ฮูหยินประมุขมาร

ตอนที่ 37 : บทที่ 036 l คำขอสุดท้ายของฮูหยินผู้เฒ่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41,603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,620 ครั้ง
    26 ม.ค. 63


36


 

   เสี่ยวเถาสร้างภาพมายากันคนสนิททั้งสองของนายท่าน ตามคำสั่งนายหญิงอย่างเคร่งครัด


   ตาแก่มากตัณหาเป็นคนจากพรรคหยุนย่อมมีอุปกรณ์สื่อสารกับตัว หากพบผู้ฝึกปราณเซียนอย่างสือเหิงและสือจี๋ เขาต้องทำทุกวิธีทางเพื่อส่งข่าวไปถึงเบื้องหลังอันใหญ่โต ซึ่งไม่แน่ว่าอาจเป็นพรรคมารหานเหลิ่ง คนพวกนั้นน่ากลัวจะตายไป!


                อีกไม่นานนายท่านก็จะกลับมาแล้ว เขาถึงกับใช้พลังเร่งกล้วยไม้เซียนให้เบ่งบานก่อนกำหนดเพื่อนายหญิง ทุ่มเทพลังลมปราณไปไม่น้อยทีเดียว


                ใต้ต้นสาลี่ที่ภูติตัวน้อยยืนอยู่ ละอองน้ำค้างชุ่มฉ่ำโปรยปราย พลังบริสุทธิ์หนาแน่นอบอวลอยู่ในนั้น ทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้นเพราะคนผู้หนึ่งที่หันหลังอยู่ เขาสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีม่วงเข้มดิ้นด้ายเงินสง่างามล้ำค่า ยืนเพ่งมองการต่อสู้แล้วพยักหน้า จากนั้นก็สลายหายไปอย่างรวดเร็ว


   เสี่ยวเถามองตามอย่างเลื่อนลอย พึมพำโดยไม่รู้ตัว “...ไป๋หลง”


                เขาคือใคร เหตุใดจึงมีพลังสูงส่งไม่ด้อยไปกว่านายท่าน ดินแดนจงเยวี่ยอ่อนแอกว่าหลายร้อยปีก่อนมากนัก ในแผ่นดินใหญ่ ผู้ที่มีพลังปราณเซียนก็หายากมาพอแล้ว


   เขามาเพื่อจับตามองนายหญิง?


   เสี่ยวเถารู้สึกคุ้นเคยกับบุรุษผู้นี้ ราวกับในความทรงจำที่หายไปเกือบทั้งหมดมีเขาอยู่ เป็นความรู้สึกซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก


                “แฮ่ม เสี่ยวเถาเถา” สือเหิงเมื่อหลุดจากอาคมได้ ก็เป่าลมข้างหูเจ้าภูติตัวน้อย แมวน้อยสะดุ้งโหยง แทบจะข่วนหน้าคนขี้แกล้งแล้ว!


                “ไม่เห็นหรือว่านายหญิงกำลังจัดการตาเฒ่าอยู่ เจ้าอย่าได้ก่อเรื่องเชียวล่ะ...” เสี่ยวเถามองไปที่หลังพุ่มไม้หนา สติของนางแทบจะหลุดในทันที


                บัดนี้ เจ้าสือจี๋ใช้ระฆังแก้วขนาดเท่าโรงเลี้ยงม้า กักขังสองย่าหลานไปแล้ว!


                “เหตุใดจึงไม่ห้ามเจ้าคนเพี้ยนนั่น ฮึ่ม!


                สือเหิงกระแอมไอเก้อเขิน เจ้าคนเพี้ยนใช่คนที่เขาจะห้ามได้รึ สิ่งสำคัญในตอนนี้คือเหตุไฉนคนใกล้ชิดนายหญิง ซึ่งมีร่างกายไม่ต่างจากเด็กสี่ขวบ จึงกางม่านพลังขังพวกเขาได้ถึงสองเค่อ


                แม้พวกเขาจะพอรู้มาบ้างว่าเด็กน้อยคนนี้ ใช้ฐานะน้องสาวนายหญิงทำธุระแทน ความสัมพันธ์ย่อมสนิทชิดเชื้อไม่ต่างจากน้องสาวคนหนึ่ง แต่ไม่คิดว่าจะเก่งกาจได้ถึงขั้นนี้


                สมแล้วที่เป็นนายหญิง! แม้แต่คนสนิทก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเขาสามพี่น้อง!


