[จบ] เขาเรียกผมว่านางแบบ [Passion Uncensored]

ตอนที่ 19 : Chapter 15 - โอ้ทะเลแสนงาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,611
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    27 พ.ค. 61

"ล้าลัลลา ลัลลา ฉันจะพาเธอไป ชูวีดูวีดำดิ่ง ลึกลึกลงไป~~~"
"วู้วววววว!!!!"
พี่เจสซี่และทีมงานแก๊งสาวด้วยกันร้องเพลงและส่งเสียงอย่างสนุกสนานคับรถตู้หรู แต่ละคนต่างเฮฮาเมื่อรถกำลังเดินทางเข้าสู่เขตจังหวัดสุราษฎร์ธานี ปลายทางที่เราจะไปถ่ายแบบนอกสถานที่กัน

ก็ตามที่รู้ อังเดรปล่อยผมมาง่ายๆ ขอแค่ให้โทรรายงานเขาบ้าง ถึงทำให้ผมมานั่งอยู่ตรงนี้ได้โดยไม่อึดอัด!!
ซะเมื่อไหร่ละโว้ย!!

ใครเป็นคนจัดที่นั่งครับ ตอบ!!!

ผมเหล่มองคนข้างตัวที่นั่งหน้านิ่งจนผมเกร็งไปทั้งร่างแทบไม่กล้าหายใจ

มัวแต่ไปกังวลเรื่องทะเลและนมปลอม จนลืมกังวลถึงมนุษย์สุดพิลึกคนนี้ไปเลย

ปกติก็ว่าแปลกแล้ว

วันนี้มาโหมดนิ่ง ยิ่งแปลกกว่าเดิมอีก เพราะตั้งแต่ที่เขามารับผม พี่เขาก็ยังไม่ยอมพูดกับผมซักแอะ ไม่แม้แต่มองหน้ากันเลยด้วยซ้ำ

คนพูดมากที่จู่ๆก็เงียบแบบนี้มันทำให้เกร็งนะโว้ย !!!
ฟึบ!! เชี่ย!

ผมเผลอสะดุ้งเมื่อพี่ขุนที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอดทาง จู่ๆก็ขยับกระเป๋ากล้องส่วนตัวมาทางผม

"ขอโทษ" เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ แต่ผมกลับสัมผัสได้ถึงความเรียบนิ่ง ที่ไม่รู้ยังไง แต่มันฟังแล้วโคตรน่าหงุดหงิดชิบ

"เอ่อ..."

"ยังเจ็บคออยู่ไม่ต้องพูดก็ได้"

ผมปิดปากฉับ พี่ขุนไม่ได้หันมามองผมแม้แต่น้อยราวกับเอ่ยขึ้นมาลอยๆกันอากาศ แต่ก็คล้ายกับย้ำเตือนเรื่องบทบาทการเป็นพาตี้ของผม

เอาจิงๆ ผมไม่จำเป็นต้องสนใจท่าทางของเขาก็ได้ แต่...ฮึ่มไม่ได้อยากง้อหรอกนะ

แต่มันอึดอัดโว้ย!!

ผมเหลือบมองซ้ายขวา งุ่นง่านหาทางออก ก่อนนึกได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาวางบนตัก เอียงหน้าจอไปทางซ้ายมือเล็กน้อยและเข้าโหมดโน้ต

‘Mai-pen-rai’

ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจลึกของคนข้างตัว ทำให้รู้ว่าเขาเห็นข้อความของผม แต่นอกจากนั้นเขาก็ไม่มีปฏิกิริยาใดใดอีก

ชิ จะมาโหมดเงียบเหรอ มันน่าหงุดหงิดกว่าโหมดกวนตีนอีกนะ!! พี่มึงจะมาเมินภาษาคาราโอเกะของผมแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย

แต่...

