ไดโนซอร์ #ไดโนซอร์รัก

ตอนที่ 12 : ไดโนซอร์รัก : บทที่ 11 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,136 ครั้ง
    6 ส.ค. 62




บทที่ 11




     "กูขอโทษ มึง..กูไม่ได้ตั้งใจ กูรู้ว่ากูผิด แต่พี่ชุนเขาบอกกูว่าจะยกหนี้ให้ถ้าเรียกมึงไปได้ กูรู้ว่าพี่เขาจะต้องคิดจะทำอะไรมึงแน่ ๆ กูถึงบอกให้มึงพาคนอื่นมาด้วย ฮึก ไอ้เหี้ย กูขอโทษจริง ๆ นะเว้ย"

     "....."


     "กูจะไม่ทำแล้ว แต่พี่เขาขู่จะซ้อมแม่กู ตำรวจแม่งก็ไม่รับแจ้งความบอกว่ากูสร้างเรื่องขึ้นมาเอง เงินเป็นครึ่งล้านกูจะไปหาที่ไหนมาทันวะ ถ้ากูไม่เรียกมึงมาให้พี่เขากูก็ต้องหาเงินมาจ่ายให้ครบทั้งต้นทั้งดอกในตอนเย็นวันนั้น กูมืดแปดด้าน ติดต่อมึงก็ไม่ได้เพราะพี่เขาเอาโทรศัพท์กูไป ไม่ยอมปล่อยให้กูกลับบีบให้กูหลือแค่ทางเดียวคือโทรเรียกมึงมา กูรู้ว่ากูไม่ได้เป็นเพื่อนที่ดีสำหรับมึง แต่กูก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายมึงเลยนะ" เสียงไอ้ซิมดังคลอเสียงสะอื้นขณะที่มันเอาหน้าซุกลงไปบนฝ่ามือของตัวเอง 


     ผมยืนนิ่ง ไอ้ท็อปและเพื่อนคนอื่น ๆ ในกลุ่มนั่งกันเงียบไม่ได้ออกความเห็น


     ไอ้ซิมคือเพื่อนสนิท ผมไม่เคยมองว่ามันคือตัวสร้างเรื่องสร้างปัญหาเพราะไม่ว่าเรื่องไหนถ้าเพื่อนเดือดร้อนผมก็พร้อมที่จะช่วย ไม่ใช่แค่ไอ้ซิมแต่ว่าหมายถึงพวกไอ้ท็อปที่อยู่ตรงนี้ด้วยเช่นกัน และผมก็รู้ว่าพวกมันอาจจะโกรธไอ้ซิม รู้สึกแบบเดียวกันกับผมแต่ก็คงไม่มีใครโกรธถึงขั้นว่าจะตัดเพื่อนกันแน่ ๆ     


     "กูขอโทษนะ ให้กูกราบก็ได้ เอากูไปสาบานที่ไหนก็ได้ กูไม่เคยคิดร้ายกับมึง ไม่เคยอยากจะให้มึงต้องเจ็บตัวเพราะเรื่องของกูอีก"


     "ไอ้เหี้ยชุนมันยกหนี้ให้มึงอย่างที่บอกไว้หรือเปล่า" ผมถามออกไปเสียงเรียบ


     "ฮึก ยก..เขาบอกห้ามไม่ให้แม่กูไปแถวคลับเขาอีก"


     …


     หึ ก็ยังเป็นคนดีอยู่นิดนึงล่ะมั้ง


     ผมขยับกายเดินเข้าไปใกล้เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ จ้องมันนิ่งในตอนที่ไอ้ซิมมันเงยหน้าขึ้นมาหาผมทั้งน้ำตา เอ่ยขอโทษในสิ่งที่มันทำซ้ำ ๆ อยู่แบบนั้น


     "กูขอโทษ.."


     "มึงคิดว่ามึงพูดคำนี้กับกูมากี่รอบแล้ว" เลิกคิ้วขึ้นถาม


     จะว่ายังไงดี ผมโกรธแต่ที่โกรธเพราะมันมีอะไรไม่บอกผม ถ้ามันบอกตั้งแต่แรกมันจะไปถูกไอ้ชุนกักตัวไว้บีบให้ต้องทำวิธีนี้หรือไง 


     ไอ้ซิมมันก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องมันเป็นถึงขั้นนี้ด้วย จะให้โกรธขนาดว่าเลิกคบเลิกเป็นเพื่อนผมคงไม่ทำหรอก แต่จากนี้คงต้องลด ๆ ลงไปบ้างแล้วล่ะไอ้ความเลือดร้อนไม่กลัวอะไรเลยของตัวเองเนี่ย นอกจากจะเจ็บตัวแล้วดูท่าว่าจะอดได้เมียด้วย


     "มึงก็หายโกรธกูดิไอ้เหี้ย" 


     "ไปหาไม้มาให้กูฟาดหัวมึงเล่นก่อน แล้วกูจะหายโกรธ"


