ไดโนซอร์ #ไดโนซอร์รัก

ตอนที่ 14 : ไดโนซอร์รัก : บทที่ 13 (105%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6322 ครั้ง
    24 ส.ค. 62



บทที่ 13






"ของครบหรือยังลูก"


     "ครับพ่อ เอาไปหมดแล้ว" กล่องลังใบสุดท้ายถูกจัดเรียงลงบนรถกระบะคันสีดำสนิทที่จอดนิ่งอยู่หน้าบ้าน ร่างสูงของรุ่นพี่ที่ผมเคยพบหน้ามาแล้วครั้งหนึ่งขยับกายเข้ามาดันท้ายกระบะขึ้นปิด รอยยิ้มใจดีบนใบหน้าบวกกับท่าทางของพี่เขานั้นดูแตกต่างกับพี่ไดโนคนละขั้ว ในตอนแรกที่เคยเจอ ผมคิดว่าพี่เขาจะเป็นคนที่เคร่งขรึมและดุกว่านี้เสียอีก


     "ถ้าพ่อไม่ติดงาน พ่อคงได้ไปส่งลูกเอง..เอาไว้วันไหนหยุดแล้วพ่อจะไปหา" เพราะวันนี้ไม่ใช่วันหยุด และพ่อเองก็ติดงานที่ต่างจังหวัดด้วย ปกติพ่อผมจะต้องออกต่างจังหวัดอาทิตย์ละครั้งพร้อมกับหัวหน้าของพ่ออยู่แล้ว และอาทิตย์นี้มันก็ดันมาตรงกับวันที่ผมจะต้องรายงานตัวเข้าหอพักพอดี พ่อก็เลยไปส่งไม่ได้ และผมเองก็ปฏิเสธที่จะให้พ่อลางานด้วย


     แค่รายงานตัวเข้าหอพัก ผมทำเองโดยไม่มีใครไปเป็นเพื่อนก็ได้ อย่างน้อยพี่หมีเขาก็มาช่วยผมขนของไปที่หอแทนพี่ไดโนที่ไม่ได้ติดต่อมาสามสี่วันแล้ว


     ผมรู้แค่ว่าพี่เขาซ้อมว้าก แต่รายละเอียดอื่นใดเนี่ยพี่ไดโนไม่ได้พูดถึงมัน และผมก็ไม่ได้ละลาบละล้วงถามพี่เขาด้วย จะว่าไปก็เป็นเดือนแล้วนะที่ผมไม่ได้เจอพี่ไดโน...ก็คงตั้งแต่ที่รู้ผลแอดมิชชั่นนั่นแหละ ได้พูดคุยกันบ้างแต่ก็แค่ช่อบแชทหรือไม่ก็คอลคุยในเวลาที่พี่เขาว่าง แต่พอหลังจากที่พี่เขาบอกว่าไปคัดว้ากมา ก็คุยกันน้อยลง จนมาช่วงที่มหา'ลัยใกล้จะเปิดนี่แหละ พี่เขาถึงได้หายไปเลย บอกแค่ว่าจะให้พี่หมีมาช่วยขนของให้ผม


     "พ่อไม่ต้องไปหาก็ได้ครับ ผมอยู่ได้ วันหยุดยาว ๆ แล้วผมจะกลับมาหาพ่อ" รู้ว่าพ่องานยุ่ง จะให้ไปหาผมแค่วันสองวันแล้วขับรถกลับคงจะเหนื่อยแย่เลย


     "มีเพื่อนใหม่ก็ลืมพ่อแล้วมั้ง"


     "ใครจะไปกล้าลืมพ่อ" ผมมุ่ยหน้า ยิ้มบาง ๆ ออกมาเมื่อพ่อยกมือขึ้นมาโยกหัวแผ่วเบา ผมคงจะต้องคิดถึงพ่อมากแน่ ๆ เลย แต่การไปเรียนมหา'ลัย xxxx มันก็มีข้อดีอย่างหนึ่งตรงที่ว่ามันใกล้บ้านผมมากกว่ามหา'ลัยเก่า ในพื้นที่ที่บ้านผมตั้งอยู่มันไม่ค่อยจะมีโรงเรียนหรือสถานศึกษาให้เลือกมากนัก แต่ละที่ก็ใช้เดินทางหลายชั่วโมง ผมถึงได้ถือว่าที่นี่ใกล้กว่าที่เก่าไง


     "ดูแลตัวเองนะลูก"


     "ครับพ่อ"


     "ฝากน้องด้วยนะ เดี๋ยวพ่อจะไปกำชับไดโนอีกที" พ่อทำท่าเคร่งขรึมเมื่อเอ่ยชื่อของใครอีกคนที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันตรงนี้ "กิจกรรมรับน้องมันจะไม่ทำเกินกว่าเหตุใช่ไหม"


    "ไม่ครับคุณพ่อ จะไม่มีการด่าหรือทำร้ายร่างกาย บังคับขู่อะไรน้องแน่นอนครับ ส่วนเรื่องกิจกรรมมีอะไรบ้าง ผมคงพูดมากไม่ได้" รุ่นพี่ตัวสูงเอ่ยบอก พี่หมีส่งยิ้มให้ผม ด้วยท่าทางและบุคลิกของพี่เขาทำให้พ่อผมไม่ติดใจอะไรอีกในเรื่องกิจกรรมการรับน้อง


     สมัยนี้มันก็ไม่ค่อยมีความรุนแรงอะไรแล้วถ้าเทียบกันกับเมื่อก่อน ตอนที่ผมเข้าปีหนึ่งใหม่ ๆ ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการใช้คำพูดกดดัน มีคำสั่งวิดพื้น ลุกนั่งบ้างเป็นบางครั้งแต่ก็ไม่ใช่ง่าจะโดนบ่อย ส่วนมากพวกผมมีเวลาอยู่กับพี่สันทนาการมากกว่าพี่ว้ากอีก


     ใครไม่อยากทำก็ไม่บังคับ สามารถไปนั่งเรียนปกติ มีเพื่อน มีพี่สายรหัสเหมือนเดิม อาจจะมีรุ่นพี่บางคนที่ไม่ชอบใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะทางมหา'ลัยเขามีกฎมาแบบนี้ เพียงแต่เกียร์ที่เป็นของสำคัญของชาววิศวะฯ คนที่ไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมก็จะไม่ได้รับมันก็เท่านั้นเอง

     "ตั้งใจเรียนนะรัก"


     "ผมจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังอีก"


     "พ่อไม่เคยผิดหวังกับรักเลย"


     "ผมรักพ่อนะครับ" 


     "พ่อก็รักลูก ดูแลตัวเองดี ๆ นะ" ถ้อยคำเอ่ยลาก่อนที่ผมจะผละออกจากพ่อขึ้นไปนั่งอยู่บนรถข้างกันกับพี่หมีที่เปิดประตูขึ้นมานั่ง สตาร์ทเครื่องรถหันมามองผมที่กำลังดึงเข็มขัดมาคาดตัวเอาไว้ พร้อมที่จะเดินทางแล้วในตอนนี้


     "รักไม่ลืมอะไรนะ" พี่หมีถามขึ้น 


     ผมนึกไล่ไปถึงสิ่งของที่เตรียมเอาไว้และเอกสารต่าง ๆ ก่อนจะส่ายหัวออกมา มั่นใจว่าไม่ได้ลืมอะไรแล้วแน่ ๆ 


     "ไม่ครับ"


     "ดูไม่ตื่นเต้นเลยนะ"


