๒ เดือน...ปักกิ่งเกมส์

ไดนี่ก็เหมือนๆเดิม 

โอลิมปิดเกมส์ ที่ปักกิ่งนี่เองงงงงงงงงง><!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ผมจำได้ไม่ลืมวันที่เขาเปิดงาน

โอ้โห...สุดยอดจริงๆ เขาทำได้อลังการมาก 

จนแบบว่าผมขอพูดไว้ก่อนเลย ไม่มีประเทศไหนในโลกจะทำได้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้แล้ว (ในตอนนี้นะ)

แล้วตอนที่สำคัญที่สุดคือ "การเดินเข้าสนามของนักกีฬา"

เป็นยอะไรที่ผมมองอยู่อย่างตั้งใจ พอผมได้เห็น "นักกีฬาทีมชาติไทย" ทั้งหมด ๕๑ คนแล้วนั้น

ความรู้สึกตื้นตันบางอย่างที่บอกไม่ถูกก็พรั่งพรูออกมา เป็นอะไรที่บอกไม่ถูกจริงๆ

เห็นธงไตรรงค์ได้โบกสะบัดต่อหน้าคนทั้งโลกแล้วมันมีความสุขจริงๆนะครับ เอิ๊กๆๆๆ

แต่ที่สำคัญก็คือ...วันที่ ๑๐ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๑ (ถ้าจำไม่ผิดนะ)

วันที่ “ประภาวดี เจริญรัตนธารากุล” นักกีฬายกน้ำหนัก รุ่น ๕๓ ก.ก. หญิงขึ้นชิงเหรียญรางวัล

วันนั้นผมลงทุ่นไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง เพื่อมาลุ้นเหรียญรางวัลของพี่เขา

และแล้วพอผมเห็นพี่เขาสามารถยกน้ำหนัก ๑๒๐ ก.ก.ได้ตั้งแต่การยกครั้งแรก

เมื่อนั้นแหละ ผมเฮลั่นบ้านแบบลืมตัวมากๆ แล้วพอ ๑๒๖ ก.ก. ทำลายสถิติโอลิมปิก

ผมก็ยิ้มไม่หุบเลยทีนี้ ถึงแม้จะยก ๑๓๐ ก.ก. ทำลายสถิติโลกไม่ได้ก็ตาม

เวลาสำคัญอยู่ที่การรับเหรียญรางวัล

พอเห็นพี่เขาได้ยืนอยู่อย่างสง่าผ่าเผยแล้วภูมิใจว่าเป็นคนไทย

รวมถึงเพลงชาติไทยที่ได้ดังกระหึ่มที่มหานครปักกิ่ง ทำเอาผมต้องหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตัน

(จริงๆนะ) ผมร้องไห้ออกมาเบาๆ แล้วก็ร้องเพลงชาติไปด้วย แบบเป็นอะไรที่อธิบายไม่ถูกจริงๆนะ... เอิ๊กๆๆๆๆ

แล้วหลังจากนั้นก็ต้องเป็น “พี่สอง” บุตรี เผือดผ่อง นักกีฬาเทควันโด รุ่น ๔๙ กิโลกรัม หญิง

(วันนี้ผมไปเจอมาด้วย สุดยอดมากมาย กร๊ากๆๆๆๆ โคดตื่นเต้น)

วันนั้นเป็นวันพุธ ผมจำได้ดี ผมเรียนพละอยู่ แล้วต้องออกจากห้องก่อนเวลา เลยได้ดูพี่เขาแข่ง

ผมมายืนมองชั่วคราว ตอนนั้นแข่งกับคิวบามั้ง พี่เขาก็ชนะเข้าไปได้ แต่ที่สำคัญคือ...

ตอนหลังเลิกเรียน ผมไปที่โรงอาหารซึ่งที่โรงอาหารก็เปิดเทควันโด้ดูกัน ผมก็นั่งดู นัดนั้นนัดรองชนะเลิศ พี่เขาเจอนักกีฬาจากเวเนซุเอล่า

พอซัดเทิลเดทจบไป ต้องมาลุ้นว่าเขาให้ใครเข้ารอบ ผมนั่งลุ้นหน้าทีวี...พอเขาให้สัญญาณว่าเป็นฝ่ายไทยแค่นั้นแหละคุณๆเอ้ยยย

