Take My Hand พาหัวใจ ไปพบรัก

ตอนที่ 5 : ห้องน้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ก.ค. 59


            ปรากฏว่าเพียร์ถอดนาฬิกาข้อมือไว้ตอนที่ช่วยพี่นาล้างจาน คนที่บ้านฉันก็ไม่มีใครสังเกตเลยสักคน เพิ่งมารู้ก็ตอนที่เพียร์ไลน์มาบอกเนี่ยแหละ และด้วยเหตุที่ว่าแม่ฉันจะไปหาน้าปิ่นที่บ้านอยู่แล้ว ท่านเลยอาสาจะเอาไปคืนให้เอง แต่แล้วทำไม...

            ทำไมฉันต้องมาด้วยล่ะ!

            ถึงแล้ว

            แม่เอ่ยขึ้นมาเมื่อขับรถมาจอดที่หน้าบ้าน...ไม่สิ คฤหาสน์หลังนึง ฉันว่าบ้านฉันก็ไม่ได้เล็กอะไรนะ แต่มาเจอบ้านของเพียร์นี่ยอมแพ้เลย สวนใหญ่มากกกก บ้านก็สวยมากกกก ยิ่งพอเป็นบ้านที่ถูกสร้างและตกแต่งสไตล์ตะวันตกก็ยิ่งทำให้มันดูหรูหรามากขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

            เราสองแม่ลูกลงจากรถไปก็พบว่าน้าปิ่นกับเพียร์มายืนต้อนรับอยู่หน้าประตูบ้านแล้ว

            สวัสดีค่ะน้าปิ่นฉันยกมือขึ้นมาไหว้หญิงอาวุโสตรงหน้า

สวัสดีจ้าหนูพาขวัญ ท่านรับไหว้ฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นเคย ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะหลังแล้วดันฉันให้เดินตามไปเบาๆ มาๆ น้าทำอาหารไว้ให้เพียบเลย

สรุปจุดประสงค์ที่พาฉันมาก็คือจะทานข้าวเที่ยงอีกแล้วใช่มั้ย สองแม่จอมจับคู่นี่เป็นอะไรกับการทานข้าวหรือเปล่าคะ เจอกันทีไรเป็นอันต้องกิน

เออจริงสิฉันนึกขึ้นมาได้ก่อนจะเดินถึงโต๊ะอาหาร จากนั้นก็หยิบนาฬิกาข้อมือที่เพียร์ลืมไว้ที่บ้านจากกระเป๋าสะพายตัวเองแล้วยื่นให้อีกฝ่าย นี่นาฬิกาที่นายลืมไว้จ้ะ

โอ๊ะ แต๊งกิ้วครับเพียร์รับไว้พร้อมยิ้มให้จริงๆ ฝากน้าแพรเอามาให้ก็ได้นะ...หรือว่าจะหาข้ออ้างมาเจอฉัน

เย้ย! ไม่ใช่นะ ฉันโดนลากมาต่างหากเล่า

ฮะๆๆ รู้น่า ฉันล้อเล่น

“-O-”

ฉันล่ะเบื่อกับการที่ตามนายคนนี้ไม่ทันจริงๆ เลยให้ตายสิ

หลังจากนั้นพวกเราก็ทานข้าวกันตามปกติ คนคุยส่วนมากก็มีแต่พวกแม่ๆ นั่นแหละ แต่ก็จะมีถามไถ่มาถึงฉันบ้างว่าสอบเข้าโรงเรียนเป็นไง ทำได้มั้ย มั่นใจหรือเปล่า และทุกคนก็ลงความเห็นว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไรเพราะโรงเรียนนี้ไม่ได้เข้ายากหนักหนาสาหัสอะไรมาก นอกเหนือจากนั้นพวกแม่ๆ ก็วกเข้าเรื่องการเมืองเฉย ซึ่งเรื่องนี้ฉันขอไม่ยุ่งละกัน

แม่ ขวัญไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ

แม่พยักหน้าไม่ได้พูดอะไร ส่วนน้าปิ่นก็รีบเอ่ยขึ้นมาก่อนที่ฉันจะเดินออกไป

ออกจากประตูไปเลี้ยวซ้ายแล้วเดินไปนิดนึงจะเจออีกประตู ให้เดินเข้าไปแล้วห้องน้ำจะอยู่ทางขวามือนะจ๊ะ ^_^”

“=[]=” นะ...น้าคะ นี่บ้านคนหรือเขาวงกตใน Maze Runner คะ!?

