[จบ] เขาเรียกผมว่านางแบบ [Passion Uncensored]

ตอนที่ 38 : Chapter 32 .1 - mon amour

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    17 ก.ค. 61

"ความดันปกติ อัตราการเต้นหัวใจปกติ" 

พี่ขุนรองแกะสายรัดวัดความดันออกจากแขนของผมและหันไปรายงานพี่ชายคนโตที่นั่งอ่านชาร์ตประวัติของผมอยู่หลังโต๊ะทำงานที่อยู่ภายในบ้านของพวกเค้า คล้ายกับเป็นออฟฟิซเล็กๆ ในบ้านที่มีอุปกรณ์การแพทย์พื้นฐานที่สามารถใช้รักษาคนในบ้านได้ในระดับเบื้องต้น

ซึ่งแน่นอนว่าผมบอกพวกเขาไปแล้วว่าผมรู้เรื่องการถูกหลอกให้ตรวจสุขภาพวันนั้น และเชื่อเถอะว่าพวกเขาทำท่าทางไม่แยแสราวกับไม่เดือดร้อนใดใดกับการที่ถูกจับได้ว่าวางแผนหลอกผม  เหอะ!

"ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง มีอาการปวดหัว หรืออาการผิดปกติอื่นๆอีกมั้ย?"

พี่ขุนใหญ่ถามเสียงเข้ม แต่ผมเพียงส่ายหน้า

"แล้วหลังจากเห็นภาพความทรงจำละ รู้สึกยังไงบ้าง"

"จำเป็นต้องถามแบบนี้ด้วยเหรอพี่"

พี่ขุนพลเอ่ยขัดคล้ายกับไม่พอใจ แต่ผมรีบรั้งแขนเขาไว้ก่อน

"พอร์ทไม่เป็นไร"

ผมยิ้มให้คนข้างตัวและจับมือเขาแน่น หวังให้เขาจำได้ถึงประโยคที่ผมเคยเอ่ยกับเขา ว่าถ้ามีเขาอยู่...ผมจะไม่เป็นอะไร

ผมหันกลับมามองคุณหมอฝาแฝดทั้งสอง ทบทวนทุกความทรงจำที่เห็น และทุกความรู้สึกที่เป็น ก่อนเรื่องราวทั้งหมดจะถูกถ่ายทอดออกมา ทั่วทั้งห้องกว้าง มีเพียงแต่เสียงของผมที่บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น และคนข้างกายที่บีบมือผมแน่นเป็นจังหวะทุกครั้งที่ถ้อยคำแห่งความเจ็บปวดถูกบรรยายออกมา แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันไม่ได้ทุกข์ทรมานอย่างเคย เพราะมีมือใหญ่นี้ที่ช่วยประคับประคองผมไม่ห่าง

"จากที่ฟัง พวกเราคงไม่ต้องทำอะไร"

"ไหงงั้นอ่ะพี่!"

"ใจเย็นดิพี่เล็ก"

ผมรีบปรามเมื่อพี่ขุนเล็กทำท่าจะกระโจนเข้าใส่พี่ชายคนโต แต่ผมเกรงว่าถ้าพุ่งเข้าไปจริงๆ เกรงจะเป็นฝ่ายถูกยันกลับมาเองซะมากกว่า แอบเห็นพี่ขุนรองเตรียมขยับขาแล้วด้วยเถอะ สาบาน!

"ที่พูดว่าทำอะไรไม่ได้ ไม่ใช่เพราะว่าพวกพี่ไม่สนใจพอร์ท แต่มันไม่มีอะไรจำเป็นต้องห่วงอีก เพราะน้องสะใภ้ของเราคนนี้เข้มแข็งพอแล้ว"

พี่ขุนใหญ่ยิ้มบางมาให้ผมเป็นการยืนยัน...

แล้วเรียกใครว่าน้องสะใภ้วะ?

