ฮูหยินประมุขมาร

ตอนที่ 51 : บทที่ 050 l แต่งกับข้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,280 ครั้ง
    10 ก.พ. 63


50


 

                หลี่หมิ่นจิงในความทรงจำนั้นร้ายกาจไม่มีใครเกิน ไม่เพียงแต่จะกลับขาวเป็นดำใส่ความคนดีหน้าตาเฉย กระทั่งชีวิตผู้อื่นนางยังมองเห็นเป็นเพียงมดแมลง หญิงชั่วคนนี้ไม่ให้ค่าผู้ใดทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่สามีคนใหม่ แม้จูเยวี่ยหวาจะรู้จักน้องคนนี้ดี ก็ไม่อาจเชื่อได้สนิทใจว่าหลี่หมิ่งจิงจะไม่ไยดีสามีแม้เพียงเล็กน้อย


                ในเมื่อนางไม่กล้าแม้แต่จะคิด หากเป็นภาพมายาตามความรู้สึกของนาง หลี่หมิ่นจิงจะกล่าวถ้อยคำไร้ความแยแสต่อชายโฉดออกมาได้อย่างไร


                กระทั่งใช้สายตาราวกับรู้ถึงคุณสมบัติของแหวนล้ำค่าวงนี้ คนธรรมดาในโลกไร้ปราณ รู้เรื่องพวกนี้ด้วย?


                “น่าเสียดาย แหวนวงนี้หาใช่สิ่งที่เจ้าจะนำไปได้ เหมือนกับป้าเหนียนตัวปลอม ที่เจ้าใช้เป็นตัวประกันไม่ได้นั่นแหละ”


                เทียบกับน้องชั่วที่เลวร้ายยิ่งกว่าการคาดเดา ป้าเหนียนดูไม่ต่างจากอดีต เป็นสิ่งที่นางสร้างขึ้นจากความทรงจำโดยไม่รู้ตัวอย่างแน่นอน


                “เจ้ารู้?” หลี่หมิ่นจิงมุ่นหัวคิ้ว สิ่งนี้น่าตกตะลึงไม่น้อย หญิงตรงหน้าหาใช่คนมีความคิดซับซ้อน จะมองออกถึงกลลวงได้อย่างไร นางแพศยาแซ่จูก็แค่หญิงโง่ที่พ่ายแพ้ให้นางเสมอมา!


                จะเอาชนะได้อย่างไร!


                โฉมสะคราญหัวเราะเสียงใส โบกมือไปมากล่าวอย่างรื่นเริง “ลาก่อน”


                ฉับพลันนั้น ภาพเบื้องหน้าของจูเยวี่ยหวาพร่าเลือนจากสายตา ป้าเหนียนตัวปลอมหลอมรวมบุคลิกท่าทางจากความทรงจำสลายหายไปแล้ว หลงเหลือเพียงหลี่หมิ่นจิงซึ่งยืนนิ่งมองทุกอย่างรอบกายสลายหายไปทีละอย่าง ไม่เว้นกระทั่งตัวนางเองที่เลือนรางลงทุกขณะ ใบหน้าเจ็บแค้นเต็มไปด้วยโทสะและความไม่ยินดี “แค่ความเข้าใจของเจ้า จะลบข้าได้จริงหรือ?”


                “เดิมทีบททดสอบนี้ไม่ใช่สิ่งยากเย็น ขอเพียงแยกแยะให้ออก ทุกอย่างก็กระจ่างแล้ว” จูเยวี่ยหวาฝืนรอยยิ้มน้อย ๆ นางคาดเดาได้ว่าบททดสอบสุดท้ายคือการเอาชนะสิ่งที่รบกวนจิตใจมากที่สุด


   ที่แท้แล้ว นางไม่คิดปล่อยวางมันลง! แค้นนี้ฝังลึกในอกจะปล่อยไปได้?