                เสี่ยวเถาลูบคอตัวเองสีหน้าชื่นมื่น ได้ยินคำชมในใจพวกนี้ นางมีความสุข! “โชคดีที่ตาเฒ่าไม่เห็นว่ายายแก่ปีศาจถูกจับไว้แล้ว ขอเพียงเขารีดพลังจนหมด จะเอาสิ่งใดสื่อสารกลับพรรคหยุนได้ล่ะ”


-------------------

 

                เป็นไปตามการคาดเดาของจูเยวี่ยหวา ให้เมื่ออีกฝ่ายตีนางไม่เข้า ก็ไม่ได้แตกต่างจากการโจมตีฝ่ายเดียว ภายใต้การสนับสนุนจากพี่สาว ซึ่งใช้ผีเสื้อแยกจิตแช่แข็งพลังปราณตาเฒ่าจางทีละน้อย รวมทั้งเถาวัลย์ของนางที่พุ่งทะลุร่าง สร้างความเจ็บปวดอย่างสาสมกับผู้บุกรุกคนนี้


                ผลลัพธ์ย่อมเป็นที่แน่นอน


                ดวงตาของจางถิงเว่ยเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาใช้พลังสุดท้ายสื่อสารกลับพรรค ทว่าพลังปราณที่เหลือกลับถูกระงับไว้ได้ทั้งหมด!


                “หึ! ตาเฒ่าน่าเกลียด ด้วยพลังจากผีเสื้อแยกจิตของข้า เจ้ายังคิดรอดกลับไปฝ่ายพรรคของเจ้าอีกรึ!” จูเยวี่ยชิงโกรธเคืองจนใบหน้าขึ้นสี ตาเฒ่าคนนี้ทำให้มารดาบีบคั้นพลังมากเกินไป ไม่พอ ยังมองพวกนางสามแม่ลูกด้วยสายตาน่ารังเกียจ นางคิดจะควักลูกตาของเขาให้ภูติผีเสื้อกินเป็นอาหาร!


                “ป...ปล่อยข้าไปเถอะ ข้ามาตามคำสั่งโหยวหลิวซวง!” ตาเฒ่าแซ่จางตัวสั่นสะท้าน ใครจะคิดว่าเด็กสาวอายุไม่ถึงยี่สิบปีสองคนจะล้มเขาได้ นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไป


                พรสวรรค์ระดับนี้นอกจากแผ่นดินใหญ่แล้ว จะมีสถานที่ใดให้กำเนิดปีศาจร้ายพวกนี้ได้อีก!


                “ท่านแม่ได้สติแล้ว?” จูเยวี่ยหวาเบิกตานึกสงสัย ด้วยผลของโอสถมันควรยาวนานกว่านี้ แต่มารดากลับฟื้นตัวต่อต้านโอสถได้อย่างรวดเร็ว น่าสะพรึงเหลือเกิน


                “เสี่ยวหวา เจ้ามีสิ่งใดจะอธิบายต่อมารดาผู้นี้หรือไม่” ดวงตาเจียงอี้เหมยเต็มไปด้วยหยดน้ำตา นางฟื้นมาทันได้เห็นบุตรสาวทั้งสอง ต่อกรกับศิษย์สายนอกจากพรรคขนาดกลาง และได้รับชัยชนะมาในที่สุด


                ทั้งคู่สมกับเป็นบุตรีของเขา ช่างเก่งกล้าสามารถไม่ได้แตกต่างกัน!


                “เมื่อคนเหล่านี้ได้รับบทลงโทษ ทุกอย่างที่ท่านแม่สงสัยลูกจะให้คำตอบทั้งหมดเจ้าค่ะ” มันถึงเวลาที่นางจะเปิดใจกับครอบครัวใหม่นี้แล้ว


                พวกเขาคู่ควรกับความไว้ใจของนางแล้ว


                “แค่ก แค่ก” ความรู้สึกเจ็บปวดร้อนระอุแล่นไปทั่วร่าง เรี่ยวแรงก็ถูกลดจนแทบไม่มีเหลือ จูเยวี่ยหวากระอักโลหิตคำใหญ่ นอนฟุ่บลงไปกับฟื้นอย่างไร้น้ำหนัก


                จูเยวี่ยชิงเบิกตากว้างรีบคว้าตัวน้องสาวขึ้นมา เอ่ยเสียงร้อนรน “เสี่ยวหวา!


