[ Fic BTS ] Soul The Series (Kookjin, Yoonjin, Vmon)

ตอนที่ 2 : STS : Butterfly Lovers (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 720
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    1 ม.ค. 60


Soul The Series : Butterfly Lovers - Ongoing



“ฮืออ...อออออ….ออ….อ”


“ฮืออออ……”


ผมตื่นขึ้นมาอีกคนแล้วพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มโดยที่มีเสียงสะอื้นของผู้หญิงลอยเข้ามากระทบประสาทหูเป็นระยะๆ ผมกระพริบตาถี่ๆให้ชินกับแสงสว่างก่อนจะเห็นผู้ประกาศข่าวกำลังอ่านข่าวอยู่ในจอสมารท์ทีวีขนาดบิ๊กเบิ้ม ด้วยความที่เพิ่งตื่นและยังงัวเงียอยู่เลยยังงงๆกับชีวิตตัวเองอยู่…


เอ๋ ห้องกูมีทีวีรุ่นนี้ด้วยเหรอวะ


ปกติผมไม่ใช่พวกชอบดูทีวีอยู่แล้วไง จะเปิดดูก็แค่เฉพาะตอนทำการบ้านดึกๆไม่ให้ห้องเงียบเกินไปแค่นั้นแหละ ทีวีห้องผมจึงเป็นรุ่นเก๋าตัวจิ๋วที่ผมซื้อมาจากร้านของมือสองอ่ะ ไม่มีระบบออโต้พิสดารอะไรทั้งนั้นแถมยังติดเสาอากาศหนวดกุ้งที่แบบวันไหนฝนตกพายุเข้าสัญญาณก็ล่มอ่ะ...ทุกวันนี้ทีวีตัวนั้นผมยกให้ฟรีๆก็ไม่มีใครเอาด้วยซ้ำ


ผมยันตัวนั่งจ้องจอแอลอีดีแล้วพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวในหัวราวกับความจำเสื่อมไปชั่วระยะ ผู้ประกาศข่าวก็ยังฝอยกันต่อไปเรื่อยๆกับข่าวคนหาย ใช้เวลาอยู่หลายนาทีในการเรียกสติกลับคืนมา...และก็เพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้มันเช้าของวันใหม่แล้วแต่ตัวผมยังอยู่ในเพ้นท์เฮ้าส์เหมือนเดิม


‘นส.อิมจูอึนได้หายตัวไปตั้งแต่ช่วงต้นปีจนป่านนี้ก็ยังไม่มีใครทราบว่าเธอไปอยู่ไหนและทำอะไรอยู่ จากที่แม่ของนส.อิมจูอึนได้ให้การกับเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าลูกสาวตั้งครรภ์ได้สองเดือนก่อนที่เธอจะหายตัวไป…’


เสียงร้องไห้ยังคงแว่วเข้ามาเรื่อยๆ ผมหันไปเห็นวิญญาณสาวกำลังนั่งร้องไห้--- ไม่สิ เรียกว่าร้องครวญครางน่าจะเหมาะกว่าเพราะเป็นผีร้องไห้ให้ตายอีกรอบก็ไม่มีน้ำตาออกมาซักหยด เห็นทีวีกำลังโชว์รูปของผู้หญิงหน้าหมวยๆที่ดูเชิดๆคนหนึ่งกำลังยิ้มแย้มแจ่มใส...ผมเห็นละช็อคทันทีพลางหันกลับไปหาวิญญาณสาวที่นั่งร้องไห้สลับกลับจอแอลอีดีจนตัวเองแน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาดไปจริงๆ


ยัยผีเจ๊ชื่ออิมจูอึนสินะ


เหมือนสติผมดาวน์โหลดถึง100%แล้ว ร่างกายของผมเขยิบถอยหลังให้เว้นระยะห่างกับเจ๊จูอึนให้มากที่สุด ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ผมน็อคเอาท์ไปแต่ผมยังไม่อยากถูกหักคอทิ้งเพราะเจ๊แกทำผมกลัวฉี่แทบราดไปสองรอบ...แถมเพื่อนรักก็เผ่นแน่บไปก่อนเลยคนแรก รู้เลยว่ากูควรตัดเพื่อนกับไอ้พวกเจ้าหน้าที่เก็บศพหรือไม่


แมนสัสอ่ะเพื่อนๆน้องๆกู...ขอให้พวกแม่งมีผัว ไอ้พวกเชี่ย!


