[จบ] เขาเรียกผมว่านางแบบ [Passion Uncensored]

ตอนที่ 16 : Chapter 12.6 - นวดๆ หยุดๆ นวดเส้นกดจุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    27 ต.ค. 61

ทั้งๆ ที่ตั้งใจออกมาเที่ยวแบบเป็นตัวเอง แต่กลายเป็นว่าต้องมาอาบน้ำนวดตัวที่สปาในฐานะพาตี้ ผมละอยากจะบ้า ขนาดไม่ได้แต่งหน้าก็ยังมีคนเชื่ออีกนะว่าผมเป็นพี่สาว ควรดีใจที่หน้าเหมือน หรือควรเสียใจที่ไม่มีใครเห็นความเป็นชายกันแน่วะ!
แล้วที่ผมใส่หมวกสวมฮู้ดปิดหน้าตามาเต็มที่เพื่อไร?
และที่โคตรน่าอนาถกว่านั้นคือผมไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อเจออะไรแบบนี้ นอกจากหนังหน้าที่เหมือนเจ้าตัวเป็นทุนเดิม ไอ้ที่เหลือก็แบนราบสนิทไปหมด

ต้องหาทางทำยังไงถึงจะไม่ให้ถูกจับได้แล้วเกิดเป็นข่าวฉาวว่าพาตี้แปลงเพศ หรือว่ามีชายโรคจิตปลอมตัวเป็นพาตี้ ผมเลยต้องมาทนอยู่ในสภาพ…
สภาพที่เอาผ้าขนหนูมาพันอกให้หนาแล้วกระโจมอกทับเอาไว้อีกชั้นให้โป่งเป็นก้อนนมตุงๆเบี้ยวๆ!
ฟัคคคค‼ เชี่ยกว่านมปลอม ก็นมจากผ้าขนหนูนี่แหละ‼ ดีที่ยังให้คลุมเสื้อทับไว้อีกชั้น มีเมตตาจนน้ำตาแทบไหล…
“น้องพาตี้ลงอ่างน้ำนมห้องนี้เลยนะคะ เดี๋ยวจะมีพนักงานมาดูแลขัดผิวให้ค่ะ”
“ไม่--!”
ผมรีบตะครุบปากตัวเองไว้และถลึงตาไปหาไอ้พี่ขุนที่มัวแต่พยายามกลั้นยิ้มจนแก้มเกร็ง แต่ไม่ได้ช่วยเหลืออะไรกันเลย นอกจากระริกระรี้พาผมมาแก้ผ้าอยู่ที่สปานี่ ไอ้พี่ชั่ว
ผมขยับเข้าไปใกล้พลางยิ้มหวานให้พนักงานคนนั้น แต่กลับกระตุกเสื้อให้ไอ้คนชั่วก้มลงมาในระยะที่ผมจะกัดฟันกระซิบให้พอได้ยินกันสองคน
“ถ้าไม่ห้ามเขา ผมกับพี่ไม่ต้องพูดกัน”
“…”
คิ้วเข้มเลิกขึ้นแต่ไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มกว้าง แล้วก็…
“จับถอดผ้าลงอ่างขัดให้ทั่วตัวเลยครับน้อง””
ไอ้เชี่ยพี่มึง‼
ใครรออยู่ให้เขามาถอดผ้าก็โง่แล้ว! ขืนให้มาช่วยก็ได้รู้พอดีว่าไอ้ก้อนตุงๆนี่มันไม่ใช่นม! สู้เลือกกระโจนลงอ่างเองให้รู้แล้วรู้รอดไปดีกว่า แถมถ้าลงอ่างก็ไม่ต้องทนอยู่กับไอ้โรคจิตที่พาผมมาที่นี่ด้วย ไอ้พี่บ้า!
“งั้นน้องพาตี้แช่น้ำซักครูนะคะ ซักพักจะมีเจ้าหน้าที่ขัดผิวมาหา ส่วนคุณขุนพลเชิญที่ห้องรับรองด้านนี้ค่ะ”
ผมไม่ได้สนใจไอ้พี่บ้าอีกนอกจากจะจุ่มตัวเองให้จมลงไปในอ่างน้ำนมหอมๆจนปริ่มขอบปาก เพราะอยากจะซ่อนทั้งตัวที่มีผ้าขนหนูกระโจมอกแบบตุ๊ดๆ และไอ้ก้อนนมโคตรปลอมเฮงซวยนั่นเอาไว้!