                ทว่า หลี่หมิ่นจิงเผยไพ่ในมือออกมาแล้ว น้องต่างบิดาผู้นี้เป็นภัยมากเกินกว่าจะเสี่ยงต่อกรด้วยในเวลานี้


                ต้องลบนางออกไปให้จงได้!


                “ข้าเคยคิดเสมอว่าโลกใบเดิมไม่ใช่ที่ของข้า ดังนั้นคงต้องขอบใจเจ้ามากกว่าน้องรัก หากไม่ได้เจ้า ข้าจูเยวี่ยหวาจะมีคืนวันที่ดีเยี่ยงนี้ได้?” นางได้รับครอบครัวที่ล้ำค่า มารดาที่รักถนอมยิ่งกว่าสิ่งใด พี่สาวผู้ไม่เคยคิดว่าสิ่งที่นางทำคือความผิด ภูติพันธะที่แสนวิเศษ และคู่หมั้นที่ราวกับตกมาจากสวรรค์ชั้นฟ้า


                กระสุนลูกเดียวลูกนั้น นางนับเป็นของขวัญก็ไม่ถือว่าผิด


                แต่นั่นก็แค่สิ่งที่นางพยายามคิดเพื่อลบภาพมายาเหล่านี้ออกไป


   เป็นเพราะลึก ๆ แล้ว นางวางมันลงไม่ได้ อีกฝ่ายจึงไม่สลายหายไปสักที!


                “เจ้าแพ้แล้ว” หลี่หมิ่นจิงเหยียดรอยยิ้มเย้ยหยัน ตั้งแขนเตรียมยิงกระสุนเข้าที่เก่า ที่เดิมกับที่เคยกระทำในอดีตอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ในเมื่อไม่อาจปล่อยวางนางลง นางแพศยาผู้นี้จะชนะได้อย่างไร


                จูเยวี่ยหวาย่นหัวคิ้ว นางพึงระลึกเสมอว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงบททดสอบ พยายามหักห้ามใจไม่ให้หวั่นไหวต่อสิ่งยั่วยุ เมื่อนึกถึงภาพจำของน้องสาวที่เป็นเพียงคุณหนูเอาแต่ใจในโลกไร้ปราณ หลี่หมิ่นจิงไม่สมควรอยู่ที่นี่ อีกทั้งยังมองเห็นป้าเหนียนสหายหายไปด้วยสายตาไม่ยี่หระ


                นางสมควรเป็นตัวปลอม


   ทว่าเมื่อระลึกอย่างละเอียดรอบคอบ นี่ถึงจะเป็นหลี่หมิ่นจิง จูเยวี่ยหวาจะหาญกล้าคิดได้อย่างไร ว่าน้องสาวที่ราวกับมีโชคจากสวรรค์ จะล่วงรู้ถึงโลกใบนี้


                น่าสับสนมากเกินไปแล้ว!


                “ลาก่อน” หลี่หมิ่นจิงยิ้มมุมปากเป็นเส้นโค้ง เหนี่ยวไกปืนเกิดเป็นเสียงดัง ปัง!’


                กระสุนลงอักขระที่เทาขุ่นมัวที่สมควรกรีดอากาศมาถึงเป้าหมาย กลับถูกเถาวัลย์สีเขียวสดพันซ้อนเป็นชั้นหนาแน่นพุ่งพวยก่อเป็นเกราะป้องกัน ชั่วพริบตาเมื่อแสงวูบหนึ่งจางตาลง ดาบอวิ๋นเซียนก็จ่ออยู่บนคอหลี่หมิ่นจิง “เหตุไฉนเมื่อคราวข้ากลายเป็นคุณหนูคนโง่จึงปรับตัวได้โดยง่าย คำตอบนี้เจ้ารู้ดีที่สุด”


                จูเยวี่ยหวาเรียกดาบจากแหวนหยกอย่างรวดเร็ว ออกกระบวนท่าเล็กน้อยก็จ่อคมดาบบนคอของอีกฝ่ายอย่างไร้ช่องว่างแล้ว นางคุ้นชินกับพลังมากเกินไป ราวกับเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย ทั้งที่แสนเกียจคร้านกลับบรรลุพลังได้อย่างรวดเร็ว


