คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

1,120

ยอดวิวเดือนนี้

31

ยอดวิวรวม


1,120

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ม.ค. 61 / 09:24 น.
นิยาย [Short Fiction Bungo Stray Dogs] Our Bar (Dazai Osamu x Nakahara Chuuya) [Short Fiction Bungo Stray Dogs] Our Bar (Dazai Osamu x Nakahara Chuuya) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
[Short Fiction Bungo Stray Dogs] 
Our Bar 
(Dazai Osamu x Nakahara Chuuya)



   สวัสดีค่า พบกับฟิคเรื่องใหม่จากเรื่องBungo Stray Dogsนะคะ แน่นอนว่าจะคู่ไม่ได้นอกจากคู่หูทมิฬอย่าง'ดาไซชูยะ'นะคะ เรื่องนี้ก็แต่งตั้งแต่ปลายเมษาจนตอนนี้ปลายเดือนพฤภาแล้วก็พึ่งแต่งเสร็จหมาดๆเลยค่ะ(ดองเกือบเดือนแนะ!!) เลยรีบเอามาลงทันทีหลังจากแต่งเสร็จเลยค่ะ ยังไงก็อ่านฟิคเรื่องนี้แล้วอย่าลืมติชมกันได้นะคะจะเอามาเป็นแนวทางพัฒนาเรื่องต่อๆไปค่ะ ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ


cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ม.ค. 61 / 09:24





[Short Fiction Bungo Stray Dogs] 
Our Bar 
(Dazai Osamu x Nakahara Chuuya)








     'บาร์' คือสถานที่ของสองเรา

     ในยามเที่ยงคืนของเมืองโยโกฮาม่าเต็มไปด้วยแสงไฟจากตามสถานที่ต่างๆรวมถึงถนนทางเดินต่างๆ หากมองลงมาจากข้างบนท้องฟ้าแล้วคงสวยไม่เบา

     ณ ถนนแห่งหนึ่งในโยโกฮาม่าที่เงียบสงัดไร้ผู้คนสัญจรรวมถึงพาหนะเช่นกันแต่มีเพียง'นากาฮาระ ชูยะ'ที่ยังเดินไปตามเส้นทางของถนนแห่งนี้ ลมพัดปลิวไสวส่งผลให้ผมสีส้มปลิวไปตามแรงของลมหนาว 

     ช่วงนี้ก็เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว อากาศในตอนกลางคืนก็เย็นลงทุกทีทำให้ร่างเล็กแอบสั่นไปด้วยความหนาว เสื้อผ้าที่เขาใส่ก็ใช่ว่าจะช่วยป้องกันจากความหนาวได้เพราะมีเพียงแค่เสื้อคลุมสีดำที่เขาคลุมไหล่ไว้อยู่เท่านั้น

     แต่ในระหว่างที่เขาเดินนั้นเอง สายตาก็พลันไปสะดุดเข้ากับร้านบาร์แห่งหนึ่งที่ยังเปิดให้บริการอยู่ตามปกติ

     บาร์นั้น...เป็นสถานที่ที่เมื่อก่อนเขากับอีกคนหนึ่งชอบมาเป็นประจำทุกครั้ง แต่พออีกคนหนึ่งหายไปกลายเป็นว่าเขาก็ไม่เคยมาอีกเลย

     ไม่รู้อะไรดลใจให้ร่างของเขาเดินไปพอรู้ตัวอีกทีก็มาหยุดอยู่หน้าบาร์เสียแล้ว

     มือบางผลักประตูเข้าไป แสงไฟสลัวๆส่องกระทบไปที่ดวงตาสีน้ำเงินของเขาทำให้หรี่ตาลงเพื่อปรับสายตา ก่อนจะมองไปรอบๆข้างในตัวบาร์

     'ยังเหมือนเดิม...ไม่เปลี่ยนไปเลย...'

     ร่างของนากาฮาระนั่งลงบนเก้าอี้บาร์ตรงหน้าบาร์เทนเดอร์ ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ตนเองชอบไป 

     เขายังจำได้..เก้าอี้ตัวนี้ที่เขาชอบมานั่งบ่อยๆเวลามาเยือนบาร์แห่งนี้และเก้าอี้ข้างๆก็เป็นเก้าอี้อีกตัวหนึ่งที่อีกคนชอบมานั่งเช่นกัน

     ______________

     ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

     เจ้าของผมสีส้มนั่งท้าวคางอยู่บนโต๊ะบาร์ นิ้วชี้เรียวบางเคาะกับโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆราวกับเฝ้ารออะไรบางอย่างอยู่

     'กริ๊ง..!'

     เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้นบ่งบอกถึงมีผู้มาใหม่มาเยือน นากาฮาระหันไปมองที่ประตูก่อนจะทำหน้าโมโหกับบุคคลที่เขารอมานาน

     "ช้าชะมัดดาไซ" ร่างเล็กบ่นใส่'ดาไซ โอซามุ'ที่ไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเพียงแต่ยิ้มขำกับท่าทีของร่างเล็ก

     "ฮ่ะๆ..โทษทีๆพอดีติดธุระนิดหน่อย" ดาไซนั่งลงบนเก้าอี้บาร์ สายตาจับจ้องเครื่องดื่มตรงหน้าเขาอย่างงงๆ

     "สั่งไว้ให้แล้วแต่จ่ายเองหล่ะกัน" นากาฮาระพูดพลางใช้หลอดคนน้ำในแก้ว

     "คร้าบๆ~" ดาไซยิ้มก่อนจะดูดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่นากาฮาระสั่งไว้

     นากาฮาระแอบชำเลืองดาไซที่เหมือนมีความสุขอยู่ บาร์แห่งนี้เป็นสถานที่ที่พวกเขามักจะมาเจอกันเป็นประจำหากเสร็จภาระกิจเรียบร้อยแล้วและเป็นที่ที่แรกที่พวกเขา...คบกัน 

     พูดถึงเรื่องคบกันแล้วนี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วตั้งแต่พวกเขาคบกัน แน่นอนว่าไม่ได้ระบุสถานะว่าเป็นอะไรกัน เพื่อน? คู่หู? หรือ..แฟน?

     ถึงสถานะจะไม่ชัดเจนอย่างน้อยก็รู้ว่าพวกเขาก็ยัง'รัก'กันเสมอ

     "แล้วที่เรียกมามีอะไรหล่ะ?" นากาฮาระเปิดบทสนทนาเป็นอันดับแรก ดาไซหันหน้ามามองใบหน้าของนากาฮาระ สีหน้าของดาไซเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

     'ทำไมรู้สึกไม่ดีอย่างนี้นะ...'

     "ชูยะ..." ดาไซเรียกชื่อคนตรงหน้าและกุมมือเอาคนตรงหน้าไว้ทำให้นากาฮาระอดสงสัยไม่ได้

     "นายดูแปลกๆไปนะ...มีอะไรงั้นหรอ?" นากาฮาระถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงเล็กน้อยเพราะมันเป็นใบหน้าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

     ใช่...ไม่เคยเห็นเลยด้วยซ้ำ

     "ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป...ถ้าฉันหายไปขอให้นายรู้ไว้ด้วยว่าฉันไม่ได้หายไปไหน..."

     "นายพูดอะไรของนาย..ดาไซ?" นากาฮาระสงสัยกับประโยคแปลกๆที่ดาไซพูดออกมา แววตาของเขาสั่นระริกเหมือนกำลังกลัวอะไรบางอย่าง...

     กลัวว่าวันนั้นจะมาถึงแล้ว..

     "และขอให้นายจดจำไว้ว่า..ฉันยังรักนายเสมอและไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย..เพียงแต่มันอาจจะถึงเวลาของเราแล้ว.." เมื่อพูดจบดาไซประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของนากาฮาระอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน 

     'นายอยากจะพูดอะไรกันแน่..'