     "ฮึก ไอ้ไดโน กูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ กูให้มึงต่อยหน้าเลยก็ได้" ผมยื่นนิ่งมองเพื่อนสนิทที่ลุกขึ้นยืนต่อหน้า ไหล่สั่น ๆ ปากบอกให้ผมต่อยแต่ตัวเองก็เสือกกลัวจนตัวสั่น เงยหน้าหลับตาแน่นจนผมได้แต่ถอนหายใจ ยื่นมือไปผลักหัวมันให้ถอยห่างออกไป


     ใครแม่งจะไปต่อยเพื่อนตัวเองได้วะ


     "ถ้าให้กูต่อย ฟันมึงร่วงหมดปากแน่ ๆ"


     "มึงไม่โกรธกูแล้วใช่ไหม"


     "กูโกรธ แต่ไม่ได้โกรธเรื่องที่มึงลากกูไปโดนตีน กูโกรธที่มึงไม่เคยบอกเหี้ยอะไรกู รอให้แม่งเป็นเรื่องก่อนตลอด พวกไอ้ท็อปมันก็อยู่ ที่นั่ง ๆ อยู่เนี่ยเพื่อนมึงทั้งนั้น ถ้ามึงไม่พูดพวกกูก็ไม่รู้หรือเปล่าวะ" ครั้งที่แล้วมันก็ไม่บอกผม ไม่คุยไม่ปรึกษาอะไรทั้งนั้นจนแฟนน้องคนนั้นตามมาเอาเรื่อง มารอบนี้ก็ยังเป็นหมือนเดิม ถ้ามันบอกผมตั้งแต่แรกมันจะไม่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นแน่ ๆ 


     พ่อแม่ผมไม่ได้ใจร้าย ถ้าผมเป็นคนเอ่ยปากเงินแค่ครึ่งล้านไม่เป็นปัญหาอะไรเลย ยังไงผมก็ต้องทำงานให้พ่ออยู่แล้ว แต่นี่มันเงียบ หาวิธีแก้ด้วยตัวเองแล้วสุดท้ายก็ลากผมไปโดนตีน


     ผมเข้าใจว่ามันรักแม่ห่วงแม่มัน 


     แต่ผมก็ห่วงความรู้สึกของแม่ผมเหมือนกัน วันนั้นที่ไปหามันก็ตั้งใจแล้วว่าจะไปคุยกับเรื่องหนี้แล้วพาไอ้ซิมกลับ ไม่ได้ตั้งใจไปมีเรื่องต่อยตีกับใคร 


     "ให้กูพูดยังไงวะ ยืมเงินพวกมึงเหรอ แม่งโคตรทุเรศเลย-.."


     "แล้วที่มึงลากไอ้ไดโนไปให้โดนไอ้พวกนั้นรุม ถูกฟาดหัวเข้าโรง'บาลมึงไม่คิดว่ามันทุเรศเหรอวะ มึงบอกว่ามึงทำเพราะมึงห่วงแม่มึง แล้วมึงไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้าไอ้ไดโนมันเป็นอะไรขึ้นมาแม่มันจะรู้สึกยังไง" ไอ้ท็อปพูดแทรกขึ้นมา ลุกขึ้นดันไหล่ไอ้ซิมให้ถอยห่างจากผมก่อนจะกระชากคอเสื้อขึ้นพูดเสียงนิ่งแบบที่ไม่ค่อยเห็นได้จากคนอารมณ์ดี ไม่ค่อยโกรธใครแบบมัน


     "มึงฟังนะ ถ้าคนที่โดนลากไปกระทืบเป็นกู วันนี้หน้ามึงแหกไปแล้ว กูไม่สนใจด้วยว่ามึงจะทำไปด้วยเหตุผลอะไร"


     "กู ..ขอโทษ"


     "ให้มึงคิดได้จริง ๆ ก่อนแล้วค่อยพูดเถอะไอ้คำนี้อะ ไม่ใช่ทุกเรื่องที่จะใช้แค่คำว่าขอโทษแล้วมันจะจบ"


     ไอ้ท็อปพูดจบก็หันหลังกลับมาหาผม "มึงจะเอาไง กลับเลยไหม"


     "กลับดิ ปวดหัวว่ะ อยากนอน" ผมตอบ


     "เออ ๆ ไปเหอะ เดี๋ยวกูไปส่งมันเอง" ไอ้ท็อปว่า หันไปมองไอ้ซินที่ยืนก้มหน้าไม่สบตากับผม ตอนนี้อารมณ์ก็ยังกรุ่น ๆ อยู่เลยไม่คิดจะพูดอะไรมาก ปล่อยให้มันคิดได้บ้าง ถ้าผมยอมง่าย ๆ เดี๋ยวครั้งหน้าก็เกิดเรื่องแบบนี้อีก 


     "อืม ฝากด้วย"




     กระจกภายในห้องน้ำพร่ามัวไปด้วยหยาดไอจากน้ำอุ่นที่ใช้อาบ ผมลูบหน้าลูบตาก้มมองรอยช้ำบนใบหน้าที่ค่อย ๆ จางหายไป ยืนมองได้สักพักถึงจะเดินออกมาพร้อมกับกางเกงบ๊อกเซอร์สำหรับใส่นอน หย่อนสะโพกนั่งลงบนขอบเตียงพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางเอาไว้


     กดดูข้อความสองข้อความที่ถูกส่งมาจากคนคนเดียวกัน

     

     Ruk Passakorn : เสาร์นี้พี่จะมาไหม?