จบไอ้สปานี่เมื่อไหร่ แกโดนแน่ไอ้พี่ขุน!
“ขออนุญาตขัดตัวนะคะ”
ผมได้แต่พยักหน้าเบาๆ อย่างจำใจ ไม่คิดจะหันไปมองหรือทักทายอะไรคุณพนักงานทั้งนั้นนอกจากจะขยับตัวให้แผ่นหลังโผล่พ้นน้ำให้เขาทำงานได้ แต่มันก็น่าอนาถอยู่ดีว่าข้างหน้าตัวเองมันมีกองผ้าชุ่มน้ำตุงเป็นก้อนอยู่จนผมต้องพยายามชันเข่าเข้าหาตัวและกอดขาคู้ตัวเองไว้ หวังว่าผ้าเวรนั่นจะไม่หลุด
ชีวิตพอร์ททำไมต้องบัดซบงี้ ฮื้อ‼

“เดี๋ยวรอซักครู่นะคะ ขออนุญาตหยิบอุปกรณ์เพิ่ม”


ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นแหละ เอาเลย จะทำอะไรก็ทำเลยครับ
เสียงประตูดังขึ้นอีกครั้ง ผมก็ได้แต่นั่งห่อเหี่ยวที่จะโดนขัดตัวในสภาพทุเรศๆ ต่อไป เผลอสะดุ้งไปหน่อยตอนโดนน้ำหรือครีมอะไรซักอย่างราดไปที่แผ่นหลังตามมาด้วยฟองน้ำชุ่มๆ ที่เริ่มถูไปมา
เออ…มันก็สบายดีเหมือนกันวะ
อยากคำนับให้คุณพนักงานที่ขัดผิวให้ผมอย่างเบามือจนแทบเคลิ้ม จากที่ไม่อยากในตอนแรกตอนนี้ก็เผลอหลับตาพิงสบายๆชิดขอบอ่างไปแล้ว เพราะความนุ่มของฟองน้ำชุ่มครีมที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ…ผมควรจะหาซื้อไปฝากแม่กับยัยพี่สาวซักสองสามขวด
ซักพักความนุ่มของฟองน้ำหายไปแทนที่ด้วยฝ่ามือ แต่ผมก็รู้สึกสบายเกินกว่าจะแปลกใจ แม้ว่ามือนั้นจะ…ใหญ่ และ อืม…ร้อน

ผมหลับตาเผลอผ่อยคลายร่างการทั้งตัวเมื่อคนด้วยหลังบีบนวนสลับลูบไล้ไปทั่วแนวไหล่ของผม เข้าใจว่าสปามันดีอย่างนี้นี่เอง ผู้หญิงถึงได้ชอบกัน

มันทั้งหอม… อุ่น… ผ่อนคลาย และ...อืม

ทำไมจบไวจัง ยังไม่อยากให้เขาละมือไปเลย

“เคลิ้มเลยดิ”

เชี่ย!!

“ไอ้พี่--!!”

“ชู่วว...เดี๋ยวความก็แตกหรอกครับ”

ผมถูกบังคับไม่ให้หันกลับไปมองไอ้พี่โรคจิตที่นั่งอยู่ข้างหลัง ที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่าบอกนะว่ามือที่ลูบผิวผมก่อนหน้านี้…

อ๊ากกกกก

พระผู้เป็นเจ้า ทำไมถึงทำให้ผมต้องมาเจอเรื่องหวาดเสียวแบบนี้

แล้วใจมึงจะเต้นอะไรนักหนา เหนื่อยบ้างเห๊อะ!