     จู่ๆน้ำตาก็ไหลจากดวงตาสีฟ้าของนากาฮาระ ราวกับทั้งร่างกายและหัวใจของเขากำลังแตกสลายไป ทั้งร่างสั่นระริกพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย

     "ลาก่อนนะ...ชูยะ ไว้พบกันอีกนะ"

     หลังสิ้นประโยคนั้นร่างของดาไซก็เดินหันหลังกำลังจะเดินออกจากร้านแต่ถูกนากาฮาระรีบตามมากอดรั้งร่างสูงจากด้านหลัง

     "ฝึกเล่นมุกตลกหรือไงโคตรแป้กเลยนะ..ฮึก..ฮ่ะๆ นี่...โกหกใช่ไหม?ล้อเล่นใช่ไหม?ฮึก..ฉันจะบอกว่าฉันไม่ขำเลยนะ.." นากาฮาระพูดไปด้วยร้องไห้ไปด้วยและเริ่มกอดดาไซแน่นขึ้นเรื่อยๆราวกับว่าหากปล่อยไป..คงไม่มีโอกาสได้ทำอีก

     "...ชูยะ..ปล่อยเถอะนะ.." ดาไซพูดเสียงแผ่วก่อนจะพยายามแกะอ้อมแขนที่รั้งตนไว้

     "ไม่!! ฉันไม่ปล่อย..จนกว่านายจะบอกว่าแค่ล้อเล่น.." นากาฮาระรั้งอ้อมกอดไว้แน่นขึ้นอีกแต่ดาไซก็แกะแขนของนากาฮาระสำเร็จก่อนจะรีบเดินออกไป

     "ดาไซ!!อย่าไปนะ!!ขอร้องหล่ะ!! อ๊ะ!!" นากาฮาระพยายามวิ่งตามร่างของดาไซให้ทันแต่เขาดันสะดุดกับขาเก้าอี้จนล้มลงไป

     "ฮึก..ฮือ..อย่าไปนะ...ดาไซ..ฮึก.." นากาฮาระนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น ในใจของเขาคิดถึงแต่เพียงคนที่เดินจากไปเสียแล้ว

     'ทำไม..นายต้องไปจากฉันด้วยนะ..ดาไซ'

                       ______________

     กลับมาปัจจุบัน

     "ขอวอดกล้าเพียวๆแก้วนึง" นากาฮาระสั่งบาร์เทนเดอร์โดยที่กำลังเหม่อลอย เมื่อแก้ววางตรงหน้า เจ้าตัวก็พึ่งระลึกได้ว่าสั่งอะไรไป...

     'วอดก้าเพียวๆ' เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่เขายังไม่เคยลองและยังไม่เคยคิดที่จะกินมันเลยด้วยซ้ำ เพราะเขารู้ขีดจำกัดของการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของตนดีว่าควรดื่มเท่าไหนถึงจะไม่เมาจนขาดสติเกินไป

     ถึงตัวเขาจะเคยกินวอดก้าก็จริงแต่ก็เพียงแค่ผสมกับชนิดอื่นๆเท่านั้น ไม่เคยได้ลิ้มรสความเพียวๆของมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

     ก็..พอเขาจะลองแต่อีกคนนึงก็ดันมาห้ามเสียก่อน..

     แต่ในเมื่อสั่งมาแล้วก็ต้องจำใจกินหล่ะนะ...คิดได้ดังนั้นนากาฮาระจึงยกแก้วที่มีวอดก้าดื่ม ความสากขมขื่นไหลผ่านจากลิ้นสู่ลำคอทำให้เขาต้องทำสีหน้าเยเกเพราะความขม

     'ถึงจะขมไปหน่อย..แต่ทำไมกินแล้วรู้สึกดีจัง..'

     "ขออีกแก้วนึง" นากาฮาระวางแก้วลงเพื่อขอเพิ่ม ตอนนี้ร่างกายของเขารู้สึกร้อนรุ่มขึ้นเพราะฤทธิ์ของมัน

     'ว่าแต่..ทำไมถึงกินวอดก้าเพียวๆนะ?'

     กิน 'เพราะอยากลอง' หรือ 'กินเพราะอยากลืมใครบางคน' ?

                        ______________

     ณ บริเวณซอกตึกแห่งหนึ่งในโยโกฮาม่าที่มีเพียงแค่ไฟจากถนนที่ส่องลงมาอย่างสลัวๆทำให้บรรยากาศในบริเวณนี้ช่างน่าวังเวงยิ่งนัก

     "อ้าา~~เสร็จซักทีน้าา~" มีเพียงเสียงหนึ่งที่ดังออกมาจากซอกตึกนั้น ร่างสูงผมสีน้ำตาลรวมถึงสูทตัวยาวของเขาตามแขนเต็มไปด้วยผ้าพันแผล เดินออกมาจากซอกตึกโดยที่ในมือนึงถือเอกสารบางอย่างเอาไว้

     "ดึกๆดื่นๆอย่างนี้ทำไมคุนิคิดะคุงถึงใช้ให้เรามาหาข้อมูลนะ~ไม่รู้หรือไงว่ายิ่งดึกยิ่งหนาวนะ" 'ดาไซ โอซามุ'ยืนบ่นพลางเอามือลูบแขนตัวเองเผื่อจะช่วยให้อุ่นขึ้นมาได้บ้าง

     'กริ๊งงงง!!'

     เสียงจากสายโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ดาไซล้วงมือหยิบโทรศัพท์ออกมา ชื่อของปลายสายคือบุคคลที่เขาพึ่งบ่นไปนี่เอง

     "เฮ้!!ดาไซนี่นายคิดจะโดดอีกแล้วใช่ไหมห๊าา!! หาข้อมูลบ้าอะไรทำไมมันนานขนาดนี้ห้ะ?! รู้ไหมว่านายทำให้ตารางของฉันเลื่อนหมดแล้วนะเนี่ย!!ไอ้เบื้อกดาไซ!!" เพียงแค่กดปุ่มรับสายเพียงปุ่มเดียวและยังไม่ทันขาน กลับโดนปลายสายบ่นฉอดๆใส่ราวกับไม่ได้หยุดหายใจเลย

     "ว้าา~~โดนจับได้ซักแล้วว~~" ดาไซทำเสียงเหมือนไม่ทุกข์ร้อนใส่ลงไป

     จริงๆแล้วเขาหน่ะหาข้อมูลเสร็จไปตั้งแต่เที่ยงแล้ว แต่พอดีอยากหาสถานที่ที่ฆ่าตัวตายดีๆอยู่เลยเดินเพลินจนจากเที่ยงวันกลายเป็นเที่ยงคืนเสียแล้ว
     
     "เฮ้อ~ยังไงก็เถอะรีบๆกลับมาได้แล้ว" น้ำเสียงปลายสายพูดอย่างปลงๆกับพฤติกรรมของคู่หูตน

     "คร้าบๆ~" ดาไซขานรับก่อนจะกดวางสายไป

     แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับร้านบาร์แห่งหนึ่งที่ยังเปิดให้บริการอยู่เพียงร้านเดียวในแถวนี้ มันเป็นร้านบาร์ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

     ดาไซเดินไปที่หน้าร้านก่อนเปิดประตูเข้าไป แสงสว่างกระทบเข้าตาทำให้มองเห็นบรรยากาศภายในร้าน

     "ยังไม่เปลี่ยนไปเลยแฮะ" ดาไซพึมพำเบาๆขณะมองไปรอบๆ สายตาดันสะดุดกับร่างๆหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ เป็นร่างที่เขารู้จักเป็นอย่างดี

     ดาไซเดินไปนั่งข้างๆร่างที่นอนซบกับแขนอยู่ ซึ่งเก้าอี้ที่เขานั่งนั้นเป็นเก้าอี้เดิมที่เขามักจะมานั่งบ่อยๆเวลามาเยือน

     เขามองร่างของนากาฮาระที่นอนอยู่ ข้างๆมีแก้ว2ใบวางอยู่กับหมวกใบโปรดของเจ้าตัว ใบแรกน่าจะเป็นเครื่องดื่มที่ชอบดื่มเป็นประจำส่วนอีกใบนึง..

     ดาไซดมแก้วอีกใบนึงที่เขาไม่รู้ว่านากาฮาระสั่งเครื่องดื่มอะไรเพิ่มมาอีก บางทีอาจจะอยากลองดื่มอะไรใหม่ๆก็ได้

     "หื้อ?..นี่มัน.." หลังจากที่ดาไซดมดู กลิ่นความขมเตะเข้าจมูกมันรู้สึกถึงความขมที่มากผิดปกติ

     "ขอโทษนะครับ..เครื่องดื่มอันนี้ที่เขาสั่งคืออะไรหรอครับ?" ดาไซหันไปถามบาร์เทนเดอร์ที่ยืนหันหลังเช็ดแก้วอยู่

