ฮูหยินประมุขมาร

ตอนที่ 16 : บทที่ 015 l อำนาจที่แท้จริง ll

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,987
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,756 ครั้ง
    13 ม.ค. 63



15


 

                จูเยวี่ยหวาวิ่งหนีออกไปอย่างไร้เป้าหมาย นางคิดเพียงแต่จะหนี เสี่ยวเถาเป็นภูติพันธะสัญญา จึงไม่มีวันตายตราบใดที่ผู้ทำสัญญายังอยู่ แต่ในทางตรงกันข้ามชีวิตของนางถึงคราวตาย เจ้าแมวน้อยสุดแสนโมเอะก็จะสูญเสียจิตวิญญาณไปด้วย ซึ่งนางไม่โอเคเข้าใจไหม!


                โลกฝึกปราณเฮงซวย! อุตส่าห์ได้ดีมีพลังโกง กลับต้องมาหนีตายจากบอสใหญ่


                เพียงขุนเขาขวางกั้นแสนธารรินไหล นางจะหนีพ้นหรือไม่ สุดแล้วแต่ผลบุญจะนำส่งแล้วล่ะ


                ผ้าปิดบังใบหน้าร่วงหล่นสู่พื้น ร่างบอบบางอ่อนช้อยทรุดตัวกับไม้ใหญ่ แล้วใช้เถาวัลย์หนามกุหลาบเป็นเกาะคุ้มภัย สิ่งนี้เป็นพลังสมบัติประการแรก ใช้ได้วันละครั้งโดยไม่พึ่งพาพลังปราณ โชคยังดีเส้นปราณของจูเยวี่ยหวาเสียหาย จึงหลุดรอดจากการตรวจจับพลังปราณ


                เพียงชั่วครู่ สายลมเย็นเยียบปานสายลมกลางฤดูหนาวก็ดังเสียดสีป่าไม้ใบหญ้า ดอกกุหลาบแดงฉานยอดหนาม ถูกปราณกระบี่เหนือการควบคุมบดเป็นผุยผง โปรยดุจละอองหิมะเลือด หญิงสาวนั่งตัวสั่นทบทวนคำอวดอ้างที่นางใช้ตอกหน้าผู้อื่น สิ่งเหล่านั้นจะนับเป็นอะไรได้ นอกจากกลลวงของเด็กน้อย!


                บัดนี้ พลังอำนาจนี้ ถึงจะเรียกว่าอำนาจที่แท้จริง!


                สายลมหนักหน่วงอื้ออึงเสียงดังจนจิตวิญญาณสั่นไหว บางสิ่งในตัวนางกำลังเรียกร้องในนางลุกขึ้นเผชิญหน้า แต่แม้นนางมีความกล้า นางก็ไม่โง่เสนอหน้าหาความตาย!


                ฉับพลันนั้น เค้าเงาร่างหนึ่งปรากฏอยู่กลางลำธาร ดวงตากระจ่างใสของนางจับจ้องเจ้า ภัยพิบัติ ไม่วางตา เขาคือบุรุษผู้หนึ่ง เห็นเพียงเบื้องหลังก็รู้แล้วว่าหล่อเหลามาก...ไม่สิ น่ากลัวมาก!


                ภัยพิบัติผู้นั้นปลดชุดไหมผืนหนาลงทีละชั้น จนเหลือเพียงผ้าโปร่งสีดำผืนบาง บางอย่างยิ่ง บางจนเห็นรูปร่างกำยำล่ำสัน มือเรียวหนาแกะปมชั้นในสุดคลายได้ครึ่งหนึ่งก็ราวกับสัมผัสถึงสายตาจ้องมอง พริบตาเดียว เพียงอึกใจเดียว ร่างโปร่งในอาภรณ์ผืนเดียวนั้น ก็ปรากฏตัวหน้าหญิงสาว


                สวบ! ดาบกริบคมแทงทะลุผ่านข้างลำคอจูเยวี่ยหวา ดวงตาใสสะอาดถึงกับเบิกกว้างคิดเก็บภาพสุดท้ายนี้เอาไว้ นางขอจดจำภาพฆาตกรผู้นี้เอาไว้ สามชาติสามภพไม่ขอลืมเลือน!