ผมเฮแม่งตรงนั้น เอิ๊กๆๆๆ ไม่อายสายตาชาวบ้าน

ถึงแม้พี่เขาจะได้แค่เหรียญเงินก็ตาม ก็ทำให้รู้สึกว่า “ประเทศเราก็เก่งไม่ใช่เล่นนะเนี่ยยย”

หลังจากนั้นก็มี มนัส บุญจำนงค์ นักชกประวัติศาสตร์ที่สามารถมีเหรียญติดมือมาได้ทั้งการแข่งขันโอลิมปิคทั้งสองครั้ง

แล้วก็ สมจิตร จงจอหอ นักชกที่ไม่เคยยอมแพ้ ต่อสู้มาตลอด ๑๒ ปี แล้วก็สามารถนำความสุขมาให้คนไทยอีกครั้ง

ต้องขอเล่าบรรยากาศการเชียร์ที่โรงเรียนของผม

วันนั้นแข่งตอนพักพอดี

แล้วห้องผมอาจารย์ไม่สอนเพราะจะมาดูโอลิมปิกด้วย

ก็เลยมาดูกันทั้งหมดโดยปริยาย คู่แรกเป็นคู่ของสมจิตร

ตอนนั้นคนประมาณสามสิบสี่สิบคน เชียร์กันแบบว่ามีความสุขมากๆ เฮกันกระจาย เอิ๊กๆๆๆ

แต่ความสุดยอดยังไม่หมดแค่นั้น ต้องนัดต่อมา

มนัส แข่งกับนักกีฬาจากคิวบา ซึ่งนัดนี้

เกือบทั้งโรงเรียนของผมปล่อยให้เด็กนักเรียนมาดูการแข่งขันโอลิมปิก โดยศูนย์กลางคือ...

ห้องหมวดวิชาต่างๆ ๕ หมวด (ไทย เลข สังคม วิทย์ อังกฤษ (หมวดสำคัญอะครับ)

ห้องฟิตเนส (อันนี้ผมไปดู)

โรงอาหาร ซึ่งเป็ฯจุดศูนย์กลาง

ที่ที่ผมไปดูเป็นห้องเล็กๆ มีทีวีเครื่องเล็กๆ คนจำนวนร่วมร้อยสองร้อยคนเข้าไปแออัดในห้อง

เพื่อให้กำลังใจนักกีฬาของชาติตัวเอง เป็นภาพที่สุดๆจริงๆครับ

พี่บางคนแอบไปสูบบุหรี่อยู่ ก็ยังออกมาดูเลย เอิ๊ฏๆๆๆๆ

(ผมได้กลิ่นอะนะ)

พอยกแรกเริ่ม มนัสโดนต่อยนำไปก่อน แต่ก็เท่านั้น...

เขาสามารถชกคืนได้ประมาณสามหมัดในยกแรก แบบสุดยอดมากๆ

พอแต้มทางไทยขึ้นก็เฮกันทันที แบบเฮกันแบบลืมโลก เอิ๊กๆๆๆ

พี่บางคนโบกธงชาติไทยผืนเล็กๆที่เขาเอามาด้วย

พอนึกถึงตอนนั้นขนลุกโคดๆ เอิ๊กๆๆๆ

แล้วพอนักชกคิวบาใช้วิชา “โหม่งล้างโลก” ที่ซีดานเคยใช้ในฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย

ทั้งห้องก็ร้อง “เฮ้ย!!!”ทันที พอคิวบาโดนตัดแต้มสองแต้มเท่านั้นแหละ เฮกันสุด

แล้วพอยกสุดท้ายเวลาใกล้หมด นับถอยหลังกันอย่างเมามันส์ มีความสุขมากๆ

แต่ที่สุดๆก็คือ นัดชิงชนะเลิศของ “สมจิตร จงจอหอ”

วันนั้นอาจารย์ที่สอนพิเศษลงทุนปล่อยนักเรียนทุกคนให้ไปดูโอลิมปิก ซึ่งตอนนั้นไม่มีใครทำอะไรแล้วนอกจาก

ลุ้นให้นักกีฬาชาติตัวเองชนะ

ผมกับเพื่อนลงทุนเดินไปที่ที่มีทีวี แล้วก็นั่งจ้องอย่างสุดๆ พอเขาสามารถชกจนถึงยกสี่ สมจิตรนำห่างมาก

ทุกคนก็เริ่มลุ้นว่าจะไม่มีปาฏิหาริย์ให้กับนักชกคิวบาคู่แข่งสมจิตร

และแล้ว...พี่เขาก็ทำได้ สามารถเอาเหรียญทองเหรียญที่สองในครั้งนี้ให้กับทัพนักกีฬาไทยในครั้งนี้ แล้วก็...