"พี่เห็นด้วยที่พอร์ทตั้งใจจะยอมรับเรื่องนี้ พี่เชื่อว่าเราจะค่อยๆปรับความคิด และจิตใจของตัวเองให้ยอมรับมันได้ที่สุด เพราะคงไม่มียาชนิดไหนที่จะรักษาจิตใจของคนเราได้ดีกว่าหัวใจของเราเอง"

"แต่ผมว่ามันก็มีอยู่ครับ"

ผมเอ่ยขัด และยิ้มให้ลูกชายทั้งสามของบ้านที่มองผมอย่างแปลกใจด้วยดวงตาที่เหมือนกันทั้งสามคู่ ก่อนที่ผมจะหยุดมองที่คนข้างกาย

"แค่หัวใจของผมเองคงไม่เพียงพอที่จะผ่านมันไปได้ แต่ผมจะต้องผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้เพราะหัวใจของคนที่อยู่เคียงข้างผมด้วย"

ผมยิ้มให้พี่ขุน แอบเขินกับคำพูดของตัวเอง แต่ผมหมายความตามที้พูดและอยากให้เขารู้ไว้

"อะแฮ่ม! ทานโทษ จะหวานอะไรกันโปรดเกรงใจสายตาเราสองด้วย หรือช่วยไปสวีทกันไกลๆ จะไปไหนก็ไปเลยไป๊"

พี่ขุนรองมองพวกเราอย่างระอาแกมหมั่นไส้พลางสบัดมือไล่ยิกๆ

"อิจฉาอ่ะดิ"

"เออ! เบื่อพวกหลงเมีย ไปเลย ไปสวีทกันที่อื่น"

ผมทำหน้าไม่ถูกกับคำที่ใช้เรียกผม เดี๋ยวก็สะใภ้ เดี๋ยวก็เมีย สรุปว่าผมอยู่ในสถานะนั้นไปแล้วจริงๆ ใช่ป่ะ!

"พอร์ทไปรอพี่ที่ห้องก่อน หาอะไรทำตามสบายเลยนะครับ พี่ขอคุยกับฝาแฝดอีกหน่อย" 

พี่ขุนพาผมเดินมาส่งที่ห้องๆ หนึ่งที่ถัดเข้ามาด้านในชั้นสองของบ้านจากห้องทำงานของฝาแฝด ซ้ำยังย้ำอีกครั้งให้ผมอยู่รอในห้องก่อนจะเดินกลับไป ปล่อยผมไว้ตามลำพัง

แอบรู้สึกตื่นเต้นเหมือนกันนะที่ได้เข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของแฟน...เอ่อ...ห้องของพี่ขุน

ห้องกว้างถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายอย่างที่คาดเอาไว้ และมีบรรยากาศสมกับเป็นห้องของช่างภาพไม่ต่างจากห้องของพ่อเท่าไหร่ ตามผนังห้องเต็มไปด้วยภาพมากมายหลายขนาด ทั้งที่ถูกอัดกรอบไว้อย่างดี และที่ถูกอัดล้างแปะอยู่ตามผนังห้องกระจัดการจายกันไป ทั้งรูปคน รูปสถานที่ แตกต่างกันไป 

ผมมองเรื่อยเปื่อยไปทั่วห้อง หยุดที่โต๊ะทำงานที่มีอุปกรณ์ถ่ายภาพบางส่วนวางเอาไว้ และใบหน้าผมก็เห่อร้อนขึ้นเมื่อเห็นรูปที่อยู่หน้าโต๊ะทำงานในระยะสายตาเจ้าของห้อง หากเขานั่งทำงานตรงนี้ก็ไม่อาจะละสายตาไปจากรูปตรงหน้าได้เลย และเมื่อผมหันกลับไปก็พบกับเตียงนอนที่วางอยู่ตรงกันข้าม หมายความว่า ไม่ว่าเจ้าของห้องจะนั่งทำงาน หรือตื่นนอน เขาก็ต้องเห็นรูปบานนี้ที่ถูกถ่ายโดย เชน สหลักษณ์ พ่อของผม...

รูปของผม...

นี่เขาติดมันไว้ตรงหน้าแบบนี้เลยเหรอ?

ผมไม่อาจทนมองภาพของตัวเองได้อีกต่อไปเพราะความเขิน เลยเปลี่ยนไปสนใจชั้นหนังสือข้างๆแทน แน่นอนว่าบนนั้นเต็มไปด้วยหนังสือเกี่ยวกับการถ่ายภาพมากมาย และ...

รูปของผมที่ถูกถ่ายด้วยฝีมือพ่ออีกหลายรูป!

พระเจ้า! พี่มันเป็นโอตาคุหรือไง!!

ถ้าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน และผมไม่รู้ว่าเขารู้จักผมมาก่อน ผมอาจนึกว่าเขาเป็นสโตรกเกอร์ก็ได้ ถ้าเขาจะเก็บรูปผมไว้มากมายขนาดนี้!