     Ruk Passakorn : (สติกเกอร์หมาหน้าสงสัย)


     ผมกระตุกยิ้มขึ้น


     รู้สึกอะไรไหม ..ผมคิดว่ารักกำลังเปิดใจให้กับผม 


     ที่จริงก็คิดมาตั้งแต่ที่อีกฝ่ายคิดจะพับดาวกระดาษใส่โหลแทนความรู้สึกที่มีให้ผมแล้วล่ะ คนไม่เปิดใจเขาคงไม่ทำแบบนั้นแน่ ๆ


     ก็ถือว่าคุ้มกันกับสิ่งที่ผมทุ่มเทลงไป

     

     Dino Dino : บอกคิดถึงกูก่อน แล้วจะไป


     พิมพ์ตอบไปพลางเอนตัวนอนลง นาฬิกาบอกเวลสสี่ทุ่มกว่า ๆ ผมนอนเพิ่งจะตื่นขึ้นมาเมื่อตอนสามทุ่มนี่เอง ตื่นแล้วก็ลุกมาอาบน้ำนี่แหละ ข้าวก็ยังไม่ได้กิน สงสัยว่าผมจะต้องออกไปหาอะไรลงท้องในเวลาแบบนี้แล้วล่ะ แต่ขอคุยกับเจ้ากระต่ายตัวขาวนี่อีกสักพักก็แล้วกัน

     

     ติ้ง!


     …


     ตอบมาพอดี

     

     Ruk Passakorn : ตอบให้ตรงคำถามสิ


     หึ ๆ นึกสีหน้ากับแววตาในตอนที่พิมพ์ประโยคนี้ออกเลย


     Dino Dino : ไม่ไป

 

     สัญลักณ์บนหัวแชทกระพริบเป็นวงบ่งบอกว่าอีกฝ่ายอยู่ในช่องแชทเดียวกัน ณ ตอนนี้ ข้อความขึ้นว่ากำลังพิมพ์และมันเป็นอยู่แบบนั้นเกือบนาทีก่อนที่ข้อความจะเด้งตอบกลับมาเป็นเพียงคำสั้น ๆ

      

     Ruk Passakorn : ครับ


     …


     แค่นี้เหรอวะ?


     พิมพ์ตั้งนานส่งมาแค่ครับ? 


     ผมขมวดคิ้วนิด ๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่งจ้องมองโทรศัพท์สักพักก่อนจะตัดสินใจกดคอลหาเจ้าของแชทที่ผมเปิดคาเอาไว้


     รอสักพักเลยกว่าที่อีกฝ่ายจะกดรับและส่งเสียงมา ฟังดูก้องแปลก ๆ


     [พี่ไดโน ..ผมอาบน้ำอยู่ วางก่อนเดี๋ยวคอลกลับ]


     หือ.. 


     อะไรนะ


     "มึงอาบน้ำเอาโทรศัพท์เข้าไปอาบด้วยเหรอ?"


     [เอามาเปิดเพลงฟัง พี่วางก่อน]


     ..


     เรื่องอะไรจะต้องวาง


     คอลวิดีโอแม่งเลย


     [อ้ะ..พี่ไดโน! เดี๋ยวสิ--] เสียงโวยวายดังลอดออกมา ใบหน้าตกใจของอีกฝ่ายปรากฎขึ้นบนจอเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นก่อนที่ทุกอย่างจะเลื่อนลงและมืดสนิท สายถูกตัดไปในเวลาต่อมา แต่ภาพที่เห็นในช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นมันทำเอาผมปั่นป่วนไปหมด


     ขาว..อมชมพูดีจริง ๆ 


     แม่ง ตาสว่างยันชาติหน้า


     เข้าห้องน้ำก่อนแล้วค่อยไปหาข้าวกินก็แล้วกัน



----



อ้พี่ไดโน! คนทะลึ่ง คนนิสัยไม่ดี


     ผมอยากจะเอาหัวโขกกำแพงตัวเองให้ลืม ๆ เรื่องน่าอายที่เพิ่งจะผ่านไปไม่นานนี้ มือยังกำโทรศัพท์ตัวเองที่ถูกปิดเครื่องเอาไว้แน่น ขบเม้มริมฝีปาก หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำเอาผมหน้าร้อนผ่าว มืออีกข้างแนบลงบนแก้มของตัวเองหวังให้ความร้อนนั้นจางลงไปบ้าง