                ดวงตากระจ่างใส ไล่สายตาช้อนมองตั้งแต่ล่างขึ้นบน ผ่านเอวหนากำยำราวสวรรค์ปั้นแต่งไปถึงใบหน้า ริมฝีปากของเขาเลอะโลหิตอยู่เล็กน้อย สันจมูกเรียวได้รูปเข้ากันดีกับดวงตาคมกริบ สีหน้าของเขาเย็นชานิ่งเฉยไม่ยี่หระต่อสิ่งใด เป็นบุคลิกแบบเดียวกับประธานบริษัทใหญ่ในนวนิยาย


                ที่สำคัญคือรูปลักษณ์เหนือชายใด บุรุษตรงหน้าคือบุรุษรูปงาม หล่อเหลายิ่งกว่าไอดอลบนเวที ที่นางเคยปลาบปลื้มทุกคน


                รูปหล่อเสียเปล่า กลับไม่รักหยกถนอมบุปผา


                “เจ้า...” น้ำเสียงเย็นชาเรียกสติหญิงสาว


                “จะฆ่าก็ตามสบาย ข้าคุณหนูมาเก็บสมุนไพรไม่รู้เรื่องราวใด หากคิดว่าทำแล้วสบายใจ ไม่ต้องระแวงภายหลังก็เชิญ เจ้าอยากได้ยินถ้อยคำเหล่านี้? เพ้ย! ฝันไปเถอะ เจ้าคนอำมหิต! มารดาผู้นี้จะจดจำใบหน้าเจ้าไว้ เกิดชาติหน้าจะเอาคืนให้สาสม!” จูเยวี่ยหวาพ่นด่าจนพอใจแล้วถอนหายใจโล่งอก


                เอาล่ะ...นางตายมาหนหนึ่งแล้ว ตายอีกครั้งจะเป็นไ...


                ไม่! นางไม่อยากตาย!


                สกิลโกงบุปผาเจ็ดสมบัติ เพิ่งเผยมาสองประการ แล้วอีกห้าสมบัติที่เหลือล่ะ? มารดาก็ดีพี่สาวก็ดี ไม่ง่ายที่นางจะมีความผูกพันกับคนในครอบครัว ต้องมาตายอเนจอนาถตอนนี้ มันน่าเศร้าเกินไป


                เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ สัมผัสเย็นเยียบของลำคอจูเยวี่ยหวาก็พลันหายไป ภัยพิบัติสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ร่างบอบบางอ่อนช้อยทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ตะโกนกึกก้องไม่เกรงฟ้าดิน “ข้ารอดตายแล้ว!


                โอ้! นางสมกับเป็นลูกรักฟ้าประทานโชคจากสวรรค์ นางยังไม่ตาย สวรรค์ได้ขับไล่ชายโฉดออกไปแล้ว เขาไปแล้ว ไม่หลงเหลือแม้แต่กลิ่นอาย


                ดวงตาใสกระจ่างเปล่งประกายระยับ แต่เมื่อเห็นกระบี่คมกริบข้างกายที่เกือบพรากชีวิต สีหน้าก็ซีดเซียว


                “เก็บของคนชั่วไว้ข้างตัว ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไร แต่ว่า...” กระบี่เล่มนี้คมมาก ด้ามจับแกะสลักประณีตฝังอัญมณีคล้ายทับทิมสีโลหิตเอาไว้ เป็นของดี ราคาย่อมไม่ต่ำ “ข้าจูเยวี่ยหวา คือลูกรักฟ้าประทานจากสวรรค์ แม้นรักษาของอันตรายไว้ข้างกาย สวรรค์ก็คุ้มครอง!


                “นายหญิง ท่านบ้าหรือเปล่า” เสี่ยวเถาโผล่ออกมาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง ดวงตาใสสะอาดคลอด้วยหยดน้ำตา รีบคว้าตัวภูติตัวน้อยกอดไว้แน่น


                “เด็กดีของข้า เจ้ายังไม่ตาย ฮือ”


                “ภูติผู้นี้สัมผัสได้ว่า เขาผ่านการต่อสู้มาอย่างหนักหน่วงบาดเจ็บไม่น้อย จึงปิดบังพลังซุกซ่อนตัวอยู่หลังโขดหิน โชคดีที่เขาไม่สนใจ!” เจ้าแมวน้อยกัดฟัน สีหน้าไม่เจ็บช้ำ “หากข้าเก่งกาจสามารถเหมือนในอดีต นายหญิงคงไม่ต้องกลัวขนาดนี้”