คนไทยทั้งประเทศ!!!

พอกลับมาเรียนต่อ วันนั้นผมยืมโทรศัพท์ทีวีจากพ่อไปดู

 การขึ้นรับเหรียญรางวัล...แบบว่าสุดๆ

ผมยืนกับเพื่อนเพื่อร้องเพลงชาติไทย

เป็นกลุ่มใหญ่ที่ร้องเพลงชาตินำ แล้วก็สนุกกับการดูครั้งนี้มาก

พอเพลงชาติดังขึ้น...

เสียงร้องดังกระหึ่มทั่วห้อง อาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องมองมาแล้วก็ยิ้ม เป้ฯรอยยิ้มที่มีความสุข อย่างที่บอกไม่ถูก แล้วเสียงร้องเพลงชาติก็ดังต่อเนื่องขึ้นเรื่อยๆ

แล้วที่สำคัญสำหรับผมคือ...ผมร้องไห้อีกแล้ว...เอิ๊กๆๆๆ

ผมไม่ลังเลที่จะปล่อยโฮออกมา น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาทันทีที่เห็นคนไทยและธงชาติไทยที่โบกสะบัดอยู่ที่นั่น

คนทั้งห้องไม่เว้นเพื่อนหันมามองอย่างอึ้งๆ ผมก็เท่านั้นแหละ เอิ๊กๆๆๆ พอร้องจบเท่านั้น

อาจารย์มองมายิ้มๆแล้วก็พูดกับผมประมาณว่า “ร้องไห้เหรอ???” แล้วคนทั้งห้องร่วมร้อยห็หันมามองผมทันที ผมก็อายเป็ฯนะครับ เอิ๊กๆๆๆ

แต่มันก็เป็นความรู้สึกที่ดีมากอย่างบอกไม่ถูก

เป็นอาการตื้นตันที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“การกีฬาสามารถสร้างความสุข”

คงจะเป็นความจริง มันทำให้ผมมีความสุขสุดๆ ใครที่ไม่เป้ฯผมไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกเป็นยังไง ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกแบบนั้น

เอิ๊กๆๆๆ

โอ้ว...ผมเขียนยาวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่พิมพ์มายาวขนาด

เอิ๊กๆๆๆ

ไปดีกว่า แต่งนิยายต่อ ยังไงก็เม้นท์ๆกันบ้าง ถ้าช้าไปก็ขอโทษนะครับ คือ

วันนี้เห็นพี่สองไปแจกลายเซ็นต์แล้วพอนึกถึงตอนนั้นมันก็มีความสุขสุดๆ ก็เลยมาเล่าให้ทุกท่านฟัง เอิ๊กๆๆๆ

แต่ยังไงผมก็รู้วึกทันทีเลยเมื่อนึกถึงตอนนั้น

รู้สึกว่า “ยังไงเราก็รักชาติไม่แพ้คนอื่นเขาละวะ” เอิ๊กๆๆๆ

ปล.คิดถึงตอนนั้นแล้วสุดยอดดดดดดดดดดด

ปล.๒ เอารูปมาให้ดูด้วยครับ

ปล.๓ ไปอ่านนิยายผมบ้างนะ อิอิ

ปล.๔ มันช้าไปไหมเนี่ย กร๊ากๆๆๆๆ 

 สมจิตร - อิตาลี (ชนะ นัดรอง)คนเริ่มมองเอิ๊กๆๆๆ คนยังน้อย คนเยอะมากกก อาจารย์ก็มา รุ่นพี่อีกเพียบ ถ้าเห็นตอนเฮก็ดีนะ ไม่ได้ถ่ายมา เอิ๊กๆๆ (น่าจะถ่ายวิดิโอ)
สมจิตร จงจอหอ คนที่ทำให้ผมร้องไห้ (เพราะความตื้นตันมากๆ)
 เหรียญทอง!!! วันนั้นผมไปต้อนรับนักกีฬาโอลิมปิคแหละ
 
เอิ๊กๆๆๆๆ เห็นเหรียญแล้วสุดๆ แบบอยากจับเหรียญมากอะ กร๊ากๆๆๆๆๆๆ อยากจับมือนักชกฮีโร่มากเลย กร๊ากๆๆๆๆๆ

(ท่าจะบ้าและตรู)

ไปดีกว่า เอิ๊กๆๆๆ