ให้ฉันพาไปมั้ย

เพียร์ที่ดูเหมือนจะอ่านสีหน้าฉันออกก็ทำท่าจะอาสาไกด์ให้ แต่ฉันไม่อยากให้เขาไปเฝ้าฉันฉี่อ่ะ มันกดดัน ไม่ชอบ กลัวเขาได้ยินเสียงฉี่ฉันด้วย (อันนี้ปัญหาหลักระดับชาติเลย)

เอ่อ ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันน่าจะไปถูกแหละ ขอบคุณนะ

พูดไปงั้นแหละ จริงๆ คือเริ่มลืมแล้วว่าเมื่อกี้น้าปิ่นพูดว่าอะไรบ้าง แต่ช่างเหอะ มั่วๆ เอาน่าจะหาเจอล่ะมั้ง เขาไม่น่าออกแบบบ้านให้ห้องน้ำกับห้องทานอาหารห่างกันมากหรอก...

ฉันออกมาจากห้องแล้วเลี้ยวซ้ายและก็เจอประตูอีกบานตามที่น้าปิ่นบอก ฉันผลักเข้าไปและเจอห้องกว้างๆ ห้องหนึ่ง ภาษาไทยเขาเรียกว่าห้องโถงหรือเปล่า และประเด็นคือฉันลืมแล้วว่าห้องน้ำอยู่ประตูนบานไหน เห็นมีอยู่หลายบานเหมือนกันนะ

ว่าแล้วฉันก็ลองเดินรอบๆ ห้องแล้วเปิดทีละบาน...ทีละบาน...จนไปสะดุดกับโต๊ะโต๊ะหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ บันได มีกรอบรูปวางอยู่มากมาย และรู้ตัวอีกที...ฉันก็ถือวิสาสะแอบดูรูปที่ตั้งอยู่ซะงั้น

รูปแรกเป็นรูปครอบครัว เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นพ่อของเพียร์ ท่านมีผมสีน้ำตาลอ่อนเหมือนเพียร์เด๊ะๆ เลยเพียงแต่หน้าตาดูเป็นฝรั่งจ๋ากว่ามาก ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนไทยและน่าจะมาจากฝั่งตะวันตก เพียร์ในรูปนี้ก็ดูเด็กกว่าตอนนี้พอควร น่าจะอยู่ในช่วงมิดเดิลสกูล* ล่ะมั้ง ดูเป็นคุณชายมาตั้งแต่เด็กเลย เพียงแต่ถ้าเทียบกับตอนนี้ฉันว่าตอนนั้นเขาดูอินโนเซนต์กว่ามาก

ฉันกวาดสายตาดูรูปอื่นๆ ที่วางตั้งอยู่บนโต๊ะ มีทั้งรูปของเพียร์กับเพื่อนที่โรงเรียนตอนเด็กๆ รูปรวมรุ่น มีรูปนึงเป็นภาพของกลุ่มอีนี่บ้าเมื่อไม่นานมานี้ด้วยแหละ น่าจะเป็นหลังไปแข่งกีฬาอะไรสักอย่างถ้าพิจารณาจากเสื้อทีมที่พวกเขาใส่อยู่ ทว่ามีรูปภาพหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกตงิดแปลกๆ...