     "อ๋อ..อันนี้เป็นวอดก้าชนิดเพียวครับ" บาร์เทนเดอร์ตอบเสร็จแล้วจึงหันไปเช็ดแก้วต่อ

     ดาไซชะงักกับสิ่งที่บาร์เทนเดอร์ตอบ

     'ชูยะ..นายดื่มวอดก้างั้นหรอ? ทำไมถึงไม่นึกถึงขีดจำกัดตัวเองบ้างนะ'

     "แล้วเขาดื่มไปกี่แก้วงั้นหรอครับ?" ดาไซหันไปถามบาร์เทนเดอร์อีกรอบ

     "ประมาณ5-6แก้วละมั้งครับถ้าจำไม่ผิด.." บาร์เทนเดอร์ทำหน้านึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

     "ห่ะ?!! 5-6แก้ว!!" ดาไซทำหน้าตะลึงกับสิ่งที่ตนได้ยิน แค่ได้ยินว่าดื่มวอดก้าก็ตะลึงแล้วนะ แล้วนี่ดื่มไปตั้ง5-6แก้ว!!

     "ทำไมถึงไม่เตือนเขาห่ะ?! ไม่รู้หรือไงว่านี่ควรจะพอได้แล้วนะ" ดาไซตำหนิบาร์เทนเดอร์ สายตาที่ดาไซมองนั้นทำให้บาร์เทนเดอร์กลัวขึ้นมา

     "ผะ..ผมก็พยายามเตือนเขาแล้วนะครับ..แต่เขาไม่ฟังเลย.." 

     "คิดเงินด้วย" ไม่ทันที่บาร์เทนเดอร์จะพูดจบประโยค ดาไซก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

     เมื่อคิดเงินเรียบร้อยแล้ว ดาไซพยายามพยุงร่างของนากาฮาระที่นอนไม่รู้เรื่องอะไรเลยออกจากร้านบาร์

     'ฉันไม่อยู่ที ทำไมนายถึงกลายเป็นอย่างนี้ไปได้เนี่ย' ดาไซบ่นกับตัวเองในใจเบาๆ

     ในระหว่างทางที่มืดมิดนั้นดาไซพยายามแบกร่างของนากาฮาระไปเรื่อยๆ มีเพียงแค่เสียงจิ้งหรีดร้องกับเสียงกรนเบาๆของร่างที่เขาแบกอยู่ข้างๆหูเท่านั้น

     "นอนหลับสบายเชียวนะชูยะ.." ดาไซเลือบไปมองพร้อมยิ้มเล็กน้อยกับใบหน้ายามหลับของนากาฮาระที่ตนไม่ได้เห็นมานาน

     เขายังจำเหตุการณ์นั้นได้อยู่...วันที่เขาต้องลาจากกับนากาฮาระ ใจนึงก็สั่งให้เขาไปตามเส้นทางของตนแต่อีกใจนึงก็สั่งให้เขาหันหลังกลับไปบอกร่างเล็กว่าแค่ล้อเล่นเท่านั้น..

     ตอนที่ร่างเล็กสะดุดล้ม เขายังจำมันได้ดี อยากจะหันหลังกลับไปช่วย..แต่ก็ทำไม่ได้

     ตอนที่เห็นใบหน้าของร่างเล็กร้องไห้ อยากจะซับน้ำตาและปลอบ..แต่ก็ต้องฝืน
     
     ตั้งแต่ตอนนั้นเหมือนเป็นตราบาปให้กับดาไซเป็นอย่างมาก เพราะสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะไม่ทำให้นากาฮาระต้องเสียใจ..แต่ก็ผิดสัญญาจนได้

     เขารู้ตัวดีว่ายังไงซะ นากาฮาระคงไม่มีวันที่ให้อภัยเขาแน่นอนสำหรับสิ่งที่เขาได้ทำลงไป

     อยากจะหาโอกาสขอโทษ..มาตลอด..