     "ก็..ผมเคยผ่านมันมาแล้ว" 


     "ดีแล้ว จริง ๆ มันก็เหมือนกันทุกที่ ไม่กังวลใช่ไหมเรื่องรับน้อง" ยังคงชวนผมคุยต่อถึงแม้ว่าในตอนนี้รถจะเคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้านผมมาแล้วก็ตาม เหมือนว่าพี่หมีกำลังสร้างความคุ้นเคยกับผม เอาจริง ๆ พี่เขาก็ไม่ใช่คนที่ดูน่ากลัวหรือว่าเข้าถึงยากอยู่แล้ว


     ไม่นับเรื่องรูปร่างและกล้ามแขนที่ฟาดคอคอทีคงสลบนั่นน่ะนะ


     เป็นคนหุ่นหมี ตัวโต แตกต่างจากผมอย่างเห็นได้ชัดเลย


     "ผมกังวลเรื่องหอพักมากกว่า แล้วก็เรื่องงานพิเศษด้วย" เรื่องรับน้องนี่ไม่ได้คิดถึงเลย เขาให้ทำอะไรผมก็ทำไป ขอแค่ไม่เป็นสิ่งที่มันบังคับและทรมานร่างกายกันเกินไปก็พอ 


     "งานพิเศษ?" คิ้วเข้มเลิกขึ้น หันมามองผมที่พยักหน้าลงเนิบนาบ


     "ครับ หาเงินใช้จ่ายระหว่างเรียน"


     "สนใจมาทำงานที่ร้านพี่ไหมล่ะ" 


     "ร้าน...เหล้าเหรอครับ" ไม่รู้สิ ถ้าไปทำจะดีไหมนะ


     แต่พี่หมีเขาเป็นรุ่นพี่ของพี่ไดโนนี่ ถ้าได้ไปทำมันก็ควรให้ความรู้สึกสบายใจไปอีกแบบนะ


     "ที่จริงมันเป็นร้านอาหารนะ แต่ก็กึ่ง ๆ นั่นแหละ อยากไปลองทำดูสักเดือนไหมล่ะ พี่ไม่ว่านะ ถ้าทำแล้วรักบอกว่าไม่โอเคเดี๋ยวพี่ช่วยหางานให้ใหม่"


     ..


     อ่า


     แบบนั้นก็ดีเหมือนกันนะ


     "ตกลงครับ ว่าแต่..ผมเริ่มทำได้ตอนไหนเหรอ"


     "ให้จบเชียร์ไปก่อนแล้วกัน พี่กลัวรักจะไม่ไหว ทั้งกิจกรรมทั้งเรียน แล้วยังมาทำงานที่ร้านอีก มันจะไม่เต็มที่ไปทางใดทางหนึ่ง"


     "ผมเข้าใจ" กิจกรรมเชียร์บางวันก็มีที่เลิกดึกบ้าง ตอนที่ผมอยู่มหา'ลัยเก่าดึกสุดก็เกือบสองทุ่ม ร้องเพลงจนคอแหบแห้ง แล้วพี่ที่เป็นเฮดว้ากก็เป็นคนขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปซื้อน้ำหวาน และลูกอมที่ทำให้ชุ่มคอมาให้พวกผม หน้าพี่เขาดุ ๆ นิ่ง ๆ ก็เลยไม่มีใครกล้าขำเท่าไหร่ 


     แต่พอสิ้นสุดกิจกรรม มาดนิ่ง มาดดุที่เคยมีมาก็คือหายไปหมด เป็นรุ่นพี่ปกติคนกนึ่งที่ชอบมาวอแวน้อง ๆ ชวนน้องคนนั้นคนนี้ไปนั่งดื่มเป็นเพื่อนบ้าง ชวนไปกินข้าวบ้าง เลี้ยงน้องหรือไม่ก็ให้น้องเลี้ยง จนพวกผมนี่แทบจะลืมไปเลยว่าตอนที่พี่เขาเป็นเฮดว้ากเนี่ย..มันน่ากลัวยังไง


     แต่ก็ถือว่าน่ารักดี เป็นอีกมุมที่ไม่คิดว่าจะได้เจอกับคนที่ทำหน้าเคร่งเครียด เสียงดุใส่กันตลอดเวลาที่รับน้อง


     "ไดโนมันทักหาบ้างหรือเปล่า"


     "ไม่ครับ"


     "มันยุ่ง ๆ ..ฝากพี่มาบอกรักด้วยว่าห้ามเอาดาวที่พับให้มันออกจากโหล" 


     …


     ผมก็ไม่ได้เอาออกสักหน่อย มี 18 ดวงเท่าเดิมหลังจากที่ผมเคลียร์กับเมฆเสร็จในตอนนั้น แต่ไม่นับดาว 3 ดวงแรกที่ผมเอาออกไปเพราะความขี้หื่นของพี่เขานะ


     "ผมจะได้เจอพี่เขาไหม"


     "จริง ๆ มันเป็นกฎ พวกพี่ว้ากห้ามจีบ ห้ามคุย หรือว่าสนิทกับน้องปีหนึ่งน่ะ ...แต่ไอ้ไดโนมันคงพร้อมจะแหกกฎมาคุยกับรักอยู่ดีนั่นแหละ ขืนไม่ให้มันคุยมันคงมาแหกอกพวกพี่แน่ ๆ"


     ผมหัวเราะขำกับคำพูดของพี่หมี ก็สมกับเป็นพี่ไดโนดีนั่นแหละ


     ขนาดกับพ่อผมพี่เขายังไม่คิดกลัวเลย


     "รักก็อย่าไปคุยกับมันมาก คุยได้แต่พยายามอย่าให้ใครรู้ เดี๋ยวมันจะโดนทำโทษ"


     "ครับ ..ผมจะระวัง"




      พี่หมีขับรถมาส่งผมถึงหน้าหอพัก รุ่นพี่วิศวะฯ นำโดยผู้ชายคนหนึ่งที่ผมเคยเจอมาแล้ว คนที่ชนโทรศัพท์ผมร่วงนั่นแหละ ชื่ออะไรนะ..ผมคิดว่าผมจำชื่อเขาไม่ได้ถึงแม้ว่าจะเจอมาแล้วสองครั้ง แต่ได้ยินเพื่อน ๆ ของอีกฝ่ายเรียกว่าเสือ อยู่ปีสอง อายุเราน่าจะเท่ากัน เขานั่นแหละที่ช่วยผมขนของขึ้นห้อง


     แล้วก็มีอิฐกับลมด้วย


     พวกเขาก็เฮฮาดี ยกของไปด่ากันไป 


     พอเสร็จแล้วพี่เขาก็แยกย้ายกัน บอกผมว่าให้ลงไปตามนัดของรุ่นพี่ในตอนเย็นนี้ด้วย ส่วนพี่หมีน่ะกลับไปหลังจากที่พวกพี่เสือช่วยผมขนของจนหมด 


     ตอนนี้ผมกำลังจัดของในห้อง ไม่รู้ว่าใครจะมาเป็นรูมเมทผม 


     ถ้าจะให้ตื่นเต้นก็คงเป็นเรื่องนี้นี่แหละ

      

     ก๊อก ๆ 

   

     เสียงเคาะห้องสองทีติดก่อนจะเงียบหายไปเรียกให้ผมผละออกจากข้าวของตัวเองเดินตรงไปยังหน้าประตูห้อง เปิดแง้มออกเพื่อจะดูว่าใครคือคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง


     "....."