                มันน่าสงสัยตั้งแต่ต้น พลังเหล่านี้ได้เสี่ยวเถาชี้แนะไม่มาก นางที่อาศัยสมองคุณหนูคนโง่เล่าเรียนเล็กน้อย ยังพัฒนามาถึงขั้นนี้อย่างรวดเร็ว มันน่าสะพรึงเกินไป


                น่าสะพรึงเกินกว่า จะเป็นเพียงคนธรรมดาจากโลกไร้ปราณ


                เมื่อย้อนทวนความทรงจำอย่างละเอียด ในช่วงชีวิตที่แล้วน้องชั่วไม่ได้ตั้งใจสังหารเพียงแต่พลั้งลงโทสะ ภาพสุดท้ายหลังทำปืนลั่นคือทรุดตัวลงพื้น ยอมรับสิ่งที่พลั้งมือไม่ได้


   หลี่หมิ่นจิงยังรู้ถึงความพิเศษของแหวนหยกม่วงวิจิตร ไม่ว่าสิ่งนี้คือภาพมายาหรือความจริง คนผู้นี้ก็อันตรายมากเกินไป อันตรายมากจนไม่อาจปล่อยให้รอดออกไป


                “ข้ารู้กระทั่งวิธีผ่านด่าน” หลี่หมิ่นจิงหัวเราะเสียงเย็น ทว่าบรรยากาศกลับร้อนขึ้นอย่างน่าประหลาด “เพียงเจ้าฆ่าข้า ทุกอย่างก็จบแล้ว”


                “ฆ่าเจ้า? ข้าโง่ถึงขนาดนั้นเชียว?”


                หลี่หมิ่นจิงเลิกคิ้ว สายตามีความสังเวชเจืออยู่เล็กน้อย น้ำเสียงก็แผ่วเบาอย่างมาก “เจ้าไม่เคยฉลาดตั้งแต่แรกแล้ว”


                จูเยวี่ยหวาแทบจะสำลักน้ำลายออกมา จะปฏิเสธก็ปฏิเสธไม่ได้! ได้แต่ปลอบใจตัวเองเพียงลำพัง


   หากฉลาดแบบน้องสารเลวแล้วมีจิตใจน่ารังเกียจ ไม่คู่ควรกับความรักจากใครทั้งนั้น นางยอมโง่ก็ได้! “เจ้ายั่วยุข้าถึงเพียงนี้ย่อมมีเป้าหมาย หากเดาไม่ผิด โลกใบนี้ถึงจะเป็นสถานที่ที่แท้จริงของข้า แล้วเจ้าล่ะ? เจ้ามีกลิ่นอายคล้ายกับดอกบัวหยินหยางเก้าชั้น แม้จะเดาได้ยากว่าตัวตนนั้นคือสิ่งใดกันแน่ ที่สิ่งหนึ่งที่ข้ารู้ก็คือ เจ้าต้องการตาย”


                ตายด้วยเงื้อมมือนาง แต่จะเพื่อสิ่งใดนั้น นางไม่รู้...


                “หากเจ้าไม่ฆ่าก็ถูกฆ่า มีเพียงสองทาง” หลี่หมิ่นจิงหรี่นัยน์ตาที่ทอประกายสีแดงเจิดจ้า พลันนั้นพลังปราณในร่างก็ปะทุอย่างไร้จุดสิ้นสุด ไกลไปถึงระดับที่ใกล้เคียงกับเสี่ยวเถา ทว่าเมื่อดึงพลังออกมาใช้ กลับมีพลังสูสีกันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง


                เขตแดนแห่งนี้ ได้ปรับลดพลังทั้งคู่จนเท่าเทียม


                จูเยวี่ยหวาเลิกคิ้วแสนฉงนใจ เอาล่ะ! กระทั่งจากคนธรรมดาก็ใช้พลังปราณได้ นางไม่กล้าคิดสิ่งใดแล้ว หากนี่เป็นพลังจินตนาการของนาง ก็นับว่ายอดเยี่ยม


   แต่หากไม่ใช่ล่ะ!