มีกรอบรูปหนึ่งตั้งอยู่ข้างๆ รูปกลุ่มอีนิกม่า เหมือนจะเป็นภาพที่ถ่ายแบบลงนิตยสารไรงี้มากๆ ซึ่งนายแบบก็ไม่ใช่ใครคนอื่นไกล คือนายเพียร์นี่แหละค่ะ โอ้โห ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะเคยถ่ายแบบมาก่อนด้วย น่าจะเพิ่งถ่ายเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาเองด้วย ดูจากรูปร่างสูงใหญ่ที่ไม่ค่อยต่างจากตอนนี้น่ะนะ

ในรูปนั้น เพียร์ใส่เสื้อเชิตกางเกงยีนขาดๆ และกำลังนั่งอยู่บนบันไดด้วยแววตาจิกกล้อง สารภาพว่าดูเท่มาก ส่วนข้างๆ เขาก็มีสาวสวยอีกคนที่แต่งตัวแบบเดียวกันกำลังยืนหันข้างเต๊ะท่า ส่งสายตาจิกๆ มาที่กล้องเหมือนกัน เธอหุ่นดีมากกกกก แขนขายาวเรียว ดูไม่อ้วนไม่ผอมจนเกินไป หน้าตาออกหมวยๆ หน่อย ไม่ได้หน้าสวยจัดแต่กลับดูมีเสน่ห์มาก ดูเป็นผู้หญิงที่เกิดมาเพื่อเป็นนางแบบจริงๆ

เป็นภาพที่ดูดีจัง สวยหล่อทั้งคู่เลย

อ้าว ทำอะไรอยู่น่ะ

ฉันสะดุ้งโหยงทันทีที่ได้ยินเสียงของผู้ชายในรูปที่กำลังดูอยู่มาจากข้างหลัง หันไปก็เจอเพียร์กำลังเดินเข้ามาหาพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ฉัน...ฉันหลงนิดหน่อยน่ะ แล้วมาสะดุดกับรูปพวกนี้เข้า...ขอโทษที่แอบดูนะ แหะๆ

เฮ้ยยย ไม่เป็นไร ถ้าไม่อยากให้คนอื่นเห็นเราจะเอามาตั้งไว้ตรงนี้มั้ยล่ะ

ว่าแล้วเขาก็สาวเท้าเข้ามายืนอยู่ข้างๆ และหันไปมองกรองรูปที่วางไว้อยู่เหมือนกับที่ฉันกำลังทำอยู่

พ่อนาย...

...?

พ่อนายเป็นคนสัญชาติอะไรเหรอ

เป็นคนฝรั่งเศสน่ะ ที่ท่านไม่ค่อยอยู่บ้านก็เพราะต้องบินไปคุยงานที่ต่างประเทศบ่อยๆ

อ๋ออออ ถึงว่าล่ะชื่อในไลน์ถึงเป็น Pierre ฉันก็คิดอยู่เหมือนกันว่าทำไมเป็นชื่อภาษาฝรั่งเศส เห็นนายชื่อ เพียร์ฉันก็นึกว่าจะสะกดว่า Peer แบบที่แปลว่าเพื่อนซะอีก...

ฉันเผลอพล่ามยาวออกไปอย่างลืมตัว หยุดพูดแทบไม่ทัน เขาจะคิดว่าฉันพูดมากอีกหรือเปล่านะ

ใช่ๆ จริงๆ ฉันชื่อว่าปิแอร์น่ะ เพียร์ยิ้มตอบอย่างสบายๆ แต่เหมือนว่าตอนเด็กๆ เพื่อนๆ ที่โรงเรียนจะอ่านชื่อฉันเพี้ยนเป็นเพียร์บ่อย สุดท้ายก็เรียกกันเพียร์จนติดปาก แม่ฉันเห็นว่ามันเรียกง่ายกว่าปิแอร์ก็ดันเรียกตาม ไปๆ มาๆ เลยกลายเป็นว่าชื่อภาษาไทยฉันคือเพียร์ แต่ชื่อแบบทางการคือปิแอร์

โห...

เป็นชื่อที่ยุ่งยากเนอะ ฮ่าๆๆ

ก็นิดนึงนะฉันหัวเราะเล็กน้อยว่าแต่นายเคยเป็นนายแบบมาก่อนเหรอ

พูดจบฉันก็ชี้ไปที่รูปที่ฉันยืนจ้องอยู่เมื่อครู่ก่อนเพียร์มาเจอ ฝ่ายถูกถามมองตามนิ้วของฉัน...แล้วก็ชะงักไปแป๊บนึง จากนั้นก็ค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมาบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ต่างจากทุกครั้งที่ฉันเคยเจอ

นี่ฉันไปจี้จุดอะไรหรือเปล่า

อื้ม เคยอยู่แค่ไม่กี่ครั้งหรอก ตอนนั้นเพื่อนชวนไปถ่ายน่ะ แต่ลองดูได้นิดเดียวก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่แนว

อ้าววววฉันร้องออกมาอย่างเสียดาย ก่อนจะพึมพำเบาๆ ให้ตัวเองได้ยินคนเดียว ฉันว่าก็เหมาะออก ดูดีจะตาย...