                “เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” นางเคยอยู่ตัวคนเดียวมายาวนาน แม้เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แต่เจ้าแมวน้อยมีความสำคัญต่อนางมากนัก “รีบกลับจวนเถอะ ป่านนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเตรียม อาภรณ์แสนงดงาม ไว้ให้เต็มเรือนแล้ว”


                “ฮึ่ม! ไม่รู้ท่านจะทนไปด้วยเหตุอันใด ภูติผู้นี้สามารถจัดการศัตรูทุกคนให้ท่านได้”


                “ข้าสนุกที่เห็นพวกเขาถูกลดทอนคุณค่าทีละเล็กทีละน้อย ต้องพบเจอสิ่งที่ควบคุมไม่ได้จนสูญเสียความสงบ อีกอย่างมัวแต่พึ่งพาเจ้า เมื่อใดข้าจะใช้งานได้ล่ะ รีบไปเถอะ! หากคนชั่วผู้นั้นกลับมา เราหนึ่งคนหนึ่งตนได้ตายของจริง!


--------------------------------------------------------------------

 

                เรือนหยกเมฆา ถูกฮูหยินรองสับเปลี่ยนข้าวของราคาถูก ให้กลายเป็นของล้ำค่าราคาสูง ฮูหญิงผู้เฒ่าโกรธจนลมจับแต่ก็ไม่อาจขัดขวางได้ เพราะบุตรของนางมอบหน้าที่คุมเรือนให้ภรรยาผู้นี้ไป นางจิ้งจอกเล่นชู้ไม่รู้ใช้มารยาใดล่อลวงจิ้งอู่โหว ยึดอำนาจคืนจากอนุว่านภายในหนึ่งวัน!


                เจียงอี้เหมยนั่งจิบชาอู่หลงกิริยามารยาทสูงศักดิ์ มองดูบ่าวไพร่สับเปลี่ยนข้าวของใช้จากสมบัติในคลัง


                ระยะนี้จูเยวี่ยหวามักจะหายหน้าไปจากจวน ไม่ยอมรักษาเส้นปราณเสียที เรื่องนี้ทำให้นางหนักใจมาก ดังนั้นเมื่อเห็นลูกสาวเดินหมุนสร้อยหยกล้ำค่าไปร้องเพลงไป ก็รีบลุกจากที่นั่งกล่าวเสียงขุ่น “เสี่ยวหวา เจ้าหายไปทั้งวันไม่รู้จักกลับจวน ไม่คิดว่าแม่และพี่สาวเจ้าจะเป็นห่วงเลยรึ”


                “ท่านแม่ ท่านก็รู้ว่าลูกช้ำรัก เพื่อที่จะตัดใจจากเฉินอ๋อง จำต้องหาสิ่งอื่นเป็นงานอดิเรก ท่านดูนี่สิ! สร้อยหยกแก้วมรกตฝังจิตบุปผา ข้าพนันชนะเจ้าโง่แซ่หลี่มาเทียวล่ะ”


                ฮูหยินรองถอนหายใจยาว ท่าทางตัดใจได้ของบุตรีคนเล็กก็ดีอยู่หรอก แต่การติดการพนันไม่ยอมฝึกฝนพลังปราณไม่ใช่เรื่องดี หากนางยังมีชีวิตก็แล้วไป เมื่อนางไม่อยู่ บุตรสาวจะถูกรังแกเอาได้ “เสี่ยวหวา แม่เห็นควรว่าเจ้าจำต้องรักษาเส้นปราณโดยไว เจ้าเป็นเด็กมีพรสวรรค์ ในเมื่อดวงตาหาได้มืดบอดแล้ว ก็ฝึกฝนให้ดีเถอะ หากเจ้าต้องการ แม่ฝากเจ้าเข้าสำนักหลานผิงได้”