“พะ...พี่เข้ามาทำบ้าอะไร!”

“ก็ไม่อยากให้คนอื่นทำ”

“ทะ...ทำอะไร”

“...”

“ทำแบบนี้…”

ความร้อนจากฝ่ามือเดิมที่ผมจำได้ไล้ผ่านแนวไหลอีกครั้ง แต่ความผ่อนคลายที่เคยได้รับกลับเป็นความรู้สึกสั่นสะท้านเมื่อรู้ว่าเป็นใครที่อยู่ด้านหลัง

สะ...สถานการณ์นี้มันควรจะทำยังไงวะ

แล้วทำไมผมถึง…

ชิบหายแน่ๆไอ้พอร์ท

แต่…

ฟัค…

ไอ้สัมผัสที่มันมาแทนมือร้อนกลับทำให้ขนลุกชันอย่างห้ามไม่ได้

ละ...ล้อเล่นใช่มั้ย

สัมผัสหยุ่นนุ่มอุ่นๆที่ย้ำอยู่ที่หลังคอนั่นมัน…

ริมฝีปาก...

ความอุ่นที่ประทับตรงผิวเปลือยที่ท้ายทอยจนความร้อนแล่นลามมาด้านหน้า

ผมเผลอเกร็งตัวไม่กล้าหายใจจนความร้อนนั้นขยับเข้ามาใกล้ชิดข้างหู รู้แม่กระทั่งจังหวะลมหายใจ และเสียงกระซิบที่โคตรเบา แต่กลับได้ยินโคตรชัด...

“ไม่อยากให้ใครเข้ามาเห็น”

“....”

“เพราะพี่…”

“...”

“โคตรหวง”

ผมหันกลับไปมองด้วยปฏิกริยาอัตโนมัติ และรู้ตัวว่าพลาดอย่างมหันต์เมื่อจมูกและริมฝีปากปัดผ่านพี่มันที่นั่งชิดขอบอ่างเหมือนจงใจรอจังหวะนี้อยู่แล้วพร้อมสายตาแพรวพราวและมือที่ยึดท้ายทอยผมไว้ไม่ให้ขยับนี้ไปไหนนอกจากสานสายตากับเขา

"ได้ยินรึยัง"

พี่ขุนกระซิบเบาๆ ทำให้ปากของเราแตะแผ่วกันทุกพยางค์ที่เขาขยับและผมก็หันหนีไม่ได้นอกจากเกร็งนิ้วจิกขอบอ่างไว้แน่น

"พี่ถามว่าได้ยินหรือยัง"

"ได้ยินอะไร"

เชี่ย เชี่ย เชี่ย!! เผลอไปตอบมันทำไม ปากถูกันอีกแล้ว ฮรื่ออออ ใจ!

"ที่พี่บอก..."

"..."

"โคตรน่ารัก..."


"..."

"โคตรชอบ..."

"..."

"โคตรหวง..."

"พะ...พอแล้วมั้ง"

"ยังไม่พอ"

อะไรอีกวะพี่ พอเหอะ สงสารใจผมบ้าง!

"ยังมีอีกอย่าง"

"อะ..อะไร"

แล้วก็ยังจะขยับปากถามอีกทำมั้ย! ปากเสียบริสุทธิ์ไปหมดแล้ว!

"โคตรหลง..."

ฟัค....

พรวด!!

ไม่เอา ไม่อยู่แล้วเว้ย!

ผมลุกพรวดกระโจนออกจากอ่าง คว้าเสื้อคลุมแล้วโกยอ้าวโดยไม่คิดจะหันหลังกลับ ต้องหนีเท่านั้นที่คิดออก วิ่งให้สุดตีนเท่านั้น!!