หืมมมมม ว่าไงนะครับ

ร่างสูงข้างๆ ที่ตอนแรกยืนเว้นระยะห่าง ตอนนี้กลับเอนมาประชิดตัวฉันเหมือนจะพยายามเงี่ยหูฟังว่าฉันพูดว่าอะไร ฉันจึงเอนตัวหนีตามแล้วเลี่ยงที่จะสบตาด้วยความขวยเขิน

ปะ...เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร

เมื่อกี้อะไรดูดีๆ นะ เหมือนได้ยินแว่วๆเพียร์ยิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอก นี่เขาจงใจแกล้งฉันชัดๆ T///T

อะ...เอ่อฉันรีบเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง นางแบบที่ถ่ายรูปด้วยกันกับนายก็สวยดีนะ

เพียร์ค่อยๆ หุบยิ้มลงแล้วมองตามไปที่รูปนั้นอีกครั้ง

อ้อ อืม

เอาอีกแล้ว... ความรู้สึกแบบนี้มันอะไร ประหนึ่งฉันเผลอไปเหยียบระเบิดยังไงก็ไม่รู้ ทำให้ฉันเห็นเพียร์ในด้านที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน...

เธอเป็นคนชวนนายมาถ่ายแบบเหรอฉันพยายามชวนคุย ไม่ให้บรรยากาศมันเงียบจนเกินไป

ใช่ เราเป็นเพื่อนกันมานานน่ะ แต่ปีที่ผ่านมามันไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกา น่าจะกลับมาเรียนตอนเธอเข้าเรียนที่นี่พอดี ไว้จะแนะนำให้รู้จักนะ

อะ...โอ้ โอเคจ้า

...

...

เอาไงต่อดีฉัน ฮือออออ ไม่น่าเป็นคนเปิดประเด็นเรื่องนี้เล้ย

ว่าแต่...เธอไปเข้าห้องน้ำมาหรือยังน่ะ

คำถามของเขาทำเอาฉันเบิกตาโพลง

จริงด้วย! ยังไม่ได้เข้าเลยนี่นานี่ฉันลืมไปได้ยังไง คุยกับเขาราวกับว่าไม่ได้ปวดฉี่ มีใครบนโลกนี้ลืมฉี่กันบ้างเนี่ย

โธ่ ฮ่าๆๆ มาๆ เดี๋ยวฉันไปส่งที่ห้องน้ำ เมื่อกี้บอกว่าหลงทางใช่มั้ย

เพียร์ดูผ่อนคลายลงทันใดเมื่อเขาหลุดหัวเราะกับคำตอบของฉัน จากที่ตอนแรกแลดูตึงเครียดยังไงก็ไม่รู้ ฉันพยักหน้าหงึกๆ ปล่อยให้เขาเดินนำไป และก็ได้ตระหนักว่าที่แท้ห้องน้ำอยู่ข้างๆ บันไดนี่เอง เดินหาอยู่ตั้งนาน ก่อนเดินเข้าไปฉันก็รีบหันไปบอก

ไม่ต้องรอฉันนะ ฉันเดินกลับไปเองได้

ไม่เป็นไร ฉันกลัวเธอเดินหลงแล้วไปๆ มาๆ ไปโผล่บนห้องนอนฉัน

บะ...บ้า!” ฉันอยากจะสบถให้แรงกว่านี้ แต่นี่คือคำไทยที่หยาบที่สุดที่ฉันรู้จักแล้วค่ะ

ฮะๆๆ เออน่า เข้าห้องน้ำไปเถอะ ฉันไม่มานั่งฟังเสียงฉี่เธอหรอก

“=[]=///”

ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะได้ยินประโยคอันหลังจากคนที่ดูเป็นคุณชายแบบเขา จึงได้แต่ยืนพะงาบๆ พูดไม่ออกด้วยใบหน้าที่คาดว่าคงจะแดงก่ำด้วยความอาย

เอ๊ะ หรือว่าเธอตั้งใจจะเข้าไปทำธุระที่หนักกว่านั้น?