ผมเห็นขาเทียมของผมที่ตั้งอยู่ข้างๆโซฟาพอดีเลยเอื้อมไปหยิบมาต่อที่ตอขาข้างขวาของตัวเองอย่างรวดเร็ว เพิ่งนึกได้ว่าทำขาเทียมหลุดตอนกำลังจะจู๊คหนีไอ้หนุ่มร่างหนาแบบไม่เกรงใจสังขาร อยากจิคราย


“แม่ขา...หนูขอโทษ” เจ๊แกยังคงสะอื้นไปเรื่อยๆก่อนจะหันมาทางผม แม้ว่าหน้าตาเจ๊จูอึนจะคงความน่ากลัวได้เสมอต้นเสมอปลายแต่น้ำเสียงที่พูดรำพึงรำพันถึงแม่ของตัวเองทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะสงสารและเห็นใจ เห็นแม่ของเจ๊จูอึนร้องไห้ออกสื่อซะขนาดนั้น


คิมซอกจินคนใจอ่อน…


“พี่คิดถึงแม่ของพี่เหรอ”


“อือ… พอรู้ว่าฉันท้อง พ่อกับฉันทะเลาะกันหนักมากโดยที่แม่ได้แต่ร้องไห้อย่างเดียว พ่อพยายามคาดคั้นว่าใครเป็นพ่อเด็ก...อยากจะให้ฉันเอาเด็กออกให้ได้” แววตาของวิญญาณสาวเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด “ลำพังแค่มีท้องอย่างเดียวก็พ่อก็แทบอยากจะฆ่าฉันให้ตายอยู่แล้ว… ถ้าพ่อรู้ว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของแทซุนด้วย”


“พ่อแม่พี่ไม่ชอบจอนแทซุนเหรอ”


“เกลียดเลยล่ะ...ทั้งครอบครัวของฉันกับแทซุนเป็นศัตรูกันตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นย่า ตอนแรกฉันก็ไม่ชอบขี้หน้าแทซุนด้วยซ้ำแต่หมอนั่นกลับเป็นผู้ชายที่แสนดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาทั้งชีวิต ทำไมพ่อแม่ของพวกเราถึงไม่ยอมรับพวกเรา ลูกของเราก็หลานของพวกเขาแท้ๆ...ตอนที่คบกันก็ต้องหลบๆซ่อนๆ”


ผมก็ไม่รู้จะปลอบใจเจ๊แกยังไงดีว่ะ ฟังเรื่องของเจ๊จูอึนก็เหมือนพล็อตละครหลังข่าวแต่ละครมันก็มาจากชีวิตจริงของคนเรานี่แหละ…ผมเอาแต่นั่งประมวลข้อมูลจนไม่ทันสังเกตว่ามีใครอีกคนอยู่ในห้องรึเปล่า ไอ้หนุ่มแรงควายนั่นไงเล่า ผมก็ว่ามันหายไปไหนตั้งแต่ที่ผมตื่นขึ้นมา… ผมหันไปอีกทางก่อนจะเจอชายหนุ่มร่างสูงยืนพิงกำแพงในสภาพที่มีผ้าเช็ดตัวพันอยู่แค่ช่วงล่างเท่านั้น