ทำไมมันอึดอัดอย่างนี้วะ ทั้งๆที่ข้างหลังก็กำลังร้องเพลงสนุกสนานกันแท้ๆ
“โอ้ทะเลแสนงาม แสนง๊าม แสนงาม ฟ้าสีครามสดใส สดใส๊ สดใส”

ฮึ้ย!!!

‘Su-rat-pen-ngai?’

“...”

‘P-khune’

นิ่ง....

จะไม่ตอบจริงๆใช่ป่ะวะ นี่ผมกำลังใช้วิธีปัญญาอ่อนเท่าที่นึกได้คุยกับพี่โดยไม่ต้องใช้เสียงอยู่นะเว้ย! ช่วยเคารพไอเดียสุดบรรเจิดของผมด้วยสิ ไอ้พี่บ้า!

อะไรนะ? ทำไมผมต้องคุยด้วย?

เอ้า!! เป็นคุณจะรู้สึกยังไงละถ้าคนที่มายุ่งกะคุณ มาคุยกะคุณตลอดเวลา มาทำให้คุณรู้สึกดีๆด้วย กลายเป็นพวกหุ่นยนต์ไร้ถ่านนะ! มัน อึด อัด และ คา ใจ เข้าใจป่ะ!!!

เดี่ยว อะไรนะ ผมพูดว่ารู้สึกดีๆเหรอ เอ่อ...ผม .... เออ...

โอเค้! ยอมรับแบบลูกผู้ชายเลยว่าผมหวั่นไหวกับพี่มัน แล้วก็รู้สึกดีมากๆเลยด้วย แต่ตอนนี้นี้หมั่นไส้ไอ้คนหน้าตึงแล้วโว้ย!

’D- mai-tong-pood!!!!’

ผมพิมพ์ข้อความสุดท้ายและส่งให้เขาดูจนแทบจะทิ่มเข้าไปที่หน้าคนข้างตัวก่อนจะกดปิดหน้าจอและเก็บโทรศัพท์ทันที

ถึงจะคาใจว่าเป็นบ้าอะไรแต่ชักรำคาญแล้วนะ เออ ดี เงียบไปเลย เงียบให้น้ำลายบูดไปเลยนะ ให้หน้าเป็นตะคริวไปเลยนะ!

ฟึ่บ!

คนข้างตัวคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋าเรียกความสนใจให้ผมต้องหันไปมองอีกครั้ง แต่ไอ้พี่ขุนกลับแค่กดอะไรเงียบๆก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นคล้ายกำลังโทรออก

นึกว่าจะยอมตอบ ที่ไหนได้!!

แต่ถึงอย่างนั้นแสงสว่างวาบบนหน้าจอมือถือที่แนบหูมาทางนี้ก็ทำให้เห้นชัดว่ามันไม่ได้กำบังโทรออกไปไหน แต่กลับเป็นข้อความบนแอพลิเคชั่นเดียวกันที่ทำให้ผมต้องควบคุมริมฝีปากปากตัวเองไม่ให้กระตุกเป็นรอยยิ้ม

’ไม่อยากพิมพ์’

”...”

’อยากได้ยินเสียงมากกว่า’

หึ

ผมแกล้งถลึงตาใส่นายตากล้องข้างตัว ที่ยังคงนั่งนิ่งประหนึ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แววตากลับวาววับ และมีรอยยิ้มบางๆที่มุมปากซึ่งเห็นเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น

เขาลดโทรศัพท์ลงเก็บใส่กระเป๋ากางเกง แต่แทนที่มือนั้นจะกลับไปโอบกระเป๋ากล้องเหมือนเดิม มันกลับวางพักไว้บนเบาะที่นั่งของเราที่ติดกัน แน่นอนว่ามีมือของผมวางไว้อยู่ก่อนแล้วอย่างที่เราก็รู้

นิ้วของเราก็เลยสัมผัสกันอย่างบังเอิญ แต่การที่ปลายก้อยเราเกี่ยวกันน้อยๆ กลับเป็นสิ่งที่เราทั้งคู่จงใจ...

