Fable land รักร้ายๆของยัยสโนว์ไวท์ตัวแสบ

ตอนที่ 1 : บทนำ+Chapter1 เฟเบิลแลนด์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ส.ค. 55

cinna mon

ถ้าหากสโนว์ไวท์ไม่ใช่เจ้าหญิง เธอเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา

เจ้าเล่ห์และร้ายกาจ ไม่ได้ดีเหมือนในเทพนิยายเลยสักนิด

 

แล้วเจ้าชายยังจะรักสโนว์ไวท์อยู่หรือเปล่า?’



 

บทนำ


ฉันให้นายสามล้าน! จัดการหล่อนซะ

ปลายปากกาตวัดเขียนจำนวนตัวเลขเจ็ดหลักบนกระดาษเช็ค ก่อนจะเลื่อนมันให้ขนานกับโต๊ะไม้สักราคาแพงจนหยุดอยู่ที่ฝั่งตรงข้าม เบื้องหน้าของผม

ฉันทำไม่ได้ ผมพูดพลางเลื่อนเช็คเงินสดกลับมาไว้ตรงหน้าเจ้าของตามเดิม

นี่เยอะแล้วนะ ไม่พออีกหรือไง

ผมเอนหลังพิงกับเก้าอี้หนังสีดำอย่างลำบากใจ แล้วเหลือบตามองหญิงสาวที่นั่งทำสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

ฉันรู้มาว่านายชอบฉันหญิงสาวตรงหน้าโพล่งออกมาเหมือนรู้ทัน

คำพูดของหญิงสาวหน้าตาน่ารักทำให้ผมใจเต้นแรงและหน้าแดงขึ้นด้วยความเขินอาย เพราะสิ่งที่เธอพูดมันคือเรื่องจริงที่ผมไม่สามารถปฏิเสธได้

ริมฝีปากเป็นกระจับได้รูปของคนตรงข้ามกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

นายชอบฉันจริงๆด้วย

ช่างฉันเถอะ ยังไงฉันก็ไม่มีวันทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นหรอก

ก็แค่ฆ่าคน ไม่เห็นมันจะเลวร้ายตรงไหน เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สะทกสะท้านอะไร อีกอย่างนะ นายชอบฉันไม่ใช่หรือไง นายไม่อยากเห็นฉันมีความสุขเหรอ

ผมพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด ไม่คิดไม่ฝันว่าผู้หญิงที่ดูไม่มีพิษมีภัยกับใครกำลังคิดจะฆ่าคน แล้วคนๆนั้นดันเป็นน้องสาว(คนละพ่อคนละแม่)ของเธออีกด้วย!

เพียงเพราะผู้ชายคนเดียวทำให้ผู้หญิงใสซื่อคนนี้ดูโหดเหี้ยมขึ้นมาทันที ผมไม่รู้ว่าเธอไปเอาความคิดร้ายกาจแบบนี้มาจากละครเรื่องอะไร แต่ที่รู้ๆ นี่เป็นวิธีสุดท้ายที่จะทำให้เธอได้ทุกอย่างเป็นของตัวเอง

ชีวิตเธอน่าสงสารมากครับ เธอกำพร้าพ่อกับแม่มาตั้งแต่เล็กๆ โชคดีที่มีหญิงสาวนักธุรกิจที่รวยเป็นอันดับต้นๆของไทยแลนด์เอาเธอมาเลี้ยงในฐานะลูกบุญธรรม ผู้หญิงคนนั้นตามใจเธอราวกับลูกแท้ๆ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีเวลาให้ก็ตาม

แต่โชคดีก็อยู่กับเธอได้ไม่นาน เมื่อหญิงสาวนักธุรกิจได้ให้กำเนิดเด็กสาวตัวเล็กๆ ความสุขของเธอเริ่มถูกบั่นทอนไปเรื่อยๆ คนใช้ในบ้านต่างพากันรักใคร่เอ็นดูลูกสาวคนเล็กคนนี้มากเป็นพิเศษ เพราะเธอเป็นเด็กที่น่ารัก อ่อนโยน และน่าทะนุถนอม และความคิดที่จะกำจัดน้องสาวนอกไส้ของตัวเองเริ่มต้นที่ผู้ชายคนหนึ่ง เขาเป็นผู้ชายที่หล่อ และเธอก็ชอบเขามากๆ แต่ก็ต้องผิดหวัง เพราะผู้ชายคนนั้นดันมาหลงรักน้องสาวของเธอเองซะงั้น!

