[ Fic BTS ] Soul The Series (Kookjin, Yoonjin, Vmon)

ตอนที่ 7 : STS : Taehyung

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 624
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    28 ก.พ. 60



Soul The Series : Taehyung




ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินขากระเผลกท่ามกลางความมืดมิดโดยมีแสงไฟริบหรี่จากตะเกียงส่องให้เห็นหนทางที่ทอดยาวไกลไม่สิ้นสุด...ทางเดินที่มีแต่มือสีขาวซีดทั้งหลายคอยพยายามคว้าชายหนุ่มคนนั้น หากเดินเซไปทางใดทางใดทางหนึ่งคงถูกกระชากตัวจมหายไปกับเหล่ามือพวกนั้นเป็นแน่แท้


แสงจากดวงไฟสะท้อนกับนัยน์ตาสีอำพันและแววตาที่หวาดระแวง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเน้นเข้าหากัน ยิ่งเดินไปไกลเท่าไหร่ไหล่กว้างก็ยิ่งห่อลง ขาทั้งสองข้างอ่อนล้าจนแทบล้มทั้งยืน...หลายครั้งที่เขาหยุดชะงักแต่ก็ยังดันทุรังจะเดินต่อไป


จนกระทั่งมือใหญ่ที่ดูผิวเผินเหมือนกิ่งไม้แห้งดูน่าเกลียดน่ากลัว...มือของปีศาจจะคว้าคอระหงของชายหนุ่มฉุดหายไปจากทางเดินในชั่วพริบตาจนแม้จะกรีดร้องก็สายเกินไปเสียแล้ว ตะเกียงตกอยู่บนพื้นโดยที่แสงไฟวูบดับไปแล้วและสรรพสิ่งก็จมหายไปกับความมืดมิด


………..


ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเหมือนมีคนกระชากตัวผมออกจากหลุมบางอย่าง ใจผมเต้นระรัวเหมือนจังหวะกลองไม่ใช่เพราะความตื่นเต้นดีใจแต่เป็นเพราะความตื่นตระหนกเสียมากกว่า มือของผมทั้งสองข้างเย็นชื้นเพราะเหงื่อซึ่งความเย็นของเครื่องปรับอากาศบนรถไฟไม่ได้ช่วยทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่ ข้างนอกหน้าต่างของผมมีแต่ความมืด...เข็มนาฬิกาของผมชี้ไปที่เลขสิบสองพอดี และภายในรถไฟก็มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบเบาๆเท่านั้น


“ไอ้ม๋าแท เอ็งฝันร้ายอีกแล้วเหรอ” คนที่นั่งข้างๆผมเอื้อมมือเล็กๆเหมือนมือเด็กแล้วกุมมือผมเอาไว้แล้วพูดกับผมด้วยสำเนียงซาทูรีฉบับเด็กปูซานแท้ๆ ผมได้แต่พยักหน้ารับปาร์ค จีมินเพื่อนสนิทของผม


“แม่น ข่อยฝันจั่งซี่มาแรมปี ฝันเดิมๆบ่อยกะเดี้ย”


ผมเคยเล่าให้จีมินฟังเกี่ยวกับความฝันที่ผมเห็นให้ฟัง ฝันเกี่ยวกับผู้ชายที่มีใบหน้าก้ำกึ่งระหว่างความเป็นชายและหญิงเดินอยู่ในความมืดพร้อมกับตะเกียงก่อนจะถูกมือของปีศาจกระชากตัวไป จีมินเป็นคนเดียวที่เชื่อผมว่าความฝันของผมคือลางสังหรณ์…ซึ่งแม่นยำจนตัวผมเองยังกลัว


มันคือฝันร้ายสำหรับผมเพราะคนที่อยู่ในภาพนิมิตของผมมักจะมีอันเป็นไปเสมอ


ยายกับแม่ของผมเป็นคนทรงในศาลเจ้าเล็กๆแห่งหนึ่งในย่านตลาดเก่าในจังหวัดแดกู อันที่จริงตระกูลของผมก็เป็นทำหน้าที่เป็นคนทรงเจ้ามาตั้งแต่สมัยโชซอนเพื่อช่วยเหลือเหล่าดวงวิญญาณที่ต้องการไปสู่สุขติ คนในตระกูลจะสืบทอดพลังอำนาจจากรุ่นสู่รุ่นรวมทั้งผมด้วย…


ไม่เห็นจะอยากได้เลย พลังอะไรเนี่ย


“แล้วเอ็งรู้เหรอว่าคนในฝันอยู่ที่ไหน”