แล้วก็ปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นไปตลอดเส้นทาง

***

ทันทีที่เราถึงเป้าหมาย การจัดการที่พักทุกอย่างก็เป็นไปด้วยความรวดเร็ว แน่นอนว่า ผมได้นอนคู่กับพี่เจสซี่อย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อเข้าห้องพักผมก็รีบโทรไปรายงานอังเดรทันที เพื่อเขาจะได้ไม่เป็นห่วง ซึ่งยังไม่ทันที่ผมจะได้กดโทร กลับเป็นเขาเองที่โทรเข้ามาก่อน

“ถึงรึยัง?”

“ถึงแล้ว ที่นี่สวยมากเลยนะ”

บรรยากาศที่นี่ดีมากครับ ขนาดยังอยู่ในส่วนของโรม แต่ทางที่ผ่านมาผมก็เห็นทั้งธรรมชาติ โขดหิน ทรายสีขาว น้ำทะเลใสใส และเกาะใหญ่น้อยที่ทอดตัวห่างออกไป สมแล้วที่ทะเลไทยเป็นทะเลที่มีนักท่องเที่ยวมากที่สุดประเทศหนึ่งของโลก

“สวยก็ดีแล้ว แต่ก็อย่าลืมดูแลตัวเองให้ดีละ”

“อื้อ รู้แล้ว”

“แล้วนายใช้เวลาถ่ายกี่วัน”

”ไม่แน่ใจอาจสองสามวัน มีอะไรรึเปล่า”

”เผื่อฉันจะกลั—”

จู่ๆอังเดรก็เงียบไป

”หือ? นายว่าไงนะ”

“น้องพอร์ทคะ ทีมงานมาตามแล้วนะคะ” พี่เจสซี่เดินเข้ามาบอก ผมจึงพยักหน้ารับและพูดกับปลายสาย

“โอเคครับ... อังเดร ฉันต้องไปแล้ว ไม่เอาโทรศัพท์ไปนะ”

“ไปทำงานเถอะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน”

“งั้นแค่นี้นะ..”

“พอร์ท!!” ผมยกโทรสับขึ้นแนบหูอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเรียก

“อย่า...”

“หือ?”

“อย่าเข้าใกล้นายขุนพล” เสียงทุ้มเรียบนิ่งติดจะเว้าวอนทำให้ผมเงียบ

“ฉันต้องทำงานกับเขา”

ใช่สิ เขาเป็นช่างภาพ ผมเป็นแบบ ก็ต้องอยู่ใกล้กัน เอ่อ...อยู่ร่วมกันสิ

“แค่เรื่องงานเท่านั้น นอกจากนั้น อย่าอยู่ใกล้มัน...ได้มั้ย?”

“ทำ...”

“....”

“อื้อ...ฉันรู้”

ใช่...ผมรู้

รู้ว่าเราไม่ได้เป็นแค่ช่างภาพกับนางแบบธรรมดาอย่างที่เคยบอกตัวเองซ้ำๆ

แต่ทุกอย่างมันก็ยังคลุมเคลือ เมื่อผมไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเขากำลังมองว่าผมเป็นใคร

พอร์ทเทรต...หรือ...พาทิเช่

แล้วผมก็รู้...รู้ว่าตัวเองกำลังเปลี่ยนไป แล้วมันก็ชัดเจน เมื่อผมพยายามตะเรียกร้องความสนใจจากเขาด้วยวิธีที่โคตรสิ้นคิด ทำให้ผมรู้ตัวว่าผมทนไม่ได้ที่เขาจะไม่มองมาที่ผม อย่างที่เขาเคยมอง แม้ว่าจะยังไม่มั่นใจว่าเขากำลังมองใครก็ตาม

บางทีผมอาจจะเป็นแค่....

เป็น...

นั่นดิ

เราเป็นแค่อะไรวะ?