เยสสึเขร้ เลือดกำเดาจิพุ่ง


ถึงใบหน้าของไอ้หมอนั่นจะดูใสๆเหมือนกระต่ายบัคส์บันนี่(?)แต่คือหุ่นน้องแกไม่ใสอ่ะแก...คือเห็นกล้ามแขนเป็นลูกๆแถมยังมีลอนซิกแพคล่อตาล่อใจอีกอ่ะ แล้วหยดน้ำที่เกาะแพรวพราวบนผิวขาวๆนั่นอีก ซี๊ดดดดดด บางทีซอกจินก็คิดนะว่าโลกนี้ไม่ยุติธรรมสำหรับซอกจินเอาซะเลย พยายามปั้มกล้ามแทบตายก็ไม่ขึ้นพอหยุดออกแรงก็มีแต่พุง จนนัมจุนตั้งฉายาให้ว่าซอกจินนกกล้ามละเนี่ย เกลียด… หรือผมเกิดมาเพื่อส่องกล้ามชาวบ้านเขาอย่างเดียวจริงๆสินะ


บรรยายซะภาพพจน์ตัวเองป่นปี้เลย เล่นเองเจ็บเองจริงๆ


“ตื่นมาก็คุยคนเดียวเลยนะ แถมแบกอะไรมาก็ไม่รู้เหม็นชะมัด ตกลงแกเป็นคนบ้าใช่มั้ย”


ฉึก..คำพูดเชือดเฉือดได้เจ็บสัสๆ ผมเหลือบมองห่อผ้าดิบที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล… โอ้ว ชิท นี่กูนอนกับศพทั้งคืนเลยเหรอวะ ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยแหละครับ(แอบไปร้องไห้ใต้ต้นถั่วแปบนะ)


“เชื่อเหอะว่าผมไม่ใช่คนบ้าและก็ไม่ใช่ขโมยแบบที่คุณกล่าวหาผมด้วย” ผมยืนขึ้นและจ้องหน้านายคนนั้นโดยที่พยายามสอดสายตาต่ำกว่านั้น ถึงหมอนั่นจะหล่อน่าซบแค่ไหนแต่พูดจาหมาๆใส่แบบนี้ผมก็ยอมไม่ได้เหมือนกัน คิมซอกจินคนนี้ก็มีศักดิ์ศรีนะเว้ย!


ร่างสูงก้าวดุ่มเข้ามาหาผมเรื่อยๆจนยืนประจันหน้ากับผม ถึงแม้ว่าผมจะสูงแตะๆประมาณ180แล้วแต่ทำไมผมรู้สึกตัวเล็กลีบไปทันตา...นี่มึงกำลังข่มขู่กูอยู่ใช่มั้ย พอผมก้าวถอยหลังไปมันก็เสือกก้าวตามผมมาอีก คิดจะทำอะไรเนี่ย?!


“งั้นก็บอกเหตุผลหน่อยสิว่าทำไมคุณถึงบุกรุกเข้ามาที่นี่พร้อมกับเพื่อนของคุณ ทำไมถึงต้องแบกไอ้ห่อบ้าๆ...นั่นมันห่ออะไรกันแน่” ดวงตากลมโตของอีกฝ่ายจ้องเขม็งมาที่ผมอย่างคาดคั้น “นี่ยังไม่นับที่ผมได้ยินคุณคุยคนเดียวด้วย หน้าตาคุณก็ดีนะ ไม่น่าเป็นบ้าเลยว่ะ” เฮ้ยๆ พูดอย่างเดียวก็ได้ไม่ต้องเอาหลังมือมาลูบคาง กูไม่ใช่แมว


ผมรีบดันมือใหญ่ของไอ้หมอนั่นออกไปทันที...