แฮก! เหนื่อยชิบหาย แต่ที่แย่กว่าก็ตรงที่หนีมานั่งพักในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหลายนาทีแต่ใจมันเสือกไม่ยอมเบานี่แหละ

คงไม่ใช่เพราะวิ่งเหนื่อยแล้วมั้ง

เพราะรู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นเพราะสัมผัสกับเสียงที่ยังไม่ยอมจางหายไปไหนนั่นแหละ แล้วไม่ใช่แค่ไอ้ความรู้สึกเมื่อกี้ แต่มันเป็จจุดเล็กจุดน้อยที่สะสมมาตั้งแต่เจอกันครั้งแรก แต่แค่ตอนนี้มันชัดขึ้นจนไม่ต้องเสียเวลาเดา

สายตา...รอยยิ้ม … น้ำเสียง… และสัมผัส

ผมไม่ได้โง่…

ชัดขนาดนี้ ไม่รู้ก็บ้าแล้ว

มันแย่ซ้ำซ้อนตรงที่รู้ แต่เสือกไม่คิดจะปฏิเสธนี่แหละ บ้าชิบหาย!!

แกกำลังจะเป็นอย่างที่แม่พูดเหรอวะพอร์ท…

ทำไมจู่ๆมีลางสังหรณ์จะโดนคุณนายกระโดดถีบขาคู่วะ ฮรื่อออ ชีวิต!!

ไม่เอาอีกแล้วกับสปา

ไม่เอาแล้ว!!

มาทีเดียวแม่งโดนกินไปทั้งใจ!!



"พอร์ท..."

"..."

"พอร์ท..."

"..."

"หูแดงแล้ว"

"ไม่ต้องมาแตะ มีความผิดอยู่นะ"

ผมปัดมือใหญ่ที่มายุ่มย่ามกับกับใบหูผมแล้วมองตาขวาง แต่มีเหรอคนโรคจิตกวนตีนอย่างพี่มันจะยอมนอกจากยื่นหน้าเขามาข้างหูผมเหมือนยิ่งว่ายิ่งยุ ไม่เกรงใจสถานที่กลางห้างที่ถึงผมจะใส่หมวกใส่ฮู้ดมิดชิดก็เถอะ

"ถ้าไม่ให้แตะก็ผลักดิครับ"

เสียงข้างหูมาพร้อมกับนิ้วก้อยที่เข้ามาเกี่ยวกันหลวมๆ

มันเชี่ยตรงนี้แหละ...

ตรงที่ผมก้มหน้าเดินต่อทั้งที่นิ้วยังเกี่ยวกันนี่แหละ ไอ้ชิบหาย!

ไม่ได้ยอมนะ แค่หิวข้าวแล้ว เออ นั่นแหละ ตามนั้น หิวข้าวเว้ย!

แชะ!

หืม... เดี๋ยวนะ อะไรวะ

นิ้วที่เกี่ยวกันเปลี่ยนมาเป็นพี่ขุนกุมข้อมือผมไว้มั่น ยืดร่างเต็มความสูงสอดส่ายสายตาทั้งที่เรากำลังจะเข้าร้านอาหารที่เล็งเอาไว้

แชะ! แชะ! แชะ!

นั่น! ชัดเลย! พี่ขุนดึงมือผมออกวิ่งทันที

ปาปารัสซี่!! ว่อท! ไม่ได้มีคนเดียวด้วย โกยครับพี่!!

"เฮ้ย รู้ตัวแล้ว!"

ก็รู้แล้วสิเว้ย ไอ้ชิบหาย!

นางแบบไอดอลสาวChaRme x ช่างภาพ ChaRme แค่นึกถึงหัวข้อความชิบหายก็เร่งให้ซอยเท้ายิกไม่คิดชีวิตแล้วครับ

นางแบบกับช่างภาพต้องมาวิ่งหนีกล้องไปโผล่ที่ทางหนีไฟ ชีวิตคนดังนี่แม่ง อยู่ยาก

โอ้ย เหนื่อย!!!