     ใครก็ไม่รู้ 


     มายืนทำหน้าง่วงนอนอยู่หน้าห้องผม กวาดตามองไปรอบ ๆ ถึงได้เห็นว่ามีเพียงเป้ใบเดียวเท่านั้น ดวงตาหลุบมองผมนิ่ง 


     เอ่อ.. รูมเมทผมหรือเปล่านะ


     "ขอเข้า"


     "หะ"


     "เข้าห้อง ..ขอเข้าห้อง" เสียงเนิบนาบเอ่ยย้ำ ปิดท้ายด้วยการหาวใส่ผมไปรอบหนึ่ง ปรือตาลงเหมือนจะประท้วงให้ผมขยับกายหลบ ดึฝประตูออกกว้างให้คนหน้าง่วงเดินหิ้วกระเป๋าพาร่างตัวเองเดินตรงไปยังเตียงอีกฝั่งที่ยังว่างอยู่


     ผมเกาหัวงง ๆ ดันประตูปิดก่อนจะนั่งขัดสมาธิจัดของต่อ


     เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมห้องที่ทิ้งตัวนอนลงไปบนเตียงพร้อมกระเป๋าเป้ ผงกหัวเอาหน้ายับ ๆ ขึ้นมามองผม "ชื่ออะไร"


     ..


     ถามผมใช่ไหม


     "ชื่อรัก แล้วชื่ออะไร"


     "ฉลาม"


     "เออ รู้แล้วใช่ไหมว่าพี่เขานัดตอนเย็น" สภาพอีกฝ่ายเหมือนคนยังไม่ตื่นดี พยักหน้าหงึกหงักตอบผมก่อนจะฟุบนอนลงไปเหมือนเดิม


     จนกระทั่งผมจัดของเสร็จ ดูเวลาที่ใกล้จะถึงเวลานัดเข้าไปทุกทีก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นไปเขย่าปลุกเพื่อนรูมเมทที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียง ข้าวของก็ยังไม่ได้จัด แถมเท่าที่เห็นก็มีแค่กระเป๋าเป้ใบเดียวเท่านั้น เท่านั้นจริง ๆ..


     "ฉลาม ไม่จัดของเหรอ จะถึงเวลานัดแล้วนะ"


     "อือออ" งัวเงียตอบผมกลับมา ฉลามผงกหัวขึ้น ทำหน้าสลึมสลือยันตัวขึ้นจากเตียงในขณะที่ผมลุกออกมายืนอยู่ด้านข้างแทน 


     ตื่นหรือยังเนี่ย


     ฉลามลุกยืนเดินซวนเซไปยังห้องน้ำ เพื่อนร่วมห้องของผมคงนี้เท่าที่เห็นแล้วคิดว่าคงไม่แย่เท่าไหร่ ดูมึน ๆ แบบบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะเข้ากันได้หรือเปล่า แต่ผมก็จะพยายามพูดคุยกับอีกฝ่ายก็แล้วกัน อย่างน้อยมันจะได้ไม่ต้องอึดอัด


     หลังจากที่ฉลามออกจากห้องน้ำมา ผมก็เข้าไปช่วยอีกฝ่ายจัดข้าวของที่ยัดใส่มาในกระเป๋าเป้ใบเดียวจนเสร็จ พูดคุยกันลื่นไหลกว่าในช่วงแรก ๆ และฉลามเองก็เปิดปากพูดมากขึ้น ถึงแม้ว่าบางทีจะชวนให้ผมรู้สึกมึน ๆ ง่วง ๆ ตามบ้างก็เถอะ


     "ลงข้างล่างกัน ไปรอพวกรุ่นพี่" 


     "ไปสิ" ตอบกลับมาเสียงเอื่อย 


     ฉลามรู้แล้วว่าผมน่ะซิ่วมา ตอนแรกจะเรียกผมว่าพี่ด้วย แต่ผมบอกให้เรียกปกติ ไม่ต้องเรียกพี่ มันดูแปลก ๆ น่ะ ยังไงผมก็ไม่ได้ถือเรื่องอายุอยู่แล้ว ในเมื่อตอนนี้ผมคือเด็กปีหนึ่งที่เข้ามาใหม่พร้อม ๆ กันกับฉลาม ผมก็จะถือว่าพวกเราเป็นเพื่อนกัน 


     ผมกับฉลามเดินลงมานั่งรอบริเวณที่พวกรุ่นพี่เขานัดเอาไว้


     คนที่ชื่อเสือกำลังเกาะต้นไม้ผลุบโผล่มองตรงไปยังคณะหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากพวกเรามาก ส่วนเพื่อนอีกสองคนนั่งส่ายหัวมองเพื่อนตัวเองพลางกลั้นขำ 


     กับเสือผมก็ไม่ได้เรียกพี่นะ อันนี้เจ้าตัวบอกว่าให้เรียกชื่อปกติเหมือนตอนที่พี่ไดโนเข้าโรงพยาบาลครั้งนั้น ผมก็เลยเรียกแค่ชื่ออย่างเดียว ส่วนอิฐกับลมก็เหมือนกัน พอรู้ว่าผมซิ่วมาและอายุเท่ากันก็บอกให้ผมเรียกปกติ ไม่ต้องเรียกพี่


     การนัดพบในครั้งนี้ก็ไม่มีอะไรมาก พวกพี่ ๆ เขาเข้ามาแนะนำตัว แนะนำเกี่ยวกับคณะและสาขาวิชา พูดคุยเล่นกันจนถึงช่วยดูเอกสารรายงานตัวให้กับพวกรุ่นน้องด้วย ตอนมหา'ลัยเก่าผมไม่มีแบบนี้นะ ถือว่าเป็นประสบการณ์แบบใหม่เลย


     ฉลามนั่งทำหน้าง่วงหล่อ ๆ อยู่ข้างผมหลังจากที่จัดเรียงเอกสารเสร็จ กินขนมรอรุ่นพี่ปล่อยให้แยกย้ายกัน


     พอปล่อยปุ๊บร่างสูงก็ลุกพรวดขึ้นทันที


     ทำเอาผมลุกตามแทบไม่ทัน ใบหน้ามึนทว่าสายตาจริงจังจดจ้องมาหาผม


     "..อะไร" ตกใจหมดแล้สเนี่ย


     "หิวข้าว" 


     "แค่นี้? แล้วก็มาจ้องทำกูตกใจหมด" 


     "ไปกินข้าวกัน" ฉลามว่าต่อ ไม่ได้สนใจที่ผมพูดไปก่อนหน้าเลย "ร้านที่ข้างหน้ามหา'ลัย"


     พูดขนาดนี้แล้วยังไงผมก็ต้องออกไปด้วยสินะ


     ไปก็ไป..


     นี่มันก็เริ่มเย็นมากแล้ว ผมเองก็หิว ๆ เหมือนกัน


     ผมเดินตามฉลามออกมา ยังไม่ทันถึงหน้าประตูทางเข้าฝั่งทิศตะวันออกของมหา'ลัยเลย เสียงข้อความก็ดังขึ้นรัว ๆ ติดกันจนผมต้องหยุดเดิน ล้วงโทรศัพท์ขึ้นนี้ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มออกมาเมื่อเห็นข้อความจากคนที่หายไปหลายวัน

     

     ตึ้ง!