                “ใจเย็นก่อนชิงเอ๋อร์ น้องเจ้าใช้พลังเกินตัว นางไม่ทันรักษาเส้นปราณ ก็พึ่งพาพลังโอสถมากเกินไป เป็นเพราะแม่ไม่ดีเอง...เจ้าพานางไปพักเถอะ”


                “เจ้าค่ะ”


                เจียงอี้เหมยมองตามบุตรสาวทั้งสอง แล้วเหลือบสายตามามองตาเฒ่าผู้บุกรุก ตาแก่คนนี้ถูกจับมัดไว้ด้วยเถาวัลย์แหลมคม กุหลาบงดงามวิจิตรงอกมาจากเนื้อมนุษย์ มองแล้วเป็นความสวยงามที่แลกมาด้วยความเจ็บปวด ดวงตาดุจดอกท้อหวานฉ่ำหันมองตามบุตรสาวคนเล็ก แววตาจึงซับซ้อนขึ้นมา


                นางถึงจะเป็นลูกสาวของนาง เสี่ยวหวากลับมาแล้วจริง ๆ


                ตั้งแต่เมื่อใดที่ท่านพ่อยอมใช้วิชาต้องห้ามนำพานางกลับมา ตั้งแต่เมื่อใดกัน?


                “ผู้เฒ่าคนนี้ผิดไปแล้ว จะปล่อยข้าไปได้หรือไม่” จางถิงเว่ยพยายามร้องขออ้อนวอน หากใช้ความเย่อหยิ่งย่อมมีแต่ความตายรอคอยอยู่


                “ตาแก่จาง เจ้าเคยได้ยินเรื่องคำประกาศิตหรือไม่ ขอเพียงหลักฐานเด่นชัดและมีคำสารภาพ ภูติพิทักษ์แห่งทวีปจะมอบฐานะทาสต่ำต้อยให้ ซึ่งไม่ได้แตกต่างจากเดรัจฉานตนหนึ่ง จะใครก็ล้วนสามารถรังแกกระทั่งมอบความตายให้”


                “เหลวไหล เป็นเพียงคำเล่าลือ! แม้แต่เจ้าสำนักหลานผิงบิดาของเจ้ายังใช้คำประกาศิตไม่ได้ มันหายไปหลายร้อยปีแล้ว!


                “ใช่ ด้วยสายเลือดที่เจือจางย่อมเลือนหายในที่สุด แต่ทว่า...” เจียงอี้เหมยเหยียดรอยยิ้มกว้างหรี่ตาลงต่ำ บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากนางใช้คำว่าน่ากลัวยังน้อยเกินไป นางให้ความรู้สึกเสมือนถูกอสรพิษจับจ้องไม่อาจหลบหลีก “สฤคาลเหมันต์จงฟังข้า ตาเฒ่าผู้นี้อาจหาญคิดหั่นศีรษะบุตรสาวแห่งข้า ไม่สมควรใช้พลังปราณอีกต่อไป ต่อจากนี้จงให้สถานะทาสแก่เขา!


                คำขอนี้ เกรงว่าจะเป็นไปไม่ได้


                เจียงอี้เหมยย่นคิ้ว เพ่งจิตเชื่อมต่อกับเสียงอันเลือนราง นางคือทายาทของผู้ใดเจ้าจะไม่รู้เชียว? แม้ตาแก่คนนี้จะไม่ใช่คนจากทวีปซีหยวน แต่ทวีปหมิงเยวี่ยไร้ภูติพิทักษ์ เจ้าสามารถยื่นมือมอบบทลงโทษได้


                ภูติสฤคาลเหมันต์แห่งภพภูติ ขอตอบรับคำประกาศิตนี้


                ควันสีรุ้งปกคลุมทั่วตัวของจางถิงเว่ยเส้นปราณของเขาถูกบดขยี้จากภายใน ยิ่งปราณแข็งแกร่งบ่มเพาะได้ไกลเพียงใด ก็ยิ่งเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขาเหี่ยวย่นจนแทบไร้เรี่ยวแรง กลางหน้าผากปรากฏอักษร ทาส สีแดงเข้ม อันหมายถึงทาสชั้นล่างที่สุด