“งั้นคุณฟังผมนะ ผมมาที่นี่กับเพื่อนเพราะมีคนอยากเจอจอนแทซุนและผมก็นึกว่าเขาอยู่ที่นี่ คุณอยากรู้จริงๆใช่มั้ยว่าผมแบกอะไรมาน่ะ นั่นคือศพของคนที่อยากเจอจอนแทซุนไง..และผมมองเห็นเจ้าของร่างได้ เธออยากให้ผมหาจอนแทซุนให้เจอ”


พอพูดจบไอ้หมอนั่นก็หัวเราะใส่หน้าผมแล้วมองผมอย่างกับผมเล่าเรื่องตลกให้ฟัง ผมเหลือบเห็นเจ๊จูอึนทำสีหน้าหม่นหมองเพราะท่าทางของผู้ชายคนนี้…”นั่นจองกุก..ญาติของแทซุน เขารู้เรื่องของเราทั้งหมด”


“คุณจะบอกว่าคุณเห็นผีได้งั้นสินะ คิดว่าผมเป็นเด็กอมมือรึไงครับพอถูกจับได้ก็แก้ตัวน้ำขุ่นก็แบบนี้ เห็นทีคุณน่าจะไปนอนสงบสติในคุกซักคืนสองคืนซะล่ะมั้ง”


ผมจึงพยายามดึงสติไม่พุ่งปรี่เข้าไปต่อยปากไอ้หนุ่มซะก่อน แต่ลองคิดในมุมของเจ้าของบ้านแล้ว ถ้าเกิดมีคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้านตัวเองก็ต้องคิดว่านั่นเป็นขโมยไว้ก่อนแน่นอน ใจเย็นๆนะคิมซอกจิน...สูดหายใจเข้าลึกๆ ลมหายใจเข้า...ลมหายใจออก...ดั่งดอกไม้บาน...


“นี่คุณจองกุก ...ผมรู้ว่าเรื่องที่ผมบอกคุณมันยากที่จะเชื่อถือแต่ผมสาบานเลยว่าผมไม่ได้โกหกคุณแน่นอน คุณรู้ตลอดใช่มั้ยว่าอิมจูอึนกับจอนแทซุนคบกันอยู่”


ได้ผลครับ แม่งสตั้นไปแวบนึงก่อนจะหรี่ตามองผมเหมือนหมาโดนเตะ...


“คุณรู้ได้ยังไง หรือว่าคุณเป็นนักสืบของคุณลุงที่ตามสืบเรื่องของพวกเขาใช่มั้ย”


“ก็แย่ละ ถึงพี่ชายคุณจะเป็นคนดัง..ผมก็ไม่แคร์หรอกพี่คุณจะรักกับใครเพราะนั่นมันเรื่องส่วนตัวของพวกพี่คุณ ผมมาที่นี่ตามคำขอของเจ๊- พี่จูอึน เข้าใจป่ะ” เอาจริงๆนะคือผมไม่ค่อยอยากแกว่งเท้าหาเสี้ยนไปยุ่งกับเรื่องชาวบ้านเท่าไหร่หรอกแต่กลัวตายแบบศพไม่สวยไง


“ถ้าคุณติดต่อกับพี่จูอึนได้จริง ไหนลองบอกเรื่องที่มีแค่ผมกับพี่จูอึนรู้สิครับคุณคนสวย…”


“ผมชื่อซอกจิน” ที่สำคัญกูหล่อครับ ไม่ใช่สวย ผมเหลือบไปมองเจ๊จูอึนที่ตอนนี้ลอยมาใกล้ๆพวกผมแล้วหากแต่นายจองกุกกลับมองไม่เห็นเจ๊แกที่พยายามกลั้นหัวเราะกับบางสิ่งบางอย่างซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่าผีทุกตัวเปลี่ยนอารมณ์ไวแบบนี้รึเปล่าหรือเป็นแค่เจ๊แกคนเดียว...เมื่อกี้ยังร้องไห้อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?