ทั้งๆที่เธอเองก็เป็นคนที่หน้าตาดีเข้าขั้นมากถึงมากที่สุด แต่ผู้ชายคนนั้นกลับเลือกน้องสาวของเธอที่ไม่ได้มีเสน่ห์อะไรเลย คงเป็นความอิจฉาล่ะมั้งที่ผลักดันให้ผู้หญิงคนนี้เผยด้านที่ร้ายกาจแบบสุดๆออกมา

ไม่เป็นไร ถ้านายไม่ทำฉันก็จะไปจ้างคนอื่น

ผมอดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะปรายตามองอีกฝ่ายที่ทำเป็นก้มหน้าพูดกับถ้วยน้ำชาในมือ

แล้วนายก็ไม่ต้องโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีก เชิญไสหัวไปไกลๆเลย!”

คำพูดเด็ดขาดของผู้หญิงตรงหน้าทำเอาผมหน้าชาในทันที ผมชั่งใจอยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่า

ตกลง ฉันจะทำ

มันจำเป็นจริงๆ ขอโทษนะคาร่า

 








Chapter1 ♥ เฟเบิลแลนด์

 

เธอคือนางฟ้าของฉันนะมายเดียร์ ฉันจะรักเธอคนเดียว และฉันจะรักเธอตลอดไป ได้โปรด…”

อย่ามายุ่งกับฉันได้ป่ะ -_-;;”

ฉันพูดแทรกและพยายามสะบัดผู้ชายที่นั่งเกาะแข้งเกาะขาฉันออกไปด้วยความรู้สึกรำคาญใจ แค่คำพร่ำพรรณนาของเขาเมื่อกี้มันเกือบทำให้ฉันอ้วกพุ่ง ดีนะที่เย็นนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ไม่งั้นบนหัวของอีตานี่คงเละไม่มีชิ้นดีไปแล้วแหงๆ  

ขอร้องล่ะมายเดียร์ ฉันสัญญาว่าฉันจะรักเธอให้มากที่สุดเลย

โอ๊ย! น่ารำคาญจริงๆ บอกตามตรงเลยนะ เกิดมาฉันยังไม่เคยเจอผู้ชายช่างตื้ออย่างไอ้หมอนี่มาก่อนเลย เขาจะมีโอกาสมากกว่านี้ถ้าไปทำศัลยกรรมหน้าใหม่ทั้งหมด

โฮกกก ฉันรับใบหน้าของเขาไม่ไหวจริงๆนะ TOT

ปล่อยมือออกจากขาฉันเดี๋ยวนี้นะ ขยะแขยงจะบ้าตายอยู่แล้ว!”

ถ้าเธอคบฉัน ฉันจะไปศัลยกรรมทั้งหน้าเลยเอ้า!”

ไม่เอาโว้ย! ปล่อยมือออกจากขาฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะสั่งให้ลูกน้องของฉันจัดการนายให้ถึงที่สุดไปเลย!” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

เธอจะไปเอาลูกน้องที่ไหนมา แถวนี้ไม่มีใครเลยสักคน

ลูกน้องของฉันแฝงตัวอยู่ในกลุ่มนักเรียนนี่แหละ นายอยากลองมั้ยล่ะ เพียงแค่ฉันยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้พวกเขา ลูกปืนก็จะพุ่งมาที่หัวของนายอย่างรวดเร็วและตู้ม!!” ฉันส่งเสียงเอฟเฟ็คประกอบให้ดูโอเวอร์ ก่อนจะยกนิ้วขึ้นมาจิ้มหัวอีตานั่นอย่างไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด

หัวนายกระจุยแน่!”

อีตานั่นถึงกับหน้าซีดตัวสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำ และยอมปล่อยมือออกจากขาฉันโดยดี คนที่รู้จักฉันเขาจะรู้ว่าฉันเป็นคนที่พูดจริงทำจริง ฉันไม่แคร์อะไรหรอกนะจะบอกให้! -^- ฉันแสะยิ้มให้อีตานั่นอย่างชอบใจ ก่อนจะเดินสะบัดผมยาวสลวยของตัวเองออกมาจากที่ตรงนั้นให้เร็วที่สุด