“ถ้าข่อยบ่ฮู้สินั่งรถออกมาจั๋งซี่บ่หล่าบักหำน้อยเอ๊ย”


“ข้าไม่ใช่บักหำน้อยแล้วนะ เดี๋ยวเอ็งโดนหลังมือ” จีมินง้างมือป้อมๆเล็กๆเท่ามือเด็กขู่ผมทำหน้าหน้าที่คิดว่าจะข่มผมให้หงอ...หึ มีแค่เด็กอนุบาลเท่านั้นแหละที่จะกลัวมัน จีมินชอบคิดว่าตัวเองเป็นคนดุครับ ชอบฟิตกล้ามออกกำลังกาย ถึงแขนจะเป็นกล้ามปูก็จริงแต่ก็แค่ปูลมล่ะวะ...ยีหัวมันซักทีดีกว่า


“เฮ้ย! อย่าเล่นหัวข้าดิวะไอ้ม๋า ย่าห์!” และสงครามเด็กๆก็เริ่มขึ้นที่ผ่านไปซักพักก็ต้องยุติลงเพราะโดนพี่สาวเบาะข้างๆมองแรงมาเป็นระยะยิ่งโดยเฉพาะตอนที่ผมสองคนแหกปากลั่น ผมสองคนนั่งพิงพนักแล้วความเงียบก็โรยตัวลงมาอีกครั้ง ผมลอบมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีแค่ความมืดมิด


“เจ้าฮุ้บ่.. บักชายในฝันคืออ้ายแท้ๆของข่อย อิแม่คอยให้คนตามเบิ่งตลอด...มีรูปตั้งหลายใบข่อยจอบเบิ่งมื้อซืน แม่ใหญ่สิให้เผาทิ้งแต่อิแม่บ่ยอม” ผมเพิ่งรู้ความจริงเข้าอย่างนึงครับก่อนที่ผมจะจัดกระเป๋าขึ้นรถไฟมา… แม่แต่งงานกับพ่อของผมแล้วก็มีพี่ชายแต่พออยู่กินด้วยกันไปหลายๆปีพ่อกับแม่ก็เลิกกัน พ่อของผมเอาพี่ชายของผมไปเลี้ยงส่วนแม่ของผมย้ายกลับมาอยู่ที่แดกูกับยายโดยที่ไม่รู้ว่ากำลังท้องผมอยู่ตอนนั้น ผมไม่เคยเห็นหน้าพี่ชายหรือพ่อของตัวเองหรอกครับแต่จากผมรู้มา...ยายดูจะไม่ชอบขี้หน้าพ่อของผมซะเท่าไหร่


“เอ็งมีพี่ชายด้วยเหรอ ประหลาดดีแท้...นี่คือเหตุผลที่เจ้าจะไปโซลงั้นสินะ..เตือนเกี่ยวกับไอ้ฝันนั้นน่ะ”


“แม่นแล้ว”


“ข้ากลัวเอ็งจะไปเสียเที่ยวว่ะ เอ็งจำลุงดงอุคที่ขายปลาอยู่ในตลาดเก่าได้มั้ยล่ะ เอ็งเตือนนักเตือนหนาแต่ลุงก็หาว่าเอ็งเป็นบ้าแถมยังด่าไฟแลบ...ข้าไม่อยากให้เอ็งเสียใจว่ะ”


ทำไมผมจะจำลุงดงอุคไม่ได้ล่ะ วันนั้นนอกจากลุงจะไม่เชื่อผมแล้วผมยังโดนด่าว่าเป็นเด็กเลี้ยงแกะแถมยังว่าแม่กับยายของผมว่าเล่นละครหลอกชาวบ้านไปวันๆและก็ขุดคุ้ยเรื่องของแม่ในอดีตมาแขวะกลางตลาดจนผมอายแทบแทรกแผ่นดินหนี แล้วหลังจากนั้นแค่ไม่กี่วันลุงเขาก็โดนรถชนตายหน้าแผงขายปลาของเขาเอง… แต่เอาตามตรงลุงดงอุคก็ไม่ใช่รายแรกหรอกที่ด่าว่าผมหรือคนในครอบครัวแรงๆแบบนี้ ขึ้นชื่อว่าเป็นคนทรงเจ้า ใครๆก็หาว่าเราเป็นหากินกับความงมงายของคนอื่นยิ่งในยุคที่เทคโนโลยีก้าวหน้าแบบนี้ จะต่อปากต่อคำเถียงก็เสียเวลาซะเปล่าๆ


ถึงจะไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนแต่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายแท้ๆ ผมกลับรู้สึกผูกพันกับคนๆนั้นอย่างบอกไม่ถูก ผมไม่อยากให้พี่ชายของผมเป็นอะไรไปตามที่ภาพนิมิตบอกผมเพราะใครที่ปรากฏอยู่ในฝันของผมมักจะจบชีวิตแบบผิดธรรมชาติ แต่จะให้นิ่งดูดายก็ใจร้ายใจดำเกินไปผมทำแบบนั้นไม่ลงจริงๆ


ผมเชื่อว่าการไปเมืองหลวงครั้งนี้ผมจะไม่ไปเสียเที่ยว


________________



ตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาผมไม่เคยเดินทางออกนอกเมืองเลยซักครั้ง การมาเหยียบเมืองหลวงครั้งแรกจึงเป็นอะไรที่เปิดหูเปิดตาผมมาก แม้จะเหนื่อยล้าจากการเดินทางอยู่บ้างแต่ผมกับจีมินก็ตื่นเต้นกับการผจญภัยครั้งนี้


ตึกรามบ้านช่องในโซลแตกต่างจากแดกูอย่างเห็นได้ชัดทั้งเรื่องดีไซน์และความทันสมัยแต่ก็ยังผสมผสานกับสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของเกาหลีได้อย่างไร้ที่ติ


“สวยเหมือนในรูปเลยว่ะ” จีมินอุทานก่อนที่เราสองคนจะเดินไปเรื่อยๆจนเมื่อยถึงหาที่นั่งพัก แค่เดินก็เห็นปราสาทเห็นอนุสาวรีย์แล้วก็หอคอยนัมซานที่อยู่ห่างออกไป ถ้าจะให้เดินรอบเมืองหลวงวันเดียวก็คงเดินไม่ทั่ว ตอนนี้พวกผมควรหาห้องแล้วนอนพักผ่อนซึ่งปัญหาของผมก็เริ่มต้นตอนนี้นี่แหละ


ผมตัดสินใจมาโซลแบบปุบปับโดยชวนจีมินมาด้วยแต่ไม่ได้วางแผนเรื่องที่พักไว้เลยแม้แต่น้อย กะว่าจะมาตายเอาดาบหน้า พอจะเปิดมือถือตัวเองดูแบตโทรศัพท์ก็ดันหมดซะก่อน ส่วนจีมินน่ะเหรอ...พ่อแม่ของจีมินไม่สนับสนุนให้ลูกๆมีโทรศัพท์เป็นของตัวเองเพราะกลัวจะเอาแต่เล่นจนเสียการเรียน เวลาจะตามตัวจีมินแต่ละครั้งช่างยากเย็นแสนเข็ญ...ยังดีที่ไม่ต้องติดต่อผ่านนกพิราบสื่อสาร


“อะไรของเจ้านี่ เดินทางทั้งทีไม่คิดจะจองที่พักล่วงหน้าเลยรึไง มือถือเจ้ามีไว้เล่นเกมอย่างเดียวรึไงเนี่ย แล้วแม่เจ้ารู้บ้างรึเปล่า!?”


“ก็เบิ่งแล้ว ห้องหับที่นี่บ่ใช่ถืกๆ ….ข่อยคึดมาอยู่ที่นี่บ่นานเลยบ่ได้เว้าอิหยังกับอิแม่เลย กะตายเอาดาบหน้าโลด”


“ฟัคไอ้ม๋า แล้วเราจะไปนอนไหนวะ โอ๊ย” เพื่อนตัวจ้อยถึงกับกุมขมับไปเลยตามประสาคนขี้โวยวาย ผมได้แต่ตบบ่าปุๆเป็นเชิงปลอบใจ...ก็นะ ผมชวนมันมาด้วยแต่ไม่ได้แพลนอะไรล่วงหน้าไว้เลย เป็นผมก็คงโวยแหลกเหมือนกันแหละ


“เอาน่า ชีวิตบ่สิ้นก็ต้องดิ้นกันไป”