     Dino Dino : ยิ้มไร กูบอกให้มึงลัดเลาะมาข้างสวน เร็ว ๆ กูมีเวลาแค่แป๊บเดียว

    

     เพราะพี่เขาส่งข้อความมาแบบนั้นผมเลยรีบหุบยิ้ม หันหน้าไปมองทางฝั่งสวนด้านขวามืออย่างรวดเร็ว หรี่ตาลงเมื่อพบว่ามีใครบางตนกำลังยืนหลบอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่


     พี่ไดโนแน่ ๆ


     "ฉลาม ..มึง รอกูตรงนี้แป๊บนึง" บอกแล้วก็รีบก้าวเท้ายาว ๆ ตรงไปหาพี่ไดโนที่กำลังยืนมองผมอยู่ สลับกับมองเลยไปด้านหลังในตอนที่ผมเดินเข้าไปถึง พี่เขาเลิกคิ้วขึ้นยกมือกอดอก ทำหน้าดุใส่เหมือนกับว่าผมไปทำอะไรผิดมา


     หันมองตามสายตาของพี่เขาไปปะทะเข้ากับร่างสูงพอ ๆ กันกับพี่ไดโนที่เดินตามมาติด ๆ


     ..    


     ผมบอกให้ฉลามรออยู่ตรงนู้นไม่ใช่เหรอ!


     "....."


     "จะไปไหน" พี่ไดโนเลิกสนใจคนข้างหลังผม เอ่ยปากถามเสียงเรียบนิ่ง


     "ไปหาข้าวกิน พี่กินอะไรหรือยัง" จะว่าไปเสียงพี่เขาดูล้า ๆ พอกันกับใบหน้าเลยนะ แต่ถึงขนาดนี้ก็ยังคงดูดีเหมือนเดิม ไม่ได้ลดลงไปมากมายอะไร


     "กูอยากเจอมึงมากกว่า"


     พูดไม่ได้เกรงใจมนุษย์หน้าง่วงด้านหลังผมเลยสักนิด


     "พี่หมีบอกว่า..พี่ว้ากมีกฎห้ามจีบ ห้ามสนิทสนมกับน้องปีหนึ่ง" ผมเอ่ยเย้าเรียกใบหน้าดุ ๆ จากคนตัวสูงตรงหน้า พี่ไดโนยกมือขึ้นกอดอก ดุนดันปลายลิ้นไปมาบนกระพุ้งแก้ม 


     "มีแค่มึงที่รู้ไหมวะ หรือถ้ามีคนอื่นรู้แล้วมันกล้าพูดก็ลองดู" พูดไปสายตาก็มองสบไปที่คนด้านหลังผม รู้สึกสงสารฉลามขึ้นมาทันที เจ้าตัวก็ทำอยู่แค่หน้าง่วง ๆ มึน ๆ ตอบกลับมา ไม่ได้มีท่าทีว่าจะกลัวที่พี่ไดโนพูดเลยสักนิด


     "....."


     บรรยากาศแบบนี้ผมคงต้องแนะนำฉลามให้พี่ไดโนรู้จักแล้วล่ะ


     "เอ่อ ..นี่ฉลาม เป็นรูมเมทผม"


     "....."


     "...."


     แข่งเงียบใส่กันอีก


     ผมมือชื้อเหงื่อแล้วเนี่ย กลัวว่าพี่ไดโนจะไม่ชอบใจอะไรฉลามหรือเปล่า มองแรงขนาดนั้น


     "รัก.." ฉลามเรียกชื่อผม สะกิดแขนยิก ๆ ให้หันกลับไปหา "หิวแล้ว" ใบหน้าดูดีออดอ้อนผ่านทางสายตาในขณะที่ผมตัวแข็งเกร็ง  จะไม่ให้เกร็งได้ไง พี่ไดโนขยับมาใกล้ผมมากขนาดนี้ 


     "พี่ไดโน ..คือผม"


     "ไปเถอะ เดี๋ยวกูทักไปหาตอนว่าง ๆ" สายตาพี่เขาดูหม่นลงในตอนที่บอกผม ถึงมันจะไม่ค่อยแสดงให้เห็นชัด ๆ ออกมาแต่ผมก็บจับสังเกตได้อยู่ดี


     "ฮื่อ ผมจะรอ"


     "คิดถึง" บอกในตอนที่ยืนมือมาดันหัวผมเบา ๆ


     "รู้ ผมก็รู้สึกเหมือนจะ คิด ถึง..พี่ด้วยเหมือนกัน"



---



     เมื่อคืนพี่ไดโนทักมาหาผมอย่างที่บอกเอาไว้จริง ๆ เราสองคนคุยกันตั้งแต่สองทุ่มจนเกือบจะห้าทุ่ม วีดีโอคอลคุยกันเหมือนทุกครั้ง ดึกกว่านี้ไม่ได้เพราะพี่เขายังต้องตื่นแต่เช้า ส่วนผมน่ะพรุ่งนี้มีตรวจสุขภาพในช่วงสาย หลังจากนั้นก็ปล่อยเป็นอิสระ และพบรุ่นพี่อีกทีในช่วงเย็น ที่เหนือความคาดหมายก็คือจะมีพวกพี่ว้ากเข้ามาดูด้วยในเย็นวันนี้


     ปกติที่มหา'ลัยเก่าของผมจะเจอพี่ว้ากก็เมื่อเริ่มกิจกรรมเชียร์เลยนะ


     แต่ที่นี่พี่ปีสองแจ้งว่ามันเป็นการสร้างความคุ้นชินน่ะ ซึ่งให้คุ้นชินกับอะไรผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนที่พี่เขาพูดแล้วยิ้มส่งมาให้นี่คือรับรู้แล้วว่ามันจะต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ ตล่อมถามพี่ไดโนแล้วพี่เขาก็ไม่หลุดมาเลยแม้แต่นิดเดียว พาผมเปลี่ยนเรื่องตลอด ขู่ผมอีกว่าถ้ายังไม่หยุดถามจะวางไปอาบน้ำนอน 


     …


     ผมก็เลย เลิกถามพี่เขา .-.)


     คิดเอาว่าเดี๋ยววันนี้ก็รู้เองนั่นแหละ


     ก็พี่ไดโนดุอ่า ทำเสียงดุไม่พอ คิ้วยังขมวดชนกันอีก ทำท่าอย่างกับจะพุ่งออกจากโทรศัพท์มาหักคอผมอย่างนั้นแหละ 


     เมื่อคืนฉลามสลบไสลไปตั้งแต่สามทุ่มกว่า ๆ อาบน้ำเสร็จก็คือทิ้งตัวนอนเลย คุดขู้ขดกายอยู่ใต้ผ้านวมของตัวเอง ใส่ชุดนอนลายฉลามสีฟ้าและกอดตุ๊กตาฉลามเน่า ๆ ดูเข้ากั๊นเข้ากันกับใบหน้ามึนงง ท่าทางแสนจะน่ารักที่ผู้ชายตัวโตคนหนึ่งจะมีได้


     พี่ไดโนยังทำหน้าเหวอเลย ตอนที่ผมแพนกล้องไปทางฉลาม


     แล้วพี่เขาก็ไม่สนใจฉลามอีกเลย


     ซึ่งผมก็โล่งใจไปได้เปราะหนึ่ง ตอนแรกคิดว่าพี่เขาจะไม่ชอบฉลามแล้วล่ะ เพราะว่าผมตั้งใจเอาไว้ว่าจะผูกมิตรกับฉลามนี่แหละ อย่างน้อยมีเพื่อนที่สนิทเอาไว้สักคนหนึ่งก็ดี เวลามีปัญหาอะไรจะได้ปรึกษา ขอความช่วยเหลือกันได้ แล้วเท่าที่ดู ๆ มา ผมคิดว่าฉลามน่าจะเข้ากับผมได้ดีที่สุด ด้วยความที่อีกฝ่ายไม่ใช่คนช่างพูด ช่างถามอะไรมากซึ่งมันก็ดีสำหรับผม