ไม่ใช่สักหน่อย!” ฉันโพล่งออกมาทันควัน

ฮ่าๆ ฉันล้อเล่นๆ ไม่กวนแล้วครับ เชิญทำธุระตามสบาย

เขาดันหลังฉันให้เดินเข้าไปในห้องน้ำพร้อมปิดประตูให้เสร็จสรรพ ส่วนฉันก็รีบกดล็อกประตูก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำไมนับวันเขายิ่งแกล้งฉันถี่มากขึ้น หนักมากขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ ก่อนหน้านี้ก็รับมือยากจะแย่แล้ว มาตอนนี้ฉันทำตัวไม่ถูกจริงๆ

หรือว่าฉันต้องสู้กลับบ้าง...ไม่สิ ก่อนอื่นฉันต้องรู้ทันคนให้มากกว่านี้ แต่จะไปเรียนรู้จากไหนล่ะ มีคู่มือขายมั้ยเนี่ย

ฉันครุ่นคิดขณะทำธุระในห้องน้ำ พอเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำทั้งๆ ที่ในหัวก็ยังพะวงอยู่กับเรื่องนั้นอยู่ ทว่าก็ต้องผงะเมื่อเจอเพียร์นั่งรออยู่บนโซฟาใกล้ๆ เขาเองก็ดูกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่เหมือนกัน

อ๊ะ เสร็จแล้วเหรอเขาถามขณะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเข้ามาหา

อื้อ จริงๆ ไม่ต้องรอก็ได้นะ T^T”

ก็บอกว่าไม่เป็นไรไงครับ ฉันแค่ห่วงเฉยๆ

ที่นี่ห่างจากห้องทานอาหารนิดเดียวเอง รอบนี้ฉันไม่หลงหรอกน่าฉันออกปากค้านทั้งๆ ที่ปกติไม่ค่อยกล้า แต่ครั้งนี้ฉันรู้สึกว่าเขาเว่อร์ไปจริงๆ ก่อนจะพูดเบาๆ ในลำคอ เห็นฉันเป็นเด็กทำอะไรไม่เป็นขนาดนั้นเลยเหรอ...

เฮ้ย ไม่ใช่นะ ฉันแค่...

...

ฉันแค่รู้สึกว่าอยากดูแลเธอยังไงก็ไม่รู้อ่ะ

“O_O”

ความรู้สึกของฉันหลังจากได้ยินคำพูดนั้นของเขาคืองง แต่พอได้ใช้สมองประมวลผลก็อึ้ง...ต่อด้วยการก้มหน้ามองเท้าตัวเองด้วยความเคอะเขิน เขา...เขาพูดออกมาได้ยังไงหน้าตาเฉยเลย และฉันควรจะโต้ตอบยังไงดีคะ!?

เอ่ออออ...ยังไงดีล่ะทีนี้...

ฉันแอบช้อนตาขึ้นลอบมองชายหนุ่มตรงหน้านิดๆ แล้วก็เห็นว่าเขากำลังเอามือข้างนึงขึ้นมาลูบท้ายทอยตัวเอง ใบหน้าขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ ส่วนสายตาก็ไม่ได้มองมาที่ฉัน แต่มองไปทางซ้ายด้วยความเก้อเขิน...ไม่ได้ต่างจากฉันสักเท่าไร

เป็นครั้งแรก...ที่ฉันเห็นคนคนนี้เขินจนเป็นไม่เป็นจะจะขนาดนี้ ด้วยเหตุนี้ฉันจึงรู้สึกว่าใจฉันเต้นแรงและเร็วกว่าเดิม เลือดสูบฉีดที่ใบหน้าจนกลัวเลือดไปเลี้ยงที่อื่นไม่พอละเนี่ย

