!!!"

เสียงคุณนายเชลีนที่ฟังก็รู้ว่าไม่ได้มาจากเครื่องเสียงใดใดนอกจากเป็นเสียงจริงตัวจริงเท่านั้น

เสียงที่แค่ฟังก็รู้ว่าคุณเธอกำลังหงุดหงิดระดับที่พร้อมจะกระโดดถีบขาคู่เราสองพ่อลูก

แต่มันไม่ใช่แค่พ่อลูกนี่สิ...

มีผัวอีกคนด้วยแม่!!

ฟัคคคคคคคคคค

คุณนายเชลีนจะคืนบัลลังก์วันนี้ไม่ด๊าย!!

------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

1,184 ความคิดเห็น

  1. #1112 NJChokdee (@NJChokdee) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 03:04
    เอาแล้วๆ5555
    #1112
    0
  2. #1087 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 17:10

    ขอบคุณมาก

    #1087
    0
  3. #1034 Noey_y (@Noey_y) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 13:13
    มีผัวด้วยอีกคน!! 55555555++
    #1034
    0