     อีกอย่างอยู่ห้องเดียวกันด้วย จะไม่ให้พูดคุยสนิทกันก็คงจะลำบาก


     แบบนั้นผมคงอึดอัดแย่เลย


     ก็ตามนั้นแหละ เมื่อคืนผมคุยกับพี่ไดโนจนถึงห้าทุ่ม หลังจากนั้นพี่เขาก็วางไปอาบน้ำนอน ผมก็ปิดไฟนอนไม่ได้คุยอะไรกับใครอีก


     หลับสนิทมาตื่นอีกทีในตอนเจ็ดโมงครึ่ง ฉลามยังไม่ตื่น จะว่าไปบรรยากาศมันก็ชวนนอนจริง ๆ นั่นแหละ ฟ้าครึ้มเชียว แถมยังมีฝนปรอย ๆ ลงมาอีก มันน่าทิ้งตัวลงนอนอีกรอบดีจัง หุงข้าวตั้งเอาไว้ก่อนที่ผมจะลากร่างตัวเองกลับมานอนลงบนที่นอนตามเดิม 


     เลื่อนดูวีดีโอในเฟสไปเรื่อย ๆ รอเวลาลุกไปอาบน้ำ 


     ไม่รู้ว่าฉลามจะตื่นตอนไหนด้วย บอกให้ผมทำไข่เจียวให้กินตอนเช้าอะ เพราะเมื่อวานที่ไปกินข้าวกันนั่นแหละ ฉลามสั่งข้าวไข่เจียวกินไปสองจาน ไม่พอเท่านั้น..กินเสร็จแล้วยังตั้งท่าจะสั่งเอากลับไปกินที่ห้องด้วยอีก ผมก็เลยปรามเอาไว้ก่อน บอกว่าถ้าจะกินที่ห้องให้ผมทำให้กินก็ได้ ผมมีกระทะไฟฟ้า มีหม้อหุงข้าวอยู่ พ่อเป็นคนเตรียมของพวกนี้ให้


     เหลือแค่ไข่ไก่นั่นแหละที่ฉลามจะต้องหามาเอง


     ผมบอกไปในตอนเย็น สองทุ่มกว่า ๆ ไข่ไก่ก็มากองกันอยู่ที่ห้องทันทีสองแผง ฉลามมีบอกอีกว่าจะให้แม่ซื้อเข้ามาเพิ่มด้วย ดีนะที่ผมยั้งเอาไว้ทัน 


     แค่นี้ก็ไม่รู้ว่าจะกินกันหมดเมื่อไหร่แล้ว


     หรือว่าจะหมดเร็วนะ..


     ฉลามกินไข่เจียวดุมาก เมื่อวานที่กินน่ะสั่งพิเศษสองฟองเลยนะ ทั้งสองจาน คิดเอาเถอะว่ากินดุขนาดไหน  


     ถามว่าลองกินอย่างอื่นไหมก็ตอบไม่อย่างเดียวเลย


     ผมนอนกลิ้งเล่นอยู่บนเตียงจนกระทั่งเพืาอนร่วมห้องคนมึนตื่นขึ้นมา ใบหน้ายับยู่ยี่ ผมยุ่งฟูไม่เป็นทรงทว่าคนหน้าตาก็ยังคงหน้าตาดีไม่สร่าง ความยับยู่ยี่นี้ไม่สามารถทำอะไรฉงามได้เลย ขยับยันตัวเองขึ้นมานั่งทำหน้ามึน ๆ ปะปนไปด้วยความงัวเงียบ่งบอกให้รู้ว่ายังไม่ตื่นดีเท่าไหร่


     "กี่โมง…" ถ้อยคำแรกที่ผมได้ยินฉลามเอ่ยออกมา


     ถามก็ต้องตอบสินะ


     ผมเลื่อนเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์ดู ก่อนจะเงยหน้าขึ้น "แปดโมงครึ่ง" ครึ่งกว่า ๆ ไปนิดหนึ่งมันก็ถือว่าครึ่งนั่นแหละเนอะ


     "....."


     "อาบน้ำก่อนไหม พี่เขานัดเก้าครึ่งใต้ตึกวิศวะฯ" เอียงคอถามเพื่อนใหม่ที่เริ่มจะเลื้อยลงเตียงอีกรอบ ฉลามปรือตาขึ้นมา ในเรียวแขนมีเจ้าตุ๊กตาฉลามหน้าตามอมแมมกอดเอาไว้แน่น จ้องมองผมตาแป๋ว ไร้ซึ่งคำตอบของคำถามที่ถามไป


     ช่างเถอะ ผมว่าผมลุกไปอาบน้ำดีกว่า


     "ไปไหน" ลุกเดินได้ก้าวเดียว เสียงทุ้มก็เอ่ยถาม


     "ไปอาบน้ำ-..." 


     ผมหันกลับมาตอบจังหวะเดียวกันกับที่ฉลามลุกเดินสวนไป หยิบผ้าเช็ดตัวก้าวตรงหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ผมยืนอ้าปากค้างกับความกวนตีนแบบหน้ามึนของอีกฝ่าย ตอนถามดันไม่ตอบ แต่พอผมจะลุกไปอาบก็มาแย่งกันมึน ๆ แบบนี้เนี่ยนะ


     แต่ในเมื่อฉลามชิงเข้าไปอาบแล้วผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินไปเตรียมของทำไข่เจียวกินในมื้อเช้าวันนี้ 


     กลิ่นไข่เจียวฟุ้งไปทั่วห้อง ผมดันประตูระเบียงให้เปิดอ้าไว้ ตักไข่เจียวที่สะเด็ดน้ำมันแล้ววางใส่ลงในจาน เจียวเสร็จแค่แป๊บเดียวฉลามก็อาบน้ำเสร็จเดินออกจากห้องน้ำด้วยสภาพสวมใส่กางเกงเพียงตัวเดียว ชะเง้อหน้าเดินตัวปลิวมาหาผมที่วางจานไข่เจียวเอาไว้บนโต๊ะญี่ปุ่นขนาดกลาง เอาจานครอบเอาไว้ สบกับดวงตาของคนที่ดูท่าทางจะอยากกินไข่เจียวของผมมากตรงหน้า


     "ให้กูอาบน้ำก่อน"


     "....."