คุณเพียร์คะ

ทันใดนั้นเอง จู่ๆ แม่บ้านของเพียร์ที่มาจากไหนไม่รู้ก็ปรากฏตัวขึ้นก่อนที่เพียร์จะได้พูดอะไร ทำลายบรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนก่อนหน้านี้ไปจนหมด

วะ...ว่าไง

คุณผู้หญิงให้มาตามค่ะ บอกว่าข้าวจะเย็นชืดหมดแล้วให้รีบไปทานเออเนอะ ลืมไปเลยว่ากินข้าวอยู่

อ้อออออ จริงด้วย เดี๋ยวจะตามไปนะ

ค่ะ

ว่าแล้วแม่บ้านก็หมุนตัวหันหลังเดินออกจากห้องไป ส่วนฉันก็รีบเดินตามไป หากว่ามีมือมือหนึ่งมารั้งแขนฉันไว้เสียก่อน

เดี๋ยว

ฉันถึงกับสะดุ้ง เสียวว่าเขาจะทำหรือพูดอะไรอีก แต่ก็พยายามทำตัวเป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้และหันไปถามกลับ

มี...มีอะไรเหรอ

วันเสาร์หน้าเธอว่างหรือเปล่า

เอ๋? ถามทำไมกัน...ชักมีลางสังหรณ์แปลกๆ ซะแล้วสิ ก็น่าจะว่างนะ ทำไมเหรอ

คือ...

...

เราลองไปเดตกันดูมั้ย

 

* มิดเดิลสกูล (Middle school) – มัธยมต้น

 

 

จริงๆ ตอนแรกว่าจะตั้งชื่อตอนว่าอย่างอื่น แต่พอเขียนจบตอนก็ฉุกคิดขึ้นมาได้...ว่าทั้งตอนนี้เกิดขึ้นระหว่างที่นางเอกจะไปเข้าห้องน้ำหมดเลยนี่หว่า ก็เลยเปลี่ยนเป็นชื่อนี้แทน 55555555555555555 บ้าหรือเปล่าเนี่ยเขียนทั้งตอนอยู่หน้าห้องน้ำ แต่ตอนนี้ก็เป็นตอนที่สั้นด้วยแหละ

ถ้าใครอ่านนิยายเรามาหลายเรื่อง จะพอรู้ว่าเราเป็นคนเขียนนิยายให้พระนางรักกันช้า กว่าจะหวั่นไหว กว่าจะรู้สึกตัวว่าชอบก็ปาไปกลางๆ ท้ายๆ เล่มอะไรประมาณนี้ เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องแรกที่เราเขียนให้พระนางรักกันเร็วขนาดนี้ (นี่คือเร็วแล้วนะ) แอบเสียวเหมือนกันว่าคนอ่านจะรู้สึกว่ามันเร็วไปหรือเปล่า ถ้าใครอ่านแล้วรู้สึกว่ามันเร็วไป ไม่สมเหตุสมผล หรือมีจุดอื่นๆ ที่อยากให้แก้ก็บอกได้น้า จะเอาไปปรับปรุงค่า

 

ของแถม:


เป็นฉากที่ชอบมากเพราะเป็นครั้งแรกที่เขียนบรรยายให้อีตาเพียร์เขิน ปกติจะมีแต่แหย่ให้นางเอกเขิน แต่รอบนี้นางขุดหลุมฝังตัวเองค่ะ 5555555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #48 namidaingthong (@namidaingthong) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 09:08
    เราเองก็ไม่อยากมโนไปไกล แต่เราขอสปอยนิดๆค่ะว่า...


