     ไม่น่าไปรับคอลพี่เขาตั้งแต่แรกเลย


     ใครจะไปคิดว่าพี่ไดโนจะทะลึ่งขอเปิดกล้องล่ะ แถมใบหน้าตอนจ้องมองผ่านมายังดูร้ายกาจจนผมรนรานจะกดปฏิเสธดันไปเลื่อนรับคอลแบบวิดีโอเสียอย่างนั้น โคตรของโคตรอาย คอยดูนะสามดาวที่ใส่อยู่ในโหลผมจะเอาออกให้หมดเลย คิดไปก็ได้แต่ยกเอามือปิดใบหน้าตัวเองเอาไว้ ยืนนิ่ง ๆ จนรู้สึกว่าจังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มกลับมาปกตอีกครั้ง และหน้าผมก็ไม่ได้ร้อนจนเอาไปปิ้งไก่ได้แบบในตอนแรก


     ไม่ฟังเพลงต่อแล้ว


     ไม่กล้าเปิดเครื่องด้วย 


     วางโทรศัพท์ลงตรงที่เดิมก่อนจะตัดสินใจกลับไปยืนใต้ฝักบัวอาบน้ำสระผมต่อเงียบ ๆ ยกมือลูบแผ่นอกตัวเองป้อย ๆ เมื่อทุกอย่างรอบกายกลับมาเป็นปกติรวมถึงสติของผมด้วย โทษพี่ไดโนนั่นแหล..ผมนะก็อุตส่าห์บอกแล้วว่าอาบน้ำอยู่


     ไม่คิดเลยว่าพี่เขาจะมีมุมนี้ด้วย


      มุมหื่น ๆ น่ะ ปกติผมไม่ค่อยเห็นท่าทางอะไรแบบนี้จากเขาเท่าไหร่ เรียกว่ายังรู้จักไม่ดีพอสินะ จะบอกว่าตกใจมันก็ตกใจ แต่มันก็ปะปนไปด้วยความรู้สึกดีเล็กน้อย หยุด! รู้สึกดีที่ว่าผมไม่ได้หมายถึงเรื่องที่พี่ไดโนคอลมาในตอนที่ผมอาบน้ำนะ แต่มันหมายถึงเรื่องที่พี่เขาแสดงหลาย ๆ ด้านของตัวเองให้ผมได้เห็นถึงแม้ว่านั่นมันอาจจะเป็นแค่ลักษณะนิสัยส่วนหนึ่งของพี่เขาก็ตาม


     ใช้เวลาเพียงไม่นานในการอาบน้ำต่อจนเสร็จ ผมแต่งตัวเรียบร้อย เดินเอาผ้าเช็ดตัวไปพาดตากเอาไว้พร้อมกับเปิดเครื่องโทรศัพท์ไปพลาง


     เสียงแจ้งเตือนจากข้อความดังขึ้นติด ๆ กัน


     ส่วนใหญ่ก็มาจากพี่ไดโนนั่นแหละ 


     ผมเลื่อนสายตามองข้อความที่ได้รับจากพี่เขา บอกว่าจะออกไปหาอะไรกิน ถ้าผมอาบน้ำเสร็จแล้วให้ตอบหรือว่าคอลกลับไปหาเขาด้วย


     แล้วก็..ขอโทษที่แกล้งผม


     …


     ประโยคขอโทษทำให้ผมยิ้มออก ที่จริงไม่ได้โกรธอะไรพี่ไดโนมากมาย แค่อารมณ์แบบตกใจและทำอะไรไม่ถูกเฉย ๆ ก็เลยกดปิดเครื่องไปเลย ว่าแต่เวลาแบบนี้พี่เขาเพิ่งจะไปหาข้าวกินเนี่ยนะ มันดึกแล้วแถมพี่เขาก็ยังไม่ค่อยสบายดีเท่าไหร่ด้วย ที่คุยกันเมื่อตอนเย็นยังบอกผมว่าปวดหัวอยู่เลย 


     ผมกดคอลกลับไปหาพี่ไดโนหลังจากอ่านข้อความ


     ตอนแรก ๆ ก็ไม่ค่อยกล้าคอลไปหรอกเพราะผมยังไม่รู้สึกสนิทใจกับพี่เขาเท่าไหร่ แต่พอหลัง ๆ มาช่วงที่พี่เขามาติวให้นั่นแหละผมถึงได้กล้าคอลไปหาพี่เขาก่อนบ้าง 


     …


     [..แป๊บนึง กูใส่หูฟังก่อน] เสียงทุ้มดังลอดออกมาหลังจากที่อีกฝ่ายกดรับ ผมรอจนกระทั่งพี่เขาใส่หูฟังเสร็จ มีเสียงแทรกเข้ามาก่อนหน้านั้นด้วย ดูเหมือนว่าพี่เขาจะอยู่ที่ร้านข้าวที่ไหนสักที่ ดึกขนาดนี้แล้วยังจะสั่งของเผ็ดอย่างผัดกะเพรากินอีก [พิเศษ..น้ำเอาน้ำเปล่า รัก]