                หลี่หมิ่นจิงเรียกอสรพิษขนาดใหญ่ทอดเงาทับกดดันอีกฝ่าย เปลวเพลิงสีน้ำเงินลุกไหม้ทั่วแปดทิศเผาเถาวัลย์ภูติหนามจนไม่เหลือเศษซาก ไม่ว่าจะเรียกพลังไปใช้เพียงใดก็ถูกขัดขวาง ฝ่ายหนึ่งเค้นพลังใช้เถาวัลย์เข้าปะทะ อีกฝ่ายใช้เพลิงร้อนแรงแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางทาง


   พลันเสียง ตึ่ง เป็นจังหวะระรัวเร็วดังขึ้นจากผีผากล่อมจิต เปลวเพลิงอันร้อนแรงก็แผ่วลง เหลือเพียงสีแดงฉานลดลงจนใกล้มอดดับ


   จูเยวี่ยหวาสูดอากาศสงบจิตใจ ดีดเป็นจังหวะสะกดอีกฝ่ายไว้จนสุดตัว ทว่าตี่อหน้าพลังอันแข็งแกร่งและจิตใจเด็ดเดี่ยว นางไม่อาจต้านทานไว้ได้นานนัก


                เพียงชั่ววูบต่อมา แสงประกายสีส้มก็เจิดจ้าแทรกซึมงูเพลิงกัลป์สามจิตวิญญาณ อสรพิษขนาดโอฬารแยกเป็นสามร่าง พุ่งเข้าหาร่างอรชรอ่อนช้อยหมายจะกลืนกิน


                ดวงตากระจ่างใสสั่นไหววูบหนึ่งเกิดเป็นประกายสีรุ้งเลือนราง พริบตาจูเยวี่ยหวาก็ออกกระบวนท่าพลิ้วไหวดุจสายลมนุ่มนวลดุจสายธารา กรีดดาบอวิ๋นเซียนกลางอากาศหั่นร่างภูติน่ากลัวเป็นชิ้น ๆ


                “ม..ไม่จริง! ภูติเอกลักษณ์ของข้า หาใช่สิ่งที่จะถูกโค่นล้มได้!” หลี่หมิ่นจิงส่ายหน้าอย่างไม่อาจเชื่อในสิ่งที่เห็น นางจดจำอดีตได้ไม่น้อย อวิ๋นเซียนนอกจากได้ครอบครองไป๋หลง สิ่งอื่นล้วนไม่เคยชนะนาง!


                “มันจบแล้ว” จูเยวี่ยหวามองภาพเบื้องหน้าเลือนหายจนลับจากสายตา นางชนะแล้ว ชนะอย่างแท้จริง


                ชัยชนะที่ไม่ใช่การเข่นฆ่า แต่เป็นลดทอนความเย่อหยิ่งของอีกฝ่าย


                ทุกอย่างจบแล้ว


                จูเยวี่ยหวาพยักหน้าให้ตัวเอง สมแล้วที่นางเป็นลูกรักฟ้าประทาน จึงไม่แปลกที่จะโกงความตายผ่านมาได้ เมื่อได้ยินเสียงก้าวเดินจากเบื้องหลัง นางก็สูดอากาศลึกเพื่อเตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสของสำนักหลานผิง นางกำลังจะกลายเป็นศิษย์คนสำคัญ!


                โฉมสะคราญปรือตาขึ้นแช่มช้าเตรียมคำพูด คารวะ ผู้อาวุโสไว้ ทว่าไม่ทันจะกล่าวสิ่งใด นางก็ถูกรวบตัวเขาสวมกอดอย่างแผ่วเบา สัมผัสอบอุ่นแทรกซึมถึงในอก ไฉนนางจะจำไม่ได้ “...มู่เฉิงเคอ?”