                เจียงอี้เหมยเลิกคิ้วแปลกใจ นางเคยใช้คำประกาศิตไม่กี่ครั้ง และใช่ว่าจะเชื่อมต่อได้ทุกครั้ง แต่ไม่เคยได้รับคำตอบรับจากภูตินอกเขตมาก่อน ดูท่าแล้วชายแก่จากทวีปอื่น จะไม่ได้อยู่ในขอบเขตของภูติสฤคาลแห่งทวีปซีหยวน แต่ภูติตนนี้กลับส่งคำขอไปถึงภพภูติ


                ดูท่าว่า เขาจะยิ่งใหญ่กว่าที่นางคาดคิดเอาไว้


                ตัวตนของเขาสูงส่งถึงเพียงนี้ เหตุใดบิดาจึงต้องขัดขวางเส้นทางรักนี้ด้วย!


                “นี่..นี่ไม่จริง! ศิษย์พี่ ท่าน...” ฮูหยินผู้เฒ่าส่งเสียงกรีดร้อง ส่งเสียงดังทะลุกรงแก้วทรงระฆังใหญ่โตออกมา นางพยายามสงบสติในท้ายที่สุด เมื่อมองเห็นเพียงความตายอย่างไม่ต้องสงสัย “ลูกสะใภ้...”


                “ผู้ใดคือสะใภ้เจ้า ข้าใช่หรือ?”


                “เจ้า! เห็นแก่บุญคุณสกุลจู ช่วยฟังคำขอยายแก่คนนี้ได้หรือไม่?” หากโหยวหลิวซวงมีทางเลือก มีหรือจะยินยอมอ่อนข้อให้! เหอะ!


                “ให้ปล่อยไปย่อมได้ แค่เพียงคนเดียวเท่านั้น จะผู้ใดดีล่ะ บุตรชายของเจ้า หลานชาย หรือว่าหลานสาว?”


                “ปิงเอ๋อร์! ช่วยปล่อยนางไปได้หรือไม่” ฮูหยินผู้เฒ่าคุกเข่าอ้อนวอน ในใจคิดถึงบุตรชายและหลานชาย หากปิงเอ๋อร์หนีไปได้ ย่อมติดต่อกับพวกเขาและย้ายไปปักหลักที่พรรคหยุน ถึงตอนนั้นสักวันย่อมหวนคืนมาล้างแค้นให้นาง เหอะ! นางแพ้ในวันนี้แล้วอย่างไร สุดท้ายลูกหลานของนางก็เอาคืนให้ได้!


                “เหตุใดจะไม่ได้ล่ะ” เจียงอี้เหมยคลี่รอยยิ้มอ่อนหวานดุจเทพเซียน มองดูคุณหนูใหญ่ที่เนื้อตัวสั่นเทิ้มดวงตาไร้แวว แล้วจับจ้องที่คนสนิทของว่าที่ลูกเขย “ช่วยปล่อยลูกเลี้ยงคนดีของข้า จะได้หรือไม่?”


                บรรยากาศของนางไม่คล้ายกับนักบุญ หากไม่ตาบอด ย่อมมองออกว่านางไม่ยินดีจะปล่อยจูเยวี่ยปิงไป!




*************************

พี่มู่มาบทหน้าจ้า เสี่ยวหวาจะรักษาเส้นปราณแล้วนะ ><

เพจค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.62K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,884 ความคิดเห็น

  1. #2744 J-U-N (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 17:36
    อยากรู้ว่านางเอกคือทายาทของใคร???
    #2,744
    0
  2. #2631 Jalamie1311 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 03:49
    สนุกมากค่ะ ติดงอมแงมเลยชอบมากๆเป็นกำลังใจให้นะคะไรท์
    #2,631
    0
  3. #2443 1988yongsi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:35
    ลุ้นบื้องหลังน้องต้องอลังแน่
    #2,443
    0
  4. #2180 kyungsoosan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:48

    ฮูหยินเฒ่า555เดี๋ยวนะ คือจะตายอยู่แล้วยังคิดว่าตัวเองเป็นต่ออีกหรอ จะให้ไว้ชีวิตเพื่อจะได้กลับมาแก้แค้นได้ คือคิดว่าคนอื่นไอคิว10ทุกคนเลยหรอ55555 โอ้ย