                “เส้นปราณของข้าเป็นเยี่ยงไร ท่านรู้ดีที่สุด” น้ำเสียงนี้อ่อนนุ่มมากมีความซาบซึ้งอย่างเด่นชัด ดวงตาของจูเยวี่ยหวาพลันเปล่งประกายเรืองรอง แล้วกล่าวเสียงค่อย “ข้าได้พบกับโชคชะตาแล้ว หากว่าอีกครึ่งปี ข้ายังเป็นเพียงคนไร้ค่า ถึงตอนนั้นท่านจะสั่งให้ทำสิ่งใด ข้าจะไม่เกี่ยงเลย”


                “เสี่ยวหวา...” เจียงอี้เหมยน้ำตาคลอเบ้า นางเบือนใบหน้าหลบซบหยดน้ำตาทีละน้อย ในที่สุดบุตรสาวคนเล็กของนางก็คิดได้ บุตรีของเขาคนนั้นจะเป็นคนไร้ค่าได้อย่างไร! “แม่สับเปลี่ยนข้าวของเครื่องใช้ให้เจ้าแล้ว เตรียมตัวให้ดีเถอะ งานครบหกสิบปีฮูหยินผู้เฒ่าไม่แน่ว่าอาจต้องให้เจ้าแสดงฝีมือ เจ้ายังร่ายรำได้ดี ใช่หรือไม่?”


                จูเยวี่ยหวาเอียงคอดวงตาแข็งทื่อ “ร่ายรำ?”


                จริงสิ คุณหนูสามแม้ไม่เอาอ่าว อะไรก็ไม่ได้ความสักอย่าง แต่เพราะมีรูปโฉมงดงาม จึงหันไปฝึกปรือการร่ายรำจนคล่องแคล่วชำนาญ แม้นไม่เรียกว่าเป็นเอกแต่ก็พอจะโอ้อวดได้บ้าง


                “ท่านแม่วางใจ ไม่ว่าท่านย่าต้องการสิ่งใด ข้าจะตั้งใจทำตามความประสงค์ทุกประการ” เจียงอี้เหมยพยักหน้ารับในใจกังวลไม่น้อย


   เอาเถอะ! หากมีสิ่งใดผิดพลาด ค่อยให้ชิงเอ๋อร์แก้หน้าก็ยังไม่สาย!


   ร่างสะโอดสะองเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนเดินลับออกไป บ่าวไพร่ก็กระจายตัวกลับ ทิ้งให้คุณหนูสามอยู่เพียงลำพังในเรือนใหญ่โตเพียงผู้เดียว จูเยวี่ยหวาเอนหลังกับโต๊ะกุ้ยเฟย ดื่มชาเบญจมาศอย่างแช่มช้อยดวงตาแพรวพราว ร่ายรำธรรมดามันจะตื่นตาได้อย่างไร


   ผู้คนไม่ใช่ว่าเย้ยหยันที่ภูติหนามมีเพียงความงาม ใช้ต่อสู้ไม่ได้หรือ?


   นางจะทำให้เห็นเองว่า สิ่งใดถึงจะเรียกว่า ความงาม


 

                ***********************************************



TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.756K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,884 ความคิดเห็น

  1. #2725 IcesieChanuntipa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 21:39

    หมั่นเขี้ยวร้อนน อยากจะเอาแก้มน้องมาดูด เสี่ยวเถาน้อยย ฮรื้อออ
    #2,725
    0
  2. #2712 086399lon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 17:52
    หมั่นไส้เสี่ยวเถาอยากกัดหูนาง
    #2,712
    0
  3. #2426 1988yongsi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:16
    คนนี้พระเอกไหม
    #2,426
    0
  4. #2408 Tonfon_nn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:21

    ผมนี่.....อ้ายแท้นางเลย
    #2,408
    0
  5. #2205 ป๋าลบทิศ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:09
    เปลี่ยนจากคำว่าข้าคุณหนูหรือข้าองค์หญิงหรือข้า(ตามด้วยชื่อ)เปลี่ยนเป็นแค่ข้า , นาง ,(ชื่อตัวละคร)ได้ไหมครับมันดูเปลืองแล้วก็วกไปวนมาเพราะคำว่าข้าอ่านก็รู้แล้วว่าคือใคร
    #2,205
    0
  6. #2165 kyungsoosan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:10

    พีคสุด น้องเป็นลูกชู้จริงหรอ คือแม่ก็มาจากสำนักใหญ่ คือถ้ามีคนรักอยู่แล้วจะยอมแต่งกับแม่ทัพธรรมดาในแคว้นเล็กๆนี่ไปทำไมอะ มีจุดประสงค์อะไรรึเปล่า