“ลองเปิดเพลงเกิร์ลกรุ๊ปให้ฟังสิ เดี๋ยวก็รู้”


ทำไม มันจะเกิดอะไรขึ้นเหรอถ้าผมเปิดอ่ะ… ต่อมเสือกผมเริ่มทำงานและแน่นอนว่ามือผมไปเร็วมว้าก ผมหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาเห็นแบตเหลือไม่ถึง10%ด้วยซ้ำ ชิบหายล่ะ...เมื่อคืนก็วิ่งทะเล่อทะล่าออกมาจากห้องแล้วลืมหยิบที่ชาร์จแบตสำรองออกมาด้วย แบตหมดขึ้นมาแล้วเกิดมีใครติดต่อผมขึ้นมาจะทำยังไงดีล่ะ แต่ความเสือกไม่เข้าใครออกใคร…เพลงUp&DownของEXIDก็ดังขึ้นมาจนได้



วี อาแร วี วี อาแร วี อาแร วีวี อาแร


วี อาแร วี วี อาแร UP~



จองกุกทำตาโตด้วยความตกใจตอนที่เพลงดังขึ้นมาแต่แม่งแทงปลาไหลสายย่อไปแล้วอ่ะ...ก่อนที่ยืดตัวขึ้นมาบิดเอวเด้งก้นทำมือจีบหงายจีบคว่ำตามจังหวะราวกับมีคนกดสวิทช์… เต้นได้แรดมาก รู้สึกคิดผิดที่ทำตามผีบอก ตาผมเป็นกุ้งยิงแน่นอน...


“เฮ้ย ปิดเพลง ปิดเพลง” ชายหนุ่มผมดำพยายามร้องขอถึงขั้นตะโกนใสหน้าผมทันทีแต่ตอนนี้ผมเป็นฝ่ายสตั้นไปแล้วไงโดยที่เจ๊จูอึนก็หัวเราะคิกคักชอบใจ  



วี อาแร วี วี อาแร วี อาแร วี วี อาแร


วี อาแร วี วี อาแร  DOWN~



เด้งเป้า เด้งเป้า เด้งเป้า...เป้าแม่งจะกระแทกหน้าผมอยู่ละครับแต่มันคงลืมไปว่าตัวเองห่อแค่ผ้าขนหนูแค่ผืนเดียวและแม่งใส่เต็มแรง ผลคือผ้าขนหนูที่เหน็บเอวไว้ก็ค่อยๆคลายออกจะหลุดไปกองกับพื้น


ไอ้เชี่ย อนาคอนด้า!


เจ๊จูอึนถึงกับกรี๊ด ส่วนผมนี่ปามือถือทิ้งทำให้เครื่องมือสื่อสารเครื่องเดียวที่ผมมีกับตัวกึงกับแยกเป็นชิ้นๆแต่ก็ทำให้เสียงเพลงดับไปได้ ส่วนแดนเซอร์เป้าแน่นที่เพิ่งปล่อยงูออกมาเดินถอยหลังสะดุดผ้าขนหนูผืนเดิมและเสียหลักไปชนกับชั้นหนังสือจนของทุกอย่างตกกระจายโดยที่มีกล่องคุกกี้ขนาดกระทัดรัดตกใส่กลางหัวพอดี


“โอ๊ย เจ็บ!”


ผมควรจะสนใจน้องชายเจ้าของห้องที่ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดแต่สายตาเจ้ากรรมกลับเบนไปหาสิ่งของที่หลุดออกมาจากกล่องคุกกี้แทน รูปคู่หลายใบถูกเก็บไว้ในนั้นพร้อมกับเครื่องบันทึกเสียงหนึ่งเครื่อง สมุดบันทึกลายสก็อตสีแดงหนึ่งเล่ม ผลอัลตร้าซาวน์ด้วยและก็มีแหวนเพชรเม็ดเล็กสำหรับผู้หญิงที่ดูมีราคาพอสมควร


“นั่นมันผลตรวจตอนฉันท้องได้สองเดือนหนิและนั่นก็แหวนของฉัน...ทำไมแหวนมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” เจ๊จูอึนลอยไปที่กระดาษผลตรวจที่เธอคุ้นเคยแต่เพราะเธอเป็นแค่วิญญาณที่โปร่งใสจึงไม่สามารถหยิบจับสิ่งของได้อย่างคนปกติ ผมจึงเดินไปหยิบทุกอย่างพร้อมกับเครื่องบันทึกเสียงประจวบเหมาะกับที่จองกุกลุกขึ้นมาอีกครั้ง


และกูก็เห็นงูอีกแล้ว!