จะบอกอะไรให้ แถวนั้นไม่มีลูกน้องของฉันหรอก

จริงๆมันควรจะมีอยู่หรอกนะ แต่วันนี้ฉันเป็นคนสั่งพวกเขาเองว่าไม่ให้ตามฉันมาเป็นอันขาดถ้าฉันไม่ได้ขอ เพราะว่าวันนี้ฉันมีนัดกับคุณเพื่อนของฉัน ฉันยังไม่อยากเป็นจุดสนใจของใคร นี่มันในเมืองนะยะ! คนออกจะเยอะแยะไป ไม่มีใครกล้ามทำอะไรฉันหรอก แล้วอีกอย่างการมีชายชุดดำทำหน้าเคร่งเครียดมาเฝ้าอยู่ตลอดเวลามันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด จนกินไม่ได้ขี้ไม่ออก =_=;;;

ครืน! ครืน!

ฉันเหงนมองขึ้นไปบนฟ้าก็พบว่ามีเมฆดำปกคลุมไปทั่ว อย่างนี้มันเป็นสัญญาณเตือนว่าฝนจะตกใช่มั้ย ให้ตายเถอะ! ฉันว่าอีกไม่นานเม็ดฝนก็จะเทลงมาใส่หัวฉันอย่างแน่นอน แล้วนัดของฉันล่ะ ฉันนัดพี่เรย์ไว้น้าาา TOT อย่าพึ่งตกเลยจ้าฝนจ๋า รอให้ฉันถึงที่หมายก่อนแล้วค่อย….

แหมะ!

แงงงงง ไอ้ฝนบ้า! ฉันบอกว่าอย่าพึ่งตกๆ ทำไมไม่ฟังกันบ้างเลยนะ TOT ฉันวิ่งลุยฝนไปโดยไม่คิดชีวิต เพราะกลัวว่าฝนจะตกหนักไปมากกว่านี้

หมับ!

แต่ยังไม่ทันที่จะวิ่งไปไหนได้ไกล มือหนาๆของใครบางคนก็กระชากแขนฉันไว้จากด้านหลัง ฉันหันไปมองหน้าเขา พอดีกับที่มีผ้าผืนเล็กๆปะทะเข้ามาที่ใบหน้าของฉันพอดี 

อะไอ้บ้าที่ฉันจ้างให้ไปฆ่ายัยคาร่านี่นา มันทำอะไรฉันเนี่ย ฉันหายใจไม่ออกนะ ใครก็ได้ช่วยด้วย!

ขอโทษจริงๆนะมายเดียร์ แต่ฉันไม่ยอมให้เธอทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นอีกแล้ว

นี่เป็นเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลง

ยะแย่แล้ว !

 

หัวอันหนักอึ้งของฉันกำลังมึนงงไปหมด การลืมตาตื่นขึ้นมาก็แสนจะยากลำบาก เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองมานอนอยู่ที่ไหนสักแห่งที่รายล้อมด้วยสีเขียวขจีของใบไม้ อาช่างสดชื่นอะไรอย่างนี้นะ >O<

หือ =[]=

กรี๊ดดดดด!! นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมีสูดกลิ่นอายธรรมชาตินะ ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย รอบตัวฉันทำไมมีแต่ต้นไม้ไปหมด มองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้ ต้นไม้! แล้วก็ต้นไม้!!

มันเกิดอะไรขึ้นกับช้านนนน TOT

ลองทบทวนดูซิฉันวิ่งหนีอีตาหน้าปลาจวดที่มาจีบฉัน แล้วฝนก็ตก ฉันเลยวิ่งลุยฝนไปเพราะกลัวไม่ทันงานปาร์ตี้ของคุณเพื่อน แล้วฉันก็โดนอีตามือสังหารที่ฉันจ้างให้ไปฆ่าน้องสาวนอกไส้ของฉันจับแขนไว้ แล้วเอาผ้าอะไรไม่รู้มาปิดจมูกฉัน และทุกอย่างก็ดับวูบไป

สรุปก็คือฉันโดนวางยาสลบโดยไอ้บ้าที่ฉันจ้างไปฆ่ายัยคาร่า!!