ผมเลยให้จีมินนั่งพักสงบสติไปพลางๆก่อนในขณะที่ผมเดินถามคนแถวนั้นเกี่ยวกับห้องพักราคาย่อมเยา แต่เพราะว่ามันเป็นเวลารุ่งสางเลยไม่ค่อยมีใครมาเดินเตร็ดเตร่ซะเท่าไหร่ยกเว้นแต่พวกคนนักเลงตัวหนาๆหน้าโหดๆสองสามคนเหมือนในละครที่ผมพยายามเลี่ยงเดินออกห่าง แต่ยิ่งเดินเลี่ยง ผมก็รู้สึกได้ว่าคนพวกนั้นเดินตามหลังผมมาเรื่อย ตอนนี้ผมก็ไม่รู้แล้วว่าตัวเองเดินมาถึงไหน


..ผมหลงทางซะแล้วล่ะครับ


“น้องชาย เห็นเดินอยู่คนเดียวตั้งนานสองนาน สนใจเพื่อนคุยซักคนสองคนมั้ยจ๊ะ” พวกนักเลงล้อมหน้าล้อมหลังผมเอาไว้โดยมีคนตัวใหญ่สุดยืนประจันหน้าผม(น่าจะเป็นตัวหัวหน้า) ไอ้คนที่ทักผมน่ะแหละ… รอยยิ้มแสยะเหมือนหมาป่าทำเอาผมสะพรึงแต่ถ้าผมเถียงกลับคงโดนบวกยับแน่ๆ เป็นตาย่านหลาย...


“บ่เป็นหยังจ่ะ ข่อยมีธุระคงบ่ได้เว้าอิหยังกับอ้ายดอก”


“เด็กต่างจังหวัดซะด้วย ธุระของน้องนี่ใช่กับพี่ใช่มั้ยจ๊ะ ...กับพี่ไม่จำเป็นต้องคุย แค่เอาก็พอแล้ว” มือใหญ่กร้านคว้าข้อมือของผมเอาไว้ในขณะที่ผมกำลังเหวอกับคำสองแง่สามง่ามแล้วพยายามกระชากตัวผมให้เดินไปด้วยกันซึ่งแน่นอนว่าผมพยายามยื้อตัวเอาไว้สุดแต่สามรุมหนึ่งโคตรไม่ยุติธรรมเลย แรงแต่ละคนนี่ยังกับแรงควาย ม่ายยยยย...เกิดมาสิบเจ็ดปีไม่เคยคิดจะผิดผีด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่ผู้บ่าว กับแม่หญิงผมยังไม่เคยคิดอะไรเกินเลย


ผมนี่แหกปากลั่นเลยครับ ช่วยด้วยครับ!


แต่ดูเหมือนผีบรรพบุรุษจะเห็นใจผมอยู่ซักหน่อย ไม่กี่อึดใจจู่ๆก็มีคนจอดรถแล้วบุกเข้ามาบวกใส่พวกนักเลงจนล้มคะมำไปกับพื้นแบบสลบเหมือด หมัดมาไม่ยั้งพอๆกับมวยK1 ผมนี่ทำตัวไม่ถูกเลยครับได้แต่ยืนเอ๋ออยู่แถวนั้นจนกระทั่งผู้ชายตัวสูงๆผมสีบลอนด์ในชุดหมีจะเดินดุ่มๆมาหาผมด้วยแววตาเรียบนิ่ง


“เป็นอะไรบ้างรึเปล่า” เสียงทุ้มของอีกฝ่ายฟังแล้วผมรู้สึกหูร้อนเลยครับ หูร้อนนะครับไม่ใช่หัวร้อน


“บ่เป็นหยังเด้อ ...ขอบใจอ้ายหลายๆที่เข้ามาช่วย บ่มีอ้ายข่อยต้องแย่แน่ๆ”


“เป็นเด็กต่างจังหวัดเหรอ มาเดินอะไรตอนกลางค่ำกลางคืนไม่รู้เหรอว่าดึกๆมันอันตราย” ผู้บ่าวผมบลอนด์คนนั้นกลอกตาเล็กน้อยก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าชุดหมีเหมือนท่าของนายแบบ จะหล่อไปไหนครับพี่…. ผมไม่ค่อยได้ฟังที่พี่เขากำลังว่าผมเลย ตอนนี้โฟกัสอยู่ที่หน้ากับปากพี่เขาอย่างเดียว


“ข่อยเพิ่งมาเถิงที่นี่กับเพิ่นข่อย สิหาที่พักถืกๆอยู่จ่ะ” ไหนๆก็ไหนๆผมลองถามนายคนนี้เอาก็ได้ ดู่ท่าทางไม่มีพิษมีภัยคงไม่คิดวิปริตผิดผีกับผู้ชายด้วยกัน “อ้ายพอฮู้จักห้องเล็กถืกๆไม่เกินสองหมื่นวอนบ้างบ่”