“คุณจองกุก ไปใส่เสื้อเดี๋ยวนี้เลยนะ!”


________________



เวลาล่วงเลยไปถึงเกือบ10โมง กระเพาะผมร้องประท้วงโครกครากเพราะปกติผมมีคลาสเช้าบ่อยเลยต้องหาอะไรยัดใส่ท้องตั้งแต่ก่อนไก่โห่ ตอนนี้แสบท้องสัส...วันหลังผมจะไม่กินข้าวผิดเวลาแล้วครับ ฮือออออ…ยังดีที่จองกุกแต่งตัวเสร็จแล้วและเก็บงูคืนสู่ป่าไปเรียบร้อย


“พี่แทซุนเป็นคนชอบเขียนบันทึกมาก พี่เขาเป็นคนที่ชอบเก็บรายละเอียดของทุกๆอย่างที่เขาเห็นแต่คงไม่อยากให้คุณลุงคุณป้าเห็นบันทึกเล่มนี้เพราะมีเรื่องของพี่จูอึนเต็มไปหมด” ชายหนุ่มเปิดดูสมุดบันทึกแบบผ่านๆซึ่งผมเห็นก็มีแต่บรรยายเกี่ยวกับเจ๊จูอึน-- วันนี้ไปทำอะไรบ้าง ไปเดทที่ไหน หลบพ่อหลบแม่ตัวเองยังไง(นึกว่าแหกคุกอ่ะ)….ไล่ๆจนไปถึงวันที่ขอแฟนตัวเองแต่งงาน เห็นได้ชัดว่าชีวิตของจอนแทซุนถูกพ่อแม่ตีกรอบไว้มาโดยตลอดทั้งเรื่องงานเรื่องตารางชีวิตประจำวัน ช่วงเวลาที่ผ่อนคลายที่สุดคงเป็นตอนอยู่กับเจ๊จูอึนเนี่ยแหละ...เห็นถึงขั้นนี้ผมรู้สึกปุเลี่ยนๆแปลกๆ เฮียแทซุนน่าจะไปแต่งนิยายขายนะครับ น่าจะรุ่ง



เขาอึงบงซาน ยามดอกฟอร์ซีเธียพร้อมใจกันบางสะพรั่งในเดือนเมษายน เราสองคนค่อยๆเดินขึ้นไปจนถึงยอดเขาแม้ขาทั้งสองของผมจะล้าเพราะไม่ค่อยได้ออกกำลังกายก็ตามแต่ผมว่านี่คือช่วงเวลาที่ล้ำค่าเพราะผมได้อยู่กับคนที่ผมรัก’


ผมคุกเข่าต่อหน้าเธอตอนที่เราสองคนกำลังยืนชมทุ่งดอกฟอร์ซีเธียบนสะพานไม้ ผมถือแหวนเพชรเม็ดเดี่ยวที่ผมตั้งใจเก็บหอมรอมริบด้วยเงินของผมเองจะให้เธอตั้งแต่ตอนแรกๆที่คบกันก่อนที่ผมจะขอเธอแต่งงานโดยมีเหล่าดอกไม้เป็นพยาน ผมไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ...ผมแทบจะกระโดดโลดเต้นพอเธอตอบตกลง เธอยินดีที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับผู้ชายคนนี้ที่ไม่มีอะไรเป็นของตนเองเลย...จอนแทซุนเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก’