หน็อย! ฉันจ้างให้เขาไปฆ่าน้องสาวฉันนะ ไม่ใช่ให้มาปล่อยฉันคืนสู่ป่าแบบนี้! โลกนี้ช่างโหดร้าย โหดร้ายเหลือเกิน T^T

ฉันลุกขึ้นยืนและวิ่งไปวิ่งมาเพื่อที่จะหาทางออกจากป่า นี่ฉันเสียสติไปแล้วหรือไงกันเนี่ย ฮือๆๆ ฉันอยากกลับบ้าน ฉันคิดถึงเพื่อน คิดถึงลูกน้องของตัวเอง คิดถึงสายตาเคร่งเครียดของพวกเขา

  โอ๊ะ! จริงสินะ โทรศัพท์นี่นา ป่านี้คงไม่ไกลจากตัวเมืองสักเท่าไหร่หรอก มันต้องมีสัญญาณสินะ >_<

พอคิดได้ดังนั้น ฉันก็รีบมือเข้าไปในกระเป๋ากระโปรงนักเรียนของตัวเองเพื่อที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมา แต่โชคร้ายที่ในกระเป๋ากระโปรงกลับมีแต่ความว่างเปล่า ไร้วี่แววของวัตถุทรงสี่เหลี่ยมที่เรียกว่าโทรศัพท์

มันหายไปแล้ว!!

โอย~ มายเดียร์จะเป็นลม ไม่คิดไม่ฝันว่าวันนี้จะมาถึงวันที่ฉันโคตรโชคร้ายเลย กรี๊ดดดดด!!!

ฉันใช้เวลาสงบสติอารมณ์ของตัวเองอยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจหักกิ่งไม้จากต้นไม้ใกล้ๆมาเสี่ยงดวงในการเดินทาง ฉันเดินตามทางที่ไม้ชี้มาเรื่อยๆจนเวลาล่วงเลยมาหลายชั่วโมง ตะวันเริ่มลับขอบฟ้าแล้ว แต่ฉันก็ยังคงเดินวนไปวนมาอยู่ที่เดิม!

ไม่ไหวแล้วนะ! นี่ฉันต้องมาอดตายกลายเป็นผีเฝ้าป่าอยู่ที่นี่จริงๆน่ะเหรอ ไม่มีใครคิดจะขี่เฮริคอปเตอร์มาช่วยฉันเลยหรือไง ไร้น้ำใจที่สุด! ถ้าฉันกลับบ้านไปเมื่อไหร่ ฉันจะไล่ไอ้พวกบ้านั่นออกไปให้หมดเลย คอยดูสิ!

เอาล่ะๆ ฉันจะเดินหาทางออกอีกครั้ง ถ้าครั้งนี้ยังหาทางออกไม่ได้ พรุ่งนี้ค่อยว่าใหม่ก็แล้วกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็ดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน และทำใจกล้าเดินเข้าไปในป่าโดยไม่หวังพึ่งไม้บ้าๆนั่นที่หลงผิดคิดว่ามันเป็นไม้วิเศษ สามารถนำทางได้ -_- ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ บรรยากาศมันก็เริ่มวังเวงขึ้นเรื่อยๆ นี่มันโลกมนุษย์จริงๆเหรอนี่ ทำไมมีสถานที่น่าเกลียดน่ากลัวแบบนี้อยู่บนโลกที่แสนจะสดใสได้นะ แล้วไอ้ป่าบ้านี่ก็อีก เงียบจนฉันได้ยินเสียงระบบอวัยวะภายในของตัวเองกำลังทำงาน

ทำไมมันช่างหน้ากลัวอย่างนี้ แม้แต่หมายังไม่กล้าเดินเข้ามาเลยอ่ะ T^T

สิ่งที่ทำให้ฉันหยุดฝีเท้าของตัวเองและชะงักสายตาไปมองก็คือบ้านคน ไม่สิ! นี่ไม่ใช่บ้านคน นี่มันกระท่อมหมาชัดๆ  ไม่รู้ว่าข้างในจะมีซากหมาตายนอนอืดอยู่รึเปล่านะ =_= เท่าที่ดูจากสภาพแล้ว ฉันว่ากระท่อมหมาหลังนี้คงจะสร้างมาตั้งแต่พุทธศักราชที่หนึ่ง แล้วยังไม่ได้ผ่านการบูรณะมาแหงๆ ดูสิ! ไม้ผุจนไม่น่าเชื่อว่ามันยังเสล่อตั้งโด่เด่เป็นกระท่อมหมาได้อยู่ แต่ฉันว่ามันคงจะพังลงมาในเร็วๆนี้ล่ะ ท่าทางปลวกคงจะแทะหมดแล้วมั้งเนี่ย

ฉันเดินเข้าไปดูกระต๊อบหลังนั้นแบบใกล้ๆ ห่างจากกระต๊อบนี้ไปอีกหน่อยมีบ้านชั้นเดียวทรงเล็กๆน่ารักตั้งอยู่

หินเล็กหินน้อยถูกเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเป็นทางเดินทอดยาวไปยังหน้าบ้าน ระหว่างทางเข้าบ้านจะได้กลิ่นดอกไม้ที่อยู่ข้างทางตลอดเวลา บรรยากาศช่างแตกต่างกับกระท่อมหมาหลังนั้นอย่างสิ้นเชิง -_-

โครกครากกก!