                “เป็นข้า”


                ข้า? เขาทิ้งตัวตนอันมีเกียรติแสนหยิ่งผยอง เลิกแทนตัวเองราวกับเป็นเทพเซียนไปแล้ว?


                “ท่านประมุข ท่านกอดข้าแน่นเกินไป!


                มู่เฉิงเคอปล่อยหญิงสาวเป็นอิสระ เขาทัดไรผมยุ่งเหยิงให้นาง พลันนั้นรอยยิ้มอบอุ่นก็ปรากฏเจือจาง เนิ่นนานที่เขาเฝ้ามองนางต่อสู้กับความยากลำบาก แม้ต้องการปกป้องแทรกแซงบททดสอบมากเพียงใด แต่เมื่อเห็นแววตาตื่นเต้นท้าทายนั้น เขาก็ทำมันไม่ลง


                ดวงตาของนางสุกสกาวสว่างไสวที่สุดในเวลานั้น


                จูเยวี่ยหวามองดูอีกฝ่ายลูบหัวนางไปมา กล่าวเสียงทุ้มอบอุ่น ทำได้ดีมากในใจเกิดความรู้สึกยากจะยับยั้ง


                นางชอบความสะดวกสบาย ดังนั้นจึงไม่ลังเลที่จะใช้เส้นทางลัด แต่ความรู้สึกที่ได้รับชัยชนะด้วยตัวเอง เป็นความรู้สึกที่ตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก กระบวนท่าที่นางออกเหล่านั้น นางมั่นใจว่าเป็นสิ่งที่สืบมาจากอดีตอันห่างไกล เป็นพลังของนางเอง


                “ได้ท่านช่วยไว้อีกแล้ว” แหวนของเขาช่วยชีวิตนางไว้ในด่านที่สอง หากไม่ได้มัน จูเยวี่ยหวาคงเหลือแต่ชื่อ “บุญคุณชีวิตสำหรับข้าเป็นเรื่องใหญ่ ให้คุณหนูอย่างข้าทำตามคำขอหนึ่งข้อของท่าน เป็นการตอบแทน ดีหรือไม่?”


                มู่เฉิงเคอหรี่นัยน์ตาคมกริบ แฝงความเจ้าเล่ห์ขบขันอยู่เจือจาง “เจ้าไม่กลัวถูกเอาเปรียบ?”


                “เป็นใครเอาเปรียบใคร ยังมีเวลาให้ตัดสินอีกมาก!


                น่าขัน! เห็นชัดว่านางเป็นฝ่ายได้เปรียบ ก่อนหน้านี้นางกลัวจะพบชายโฉดคนที่สอง เพราะเขาลุ่มหลงความงามเร็วเกินไป เขาแสดงออกว่าชอบนางอย่างรวดเร็ว ในใจนางจึงก่อเกิดความรู้สึกไม่มั่นคงขึ้นมา กลัวทั้งอำนาจของเขาและความปรวนแปรเหล่านั้น


                อีกอย่าง ใครใช้ให้เขามีบุคลิกเหมือนกับตัวร้ายกันล่ะ แต่เทียบกับโรคจิตคลั่งความงามในนิยาย เขาดีกว่ามาก ที่เหมือนก็แค่ฉากแรกที่เกือบจะฆ่านางก็เท่านั้น!


                มู่เฉิงเคอรวบคู่มือนุ่มกุมไว้แนบอก ดวงตาคมกริบทอความอบอุ่นมองไล้นางทั่วร่างอยู่เนิ่นนาน จนคู่หมั้นตัวน้อยเบือนหน้าหลบหนี เขาก็ไม่วายช้อนคางนางสบตา เพื่อกล่าวสิ่งที่ตนต้องการมากที่สุดในชีวิตออกไป “คำขอมีเพียงหนึ่งเดียว...แต่งกับข้า”


                ดุจห้วงเวลายุติลง รอบกายที่เคยเป็นป่าจิตวิญญาณ กลับกลายเป็นสถานที่แสนคุ้นเคย เขตแดนประหลาดที่เขาเคยพานางมาเมื่อครั้งมอบแหวนให้ปรากฏขึ้น