“บันทึกหยุดตอนเดือนมิถุนายน… ช่วงเดียวกับตอนที่พี่แทซุนหายตัวไปพอดีเลย” จองกุกขมวดคิ้วพออ่านบันทึกหน้าสุดท้ายจนจบพลางปิดสมุดเสียงดังฉับส่วนวิญญาณสาวที่อยู่ข้างๆผมมาตลอดก็เปลี่ยนมาเป็นนางเอกเจ้าน้ำตาอีกแล้ว แม่เจ้าโว้ย! ผมพยายามไม่ใส่ใจเสียงร้องไห้แล้วถามเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็นะ...บอกว่าไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านแต่พอดีมันติดพันไง “คุณลุงคุณป้าแทบพลิกแผ่นดินตามหาตัวพี่แทซุนเลยล่ะ ก็ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนี่หน่า.. สุดท้ายก็เจอตอนเกือบจะครบปีแล้ว”


“แล้วที่ประกาศลงหนังสือพิมพ์ว่าแต่งงานกับคนที่ชื่อโบนานั่นล่ะ”


ผมได้ยินเสียงถอนหายใจดังมาจากไอ้หมอนั่น จองกุกเอามือขยี้ผมผมที่ยังไม่แห้งสนิทก่อนจะมองผม แววตาเผยให้เห็นความเหนื่อยใจและเศร้าสร้อยก่อนหยิบแหวนเพชรแล้วพลิกไปพลิกมา “ช่วงนั้นผมติดงานที่มหาลัยเลยไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรมากหรอก ส่วนใหญ่ก็รู้มาจากคุณลุงทั้งนั้น… พี่โบนาเป็นคู่หมั้นของพี่แทซุนตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะเพราะแม่ของพี่เขาเป็นเพื่อนกับคุณป้า แต่คืนก่อนวันแต่งงานพี่แทซุนก็….”


ฆ่าตัวตายสินะ


ผมเติมคำในช่องว่างในใจเพราะไม่อยากจะพูดอะไรสะกิดต่อมให้จองกุกรู้สึกแย่ ดูท่าทางไอ้หมอนี่น่าจะรักและเคารพญาติผู้พี่ตัวเองมาก ผมอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปตบบ่าของอีกฝ่ายเป็นเชิงปลอบใจและเบี่ยงประเด็นไปที่หลักฐานชิ้นต่อไป เครื่องบันทึกเสียง


“จะลองเปิดฟังดูมั้ย” ผมถามทุกคนและหยิบอุปกรณ์บันทึกเสียงขึ้นมา ผมเชื่อว่าจะมีบางอย่างที่จอนแทซุนอยากให้คนใกล้ชิดของเขาได้รับรู้อยู่ในนี้แน่นอน


___________________


A/N : มาแล้วกับพาร์ทที่สองของตอนนี้

ตอนแรกตั้งใจจะแต่งให้จบภายในพาร์ทนี้เลยแต่ดูจะรวบรัดเกินไป

เราเป็นมือใหม่หัดแต่งแนวสืบสวนหาข้อเท็จจริงด้วย ถ้าอ่านแล้วงงก็ขออภัยค่ะ

พาร์ทหน้า(น่าจะ)เป็นพาร์ทสุดท้ายของตอนแรกแล้ว ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นกับเฟบนะคะ

เราไม่ได้ตอบเม้นรายบุคคลเลยขอรวบมาเขียนในทอล์คแทน

และอย่ากระทืบเราเพราะทำอิมเมจหน่องจอนพังทลายเลยนะคะ

หน่องจอนพี่ขอโทษ (T_T)


