[จบ] เขาเรียกผมว่านางแบบ [Passion Uncensored]

ตอนที่ 24 : Chapter 20 - ความรับผิดชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,675
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 138 ครั้ง
    3 มิ.ย. 61

“ทำไมคุณไม่บอกคุณพอร์ทเทรตไปตามตรง”

"บอกอะไร"

"บอกว่านายฌอร์นกำลัง--"

"ลูอิส!!"

ผมคำรามเสียงเข้มอย่างที่มักจะต้องใช้มันทุกครั้งกับเลขาส่วนตัว คนที่ไม่เคยจะได้พูดกันดีๆซักครั้งนอกจากเวลางาน

ส่วนเวลาอื่นๆ เขาจะพูดก็ต่อเมื่อต้องการเหน็บแนมผมกับเรื่องเดิมๆ

เรื่องของพอร์ทเทรต...

"คุณพอร์ทไม่ใช่เด็กนะครับ"

"..."

"เขาควรจะได้รับรู้--"

"ฉันไม่ได้ยอมให้นายมายืนตรงนี้เพื่อพูดเรื่องนี้!"

เสียงที่ผมใช้ดุดันขึ้นอีกระดับทำให้เขายอมเงียบ แต่ก็ไม่นานนักหรอก ในเมื่อผมบอกแล้วว่าเขานะมันไม่เคยฟังใคร แม้แต้ผมที่เป็นเจ้านายก็ตาม

“คุณไม่คิดว่าคุณพอร์ทเทรตจะอึดอัดกับความห่วงใยที่มากเกินไปของคุณเหรอครับ?”

“มากไปแล้วนะ ลูอิส!!”

ความอดทนของผมหมดสิ้นจนทำกริยาที่เจ้านายไม่ควรจะทำ เข้าไปกระชากคอเสื้อของให้เลขาหน้านิ่ง หวังให้ไอ้ใบหน้าเรียบๆ ภายใต้กรอบแว่นนั่นเปลี่ยนแปลงบ้าง เหมือนผมที่กำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ ไม่ให้หวั่นไหวไปกับสิ่งที่เขาพูด

เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้งระหว่างบทสนทนาระหว่างผมกับเลขาส่วนตัวที่ฝีปากกล้าเกินตำแหน่งอย่างที่มักจะเป็นทุกครั้งเวลาที่เขาต้องการขะยี้เรื่องพอร์ทเทรตให้ผมยอมรับ

แต่ที่ผมโมโหไม่ใช่เพราะความอาจเอื้อมของเขา

แต่ที่ผมเกลียดเพราะผมรู้ว่าที่เขาพูดมันเป็นความจริงทุกคำ...

“ขอโทษครับ”

และก็เกลียดคำขอโทษหลังจากพูดจาทำร้ายผมที่เขามักจะเอ่ยมันออกมาง่ายๆ ทุกครั้งหลังจากทิ่มแทงผมด้วยวาจาพวกนั้นเสร็จ ทำให้ผมจะโมโหก็ทำได้ไม่สุด

นอกจากเจ็บช้ำวนไปวนมากับความจริงที่ลูอิสเพียรย้ำ

ความห่วงใยที่มากเกินไปเหรอ?

หึ

ถ้าผมไม่ห่วง แล้วเจ้าเพื่อนตัวเล็กนั่นจะมีใครดูแล?

จะมีใครปกป้อง?

จะมีใครมาคุ้มครองไม่ให้เรื่องระยำๆแบบตอนนั้นเกิดขึ้นอีก

ใครจะมารับประกันว่าจะมีไอ้ฌอร์นคนที่สองสามโผล่มาในชีวิตเขา

ใครจะมารับผิดชอบความผิดพลาดของผม...

ความผิดพลาดที่ตามมาหลอกหลอนผมทุกวันนับตั้งแต่วันนั้น...