     "พี่กินข้าวเวลานี้เหรอ"


     [อือ หิว]


     "อย่ากินเผ็ดมากนะครับ ดึกแล้ว มันไม่ค่อยดี"


     [ไม่ทันแล้วว่ะ มึงเถอะ กินข้าวแล้วใช่ไหม]


     "กินแล้วครับ"


     [มึง..ไม่ได้โกรธกูนะ] พี่ไดโนถามเหมือนไม่แน่ใจ ผมก็รู้นะว่าพี่เขาหมายถึงเรื่องไหน ได้แต่ยู่หน้าใส่คนปบายสายทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้เห็นหรอก แต่มันน่าหมั่นไส้จริง ๆ นี่ ทีตอนนั้นอยู่ ๆ ก็คอลวิดีโอมาทั้งที่ผมก็บอกไปแล้วว่าอาบน้ำอยู่ แล้วพอมาตอนนี้ดันเพิ่งจะมาถามว่าผมโกรธไหม


     "โกรธ" ผมว่า


     ทำเสียงนิ่ง ๆ ด้วยให้พี่เขารู้ว่าผมน่ะโกรธจริงจัง


     เอาเข้าจริง ๆ ก็ไม่ได้โกรธอะไรแล้วล่ะ ถ้าผมโกรธผมคงไม่คอลมาหาพี่เขาหรอก จริงไหมล่ะ แต่พอพี่เขาถามแล้วผมก็รู้สึก..เอ่อ เขิน ๆ ขึ้นมาอีกแล้วล่ะ


     [กูผิดอะไรวะ แค่อยากเห็น] 


     ผมหน้าร้อนขึ้นมาทันที


     อ้าปากค้างกับถ้อยคำตรงไปตรงมา ตรงจนน่ากลัว อยู่ ๆ ก็มาพูดว่าอยากเห็น ..เห็นอะไร? เห็นผมอาบน้ำอย่างนั้นเหรอ ฟังดูโรคจิตเกินไปไหมเนี่ย ทำลายภาพจำของผมในตอนที่พี่เขาใส่สูทดูท่าทางเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือหมดเลย


     [หึ กูพูดตรงไปเหรอ]


     นี่ไม่รู้ตัวหรือว่าแค่กวนตีนผมกันแน่!


     ตรงกว่าพี่ไดโนก็ไม้บรรทัดแล้วไหมล่ะ 


     "ผมจะวางแล้วนะ"


     [วางกูบุกไปหาถึงบ้านเลยนะ] คำขู่ดังตอบกลับมา ถ้าเป็นคนอื่นมันก็จะเป็นแค่คำขู่อย่างที่ว่า แต่เพราะเป็นพี่ไดโน ผมเลยไม่คิดว่านั่นมันจะเป็นคำขู่ธรรมดาได้เลย เชื่อว่าถ้าผมวางจริง ๆ พี่ไดโนอาจจะมาโผล่อยู่หน้าบ้านผมภายในคืนนี้เป็นแน่


     "พี่นิสัยไม่ดี"


     [คนดีเขาไม่ได้มีไว้รักไง มึงไม่เคยได้ยินเหรอ]


     "ไม่เห็นเกี่ยว"


     [เกี่ยว แป้บ ขอกินข้าวก่อน] ตอบผมไปก็ตักข้าวใส่ปากเคี้ยวไป ทำไมผมถึงไม่รู้สึกเบื่อเลยนะที่ต้องมานอนฟังเสียงพี่เขาเคี้ยวข้าวให้ฟังแบบนี้ ปกติเวลาที่ผมคอลหาเมฆเราก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากมาย บางทีเมฆก็เผลอหลับเวลาที่เราคอลกันอยู่ ผมคงเคยชินกับการถือสายรอใครนาน ๆ แล้วล่ะ


     จะว่าไปผมก็เคยหลับตอนที่พี่ไดโนคอลมาเหมือนกัน


     อ่า..นึกถึงไปหมดเลย


     [คิดเงินด้วยครับ..]


     "....."


     [รัก]


     "อื้อ เสร็จแล้วเหรอ"


     [เออ เดินกลับห้องแล้ว] 


     "พี่ไม่ได้เอารถมาเหรอ"


     [เดิน ร้านมันอยู่ใกล้]


     "อ่า.."


     ก๊อก ๆๆ


     เฮือก!