โปรดอย่าถามว่านี่คือเสียงอะไร เพราะฉันกำลังจะบอกอยู่นี่แหละ -^- ท้องของฉันร้องประท้วงขึ้นเสียงดังลั่นเพราะไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า ฉันยกมือขึ้นลูบท้องของตัวเอง ก่อนจะถือวิสาสะเข้าเปิดประตูเข้าไปในบ้านอย่างหน้าด้านเพื่อจะหาอะไรกินรองท้องก่อน  โซฟาตัวเล็กสำหรับนั่งสองคนตั้งอยู่ภายในห้องโถงกลางบ้าน ที่นี่ดูเหมือนว่าจะไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าแฮะ แต่ช่างมันเถอะ

ฟืดดดด~ -..-

ฉันสูดกลิ่นหอมของอาหารหลากหลายชนิดเข้าไปเต็มปอด ขาทั้งสองข้างก้าวตามกลิ่นไปเรื่อยๆเหมือนน้องหมาที่กำลังหาอาหารด้วยความหิวโหย บนโต๊ะในห้องครัวเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด ฉันจัดการเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้และสวาปามอาหารบนโต๊ะจนแทบจะเลียจาน

ก็คนมันหิวนี่นา เดินทางมาตั้งไกล เหนื่อยก็เหนื่อย -_-;;;

ฉันใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีจัดการกับอาหารและเครื่องดื่มบนโต๊ะ อาพอกินเสร็จมันก็เริ่มง่วงซะแล้วสิ =_=

ไหนๆก็ไร้มารยาทเดินโท่งๆเข้ามาในบ้านของคนอื่นเขาขนาดนี้แล้ว แถมยังกินอาหารของเขาซะหมดเกลี้ยงแบบนี้อีก จะขอหน้าด้านนอนหลับสักงีบสองงีบคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

เนอะ >_<

ว่าแล้วฉันก็เดินตรงไปที่ห้องนอนภายในบ้านหลังเล็กหลังนี้ ทันทีที่เข้ามาถึงในห้อง ฉันก็กระโจนขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างรวดเร็วด้วยความเหนื่อยล้า พอได้นอนบนเตียงนิ่มๆแบบนี้แล้วรู้สึกสบายจังเลย

-_- zzZ

 

ซ่า!!

กรี๊ดดดดด!!”

ฉันกรีดร้องและเด้งตัวลุกขึ้นมาทันทีเพราะความหนาวเย็น ใครบังอาจเอาน้ำเย็นขนาดนี้มาสาดใส่ฉันกันหา! แม่จะสั่งฆ่าให้หมดเลย ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นคะ

เห O_o

“-_-”

กรี๊ดดดดด!!”

ฉันถอยหลังไปอย่างรวดเร็วเมื่อภาพที่เห็นเป็นภาพของผู้ชายที่เปลือยท่อนบน แถมฉันยังเกือบจะจูจุ๊บที่ปากของเขาอีกต่างหาก ฮือๆ นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย แล้วหมอนี่เป็นใครก๊านนน TOT

มายเดียร์อยากกลับบ้านค่า~ TOT

นายเป็นใคร!” ฉันยกมือขึ้นชี้หน้าผู้ชายประหลาดหน้าหล่อคนนั้น

เขายกไหล่ให้ฉันแบบกวนๆ ก่อนจะตอบฉันกลับด้วยประโยคคำถาม

แล้วเธอเป็นใคร มานอนในห้องของฉันได้ยังไง

นายตอบฉันมาก่อนสิ

เธอก่อน

นายก่อนเถอะ -_-”

เธอก่อนสิ ^_^”