                     _______________

     ดาไซตัดสินใจพาร่างของนากาฮาระมาที่ห้องพักของเขา เพราะหากไปส่งที่พอร์ตมาเฟียมีหวังโดนจับได้แน่นอน

     เขาเปิดประตูเข้าไปเพราะไม่ได้ล็อกห้องเอาไว้ จากนั้นจึงเปิดไฟในบ้านให้สว่างขึ้น ทำให้มองเห็นห้องสี่เหลี่ยมๆเล็กๆสไตล์ญี่ปุ่น ดาไซถอดรองเท้าเดินตรงไปยังห้องของเขาจากนั้นจึงเลื่อนเปิดประตู

     ห้องที่พื้นถูกปูเสื่อทาทามิเอาไว้ มีโต๊ะทรงกลมตั้งไว้อยู่กลางห้อง มีชั้นวางหนังสือตั้งไว้ตรงมุมห้องติดผนังข้างๆกับหน้าต่างที่ถูกปิดไว้ด้วยผ้าม่าน ด้านขวาเป็นตู้เสื้อผ้าขนาดไม่ใหญ่มากตั้งอยู่

     ดาไซวางร่างของนากาฮาระลง ก่อนจะไปหยิบฟูกพร้อมหมอนและผ้าห่มมาปูบนพื้นข้างๆกับโต๊ะทรงกลม เสร็จแล้วจึงไปยกร่างของนากาฮาระวางลงกับฟูกพร้อมถอดหมวกวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นจึงห่มผ้าให้กับนากาฮาระ

     เขานั่งมองใบหน้าของนากาฮาระด้วยความคิดถึง หลังจากที่จากกันแล้วเขาก็ไม่มีโอกาสได้มองใบหน้าชัดๆเลยสักครั้ง

     ดาไซใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่บังใบหน้าของนากาฮาระ ระหว่างที่เกลี่ยอยู่นั้น นากาฮาระขยับเล็กน้อยก่อนที่จะจับมือของดาไซแล้วนอนซุกอยู่อย่างนั้น

     'อึก...น่ารักเป็นบ้า..' ดาไซแอบเขินพฤติกรรมของคนตรงหน้า

     "ทำไม..ต้องไปจากฉันด้วยหล่ะ..." นากาฮาระละเมอออกมา ทำให้ดาไซสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะนิ่งเงียบเพื่อจะฟังประโยคถัดไป

     "กลับมาได้ไหม...ดาไซ.."

     "ชูยะ.." ยิ่งได้ยินนากาฮาระพูดขึ้นมาก็ยิ่งรู้สึกผิด...บางทีการที่นากาฮาระละเมอออกมาอย่างนี้อาจจะมาจากจิตใต้สำนึกของเจ้าตัวก็ได้

     "ฉันก็อยากกลับไปหานายนะ...แต่ว่า.." ดาไซชะงักสักพักเพื่อเก็บอาการเสียใจของตน

     "ฉันเลือกเส้นทางของฉันแล้ว...ขอโทษนะ..ขอโทษจริงๆ.." หลังจากจบประโยค ดาไซอดที่จะเก็บอาการของตนไม่ได้จึงได้แต่ปล่อยเงียบๆเพื่อไม่ให้ร่างที่หลับอยู่ได้ยินเสียงตน

     ดาไซก้มลงไปจูบปากของนากาฮาระอย่างแผ่วเบาต่อด้วยจูบที่หน้าผาก ความรู้สึกที่ส่งไปผ่านจากการจูบนั้นถึงเจ้าตัวจะไม่รับรู้ แต่ความรู้สึกนี้เต็มไปด้วยความคิดถึงจากใจจริงและโอกาสที่จะทำอย่างนี้อาจจะไม่มีอีกแล้ว

     "ราตรีสวัสดิ์นะชูยะ.."

     เป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่ดาไซจะลุกขึ้นออกจากห้องไป โดยที่ไม่รู้ว่าร่างนั้นตื่นมาตั้งแต่ตอนที่จูบริมฝีปากของเขาแล้ว

                        ______________
     
     แสงยามรุ่งอรุณมาถึง แสงที่เล็ดลอดจากผ้าม่านกระทบดวงตาของนากาฮาระ เสียงนกน้อยร้องในยามเช้าที่ช่างไพเราะน่าฟังนั้นเป็นตัวปลุกนากาฮาระชั้นดี

    "อืม..." นากาฮาระส่งเสียงครางเพื่อบิดขี้เกียจ ก่อนจะลุกขึ้นมาขยี้ตา

     นากาฮาระมองไปรอบๆห้องๆซึ่งแน่นอนว่าเขารู้ตั้งนานแล้วว่าห้องของใคร

     ตั้งแต่เขาดื่มวอดก้าไปหลายๆแก้วจนรู้สึกว่ามึนจนไม่ไหวแล้วแล้วผล่อยหลับไป พอรู้สึกตัวอีกทีตัวเองก็มานอนอยู่บนฟูกนุ่มๆพร้อมกับรู้สึกว่ามีใครมาจูบ