ไอ้พี่ขุนเล็กบ้า จะทำให้ผมเขินไปถึงไหนกันวะ!

ผมไล่มือไปตามรูปของตัวเองที่อยู่บนชั้น มันมีทั้งรูปที่เป็นฝีมือของพ่อ และบางส่วนเป็นรูปที่เขาถ่ายผมที่สตูก่อนหน้านี้

ให้ตายเถอะ ผมเขินจนแสบแก้มไปหมด จนต้องเบือนสายตาไปมองหนังสือบนชั้นแทน...แต่เดี๋ยวก่อน
หนังสือพวกนี้มัน...

หนังสือนิยาย?

ผมรีบคว้าหนังสือนิยายที่มีสันเขียนชื่อเรื่องเป็นภาษาไทยออกมา แต่แม้ว่ามันจะเป็นภาษาไทย แต่ผมก็จดจำมันได้ดี ทั้งแนวสัน รูปหน้าปก และนามปากกา...นิยายของผม! ซ้ำยังไม่ได้มีแค่ภาษาไทย แต่มันมีทั้งฉบับฝรั่งเศส และอังกฤษ!

ผมเก็บหนังสือเข้าชั้นอย่างเบามือและหันหลังให้มัน เพราะไอ้เจ้าชั้นหนังสือนี่มันทำให้หัวใจผมทำงานหนักเกิดไปจนเหมือนคลายจะเป็นลมเสียแล้ว ผมขอนั่งพักเสียดีกว่า และเตียงนอนหนานุ่มดูะเป็นที่ให้ผมได้พักพิงที่ดีที่สุด เตียงนอนกว้างที่ไร้สิ่งประดับตกแต่งนอกจากภาพถ่ายขนาดใหญ่เหนือหัวเตียง ภาพทิวทัศน์ของแนวกิ่งไม้และท้องฟ้ากว้างว่างเปล่าไร้จุดจบแต่กลับมีประกายแสงรัศมีจากดวงอาทิตย์ที่ส่องสว่างราวกับเป็นแสงแห่งความหวังเดียวในภาพ

ภาพเดียวกับที่สอดอยู่ในสมุดบันทึกของผมมาตลอดหลายปี...

ภาพของ Warlord... ที่ตอนนี้นี้มาอยู่ตรงหน้าผม...ได้ยังไง?

หรือว่า...

ไม่จริงน่า!

Warlord คือ...

แกร็ก...

พี่ขุนเปิดประตูเข้ามาและมองมาด้วยสายตาแปลกประหลาด ผมก็ไม่ต่างกัน เพราะตอนนี้หัวใจของผมมันสั่นรัวด้วยความสับสนจนไม่รู้จะแสดงสีหน้าแบบไหน

"พี่มีภาพนี้ได้ยังไง?"

เขามองตามนิ้วผมที่ชี้ไปยังผนังหัวเตียง สายตาของผมที่จับจ้องอยู่ที่เขาเห็นชัดเจนถึงร่องรอยของความตกใจ

"คือพี่..."

พี่ขุนทำสีหน้าลำบากใจอย่างที่ไม่เคยเผยให้เห็นมาก่อน 

เขาทำอย่างนี้กับผมได้ยังไง ทำไมตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาถึงไม่ยอมบอกผม ทั้งๆที่เขาก็รู้แล้วว่าภาพนั้นมันสำคัญกับผมมากแค่ไหน

"ทำไมไม่บอกผมแต่แรกว่าพี่รู้จักกับ Warlord!"

"หะ!?"

ไอ้พี่ขุนคนเฮงซวย!

-----------------------------


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

1,184 ความคิดเห็น

  1. #1133 DooMzdOomZ_F1202 (@mikoto-kun) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 18:02
    เอ๊อะ... น้องคะ...
    #1133
    0
  2. #1111 NJChokdee (@NJChokdee) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 02:56
    น๊องงงงง55555
    #1111
    0
  3. #1085 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 14:41

    ขอบคุณมาก

    #1085
    0
  4. #1012 liting17 (@liting17) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:44
    ไม่ใช่แล้วลู๊กกกกกกกกกกกก
    #1012
    0
  5. #1011 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:38
    โถ่วพี่ขุน น่าสงสารจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ถูกเลย ฮ่าๆ
    #1011
    0