โอเค! ฉันชื่อมายเดียร์ ฉันไม่รู้ว่าฉันหลงทางมาที่ไหน ฉันโดนผู้ชายใจร้ายเอามาปล่อยไว้ในป่า พอเดินเข้ามาเรื่อยๆก็มาเจอกับกระท่อมหมา และ…” ฉันชะงักทันทีเมื่อเห็นสายตาไม่พอใจของผู้ชายตรงหน้าเมื่อได้ยินฉันวิจารณ์กระท่อมของเขา

 “ทำไมต้องมองแบบนั้นด้วย ฉันพูดผิดตรงไหน!”ฉันกระแทกเสียงใส่เขาอย่างไม่พอใจ

ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยนี่นา เอาเถอะๆ พูดต่อไป

และด้วยความหิว ฉันเลยถือวิสาสะเดินเข้ามาในบ้านเพื่อหาอะไรกิน และแวะนอนหลับพักเอาแรงนิดหน่อย แต่บังเอิ๊ญบังเอิญว่านายมาเจอเข้าซะก่อน

ผู้หญิงไร้มารยาท

“-O-;;”

ที่บ้านไม่สั่งสอนหรือไงว่าก่อนเข้าบ้านใครต้องขออนุญาตก่อน เธอรู้มั้ยว่าเธอสวาปามอาหารเย็นของฉันจนหมดเกลี้ยงไม่เหลืออะไรเลย แถมยังทำให้เตียงของฉันเปียกน้ำอีกต่างหาก

กรี๊ดดดด!!”

อย่ามาแหกปากในบ้านของฉันนะ -_-”

นาย! นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกันหา! ก็นายไม่อยู่บ้าน แล้วบ้านมันก็ไม่ได้ล็อกไว้ มันผิดหรือไงที่ฉันจะเข้ามาหาอะไรกินในนี้ด้วยความหิวโหย แล้วไอ้เรื่องที่เตียงของนายมันเปียกน้ำเนี่ย มันเป็นเพราะนายไม่ใช่หรือไง มีปากทำไมไม่เรียกเล่า เอาน้ำมาราดทำมะเขืออะไรฮะ! เอาน้ำมาราดให้มันเปียกเองแล้วยังมาโทษคนอื่นอีก ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!”

แฮกๆ เหนื่อยค่ะ -O-;;; บอกตามตรงว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครกล้าพูดแบบนี้กับฉันเลยสักคน ถ้าฉันไม่เดือดร้อนจริงๆ ฉันไม่มีทางเข้ามาในบ้านหลังนี้หรอก หึ! มาก็ดีแล้ว ฉันจะได้ถามทางออกจากที่นี่ แล้วไปให้พ้นๆซะ

ตานายแนะนำตัวแล้ว เชิญ!”

ฉันชื่อลูเฟอร์ ที่ย่อมาจากลูซิเฟอร์น่ะ ฉันเป็นคนของเมืองนอฟเวิลแลนด์แห่งนี้ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เชิญไสหัวออกจากบ้านฉันไปให้ไวเลย

ก็บอกฉันมาสิยะว่าทางออกจากที่นี่มันอยู่ที่ไหน

ประตู

หมายถึงออกจากเมืองบ้าๆนี่ต่างหาก -_-”

เธอจะออกไปทำไม

ฉันจะกลับบ้าน!”

บ้านเธอไม่ได้อยู่ในเมืองนี้เหรอลูเฟอร์พูดพร้อมกับโยนผ้าเช็ดตัวมาให้ฉัน

ฉันรับผ้าเช็ดตัวของเขามาคลุมตัวที่เปียกน้ำจากการโดนเขาสาดเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ถึงแม้ว่าน้ำมันจะเย็นยะเยือกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ แต่มันก็ไม่ทำให้ฉันฉลาดขึ้นเลยสักนิด เมืองบ้านั่นมันมีอยู่ในไทยแลนด์ด้วยเรอะ ทำไมคนสวยไม่เคยได้ยิน -_-

เมือง? ไอ้เมืองชื่อประหลาดนี่อ่ะเหรอ มันอยู่ส่วนไหนของประเทศไทยกันนะ

ฉันว่าเธอหลงมิติมาแล้วล่ะ

หะหา!

หมายความว่าไง

โลกที่เธออยู่คงจะเป็นโลกคู่ขนานที่ไหนสักแห่ง แต่แปลกจังพระราชินีปิดทางเข้าออกที่นี่ไว้หมดแล้วนี่นา แต่เธอดันเสล่อเข้ามาในนี้ได้ เจ๋งว่ะ!”