    #2,165
    0
  7. #1953 baochompoo2525 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:12
    ตกลงคุณหนูสามเป็นลูกชู้จริงๆเหรอ... หรือว่าไง
    #1,953
    1
    • #1953-1 Aitzee(จากตอนที่ 16)
      8 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:09
      มีธาตุเอกลักษณ์เนอะธาตุพิเศษจะให้ธาตุเหมือนคนในครอบครัวได้ไง
      #1953-1
  8. #1153 masukusang (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 19:19
    ยังคงงกแม้ความตายเพิ่งถามหา5555
    ดาบดูแพงมีประกายต้องเก็บไว้
    #1,153
    0
  9. #919 4458656 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 13:41

    นิยายสนุกมากเลยค่ะ
    #919
    0
  10. #898 BigbanG (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 02:25
    เปิดโดเนทค่าาา สมทบทุนให้พระเอกค่าาา
    #898
    0
  11. #618 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 13:20
    พระเอกค่าตัวแพงมาก ต้องจ่ายเท่าใดนะเนี่ย
    #618
    0
  12. #506 Ma-i (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 02:01
    ทำไมไปไวนักล่ะ
    #506
    0
  13. #425 fleur_de_lis (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 14:27
    อยุ่ในความเป็นความตายยังห่วงเรื่องเงิน คงคาแรกเตอร์เดิมจริงๆ5555555
    #425
    0
  14. #400 NRAI (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 04:01

    อ้าว!!! ยังไงนะ?ตอนแรกพระเอกยังไม่รู้ตัว?แล้วที่เกราะแตกเพราะอะไร?หรือเพราะต่างชั้นเกินไป

    #400
    0
  15. #384 Mameaw555 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 00:32
    อ่านรวดเดียวมาถึงตรงนี้ อยากจะถามเรารอพระเอกมาถึง 15 ตอน แต่ออกมาแค่นี้!!
    #384
    0
  16. #364 Ma_meowww (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 21:19
    ติดตามมากกก พึ่งมาเจอ!! กี้ดดด นิยายเขียนดีๆ เรียบเรียงดีๆ แบบนี้ทำไมพึ่งมาเจอไม่รู้!! จะอ่านตลอดไป คนเขียนอย่าหยุดเขียนพอน้า 55555
    #364
    0
  17. #100 iiwsws (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 21:02

    สนุกค่ะ
    #100
    0
  18. #97 Porn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 07:30

    ชอบๆๆๆไรท์แต่งให้จบนะค่ะ พลีสสสสสส

    #97
    0
  19. #96 Pr_kodcool (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 00:48
    ดูทรงแล้วเรื่องนี้น่าจะยาวมาก ยังไงก็อยากให้แต่งให้จบด้วยเถอะนะคะ พลีสสส ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ หาอ่านไม่ค่อยมีด้วย ;-; ห้ามทิ้งน้าาา ติดตามๆสนุกมากๆๆๆๆ
    #96
    0
  20. #95 ปีกสีแดง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 22:42
    เรื่องนี้ไม่เอาพระเอกก็ได้นะ ถ้าจะมาแว๊บเดียว ค่าตัวแพงเหลือเกิ๊นนน
    #95
    0
  21. #94 Pang_happy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 22:35
    บทพระเอกช่างน้อยนิด นิดจริงๆ
    #94
    0
  22. #93 P'Ployz_plus+ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 22:14

    สงสัยพระเอกค่าตัวหมื่นล้านมาแว้บเดียวหาย5555
    #93
    0
  23. #92 khanthongtandee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 22:08
    รอคร๊าาาาา ตามอยู่นะคะ
    #92
    0
  24. #91 pat2514 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 22:04
    รอพระเอกมาหลายตอนมาก พอโผล่มาแค่มองตาแล้วหายไปเลย...ค่าตัวแพงมากเลยเหรอคะไรท???
    #91
    1
    • #91-1 -หนิงฮวา-(จากตอนที่ 16)
      13 มกราคม 2563 / 22:06

      จำเป็นจริงๆค่ะ
      #91-1
  25. #90 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 22:01
    รอค่ะๆ
    #90
    0