    เรื่องนี้จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง!!!
    เห็นมะ เราเก่ง //โดนทุกคนรุมตบ 555
    #48
    1
    • #48-1 b3LZAa (@belza09) (จากตอนที่ 5)
      29 กรกฎาคม 2559 / 11:10
      เอ... จบแฮปปี้จริงหรือเปล่าน้าาาาาาาาาา ( ' ')
      #48-1
  2. #47 Tim_ThanidaVimol (@Tubtim_Thanida) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 15:45
    อันยองค่าพี่เบลลล!
    นี่ทิมเองงงงงง
    สนุกมากกกกก
    เพียร์หยอดแบบเงียบๆเนอะ
    ถ้าไม่ได้รู้สึกไปเองเพียร์น่าจะมีปมอะไรกับนางแบบเมกาคนนั้นแน่ๆ
    ไม่อยากจะเดาเรื่องเลย555555555
    ก็รออยู่นะคะสู้ๆ
    บรรยายได้แบบลื่นไหลสนุกมากกก
    #ตอนแรกคิดว่าไม่น่าจะมีอะไรมากเรื่องนี้น่าจะแบบใสๆเบาสมอง
    พอมาอ่านใช่มันเป็นอย่างงั้น
    แต่ระดับพี่เบลทิมว่ากลางๆเรื่องน่าจะมีปมโผล่มาไม่หนึ่งก็สองปม5555555555555
    (ทำไมเราขี้เดาจัง)
    เห็นนางเอกดูเงียบๆวางตัวดีมาเจอนางบรรยายตอนที่เจอเพื่อนพระเอกล่ะโคตรตลกกกก
    *น่าจะชื่อีนี่บ้ามากกว่าแีนิกม่านะ*
    ฉันขำมากกก555555555
    เม้นต์ยาวเกินปายมั้ยยยย
    #ปล.เพียร์ก็อ่อยไปไวจังปุ๊บปั๊บล่ะขอเดต แหมๆๆๆ!
    #47
    1
    • #47-1 b3LZAa (@belza09) (จากตอนที่ 5)
      26 กรกฎาคม 2559 / 17:20
      ขอบคุณน้าน้องทับทิมมมมมมม เม้นยาวจริง 555555555555 ดีใจที่ชอบจ้า จะรีบๆ ปั่นให้จบน้า
      #47-1
  3. #44 nass_san (@nass) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 09:23
    น่าย๊ากกกกกก ทำไมอ่านแล้วนึกถึง อุซุย ทาคุมิ! (พระเอกเรื่อง เมดซามะอ่ะค่ะ) 

    ขี้แหย่ แต่ก็มีบทเขินเองเหมือนกัน แต่เพียร์ไม่ได้ขี้รุกขนาดอุซุย (หรือเปล่าหว่า?) 

    ขอตินิดนึงค่ะ อันนี้หนูรู้สึกเองนะคะ มีช่วงนึงที่พาขวัญบรรยายความคิดตัวเอง แล้วใช้คำว่า เยี่ยงไร

    คือหนูเข้าใจว่าพี่อยากให้มันดูตลกนิดๆ เป็นสีสัน แต่หนูว่าในความเป็นจริง ตามคาแร็กเตอร์พาขวัญ นางไม่น่าจะเข้าใจคำว่า เยี่ยงนะคะ อันนี้แค่แนะเฉยๆ นะคะ แหะๆ ^^

     
    #44
    1
    • #44-1 b3LZAa (@belza09) (จากตอนที่ 5)
      24 กรกฎาคม 2559 / 13:23
      แค่นี้พี่ว่าเพียร์ก็รุกมากพอละะะะ รุกขนาดอุซุยไม่น่าเขียนไหว 5555555555555 ขอบคุณสำหรับคำตินะน้องแนสสสส ดีใจที่มาบอก เดี๋ยวแก้ๆๆ
      #44-1
  4. #43 in the midnight (@koonrawisara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 20:56
    โอ้ยยยย มุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้ง เขินรายสัปดาห์มากกกก
    //อ่านเมื่อวานแต่เพิ่งมาเม้น เนี่ยแหละหนู
    #43
    2
    • #43-1 b3LZAa (@belza09) (จากตอนที่ 5)
      24 กรกฎาคม 2559 / 13:20
      ช่วงโปรโมชั่นก็เขินๆ งี้แหละะะ 555555555555 รอหมดโปรสิ
      #43-1
  5. #42 ถ่อว (@caorujangkung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 08:12
    กรี๊ด!!!ฟหกด่าสวงงไมแรงๆ เขินแรงเยยย;///////;
    #42
    1
    • #42-1 b3LZAa (@belza09) (จากตอนที่ 5)
      24 กรกฎาคม 2559 / 13:19
      เน้ออออออออ >_______<
      #42-1