ผู้บ่าวยืนนิ่งไปแปบนึง กอดอกแล้วมองบนแบบคนกำลังใช้ความคิดก่อนจะส่ายหัวดิกให้ผมใจแป้ว


“นี่ไม่ใช่บ้านนอกนะจะได้หาห้องเช่าราคาเท่านั้นได้ง่ายๆ ...ห้องของฉันถึงจะรกไปหน่อยแต่ก็น่าจะให้นายกับเพื่อนอยู่ได้ รูมเมทของฉันเพิ่งย้ายออกไปพอดี มาอยู่ห้องฉันก่อนมั้ยล่ะ ไม่คิดเงิน”


หูผมตั้งเลยทันที …ห้องพักฟรีงั้นเหรอ?!


“เอา~ อ้ายสิให้หมู่เฮาเฮ็ดอิหยังก็เว้ามาเลยเด้อ” ผมนี่อยากจะกระโดดเข้าไปกอดเลย ผมนึกว่าคนในเมืองหลวงจะใจร้ายเย็นชาเสียหมดทุกคนซะอีก ถึงจะไม่ได้โผกอดแต่มือผมก็เอื้อมไปเขย่าแขนบักคุณชายแล้ว หยุดมือไม่ทันจริงๆ


“เออ บอกแน่ ...แต่นายชื่ออะไร”


“ข่อยซื่อแทฮยอง อ้ายล่ะ”


เรียกฉันว่านัมจุนเถอะ"


_______________________

A/N : กลับมาแล้วค่าาาา ขอโทษนะคะที่หายไปนาน
ช่วงนี้เป็นช่วงสอบมิดเทอมพอดีเลยยุ่งๆจนไม่ได้เปิดฟิคซะเท่าไหร่
แต่อันที่จริงมิดเทอมกับช่วงปกติก็คล้ายๆกันสำหรับเรา
ควิซถี่มากแบบรายสัปดาห์กันเลยทีเดียว

วกกลับมาตอนนี้เปิดตัวหน่องแทและตัวประกอบจีมินไปเลย ตอนนี้มีแค่หนึ่งพาร์ทเท่านั้น
แต่นางจะมีบทบาทอะไรในเรื่องและมีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวละครหลักทั้งหลายอย่างไร
โปรดติดตามตอนต่อไป เราให้หน่องแทใช้ภาษาถิ่นไปเพราะเราเห็นว่ามันน่ารักดี
หากเราใช้คำไหนผิดก็ขออภัยนะคะ
เอาเป็นว่า...มโนว่ามันเป็นซาทูรีที่ถูกแปลเป็นไทยจะดีกว่าค่ะ

ขอบคุณสำหรับทุกเม้นและเฟบนะคะ


Now it's time for me to sign off, see you next time !






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

99 ความคิดเห็น

  1. #97 Jneji2d (@Janeji2d) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 02:52
    น่ารักจังค่ะ ☺️☺️☺️
    #97
    0
  2. #63 TNT&NY (@nickte) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 13:25
    งงๆกับภาษาถิ่นเล็กน้อย(มั้ง)แต่เนื้อเรื่องสนุกดีค่ะ ต่อเด้อๆอยากอ่านต่อเเว้วว(ภาษาถิ่นไหนว่ะเนี่ย)555+ อินจัด ^^ ป.ล.
    #มาต่อเร็วๆน้าไรท์แฟ๊บไว้เเล้ววว
    #63
    0
  3. #55 i_am_no_name (@Lumina_Creatori) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 20:38
    อยากอ่านอ่าาาาาา ไรท์มาต่อน้าๆๆๆ
    #55
    0
  4. #54 Pang24047 (@Pang24047) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 14:34
    รอนะคะไรท์ สู้ๆ:)
    #54
    0
  5. #53 NCSJK (@Nayhrp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 15:28
    โอ้ยยย ทำไมตลกเวลาอ่านแทฮยองกับจีมินพูดภาษาถิ่นนน555 รออ่านต่อนะคะะะ
    #53
    0
  6. #51 HMANOI (@M_JW) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:23
    แทโคตรลูกทุ่งอ่ะ เดานะพี่จินแหละพี่แทอ่ะ
    #51
    0
  7. #50 cheesecake (@yee1709) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:42
    ชอบภาษาถิ่นของแทฮยองมาก คือแลดูเป็นหนุ่มอีสานเวอร์ชั่นเกาหลี อ่านไปยิ้มไป น่ารักมากเลยยยยย
    #50
    0