เสล่อ? -O-;;

หยาบคาย! คนที่นี่เขาสอนให้พูดจาแบบนี้กับผู้หญิงหรือไง

คนที่นี่เขาคิดยังไงก็พูดออกมาอย่างนั้นแหละ

ช่างเรื่องของนายก่อนเถอะน่า!” ฉันพูดอย่างหัวเสีย ไอ้เรื่องข้ามมิติที่นายว่าเนี่ย มันมีจริงๆเหรอ

นี่ฉันงงจริงๆนะ ฉันเคยอ่านแค่ในนิยายเท่านั้นแหละไอ้เรื่องมิติอะไรพวกนี้ ฉันไม่คิดว่ามันมีอยู่ในโลกจริงๆด้วยซ้ำ แต่ถ้าเรื่องนี้เป็นจริงล่ะ ฉันจะทำยังไงดี แล้วฉันจะกลับบ้านยังไง TOT

ขอให้มันเป็นเพียงความฝันด้วยเถอะ! 

มันมีจริงๆคนสวย โลกของเธอมีเวทมนตร์เหมือนที่นี่หรือเปล่าล่ะ

ฉันไม่เชื่อ มันเป็นแค่ความฝัน ฉันเหวี่ยงผ้าเช็ดตัวใส่หน้าของลูเฟอร์อย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะกระโจมลงจากเตียงแล้ววิ่งออกจากบ้านหลังนี้ไปอย่างรวดเร็ว

มันไม่ใช่ความจริงอย่างแน่นอน ฉันว่าอีตาลูเฟอร์นั่นต้องอำฉันแน่นอน มันจะไปมีจริงได้ยังไงไอ้โลกเวทมนตร์แบบนั้น มีก็แต่ในการ์ตูนเท่านั้นแหละ อย่ามาหลอกฉันให้ยากเลย -^-

ปัง!

ฉันเหวี่ยงประตูบ้านให้ปิดดังปังด้วยมือน้อยๆของตัวเอง แล้วแลบลิ้นใส่ประตูอย่างคนบ้า

มันน่าโมโหนัก เห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง คิดว่าพูดอะไรฉันก็เชื่อไปหมดเลยงั้นสิ เหอะ! ตลกละ ฉันไม่มีทางเชื่อเรื่องแบบนี้หรอก หึ! ถ้าไม่บอกทางกลับให้ฉัน ฉันหาทางกลับเองก็ได้ ฉันไม่ง้อหรอกย่ะ! ทำไมเขาต้องโกหกเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้แบบนั้นด้วยนะ โง่หรือเปล่า

…!!

แย้กกก! มันมีเวทมนตร์จริงเว้ยเฮ้ย O[]O!

หลังจากที่ปิดประตูแล้วหันหน้ากลับมาเพื่อที่จะเดินออกจากบ้านหลังนี้ไป แต่สิ่งที่ทำให้ฉันแทบช็อคน้ำลายฟูมปากตายก็เกิดขึ้น บนท้องฟ้ามีผืนผ้าทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสลอยไปลอยมาโดยมีคนนั่งอยู่บนนั้น ไม้กวาดหน้าบ้านที่ก่อนหน้านี้ฉันเห็นมันนอนนิ่งอยู่ที่พื้น มันกลับลุกขึ้นมากวาดพื้นเองโดยไม่มีคนถือ ซ้ำร้ายไปกว่านั้น ฉันเห็นนกกระจอกสองตัวกำลังคุยกันด้วยภาษามนุษย์ด้วยแหละ TOT นี่มันอะไรกันเนี่ย!

ฉันบอกแล้วว่ามันมีจริงๆ

มะมะไม่ไม่จริงอ่ะ

มันมีจริงครับ ^^”

มันมีจริงๆน่ะเหรอ แผ่นดินที่ฉันเหยียบอยู่ตอนนี้มันมีเวทมนตร์จริงๆใช่มั้ย!

โอยเป็นลมดีกว่า 










นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #6 thetwinkle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2555 / 21:07
    เมืองแม่มด!!
    หนุกค่าอ่านไปขำไป5555555555
    อัพไวๆน้า
    #6
    0
  2. #1 Green Doraemon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 01:22
    5555555
    น่ารักดีค่ะ ชอบนินิสัยนางเอกด้วย เหวี่ยงดี
    ติดตามๆ >_<

    ส่วนนี่เป็นแบนเนอร์ของเรานะเออ
    ติดให้เรียบร้อยแล้วจ้า~
    #1
    0