     "ได้ยินไหมเนี่ย ถ้าแอบกินวันหลังไม่ทำให้กินแล้วนะ" ทิ้งคำขู่เอาไว้เล็กน้อยก่อนที่ผมจะหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ ใช้เวลาอาบเพียงไม่นานก็รีบออกมาดินข้าวพร้อมกันกับฉลามที่รออยู่หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้วเรียบร้อย


     กินข้าวกันเสร็จก็ลงมานั่งรอตามนัดของรุ่นพี่ที่ใต้ตึกของคณะ ผมเริ่มที่จะทำความรู้จักกับคนอื่น แต่ฉลามดูเหมือนจะไม่สนใจเท่าไหร่ นั่งเอาหัวเอนพิงมาบ่นไหล่ผมหลับตานิ่งไม่พูดไม่จากับใคร ท่าทางดูหยิ่งพอสมควรในความคิดผม หรือไม่ก็บางทีฉลามอาจจะเป็นประเภทเข้ากับคนอื่นได้ยาก ก็เลยไม่ค่อยอยากจะวุ่นวายกับใครเท่าไหร่


     ผมแยกตัวมานั่งอยู่กับฉลามสองคน มุมตรงนี้เงียบสงบ พวกรุ่นพี่เริ่มทยอยกันมา บางส่วนยืนพูดคุยหยอกล้อกับปีหนึ่งที่อยู่ในชุดนักศึกษาแบบสุภาพ


     จากนั้นไม่นานก็มีการเรียกรวม เช็กชื่อ รับเอกสารที่เกี่ยวข้องก่อนที่ปีสองจะพาพวกเราไปยังตึกรวมเพื่อตรวจสุขภาพ แยกกันออกเป็นกลุ่มเพื่อสะดวกต่อการดูแลของรุ่นพี่ที่วันนี้มากันไม่มากนัก ในตอนนี้ผมตรวจทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว ยืนรอฉลามที่กำลัวเอ็กซ์เรย์ปอดอยู่ใต้ต้นไม้ข้างกันกับตึกรวม 


     พอฉลามเสร็จออกมาก็ไปยืนรอรวมกันอีกรอบ ฟังนัดหมายในตอนเย็นของพวกรุ่นพี่ก่อนที่จะปล่อยให้แยกย้ายกันกลับหอ 


     ช่วงเย็นของวันคงเป็นช่วงที่ผมตื่นเต้นที่สุด


     การได้เห็นพี่ไดโนยืนทำหน้านิ่งขรึมสร้างความกดดันใส่นั้นเป็นอะไรที่ชวนมองไม่น้อย หลายครั้งเลยที่ผมเผลอตัวเหลือบสายตาไปมองและพี่ไดโนเองก็มองอยู่เช่นกัน สายตาพี่เขาเหมือนจดจ้องอยู่แค่ผม ตอนแรกก็ว่าคิดไปเอง แต่ไม่ว่าจะเงยขึ้นกี่ครั้งกี่รอบ..พี่ไดโนก็ยังคงมองผมอยู่อย่างนั้น


     พวกพี่ว้ากแนะนำตัวกันทีละคน หลังจากนั้นก็ยืนเงียบ เหมือนแค่มาแนะนำตัวกับน้อง ๆ แล้วยืนคุมดูพฤติกรรมก่อนการเข้าเชียร์เฉย ๆ


     ไม่ต้องบอกเลยนะว่ามีรุ่นน้องปลื้มพี่ไดโนบ้างไหม


     ถึงเสียงกรี้ดจะไม่มีอย่างตอนรุ่นพี่หน้าตาดี ๆ ของคณะอื่นแนะนำตัว แต่เสียงซุบซิบพูดถึงก็ไม่น้อยหน้าใครเลยนะ 


     ตอนนี้พวกรุ่นพี่ปีสามกำลังเริ่มแนะนำตัวกันอยู่


     เสียงดังฟังชัดเมื่อบรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดหลังจากที่พี่ไดโนเปล่งเสียงออกมาว่าให้เงียบ การแนะนำตัวของปีสามผ่านไป แล้วอยู่ ๆ พี่เขาก็หาเรื่องมาให้พวกผมด้วยการเสนอให้ปีหนึ่งแนะนำตัวใหม่กับปีสามอีกหนึ่งรอบ เรียกเสียงโห่ เสียงพูดคุยให้ดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็เพียงแค่ไม่นานเพราะเสียงของคนช่างดุที่ดังกลบเสียงจอแจขึ้นมา


     "ทำไม่ได้กันเหรอครับ"


     "....." เงียบกริบ


     ไร้เสียงโต้แย้งใด ๆ


     พี่ไดโนกวาดสายตาไปรอบ ๆ ขยับริมฝีปากเปล่งเสียงนิ่งทว่าดังก้องออกมาอีกครั้ง


     "สรุปว่าแค่ให้แนะนำตัวกันใหม่อีกรอบ พวกคุณทำไม่ได้กันเหรอครับ"


     "ได้ครับ/ได้ค่ะ" พอได้รับเสียงตอบรับ พี่ไดโนก็หันไปมองหน้าปีสองที่ยืนคุมอยู่ ด้วยจำนวนคนที่มีเยอะ กว่าการแนะนำตัวจะมาถึงผมก็นั่งรอจนเท้าเป็นเหน็บชา จะไม่ลุกขึ้นยืนก็ไม่ได้ สายตาพี่ไดโนเล่นจดจ้องผมมาขนาดนี้ สุดท้ายก็เลยกล้ำกลืนฝืนเสียงหัวเราะเอาไว้ เหยียดขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับร่างที่เซวูบเกือบจะล้ม


     …


     ก็แค่เกือบ


     แต่ทำไมพี่ไดโนต้องขยับมาชิดผมขนาดนี้ด้วย


     มือพี่เขาคว้าแขนผมเอาไว้ สายตามีความเป็นห่วงพาดผ่านไปแวบหนึ่งก่อนที่พี่เขาจะผละออก ขยับถอยหลังกลับไปยืนตรงที่เดิม หันมองไปรอบ ๆ เปล่งเสียงทุ้มออกมาเสียงดังก้องอีกครั้ง


     "ถ้ารู้ตัวว่าเป็นตะคริวหรือเหน็บชาก็ไม่ต้องรีบลุกครับ พวกผมไม่ได้รีบ" พวกพี่เขาไม่รีบ แต่ปีหนึ่งอย่างพวกผมนี่สิที่รีบ ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงจากคนข้างหลังบอกว่าให้ลุกสักทีบวกกับสายตาของพี่ไดโนเมื่อกี้ผมก็คงไม่พรวดพราดลุกขึ้นแบบนี้หรอก


     ผมแนะนำตัวเองท่ามกลางสายตาที่มองมา ออกจะประหม่านิดหน่อยแต่สุดท้ายก็ผ่านไปได้รวมถึงฉลามเองด้วย 


     พอสิ้นสุดการแนะนำตัวก็มีการพูดคุยกันต่อเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้กลับหอ


     พี่ไดโนกลับไปได้สักพักแล้ว หันมองซ้ายขวาก็ไม่เจอใคร ฉลามกลับขึ้นหอไปก่อน ส่วนผมกำลังหาซื้อน้ำดื่มขนไปตุนเอาไว้ที่ห้อง


     "รัก.."


     เหมือนมีคนเรียกผม


     อ่า..


     "พี่หมี?"