ราตรีสวัสดิ์ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

99 ความคิดเห็น

  1. #82 selector_ck (@selector_ck) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 16:55
    จะขำก็ขำไม่สุด ดราม่าของเจ๊ปฝผีและสามีแทรกมาเรื่อยๆ
    เป็นซอกจินจะนับอารมณ์ขึ้นๆลงๆของเจ๊ผี
    แล้วยังมาเจอเรื่องบัดซบของจก.อีก 
    ดีจริงๆ
    #82
    0
  2. #73 minitis (@kyuri13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 21:38
    ภาพตอนกุกเต้นนีลอยมาเลย555555 ปล่อยอนาคอนด้า-//-
    #73
    0
  3. #58 TNT&NY (@nickte) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 19:07
    โอ้ย!! 5555+++ ขำหนักมากอ่ะ ตอนที่กุกกี้เราเต้นวีอาแร~~อ่ะ555+ ขำขนปวดท้องง่ะ+ฉาก...เอิ่ม...นั่นล่ะ สรุปว่ามันสนุกล่ะกันนะ(คล้องจองๆ)
    #58
    0
  4. #39 banasuga (@banasuga) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 18:01
    ชอบๆๆๆ ชอบฟิคเรื่องนี้ อ่านแล้วฮา ไม่เครียดด้วยย สนุกก /ตอนนี้แอบอิจฉาพี่จินเบาๆ อุ๊ปส์!
    #39
    0
  5. #22 [_.☆JaNnApA★._] (@Jannapa_1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 02:35
    ตลกตอนกุกกี้เต้น5555555555555555555
    #22
    0
  6. #16 อึแมว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 20:21
    ชอบอ่ะตลกขำๆดีแก้เครียดได้ด้วย ต่อน้าา#สรรหาคำได้ขำมาก ดีงาม

    งูจะไม่ออกมาเพ่นพ่านข้างนอกแล้วใช่ไหม##
    #16
    0
  7. #15 อึแมว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 20:17
    ชอบอ่ะตลกขำๆดีแก้เครียดได้ด้วย ต่อน้าา#สรรหาคำได้ขำมาก ดีงาม
    #15
    0
  8. #14 แฟนพี่จินกิ๊กแชรักวินวินชานฮีลูก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 14:30
    สนุกมากๆเลยค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #14
    0
  9. #13 K5881 (@K5881) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 23:27
    ขำ555555ชอบค่ะสนุกดี
    ตลกจ้อน
    กุกจินเจอกันยังฮาขนาดนี้
    อยากรู้แล้วค่ะวีม่อนเค้าจะเจอกันยังไง รอเลยยยไฟทติ้ง!
    #13
    0
  10. #12 HZTao_Tao (@janny_8761) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 23:12
    เรื่องน่าสนใจมากค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #12
    0
  11. #11 sesaii_kyuMB (@saiikyumin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 23:40
    55555555 สนุกมากค่าาา ขำตัวจองกุกเต้นวีอาเร พี่จินเห็นงูเลยยย รอนะคะ
    #11
    0
  12. #10 NayJK (@Nayhrp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 15:47
    พี่จินเห็นงูน้องงงงงงง5555555
    รออ่านนะคะๆ
    #10
    0
  13. #9 CHUBBYGz (@ChubbyG) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 13:47
    5555555555555555
    อะไรจะปฏิกิริยาไวขนาดนั้นคะ 
    ถึงกับอถทานว่ายังงี้ก็ได้หรอเลยอ่ะ
    #9
    0
  14. #8 cheesecake (@yee1709) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 09:44
    คุ้มจริงๆค่ะ บทน้องจอนคุ้มค่าตัวมาก ทั้งเต้นทั้งเปลือย โอ้ยยยย ขำ 555555555

    นั่นแหนะน้องจอน มีแอบยงแอบหยด(?) คนสวยอะไรกานนนนนน อิ_อิ
    #8
    0
  15. #7 แมงปอลั้นลา (@fefern15) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 00:50
    ขำมากค่ะ ตลกมาก ตอนจองกุกเต้นนี่คือขำลั่น ลั่นมากกก 5555555555555 ยิ่งตอนงูโผล่นี่ โอ้ยยยยย ขำลั่นจนปวดท้องเลยค่ะ 5555555555 ชอบเรื่องฮาๆแบบนี้ แต่ในความฮายังมีความน่ากลัวและน่าติดตาม สนุกมากค่ะ อ่านไปขำไปเกือบทุกบรรทัดเลย
    สู้ๆค่ะไรท์ ^^
    #7
    0