“น้องพาตี้คะนี่คือเสื้อผ้าที่เราจะใช้ในโลเคชั่นพิเศษนี้ค่ะ”

ผมเรียกสติของตัวเองกลับมาสู่ปัจจุบัน ก่อนจะยื่นมือไปรับเสื้อผ้าที่ต้องใช้เปลี่ยนจากทีมงาน

เอ่อ...ทำไมมันเบาจังวะ

มือซ้ายของผมหยิบเสื้อผ้าชิ้นหนึ่ง ก่อนอีกมือจะหยิบขึ้นมาอีกชิ้น...นี่มัน...
บิกินี่!
ล้อกันเล่นใช่มั้ยวะ!!

-----------------------------------------------



SP : พี่ขุนคนใจแข็ง

ท่องไว้จะตึงเบอร์ใหญ่ใจต้องนิ่ง!! ห้ามพูด ห้ามมอง ห้ามสบตา!!

”เอ่อ...”

“ยังเจ็บคออยู่ไม่ต้องพูดก็ได้"

ชิบหาย หลุดปาก!!

แต่ทำไงงะ ก็น้องมันจะเผลอพูดอ่ะ แล้วถ้าพูดแล้วคนอื่นได้ยิน ถ้ามีคนได้ยินเสียงผู้ชาย ถ้ามีคนรู้ความลับ ถ้ามีคนมาจับน้องแยกไป ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก ถ้า...

โว้ย! ไอ้ขุน! มึงต้องมีสติ ฮึบไว้ ฮึบ!!

ต้องรอให้น้องมันง้อดิ!

รอ...

งื้ออออ แอบพิมพ์ภาษาคาราโอเกะเอียงมาให้อ่าน

น่ารักอ่ะ...

เฮ้ย! ไอ้ขุน! นิ่งไว้มึง นิ่งไว้! อย่าเป็นคนใจง่าย ต่อให้น้องมันจะตาขวาง ต่อให้จะเชิดปาก ต่อให้จะสะบัดหน้าหนีได้น่ารักแต่ไหน ก็ห้ามใจง่ายยอมตอบเชียวนะ!

ห้า...ม

‘P-khune’

อ่า...พิมพ์ชื่อเค้าด้วย

ถ้าเรียกด้วยเสียงนุ่มๆข้างๆหูคงโคตรดีต่อใจ ฮื่อออออ

สาบานว่าไม่ได้ใจอ่อนเลย พูดจริง แค่กลัวน้องจะเหงาที่พิมพิมพ์คนเดียว ก็เลยยอมพิมพ์ตอบไปเท่านั้นแหละ ไม่ได้ใจอ่อนเลย

และมืออ่ะแค่บังเอิญไม่มีที่จะวาง

นิ้วอ่ะ แค่ขยับ มันก็เผลอไปเกี่ยวเอง

ไม่ได้ใจอ่อนเลยนะ ยังตึงอยู่ จิงจิ๊งงงงง

แค่เป็นคนใจง่ายเฉยๆ

หึ

ชื่อเพลงนะ ชื่อเพลง จั๊ดจา ด่าด๊า จั๊ดจั๊ดจา ด่าด๊า วู้ว!!

______
ขุน มึงไม่เนียนไปเรียนมาใหม่!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

1,184 ความคิดเห็น

  1. #1023 ปากวัยรุ่น (@prang_kanlayanee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 21:35
    โอ้ยยยย พิขุนขา
    #1023
    0
  2. วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 11:26
    โหหหหห พี่ขุ่นคนไม่เนียนนน
    #1021
    0
  3. #281 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 21:10
    หวานน้ำตาลหก  อุต้ะ ต่างเจอคนที่หัวใจเต้นแรง  กิ  กิ
    #281
    0
  4. #280 ilove_got7 (@ilove_got7) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 20:54
    หายงอนน้องเถอะ
    #280
    0