     "เป็นยังไงบ้าง" ร่างสูงใหญ่ตรงเข้ามาหาผมพร้อมรอยยิ้ม 


     "ก็ดีครับ ..หลาย ๆ อย่างเลย"


     "เจอไอ้ไดโนแล้วใช่ไหม"


     "เจอแล้ว ดุมากกกก" 


     พี่หมีหัวเราะร่วนกับการลากเสียงยาวของผม ก็พี่ไดโนดุจริง ๆ อะ ใครเขาก็พูดแบบนั้นกัน แต่นอกเหนือจากความดุที่ถูกพูดถึงแล้วก็ยังมีเรื่องหน้าตาความหล่อของเจ้าตัวนั่นแหละ หลังแยกย้ายกันมีแต่สาว ๆ พูดถึง บางคนถึงขั้นหาเฟส หาไอจีกันใหญ่ เพียงแต่ไม่มีใครหาเจอเลยสักคน


     ก็เฟสพี่ไดโน พี่เขาไม่ได้เอารูปตัวเองขึ้นเป็นรูปโปรไฟล์นี่นา แถมคลิปที่ร้องเพลงให้ผมฟังพี่ไดโนก็เปลี่ยนความเป็นส่วนตัวให้เห็นได้แค่ผมกับพี่เขาเท่านั้นด้วย ก็เลยไม่มีใครหาเจอเลยสักคน


     ผมก็เงียบนะ ไม่ได้บอกอะไรใคร


     ถ้าบอกไปแล้วพี่ไดโนไม่พอใจผมขึ้นมาก็แย่น่ะสิ 


     "แล้วนี่กินข้าวหรือยัง"


     "ยังเลยครับ คิดว่าจะขึ้นไปทำกินอยู่"


     "พอดีเลย ไปกินข้าวข้างนอกกัน" พี่หมีเอ่ยชวน สร้างความแปลกใจให้กับผมเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร ตกลงไปกับพี่เขาก่อนจะทักข้อความไปบอกฉลาม ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบกลับใาว่าวันนี้จะกลับบ้านไปขนของมาเพิ่ม


     เท่ากับว่าผมไม่ได้ทิ้งฉลามให้อยู่ห้องคนเดียวสินะ


     แอบกังวลอยู่ในตอนแรก แต่ตอนนี้ก็สบายใจแล้ว ออกมาพร้อมกับพี่หมีหลังจากที่ฉลามลงเอากุญแจห้องกับโทรศัพท์มือถือมาให้ผม


     พี่หมีพาผมมาที่ที่หนึ่ง


     มันคุ้น ๆ มากเหมือนว่าผมเคยมา ยืนนิ่งคิดอยู่สักพัก พี่หมีก็เฉลย "จำห้องมันได้ใช่ไหม ไดโนมันรอรักอยู่ ขอโทษทีที่พี่บอกว่าจะพาออกมากินข้าว" นั่นไง ว่าแล่วว่าผมน่ะรู้สึกคุ้นหูคุ้นตากับที่นี่ มันคือคอนโดฯ ของพี่ไดโนที่ผมเคยมายังไงล่ะ พอส่งผมเสร็จพี่หมีก็ขอตัวกลับไปที่ร้าน ทิ้งให้ผมขึ้นไปหาพี่ไดโนเพียงลำพัง


     ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่หน้าห้องพี่เขาเป็นนานสองนานเลยกว่าจะกล้าเคาะ


     ก๊อก ๆ 


     แกร้ก!


     ระ เร็วเว่อร์


     เคาะปุ๊บก็คือเปิดปั๊บเลยเหรอ


     พี่ไดโนยืนอยู่ตรงหน้าผม สวมใส่ชุดช็อปสีแดงเลือดหมูเหมือนกับที่ใส่ไปเจอพวกผมในวันนี้ กางเกงก็ตัวเดิม สงสัยว่าพี่เขาจะเพิ่งกลับมาถึงหรือเปล่า ดูท่าทางเหนื่อย ๆ ชอบกล ถึงปากพี่เขาจะยิ้มร้าย ๆ แต่มันก็ไม่ปกปิดความเหนื่อยบนใบหน้าของพี่เขาได้เลย


     "เข้ามาดิ" บอกก่อนจะเบี่ยงตัวหลบให้ผมเดินเข้าไปในห้อง 


     สภาพมันต่างจากครั้งแรกที่มาพอสมควร ห้องของหนุ่มโสดใช่ไหมเนี่ย มีเสื้อผ้าที่ดูท่าทางว่าใส่แล้วพาดอยู่บนโซฟาที่ผมเคยนอนด้วย


     "รกหน่อยว่ะ ไม่มีเวลาเก็บ ขอโทษที" พี่ไดโนพูดขึ้นราวกับล่วงรู้ความคิดของผม เดินมาหยิบเสื้อผ้าที่พาดบนโซฟาไปโยนลงใส่ตระกร้าก่อนจะหยิบโทรศัพท์ตัวเองส่งมาให้ผม "เล่นต่อให้หน่อย ขอเก็บห้องแป๊บหนึ่ง กูตั้งใจจะเก็บหลังจากเล่นเสร็จ แต่มึงมาถึงก่อน" เห็นสายตาผมพี่ไดโนก็รีบพูดต่อ


     "ผมช่วยไหมครับ"


     "ไม่ต้อง ฝากเล่นที แป๊บเดียว" พี่ไดโนชี้ที่โทรศัพท์ในมือ เดินเลี่ยงจากผมเข้าไปในห้องเก็บนั่นนี่ขณะที่ผม็เริ่มให้ความสนใจกับเกมที่ว่า ..อ่า แย่ตรงที่ผมไม่เคยเล่นมันนี่แหละ เหมือนว่าจะมีเสียงพูดคุยดังอยู่ด้วย เรียกชื่อพี่ไดโน มันเป็นเกมที่ฮิตกันในช่วงนี้ ซึ่งอย่าถามนะว่าเกมอะไร..บอกตรง ๆ ว่าผมจำไม่ได้ เคยได้ยินแต่พวกเพื่อน ๆ ในสาขาพูดกัน แต่ไม่เคยใส่ใจหรือว่าลองเล่นดูเลย


     "พี่ไดโน ..คือผมเล่นไม่เป็น"


     [...เอ๊ะ]


     [เอ๊ะ]


     [เอ๊ะด้วยคน]


     ..


     มีเสียงคนตอบกลับมาด้วย


     "...." ผมหันไปมองพี่ไดโน มือก็เลื่อนมั่วไปหมด ตัวละครในเกมถือปืนวิ่งวนไปมาอยู่ในบ้าน ไม่รู้ว่าควรต้องทำยังไงต่อ "พี่ไดโน"


     "เออ เสร็จแล้ว ๆ อะไรวะ ไม่เคยเล่นเกมหรือไง" เสียงบ่นดังใกล้เข้ามา ผมยื่นโทรศัพท์คืนพี่เขาทันที แต่ติดตรงที่เจ้าของมันไม่ยอมรับกลับไปนี่แหละ พี่ไดโนขยับกายแทรกซ้อนเข้ามาที่ด้านหลังจนผมเกือบจะร่วงจากโซฟา หันไปทำหน้าตกใจปะปนกับความงุนงนใส่เมื่อสองมือของพี่เขาถือวิสาสะยกขึ้นจับโทรศัพท์เอาไว้ลักษณะคล้ายกับกอดผมอยู่กลาย ๆ


     "ทำไมพี่ไม่ไปนั่งเล่นดี ๆ" ผมหดคอหนีไอร้อนที่พ่นลงมาข้างแก้ม เอี้ยวคอไปมองเสี้ยวหน้าที่กำลังจดจ้องจริงจังอยู่กับเกม 


     [ต่อมเสือกกูกำเริบมากตอนนี้]


     [ไม่ต่างกันไอ้สัส ไหนเพื่อนไดโนตอบพวกกูสิ ..มึงกกใครไว้ที่ห้อง!]