***

คาบเรียนตลอดวันผ่านไปอย่างน่าเบื่อหน่าย แต่แน่นอนว่ามันไม่มีผลกับผมมากนักเมื่อผมหลับสบายตลอดคาบ จึงได้แต่ลุกขึ้นบิดขี้เกียจและจะชวนเพื่อนตัวเล็กกลับบ้านด้วยกัน กะว่าวันนี้จะขอฝากท้องกับร้านหมอนั่นซะหน่อย “หาใครเหรออังเดร” สาวน้อยที่กำลังเก็บกระเป๋ามองมาที่ผม “เธอเห็นพอร์ทหรือเปล่า” “ไปห้องน้ำตั้งแต่ยังไม่หมดคาบ สงสัยป่านนี้เนียนแอบกลับบ้านไปแล้วมั้ง” เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะหนีกลับบ้านไปก่อนเวลาเรียน เพราะเขาเป็นพวกหนอนหนังสือของแท้ ไม่มีทางที่จะแวบหายไปไหน แล้วเขาก็ต้องกลับบ้านกับผมด้วย ไม่มีทางไปใหญ่ที่เขาจะไปไหนโดยไม่บอกผม ผมคว้าเป้ทั้งของตัวเองและเจ้านั่นก่อนจะไปดูที่ห้องน้ำตามที่หัวหน้าห้องบอก แต่กลับไม่พบเขาอยู่ที่ห้องน้ำไหนๆเลย โทรศัพท์ก็ไม่มีคนรับ นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ! “หาใครวะอังเดร” เพื่อนร่วมชั้นอีกคนเอ่ยถามเมื่อเห็นผมยืนหงุดหงิดอยู่หน้าห้องน้ำชาย “เห็นพอร์ทรึเปล่า!” “เห็นสิ สักพักแล้ว” “อยู่ไหน!!” “เห็นนั่งรถออกไปกับพวกกลุ่มฌอร์นนะ” ไอ้ฌอร์น!! ผมรีบวิ่งออกไปที่ลานจอดรถทันที ขณะที่มือก็กดโทรออกหาฌอร์นไปด้วย ตอนนี้หัวใจผมเต้นแรงอย่างหวาดกลัวเมื่อนึกถึงใบหน้าซีดๆเมื่อตอนบ่ายของพอร์ทเทรต ผมน่าจะถามเขาว่าไอ้ฌอร์นพูดอะไรกับเขา!! โธ่โว้ย! ทำไมมันไม่รับโทรศัพท์วะ!! ผมเก็บมือถือลงกระเป๋าเพราะคาดว่าโทรไปก็คงไม่มีผล และรีบตวัดขาคร่อมมอเตอร์ไซค์คันโตและบิดมันออกไปโดยไม่คิดชีวิต มีจุดมุ่งหมายอยู่ที่แหล่งกบดานของแก๊งพวกมัน นั่นคือบ้านของสมาชิกคนหนึ่งในกลุ่มที่ผมเคยไปเยือนเมื่อนานมาแล้วตั้งแค่สมัยม.ต้นเมื่อครั้งรู้จักกันใหม่ๆ ขอให้อย่ามีอะไรเกิดขึ้นด้วยเถอะ!! แต่คำขอของผมเหมือนจะไม่เป็นผล เมื่อผมจอดรถลงที่บ้านหลังนั้น พบว่ามีรถหลายคันของพวกเขาจอดอยู่ที่นี่ ตรงหน้าโรงเรือนที่แยกออกมาจากตัวบ้าน และถูกเนรมิตให้เป็นที่มั่วสุมของแก๊งพวกมันมานาน “ปล่อย!!!!” เสียงร้องลั่นดังออกมาจากนั้นจนทำให้เลือดในตัวผมเย็นเฉียบ ปัง!! ภาพตรงหน้าแทบจะทำให้ผมช็อค เลือดที่เย็นเฉียบเมื่อครู่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด เมื่อเห็นร่างเล็กๆของเพื่อนถูกกดอยู่บนฟูกนอน โดยมีไอ้ฌอร์นทาบทับอยู่เหนือร่างพร้อมเสียหัวเราะและใบหน้าเยาะเย้ย ในขณะที่เพื่อนของมันกำลังช่วยกันยึดแขนขาเล็กๆนั่น และอีกหนึ่งคนที่กำลังตั้งกล้องวิดีโอ.... พวกมันกำลังทำเกินไป... “ไอ้ฌอร์น!!!” พวกมันส่วนหนึ่งพุ่งเข้ามาจับตัวผม ในขณะที่ไอ้ระยำนั่นก้มหน้าลงไปปฏิบัติเรื่องตำช้าต่ออย่างไม่สนใจเสียงร้องของพอร์ทเทรตที่แผดลั่น “ไปให้พ้น!!!” ราวกับสติของผมหายไปเมื่อได้ยินเสียงร้องเป็นภาษาบ้านเกิดของเขา ดวงตาเบิกโพลงอย่างหวาดกลัวทำให้ไม่ลังเลที่จะลากไอ้พวกเลวออกจากเขามากระทืบให้หมด ผมเดินข้ามร่างของไอ้ฌอร์นที่นอนแน่นิ่งกับพื้นไปหาพอร์ทเทรตที่นอนร้องไห้อย่างหมดเรี่ยวแรงบนเตียง “พอร์ท...” ผมเรียกเจ้าเพื่อนร่างเล็กๆที่นอนตัวสั่น ทันทีที่แตะตัวเขาก็สะดุ้งแรงดวงตากลมโตเต็มไปด้วยสายน้ำตา พร้อมกับมือเท้าที่สะบัดไปมาทุกทิศทางเหมือนกลัวผมจะทำอะไรเขา “พอร์ท! นี่ฉันเอง อังเดร!” ”อัง...เดร” เขาชื่อผมอย่างอ่อนแรง ก่อนจิกยึดแขนผมแน่น เมื่อดูว่าเขาไหวผมก็พาเขากลับ แน่นอนว่าต้องเป็นบ้านของผม เพราะไม่อยากทำให้แม่ของเขาและคนที่ร้านขนมตกใจ ผมมองอีกฝ่ายกำลังหลับตาพริ้มบนเตียงในห้องนอนของผมอย่างเหนื่อยอ่อน เปลือกตาเป็นสีแดงบวมช้ำเพราะการร้องไห้อย่างหนักเพราะความตกใจ และทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยแดงจากความคึกคะนองของคู่กรณีที่คราวนี้เล่นจนเกินขอบเขตไปไกล... ไกลมากจนสมควรตาย อาการกระสับกระส่ายของเขาเรียกผมให้กลับมามีสติอีกครั้ง คิ้วเรียวขมวดแน่นราวกับคนหลับกำลังฝันร้าย ผมได้แต่มองเพราะความรู้สึกผิด ทั้งที่รู้ว่าพวกนั้นไม่ยอมจบ แต่ก็ไม่จัดการให้เด็ดขาด พร้อมๆกับความรู้สึกที่ก่อตัวชัดเจน เพราะผมห่างจากเขา พอร์ทเลยต้องเจอเรื่องแบบนี้... เพราะผมคนเดียว มันเป็นความรับผิดชอบของผมคนเดียว