     "รัก นอนหรือยังลูก"


     โถ่ ตกใจหมดเลย เมื่อกี้ผมสะดุ้งเด้งตัวขึ้นจากเตียงแรงมาก มัวแต่คุยกับพี่ไดโนจนไม่รู้สึกตัวเลยว่าพ่อผมกลับมาแล้ว คงเพราะผมเองก็เริ่มง่วงแล้วด้วยนั่นแหละ เวลาในตอนนี้มันก็จะเข้าวันใหม่แล้วนะ เลยเวลานอนของผมมาตั้งเยอะ


     "ยังครับพ่อ"


     "พ่อซื้อขนมที่ลูกชอบมาให้ด้วย จะลงไปดูไหม" คำว่าขนมที่ชอบทำเอาผมรีบลุกขึ้นจากเตียงทันที ขานรับก่อนจะหยิบหูฟังมาเสียบกับโทรศัพท์วิ่งตรงไปเปิดประตู เดินตามหลังพ่อลงไปที่ห้องกินข้าว ช่วยพ่อเก็บของสดเข้าในตู้พร้อมกับชูครีมหน้าตาน่ากินร้านโปรดของผมและขนมอื่น ๆ อีกหลายอย่าง


     "พรุ่งนี้จะทำสปาเก็ตตี้เหรอ ผมเห็นพ่อซื้อเส้นมา"


     "ใช่ มีเด็กแถวนี้บ่นว่าอยากกิน"


     ผมยิ้มร่า เพิ่งจะบ่นไปเมื่อไม่กี่วันนี้เองที่ผมอ้อนพ่อว่าอยากให้ทำให้กิน ก็ช่วงที่เปิดเทอมมันไม่ได้กินนี่นา ต้มแต่มาม่า วันไหนเบื่อก็เมนูไข่ทั่ว ๆ ไป พอได้กลับมาอยู่กับพ่อมันก็ต้องมีอ้อนให้ทำให้กินเป็นเรื่องปกตินั่นแหละ 


     ก็พ่อผมทำอาหารอร่อยมาก


     ร้านอาหารก็สู้ไม่ได้เหอะ


     [พ่อมาแล้วลืมกูเลยนะ] พี่ไดโนพูดขึ้นหลังจากที่ผมปล่อยเงียบ ไม่สนทนากับพี่เขาสักพักใหญ่ ๆ เพราะมัวแต่สำรวจดูบรรดาขนมในถุงขนาดใหญ่ที่พ่อซื้อมาให้


     "กลับถึงห้องหรือยังครับ" สายตาของผมยังมองสำรวจขนมอยู่เลยในตอนที่ถามพี่ไดโน พ่อหันหลังจากตู้เย็นกลับมามองหน้าผม เลิกคิ้วขึ้นส่งเสียงถามออกมา "คุยกับใครลูก ไดโนเหรอ"


     "..ครับ" พ่อจะดุอะไรผมไหม


     แต่เหมือนว่าตั้งแต่ที่กลับมาจากไปเยี่ยมพี่ไดโนพ่อผมก็ถามไถ่เรื่องของพี่เขามากขึ้น ดูพูดถึงในทางที่ดีขึ้นต่างจากก่อนหน้านั้นพอสมควร


     "วันเสาร์นี้ก็ชวนมาที่บ้านสิ"


     "ผมถามไปแล้ว พี่เขาบอกว่าไม่มาครับ"


     [อะไร พูดถึงกูใช่ไหม] 


     "ก็พูดถึงพี่นั่นแหละ ..พ่อให้ชวนพี่มาที่บ้าน" พี่เขาบอกว่าจะไม่มา ผมเองก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็พี่เขาเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลมา คงไม่อยากจะขับขี่รถในระยะทางไกล ๆ ผมเองก็แอบห่วงพี่เขาด้วยก็เลยไม่ได้แสดงอาการอะไรนอกจากตอบรับไปในตอนที่พี่เขาบอก "แต่ถ้าพี่ไม่มาก็ไม่เป็นอะไรนะครับ"


     [พ่อมึงชวนแล้วกูจะไม่ไปได้ไง]    


     "ก็…"


     [กูน่าจะไปถึงสาย ๆ หน่อย]


     สรุปว่าพี่ไดโนจะมาใช่ไหม..


     "อื้อ.."


     [แล้วมึงจะนอนหรือยัง]


     "ครับ เดี๋ยวจะขึ้นนอนแล้ว"


     [อืม.. ฝันดีนะ]


     "จะวางแล้วเหรอ" ถามในตอนที่กำลังเก็บขนมเข้าตู้ พ่อเดินมาลูบหัวผมเบา ๆ ก่อนจะเดินขึ้นห้องไป เหลือแค่ผมที่กำลังจัดพื้นที่ภายในตู้ให้พอใส่บรรดาขนมหลากหลายชนิดเข้าไปได้ เสร็จแล้วก็ปิดไฟเดินขึ้นห้อง พี่ไดโนก็ยังไม่ได้วางสายด้วย


     [ดึกแล้ว นอนสักทีเหอะมึงอะ]    


     "พี่ล่ะ"


     [กูรอย่อยไง กินมาแล้วนอนก็กรดไหลย้อนดิวะ ..เออน่า กูไม่วางจากมึงแล้วหนีไปคุยกับใครที่ไหนหรอก แค่มึงคนเดียวอะสัส เข้าใจป่ะ]


     "ผมแค่ถาม พี่จะวางแล้วไปคุยกับใครมันไม่เห็นเกี่ยวกับผมเลย" 


     [หึ นอนได้แล้ว]


     "อื้อ"


     [กูวางแล้วนะ-..]    