     "เสือก" เสียงนิ่งเอ่ยตอบ พี่ไดโนยังคงไม่ปล่อยผม ท่าทางล่อแหลมแนบชิดแบบนี้มันทำให้ผมอยู่ไม่สุข หันซ้ายหันขวาไปมา


     [จ้า กูยอมโดนด่า แต่มึงปิดพวกกูไม่ได้หรอก แต่เสียงน้องเขาคุ้น ๆ เนอะ หึ ๆ ขาเป็นเหน็บชาก็ไม่ต้องรีบลุกนะครับ พวกผมไม่ได้รีบ]


     …


     ผมก้มหน้างุด คิดว่าเพื่อนของพี่ไดโนคงรู้แน่ ๆ ว่าผมคือคนที่อยู่กับพี่ไดโนในตอนนี้ เล่นยกทั้งประโยคมาขนาดนั้น


     "แล้วยังไง"


     [โห่ เย็นชาจังวะ]  


     "กูออกเกมนะ"


     [สัสส อย่า พวกกูแค่แซวเล่น อย่าเกรี้ยวกราดดิวะ เดี๋ยวน้องเขากลัวนะเว้ยย]


     [มึงยังไม่จบ เดี๋ยวมันก็ออกจริงหรอก] 


     [แหม่ รักหรอกจึงหยอกเล่น จุ้บ ๆ นะตัวเอง]


     "หิวหรือเปล่า" พี่ไดโนเหลือบสายตามาถามผม


     [ถามกูเหรอ หิวมากเลยเพื่อนรัก]


     "เสือก ว่าไง กูถามมึงว่าหิวไหม" ถามย้ำผมอีกรอบ


     "ก็..นิดหนึ่ง" 


     [จ้า กูเสือกจริง ๆ ด้วย เขาถามคนของเขา ไม่ได้ถามเพื่อนโน๊ะ]


     [โน๊ะเหี้ยไรมึง ภาษาวิบัติสัส]


     [เพิ่ลไม่เข้าใจกู หยั่มมา]


     "วันนี้ตรวจสุขภาพ"


     "อื้อ"


     "เป็นยังไงบ้าง"


     "ก็ปกติดีครับ สบายดี"


     "เหรอ ร่างกายแข็งแรงแบบนี้ก็มีลูกกับกูได้แล้วอะดิ"


     …


     ////


     ดะ เดี๋ยวสิ! พี่ไดโนถามอะไรผมเนี่ย 


     [เอาแล่วววว เพื่อนกูมาว่ะ]


     [กูนี่จั๊กจี้เลยว่ะ เพิ่งเคยเห็นไอ้โนจีบ]


     [ขอทำลูกเฉย กูเขินไอ้สัสส]


ก็ถ้าเพื่อนพี่เขายังเขิน แล้วผมที่ถูกถามจะไปเหลืออะไร! .////.)

     

     





---105%---

กลับมาแล้วจ้าาาา ขอโทษด้วยยย พอดีไปปิดต้นฉบับฉลามส่งมาค้าบ ตอนนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วว ใครอ่านพี่ฉลาม กับ พี่เสือมาเกียมเงินรอได้เลย รับประกันว่าปกต้องนั่ลล้ากกกกมาก 
ส่วนพี่ไดโนกับพี่หมีคิดว่าคงมีเล่มออกปีหน้างับ 

คอมเม้นให้ชื่นใจหน่อยยย แงงง 

มาสปอย 
เพิ่งกลับจากต่างจังหวัดเมื่อวานนน
ช่วงนี้หาย ๆ หน่อยนะคะ จะถูกกองงานทับตายแล้ว 

พรุ่งนี้สอบอิ้งเสร็จตอนบ่ายจะรีบกลับมาอัพให้นะคะ 


*อยากให้อัพถี่อัพไวกำลังใจต้องมา*



อ่านแล้วกรุณาส่งฟี้ดแบคด้วยนะคะ

แค่คนละคอมเม้นเป็นกำลังใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เรา

สกรีมแท็กนะคะ #ไดโนซอร์รัก ไปหวีดพี่ไดโนน้องรักกันได้นะ

    



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.322K ครั้ง

15,904 ความคิดเห็น

  1. #15633 Mhhope_LB (@Bird--gg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 18:09
    กี้ดๆๆๆๆพี่คะะะ
    #15633
    0
  2. #15632 Mhhope_LB (@Bird--gg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 18:09
    กี้ดๆๆๆๆ
    #15632
    0
  3. #15580 cc_chanon (@chanon00) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 09:36
    จับทีจะล้มม หือออออออ
    #15580
    0
  4. #15390 Angun1998 (@angunpraio) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 10:20
    วี๊ดดดดดดด อิบ้าา
    #15390
    0
  5. #15227 eve1202 (@eve1202) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 00:41
    น่ารักมากๆเลยค่ะ เขิลลลพิไดโน
    #15227
    0
  6. #14673 MayYL (@Mayploydee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 18:12
    หุ้ยพี่ไดโนจะมีลูกเลยหร๊อ~~~
    #14673
    0
  7. #14641 mikana (@mikan_sm) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 11:00
    แรงมากพี่ไดโนนนนน๊
    #14641
    0
  8. #14638 071727 (@071727) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 09:33

    อ่านไปก็หัวเราะไปนั่งยิ้มแล้วยิ้มอีกชอบบบบบบบ

    #14638
    0
  9. #14621 Micky Petch (@micky_petch) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 16:50
    พี่ไดโนน่ารักอีกแล้ว
    #14621
    0
  10. #14584 newmaneeratsan (@newmaneeratsan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 21:09
    ฮืออออ เขินระดับ10
    #14584
    0
  11. #14542 ap_cy (@ap_cy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 06:41
    แลงมากจัยนุ้ง
    #14542
    0
  12. #14427 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 19:43

    กลัวว่าลูกจะโตไม่ทันใช่หรอคะ 555555

    #14427
    0
  13. #14424 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 19:37
    ฮือ เขินด้วยคน
    #14424
    0
  14. #14337 Love_S(B) (@sutthida17) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 21:53
    เวง พี่โนรีบหรอพี่!!
    #14337
    0
  15. #14261 NBTNTWD (@tungki) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 11:02
    โฮ้ยๆๆ พี่ไดโนใจเย็นๆนะ คนอ่านยิ้มแก้มแทบแตกแล้วววว
    #14261
    0
  16. #13799 _Rattanawadee (@_Rattanawadee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:27
    ทำลูกแล้ววว จีบให้ติดก่อนน
    #13799
    0
  17. #13798 crzoldyck7 (@crzoldyck7) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:56
    อะไรคือขอทำลูก..แอบขออะไรเป็นนัยๆรึป่าววววพี่ไดโนนนน..รักเป็นผช.นะจะท้องได้ไง
    #13798
    0
  18. #13791 warissarathamme (@warissarathamme) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:25
    ฉลามกะแมวน้ำรึป่าววววววว
    เขิ้นนนนน
    #13791
    0
  19. #13767 Andyou2550 (@Andyou2550) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 08:08

    อร๊ายยยยยยยยย...รักเบยยยยย
    #13767
    0
  20. #13635 mangatsuki (@mangatsuki) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 17:57
    พี่ไดโนคนจริงฟุดๆ
    #13635
    0
  21. #13623 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 13:55
    เอาว่ะ คนเรา
    #13623
    0
  22. #13536 Melon__melody (@maysuwanan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 01:15
    พี่ไดโนคนจริงสุดๆๆๆ งื้อออ เขินแทนน้องรักโว๊ยยย
    #13536
    0
  23. #13451 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 21:49
    พี่ไดโนแม่งงงง คนจริงสั-!!!!!! 55555555
    #13451
    0
  24. #13398 exolbenben (@exolbenben) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 20:53
    มาว่ะๆๆ
    #13398
    0
  25. #13261 xxjnyprn (@xxjnyprn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 01:26
    โคตรรักนิยายเรื่องนี้เลยงื้อออออ
    #13261
    0