     ซึ่งระหว่างที่ตัวเองถูกจูบนั้นถึงไม่ต้องลืมตาก็รู้ได้ว่าความรู้สึกที่โดนจูบมันช่างคุ้นเคยยิ่งนัก แน่นอนว่าเขาจำได้ว่าเป็นใครไม่ได้นอกจากดาไซ

     แม้จะรู้สึกตกใจแต่เหมือนกับว่าแทนที่น่าจะตกใจมากกว่ากลับเป็นความรู้สึกที่ดีใจอย่างล้นหลาม เพราะเขารู้สึกคิดถึงและโหยหาถึงบุคคลนี้มากกว่าใครๆ

    ถึงจะไม่รู้ว่าระหว่างหลับดาไซพูดอะไรไปบ้างแต่เขาก็รู้สึกได้ผ่านจากการจูบของดาไซทั้งหมด

     ทันใดนั้นสายตาของนากาฮาระพลันสะดุดกับโน๊ตที่ติดอยู่บนโต๊ะใกล้ๆกับหมวกของเขา จึงเอือมมือไปดึงกระดาษนั้นออกและเริ่มอ่านมัน

     'ฉันออกไปข้างนอกนะ ถ้าตื่นแล้วกลับไปก่อนได้เลย'

     หลังจากอ่านข้อความจบ มีหรือว่านากาฮาระผู้นี้จะกลับไป?

      ในเมื่อโอกาสมาถึงเขาแล้วก็ต้องคว้ามันเอาไว้...

     อยากจะคุยกับดาไซก็ต้องมีเพียงแต่รอให้เขากลับมาเท่านั้น

     นากาฮาระลุกขึ้นจากฟูกก่อนจะเก็บฟูกให้เข้าที่เรียบร้อย ก่อนที่จะกลับมานั่งรอที่เดิม

     เวลาผ่านไปแล้วจวบจนเข้าสู่ช่วงสาย ในที่สุดเสียงประตูเปิดก็ดังขึ้นทำให้นากาฮาระรีบลุกขึ้นไปดู ปรากฎร่างของบุคคลที่เขาเฝ้ารอเจอมาเนิ่นนาน

     "ชูยะ!!?" ดาไซร้องทักด้วยความตกใจ ทั้งที่จริงแล้วนากาฮาระควรจะกลับไปตั้งแต่เช้าแล้วเพราะเจ้าตัวเป็นคนที่ตื่นเช้าอยู่แล้ว แต่กลับยังอยู่ในบ้านของเขา

     "ทำไมนายยังไม่กลับไปอีก" ดาไซถามชูยะ หากคนอื่นคิดอาจจะคิดว่าเป็นประโยคไล่แต่จริงๆแล้วแค่ถามเพราะความสงสัยเท่านั้น

     "ก็ฉันอยากเจอนายนิ" นากาฮาระเดินไปหาดาไซที่กำลังเดินเข้ามา

     "แต่นายก็ควรกลับไปทำหน้าที่ของนายนะ จะมาเสียเวลากับฉันไม่ได้นะ"

     สีหน้าของนากาฮาระเจื่อนลงก่อนที่จะก้มหน้าราวกับเด็กน้อยที่ถูกผู้ใหญ่ดุ แต่ดาไซก็เชยคางขึ้นให้สบตากับตน

     "ทำไมนายถึงต้องไล่ฉันด้วย...ก็แค่อยากเจอ..ฮึก...นายไม่รู้หรอกว่าตั้งแต่นายจากฉันไป...ฉันได้แต่นั่งเสียใจและคิดถึง อยากเจอแต่ก็พยายามหา...สุดท้าย...ฮึก...ก็ไม่เจอ..ฮือ.." น้ำตาเริ่มไหลรินจากดวงตาของนากาฮาระ และพร่ำถึงความรู้สึกที่ตนเก็บมานาน

     "รู้ไหม...ฉันเจ็บมากเลยนะ ตอนที่นายร้องไห้ออกมาตอนนั้นหน่ะ.." ดาไซพูดพลางเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของนากาฮาระ

     "อยากกอด...อยากปลอบ...อยากหันหลังกลับไปหานาย แต่ก็ได้เพียงหักห้ามใจตนเอง... เพราะฉันคิดว่าถ้าฉันหันกลับไปหล่ะก็...ฉันคงไม่ได้ไปตามเส้นทางของตนเองแน่ๆ ตั้งแต่ตอนนั้นฉันก็รู้สึกผิดมาตลอด...อยากขอโทษ..แต่ก็กลัวนายไม่ให้อภัย.." ดาไซกอดนากาฮาระแน่นเพราะความคิดถึงและรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตนทำลงไป

     "ฮึก...ฮือ..." นากาฮาระปล่อยโฮหลังจากสิ้นสุดประโยคของดาไซ มันทั้งเจ็บปวดและตื้นตันใจผสมปนเปกันไป 

     "นาย...ยกโทษให้ฉันได้ไหม.." ดาไซกระซิบเบาๆ

     "ดะ...ได้...ฮึก...นายกลับมาได้ไหม..." นากาฮาระพยักหน้า จากนั้นจึงผละกอดแล้วจนมองดาไซ

     "ถึงฉันจะกลับเข้ามาพอร์ตมาเฟียไม่ได้...แต่...เรากลับมาคบกันนะ" ดาไซยิ้มให้กับนากาฮาระ มีหรือนากาฮาระจะไม่ตอบตกลง

     "แน่นอน...ในที่สุด...นายก็กลับมาหาฉันแล้ว...ดีจังเลย.." นากาฮาระยิ้มทั้งน้ำตา จากน้ำตาแห่งความเศร้าแปรเปลี่ยนเป็นน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มและดีใจที่สุดอย่างที่ไม่เป็นมาก่อน

     ดาไซก้มลงประทับจูบลงบนริมฝีปากบางก่อนจะสอดลิ้นเข้ามา เมื่อเกี่ยวตวัดพันกันจนพอใจแล้วจึงผละริมฝีปากโดยมีน้ำลายของทั้งสองคนเชื่อมต่อกันอยู่

     "รักชูยะนะ...รักมาเสมอเลย..." ดาไซกดหัวของนากาฮาระให้หน้าผากชนกับตน

     "ระ...รู้แล้วน่า.." นากาฮาระมีท่าทีเขินอายกับดาไซ จนเขาคิดว่าถ้าหน้าใกล้กันอีกนิดเขาคงจะระทวยนั่งลงไปเสียก่อน

     "แล้วนายหล่ะ..." ดาไซกดหัวให้ใกล้กันกว่าเดิม ทำให้ได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน

     "ร้กนะ...รักดาไซที่สุดเลย.." นากาฮาระหลับตาปี๋เมื่อดาไซจูบหน้าผาก ก่อนจะผละออกจากกัน

     "วันนี้ว่างไหม?" ดาไซถามนากาฮาระพลางลูบหัวด้วยความเอ็นดู

     "ช่วงนี้ไม่มีงานเข้ามานะแล้วก็บอสให้พักได้สามวัน" นากาฮาระนึกไปด้วยพลางมองปฎิทินที่ติดอยู่ตรงผนัง

     "งั้น...ไปเดทกันไหม"

     "นะ...แน่นอน!" 

     ถึงแม้ว่าพวกเราจะต้องแยกจากกันนานสักเพียงใด แต่หากทั้งสองคนยังรักและคิดถึงกันอยู่เสมอ ยังไงซะก็ต้องมีสักวันที่พวกเราทั้งคู่จะต้องเจอกันอย่างแน่นอน...

-The End-


     

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ BELLASHI จากทั้งหมด 29 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 20:18

    หวาน------------------------
    น่ารักค่ะ ชอบๆๆๆ //ขอบคุณที่แต่งคู่นี้นะคะ ><

    #4
    0
  2. #3 ChanomMoji (@ChanomMoji) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 22:34
    น่าร้าคคคคคค ละมุนมากคร้าาา
    #3
    0
  3. วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 23:25
    ฮือชูยะ ToT) ดีใจที่มีคนลงเรือลำนี้ไปด้วยกัน 55 ขอบคุณที่แต่งนะคะ น่ารักมาก 
    #2
    0
  4. วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:21
    ชอบคู่นี้ที่สุดดดดดด>///<
    #1
    0