     "พี่ไดโน"


     [ว่า]


     "ฝันดีนะครับ"


     ตาย ทำไมผมถึงได้รู้สึกร้อนวูบบนหน้าอีกแล้ว..


     [หึ กูฝันดีตั้งแต่เห็นความขาวของมึงแล้วเหอะ]


     อะ ไอ้


     พี่แม่ง ไม่คุยด้วยแล้ว 






     วันเสาร์


     ผมตื่นแต่เช้าลงมาช่วยพ่อเตรียมของสำหรับทำข้าวต้มกินกันง่าย ๆ รองท้องก่อนที่พี่ไดโนจะมาในช่วงสาย วันนี้พ่อผมหยุดไม่ได้ไปทำงาน หลังจากที่เรากินข้าวเสร็จก็พากันออกไปตัดแต่งต้นไม้ในสวนที่เริ่มรกขึ้นมา 


     พ่อกับผมช่วยกันตัดหญ้าและกวาดทำความสะอาดพื้นหน้าบ้านจนเอี่ยม 


     จากนั้นก็ล้างรถให้พ่อ เป็นกิจกรรมที่เราเคยทำกันในช่วงที่ผมยังเรียนอยู่มัธยม แค่ผมกับพ่อสองคน ส่วนแม่ก็ไม่ต่างจากตอนนี้เท่าไหร่ ท่องเที่ยวไปเรื่อย ทำงานและส่งเงินกลับมาให้ตามปกติ ผมก็เพิ่งจะได้คุยกับแม่ไปนะ เมื่อวานนี้เองก่อนที่จะอาบน้ำและพี่ไดโนจะทักมาหาผม


     แม่ก็สบายดี ดูมีความสุขกับการไปเที่ยวในสถานที่ต่าง ๆ เที่ยวด้วยทำงานไปด้วยกับเพื่อนชาวต่างชาติของแม่


     และอีกเรื่องที่แม่เกริ่น ๆ กับผมเอาไว้


     เรื่องที่จะหย่ากันกับพ่อ ผมเพิ่งจะรู้เรื่องนี้ แม่บอกว่าคุยกับพ่อมาได้สักระยะแล้วว่าจะหย่ากัน แต่เรื่องเงินก็จะยังส่งให้ผมในทุกเดือนเหมือนเดิม ผมไม่ได้ถามถึงเหตุผลที่หย่า ถ้าพ่อและแม่สบายใจกันทั้งสองฝ่ายผมก็จะไม่ทักท้วงอะไรถึงแม่ว่าในใจมันจะรู้สึกวูบโหวงอยู่บ้างก็ตาม แต่เพราะเราก็ไม่ใช่ครอบครัวที่ดูมีความสุขอบอุ่นพร้อมหน้าพร้อมตากันอยู่แล้ว มันเลยไม่ใช่เรื่องยากเท่าไหร่ที่จะยอมรับ


     "รัก"


     "ครับพ่อ" ผมเงยหน้าขึ้นจากการขุดพรวนดินให้กับต้นไม้ในสวน 


     "แม่บอกว่าคุยกับลูกแล้วเรื่องที่...พ่อกับแม่จะหย่ากัน"


     "...." ผมพยักหน้าลง


     "ลูกโอเคนะ"  


     "ผมโอเค พ่อกับแม่ทำตามที่ต้องการเลยครับ รักเข้าใจทั้งพ่อแล้วก็แม่ ไม่มีปัญหาอะไรเลย" ผมพูดเรื่องจริงนะ คนเราต่างก็มีสิ่งที่เติมเต็มให้กับชีวิต สำหรับผมและพ่อคือเรามีกันและกัน แต่สำหรับแม่ แม่มีงาน มีอิสระเป็นสิ่งที่แม่รัก จะหย่าหรือไม่หย่ามันก็ไม่ได้มีผบกระทบอะไรกับผมเลย


     ผมยังคงรักแม่เท่าเดิม


     และกับพ่อก็ยังรักเหมือนเดิมเช่นกัน


     "แน่นะลูก"


     "ครับ แค่มีพ่อผมก็มีความสุขจนลืมเรื่องอื่น ๆ ไปหมดแล้ว" ถูไถหัวตัวเองเข้าไปที่เอวของพ่ออ้อน ๆ เสียงหัวเราะของเราสองคนประสานกัน ก่อนที่ทั้งผมและพ่อจะช่วยกันตัดแต่งต้นไม้และพรวนดินรดน้ำจนเสร็จในช่วงสาย


     กลับเข้าบ้านมาเตรียมของสำหรับทำอาหารรอพี่ไดโนที่ส่งข้อความมาบอกผมว่าพี่เขากำลังมา