    #2,180
    0
  5. #1536 hunnay (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:49
    สำหรับเราแล้วก็สนุกดีค่ะอยากให้คนอ่านอย่าอคติเกินไปนะคะ
    เรื่องนี้ถือเป็นนิยายที่ดีเรื่องหนึ่งเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1,536
    2
    • #1536-2 Alamadine(จากตอนที่ 37)
      11 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:30
      เราก็ว่าดีค่ะ ไม่อคติ ภาษาก็ค่อยๆทำความเข้าใจได้..แต่ติเพื่อก่อ และปรับปรุงไปเรื่อยๆนะคะ
      #1536-2
  6. #1325 pia52 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 02:20
    สนุกมากฮะ มาอัพบ่อยๆเน้อ♡♡
    #1,325
    0
  7. #1316 Sai (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 20:16

    รู้ล่ะ ทำไมเจียงอี้เม่ยแม้มีวิชาแม้ฐานะสูงส่งแต่ตกชะตากรรมอนุขุนนางเมืองเล็กก็ไร้ความคิดฉลาดน้อยนี่เอง

    #1,316
    0
  8. #1304 Sureepond9585 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 16:10

    ส่วนตัวแล้ว...ไม่เห็นว่า ผู้แต่งจะแต่งเรื่องไม่ดีตรงไหน แต่งได้สนุกอ่านได้ตลอดๆ ส่วนคำแทนตัวอ่านแล้วก็ไม่รู้สึกว่าสะดุดอะไร คิดว่าเราอ่านเพื่อความบันเทิงอย่าเคร่งเครียดกันเลยนะคะ ช่วยกันให้กำลังใจผู้แต่งกันเยอะๆดีกว่าเนอะ จะได้มีเรื่องอ่านสนุกๆต่อไม่ขาดตอน เป็นกำลังใจผู้แต่งอยู่นะคะ ขอบคุณมากค่ะ
    #1,304
    0
  9. #1243 เจ้าหญิงมินอี (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 18:16

    อ่านรวดเดียว

    สนุกมากจ้า

    อัพบ่อยๆน้า
    #1,243
    0
  10. #1239 dokao (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 16:59
    สวดยอดปัยเยย
    #1,239
    0
  11. #1226 PPruedee (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 14:35
    พ่อตัวจริงนางเอก??
    #1,226
    0
  12. #1206 nongfahmaread (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 13:21

    รออยู่นะเจ้าคะ สนุกมากกกกแม่ !!!

    #1,206
    0
  13. #1205 เลดี้ คิตตี้ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 12:29
    สนุกมากจ้า
    #1,205
    0
  14. #1203 goldpaddy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 11:08
    Omg! สนุกมากแม่!!!’
    #1,203
    0
  15. #1202 Phimchayaa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 10:09

    รอจ้าาาา

    #1,202
    0
  16. #1201 Ipingpongzz (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 10:02
    รอค่าาา
    #1,201
    0
  17. #1199 mahyurah (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 09:22
    รอจ่ะ ขอบคุณค่ะไรท์ สนุกมาก
    #1,199
    0
  18. #1197 Jirapanonpitak (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 08:10
    ฆ่ามันฆ่ามัน
    #1,197
    0
  19. #1196 Thatsawan To Love (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 07:39
    อิแม่เอามันเลยค่ะ เฆี่ยนมัน ทำให้มันเจ็บปวด แบบที่มันจะทำกับน้องงงงงง
    #1,196
    0
  20. #1193 phattaraponn (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 03:49
    สนุกมากกกกกก เอาอีกๆ
    #1,193
    0
  21. #1187 Nannygt (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 01:06
    โว้วววววววววววว สนุกมากกกกกก
    #1,187
    0
  22. #1186 MooBiN FlYingpig (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 01:01
    ท่านแม่ไม่ต้องปล่อยฆ่าทิ้งหมดเหอะ
    #1,186
    0
  23. #1184 นกยูง-มายา (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 23:44

    ท่านแม่มาทำอะไรที่ตระกูลนี้เนี่ยยย

    #1,184
    0
  24. #1183 MeawMeaw31 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 23:00

    ขอบคุณค่ะ
    #1,183
    0
  25. #1182 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 22:57
    ท่านพ่อนางเอกคือใคร จะใช่คนลึกลับคนนั้นหรือแาวนะ
    #1,182
    0