ผมรั้งพี่ขุนที่จะลากผมวิ่งลงบันไดต่อ ดันพี่มันติดกับประตูกลัวมันจะพาไปไหนอีกแล้วลงกลอนซะ เพราะผมวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว โอ้ยจะบ้า

ต่างคนต่างยืนหอบแฮก เงี่ยหูฟังสังเกตการณ์ หวาดระแวงเหมือนหนูหนีแมวกันทั้งคู่นานจนคาดว่าไม่ถูกตามมา เราที่จ้องหน้ากันก็หลุดขำตัวสั่นกันทั้งคู่กับสภาพเหมือนวิ่งหนีผีกันจนดูไม่ได้

ผมหัวเราะจนเหนื่อย ก็ไม่คิดจะใส่ใจกับมือใหญ่ข้างหนึ่งที่รั้งเอวเข้าไปหา กับอีกข้างที่รั้งหัวเข้าไปซบอกแข็ง คล้ายกับต้องการให้ผมพักตรงนั้น พร้อมกับปลายจมูกที่ป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆข้างหู

ที่ไม่ค้านก็เพราะมันไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นจนทำให้ตกใจ

แล้วมันก็...โอเคนะ

โอเคจริงๆ ถ้าไม่มีเสียงเรียกเข้า...

ผมสะดุ้งตกใจกับเสียงโทรศัพท์ พอๆกับที่พี่ขุนนิ่วหน้าเหมือนผมผละออก ก่อนจะกดรับเมื่อเห็นรูปอังเดรที่หน้าจอ

“ว่าไง”

“มารับหน่อย”

“อะไรของนายอัง”

“ฉันอยู่ที่สุวรรณภูมิ เร็วๆเข้า ก่อนที่ฉันจะหาทางบุกไปหานายด้วยตัวเอง”

“นายมาทำไม! บ้าไปแล้วเหรอ!”

สายตาพี่ขุนเคร่งขมึง และไม่รู้ทำไมผมดันเอื้อมนิ้วไปจิ้มระหว่างคิ้วนั่นจนคลายแล้วพี่มันจับมือผมออก แล้วเกี่ยวนิ้วไว้หลวมๆ

“นายก็รู้ว่าฉันจะบ้าได้มากแค่ไหน ถ้าฉันต้องลงมือตามหาตัวนายเอง”

“เดี๋ยวสิ นี่ฉันงงไปหมดแล้ว”

“อีกครึ่งชั่วโมง ถ้านายไม่มา ทุกบริษัทสิ่งพิมพ์ในไทยจะมีข่าวประกาศหาตัวนายแน่”

“เดี๋ยว!!”

ผมงงจนไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆอังเดรถึงทิ้งงานโผล่มาที่นี้ ได้แต่มองหน้าจอที่ดับไปแล้วอย่างสับสน

ถึงอย่างนั้นก็พอรู้อยู่อย่าง

นิ้วที่พี่มันเกี่ยวไว้หลวมๆกำลังจับกระชับมือผมแน่น...

-------




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

1,184 ความคิดเห็น

  1. #1161 ♣hotchoc♣ (@wanirahot) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 08:40
    อังเดรคนจริง
    #1161
    0
  2. #1060 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 13:50

    สนุกมาก

    ขอบคุณ

    #1060
    0
  3. #233 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 01:37
    คุณเลขาแอบชอบเจ้านายหรอคะ อิอิ
    จริงๆเราเชียร์พี่ขุนนะ ปกติเราเปลี่ยนใจไม่ค่อยง่ายด้วย
    แต่ยิ่งอ่านพาสของอังเดรมันจะยิ่งทำให้เปลี่ยนใจนะ 
    ไรตืกรุณาเอาพี่ขุนมาด่วนๆ ฮ่าๆ
    #233
    0
  4. #232 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 00:58
    ลูอิสใช่ไหมเจ้าของอังเดร
    #232
    0