ความรับผิดชอบที่ต้องจดจำเรื่องพวกนี้เอาไว้ ชดเชยให้กับความทรงจำที่หายไปของพอร์เทรต

ความทรงจำที่ผมเพิ่งถูกคุณนายมาร์แตงโทรมาตำหนิข้ามประเทศ แต่ก็ให้คำตอบผมไปในคราวเดียวกันว่าทำไมพอร์ทถึงไม่รู้จักฌอร์น ซึ่งมันเหมือนจะเป็นเรื่องดี แต่มันกลับตอกย้ำให้ผมรู้ว่าความสะเพร่าของผมมันช่างโหดร้ายต่อคนที่ผมสาบานว่าจะดูแลเขา แต่ก็ปล่อยให้เรื่องระยำนั้นเกิดขึ้น จนแผ่นฟิล์มของเขาต้องสะดุดเว้าแหว่ง...

ถ้าผมไปช้ากว่านั้นอีกนิด...

"ผมขอถามได้มั้ยครับ"

ผมเหม่อมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพฯที่เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไปทั่ว แต่ผมกลับเป็นแค่ความมืดมิด พึมพำในคอเบาๆ เป็นสัญญาณให้ลูอิสถามได้อย่างที่ขอ คำถามที่ทำให้ผมต้องเหลียวกับไปมองเจ้าของเสียง

"คุณรักคุณพอร์ทเทรตจริงๆเหรอครับ"

"..."

"ฉัน..."

ผมเก็บปากตัวเองอย่างไม่แน่ใจ พอๆกับไม่แน่ใจในสายตาหลังกรอบแว่นที่มักเฉยชา แต่พอมามองในระยะใกล้ชิด พอๆการร่างกายที่ขยับเข้ามาใกล้ ก็ยิ่งทำให้ผมไม่แน่ใจ

"คุณรักเขาหรือ..."

"..."

"เป็นแค่ความรับผิดชอบ"

อีกครั้งที่เป็นแบบนี้

เสียงเรียบนิ่ง กับประโยคกระแทกใจของเจ้าเลขาที่ชอบทำเกินหน้าที่ รับอาสาย้ำเตือน ตอกน้ำ กรีดแผลผมซ้ำๆ ด้วยเสียง และสีหน้าเรียบนิ่ง ติดอยู่แค่แววตาที่สื่อสารบางอย่างมาให้ผม

ผมไม่รู้ ไม่แน่ใจความรู้สึกตัวเองนัก ยิ่งโดนมาถามตรงๆแบบนี้ ผมยิ่งไม่รู้ตัวเอง

ไม่รู้อะไรเลย

รู้แต่ว่าผมเพิ่งสังเกตว่าเบื้องหลังความเรียบนิ่งของลูอิส และวาจาร้ายกาจที่ชอบเหน็บแนมเรื่องพอร์ทกับผม มันคงมีบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น

วาจาที่กรีดแทงทุกครั้งคงแฝงมาด้วยความอบอุ่น

พอๆกับมือของเขาที่กำลังบีบมือผมเบาๆ...

"พอเถอะครับ..."

"..."

"เลิกรู้สึกผิดเถอะครับ"

ได้เหรอ?

ผมทำได้เหรอ?

แล้วใครจะดูแลพอร์ทแทนผมละ...

ใครจะชดใช้และรับผิดชอบเขาแทนผม?

ผมได้แต่ตั้งคำถามและบีบมือลูอิสคล้ายกับอยากให้เขาช่วยตอบ

แต่เขาก็คงไม่รู้เช่นเดียวกันกับผม เราเลยทำได้แต่บีบมือกันไว้ ปล่อยให้ห้องเงียบ และมองไปที่ความมืดด้านนอกห้อง....
-------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 138 ครั้ง

1,184 ความคิดเห็น

  1. #1068 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 17:56

    อ้ออออออออ



    #1068
    0
  2. #482 DAlSY (@venustar) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 22:31
    เข้าใจยากตรงไหนน้องพอร์ทตี้ พี่ขุนนั่นน่ะ #เขยใหญ่ของพ่อไงจะใครล่ะ
    #482
    0