                ดอกซิ่งบนต้นยังคงพลิ้วไหวตามแรงลมกลีบสีชมพูอ่อนเบานุ่มดุงขนนก ร่วงหล่นเป็นละอองดุจฝนบุปผา กลิ่นหอมฟุ้งอบอวลขจรขจาย เมื่อเหม่อมองรอบด้านจะเห็นหมู่มวลผีเสื้อบินโฉบไปมา ก่อเกิดเป็นภาพอันงดงามอย่างยิ่ง


                เขาทุ่มเทมาตลอด เป็นเช่นนี้ตั้งแต่ต้น


                นางเกิดหวนคำนึงถึงเมื่อคราวไร้มารยาทกับเขา พยายามหลีกเลี่ยงเขา หลอกลวงเขา ด้วยความยิ่งใหญ่ของเขาหากคิดลงโทสะกับนาง ป่านนี้ชีวิตน้อย ๆ นี้คงจบสิ้นไปแล้ว แม้นนางไม่รู้ว่าสิ่งที่เรียกว่ารักแท้จริงคือสิ่งใดกันแน่ จะเหมือนเมื่อครั้งที่นางควงชายโฉดไปเสี่ยงโชคหรือไม่?


                แต่เขาก็ดีเหลือเกิน ดีจนนางไม่คู่ควรกับเขาแม้แต่น้อย


                ขณะที่จูเยวี่ยหวากำลังเอ่ยปากปฏิเสธเปลี่ยนเงื่อนไข พลันนึกถึงคำพูดหนึ่งของมารดา ขอจงรู้ไว้ว่า ลูกคู่ควรกับเขาที่สุดแล้ว!’


                คู่ควร สองคำนี้หมายถึงสิ่งใดกันแน่


                หื้ม? หากหมายถึงใบหน้า สิ่งนี้ช่วยให้นางมีความกล้าขึ้นมาเทียวล่ะ!


                สายลมเย็นสบายพัดผ่าน กระดิ่งหยกไกวตามลมส่งเสียงไพเราะก้องกังวาน มู่เฉิงเคอมองสีหน้าลังเลของอีกฝ่ายอยู่นาน เมื่อคิดจะกล่าวยืดเวลาให้นางตัดสินใจไปอีกสักระยะ หญิงที่เขารักก็เปล่งเสียงที่หวานใสอย่างยิ่ง ราวกับดังก้องไปทั่วหกภพสามวิมานแห่งนี้ว่า “ข้าตกลงแต่งกับท่าน ช่วงเวลาเป็นชุนเฟินในอีกสามปีข้างหน้า ดีหรือไม่?”



*************************



เพจค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.28K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,884 ความคิดเห็น

  1. #2454 1988yongsi (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:41
    สกิลแหวนโครตโกงอ่ะ
    #2,454
    0
  2. #2328 Kungbible (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:55
    อ่านมาถึงบทนี้ ถึงได้รู้ว่าพระเอกช่วยอยู่เบื้องหลังนางเอก
    แหม อ่านตอนแรกๆยังเคือง ตอนนี้ยิ้มออกแล้ว
    #2,328
    0
  3. #2219 Sudpaisan (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:24
    รออออออ
    #2,219
    0
  4. #2178 mo2ksrwi3_thawe2.ng (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:41
    เอาตรงๆนะ แค่อีก15วันแต่ง ก็เกิดหายนะอีกมากมายกว่าจะได้แต่งกันได้ แล้วนี่อีก3ปี เหอเหอ ลำไยสลัดผักมากันเป๋นสวนเลยเนอะ
    #2,178
    0
  5. #2169 6002_mint (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:42
    งื้อออออออออออ น้อนนนน ตกลงเร็วมาก แต่เจ้าเล่ห์ตรง 3 ปีนี่อ่ะ 55555555
    #2,169
    0
  6. #2166 Mameaw555 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:14
    ต่อคำเดียว 3 เดือน รีดรีบรีดอยากเข้าหอ!!
    #2,166
    0
  7. #2163 Allnew1142 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:04
    1ปี ได้ไหม 3ปีนาไป
    #2,163
    0
  8. #2162 Few110 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:30
    เขิลเเทน💜
    #2,162
    0
  9. #2160 kulyasalin2 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:13
    สามปีไม่รอได้มั้ย 55555
    #2,160
    0
  10. #2158 Naja103 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:28
    นานไป ไม่รอได้มั้ย
    #2,158
    0
  11. #2157 baochompoo2525 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:52
    นานไปแต่งเลยไม่ได้เหรอ
    #2,157
    0
  12. #2155 KunlinlY (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:46

    กรี๊ดดด เขิลอย่างแรง
    #2,155
    0
  13. #2153 นานา (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:58

    ยื้อเวลานานเกินไปแล้วคุณหนู

    #2,153
    0
  14. #2152 staticeflora (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:01
    3ปี นานไปอ่าาาาาา
    #2,152
    0
  15. #2151 kisinori356 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:37

    3 ปี ไหวไหม หรือจะจับกินสะเลย 555 แต่เอ้ะ...รุ้สึกว่า มันมีเรื่องราวมากมายที่กำลังเกิดขึ้นต่อจากนี้นะ ไป่หลงล่ะ อดีตชาตล่ะ รัชทายาทตงล่ะ เด่วก้ต้องมีตัวละครเพิ่มมาอีก....อย่าลืมนะ....นางเอกสวยเวอวังอลังการมาก

    #2,151
    0
  16. #2150 Thatsawan To Love (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:37
    มีความเล่นตัวอยู่หน่อยๆ 55555
    #2,150
    0
  17. #2149 tongyai260439 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:23
    ตัดภาพไปอีกสามปีเลยได้ไหม55
    #2,149
    0
  18. #2148 namjintana (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:05
    นานมากลูกพี่รอไม่ใหว
    #2,148
    0
  19. วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:59
    ตอนก่อนเหมือนจะมีคนพูดว่าเป็นคู่หมั้นน้อง ไม่อยากให้เกิดเรื่องผิดฝาผิดตัวอะ แนะนำเฮียมู่จับรวบเข้าดูตัวดูฤกษ์ ประกาศถึงการหมั้นหมายจะดีมาก ไม่อยากอ่านเจอเหตุการณ์​ทำนองแย่งน้อง
    #2,147
    0
  20. #2146 เจ้าทุย (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:21

    สามปีผ่านไป........
    #2,146
    0
  21. #2145 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:17
    คือน้องชนะแล้วผ่านด้านทดสอบแล้ว หรือยังติดอยู่ในมายา เริ่มงงแล้ว เป็นพี่จริงๆใช่ไหมมม พี่เป็นเจ้าสำนัก?
    #2,145
    1
  22. #2144 ฺฺBBlack (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:15
    รักจริงต้องรอได้นะเฮีย น้องไม่เหมือนคนอื่นก็ต้องทำใจหน่อย555 ระหว่างรอก็แอบกินเต้าหู้เล็กๆน้อยๆไปก่อน อิอิ
    #2,144
    0
  23. #2143 sulsul (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:15
    สคิป 3 ปี ในวันเดียวได้ไหม 555 วัยรุ่นใจร้อนนนนนน
    #2,143
    0
  24. #2142 I_love_got7 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:59
    เปลี่ยนเป็น3วันได้ไหม๊... กลัวการเปลี่ยนแปลง​555
    #2,142
    0
  25. #2141 Ohnachakanok (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:54

    ผ่านไปแล้ว3ปี
    #2,141
    0
  26. #2140 l_ballpattarapon (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:52
    บอกน้องไป3ปีอะไร!! ไม่มี 3เดือนก็พอ
    #2,140
    1
    • #2140-1 moonbless(จากตอนที่ 51)
      11 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:33
      +1 555 สามปีนานเกินไปจริงๆ
      #2140-1