     ระหว่างที่ผมกำลังช่วยพ่ออยู่เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น ผมละมืออกจากครัวมาดู วันนี้พี่ไดโนไม่ได้ขี่รถมอเตอร์ไซต์มา แต่เป็นเบ๊นซ์คันที่พี่เขาเคยขับมารับผมในวันที่เข้ามายื่นใบลาออกกำลับทางมหาวิทยาลัย ขนาดว่าใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ธรรมดา ความดูดียองพี่เขาก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว


     ยังคงหล่อและดูเท่เหมือนเดิม


     อันนี้พูดจากความจริงเฉย ๆ ผมไม่ได้มองอะไรพี่เขานานเลยนะ


     ผมเปิดประตูให้พี่เขาถอยรถเข้ามาจอด ไม่ได้พูดทักทายอะไรกัน เดินนำคนตัวสูงไปยังห้องครัวที่พ่อกำลังทำขั้นตอนสุดท้ายของอาหารมื้อนี้ สปาเก็ตตี้ผัดขี้เมาทะเล ปลาหมึกตัวโตและกุ้งสุด ๆ ที่ผมเป็นคนปอกเปลือกเอง รับประกันว่ามื้อนี้จะต้องอร่อยมากแน่ ๆ


     "พ่อสวัสดีครับ" พี่ไดโนยกมือไหว้พ่อผมที่กำลังจัดจานอาหารอยู่


     ผมและพี่ไดโนช่วยกันยกจานทั้งสามจานออกไปวางบนโต๊ะสำหรับรับประทานอาหาร ไม่นานพ่อก็เดินตามออกมา สายตาที่มองพี่ไดโนยังคงนิ่งแต่ก็อ่อนลงมาจากในตอนแรกที่ได้เจอมากพอสมควร 


     "กินได้ไหม" เสียงเข้มเชียวในตอนที่ถาม พี่ไดโนนั่งลงข้าง ๆ ผม กวาดสายตามองสปาเก็ตตี้ในจานสายตาไม่ได้บ่งบอกว่าถูกใจหรือว่าไม่


     "ครับ กินได้" พี่ไดโนตอบ ผมที่นั่งลุ้นจนตัวเกร็งก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา หยิบส้อมขึ้นมาพันเส้นสปาเก็ตตี้ในจานส่งเข้าปากตัวเองพลางมองพี่ไดโนไปด้วยว่าพี่เขากินได้จริงหรือเปล่า แต่จากท่าทางแล้วพี่เขาคงจะชอบมันอยู่ไม่น้อย


     "ยังเหลืออีกนะ ถ้าพี่ไม่อิ่มก็เติมได้" 


     "อืม มึงอะกินเข้าไปเยอะ ๆ"


     บอกให้ผมกินเยอะ ๆ แต่ดันเอาส้อมมาจิ้มปลาหมึกในจานผมกินเสียอย่างนั้น


     ผมแยกเขี้ยวเลื่อนจานหนี พ่อกำลังนั่งฟังข่าวอยู่ สายตาเหลือบมามองทางผมกับพี่ไดโน บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ 


     "รัก วันนี้เพื่อนชวนไปงานวันเกิดไม่ใช่เหรอ พาไดโนไปด้วยสิ"


     อ่า จริงด้วย


     วันนี้อั๋นมันชวนผมไปดื่มเพราะว่าเป็นวันเกิดของมัน


     นี่ที่พ่อชวนพี่ไดโนมาเพราะต้องการให้ผมพาพี่เขาไปเป็นเพื่อนงั้นหรอกเหรอ


     "วันเกิดใคร?" ทำไมพี่ไดโนต้องทำเสียงดุ..


     "อั๋น เพื่อนผมเอง" 


     "กูไปด้วย"


     ผมพยักหน้าลง กำลังเคี้ยวอยู่ก็เลยอ้าปากตอบไม่ได้ รสชาติความเผ็ดที่สะสมตั้งแต่คำแรกทำให้ผมต้องลุกขึ้นไปหยิบน้ำในตู้เย็นมารินใส่แก้วยกดื่ม พี่ไดโนนั่งกินเรื่อย ๆ จนหมดจาน รับแก้วน้ำที่ผมส่งให้ไปดื่มในขณะที่พ่อกินเสร็จพอดี


     "อิ่มไหม" พ่อผมถามพี่ไดโน


     "ครับ อร่อยมาก"


     "อืม แล้วหัวเป็นยังไงบ้าง"


     "ดีขึ้นแล้วครับ ..อาทิตย์หน้าหมอนัดไปตัดไหมออก"


     "ก็ดี ..เดี๋ยวพ่อขึ้นไปคุยงานกับหัวหน้า วันนี้รักไปกี่โมงนะลูก"


     "หนึ่งทุ่มครับ พ่อวางจานไว้นี่แหละ เดี๋ยวผมล้างเอง"


     ทำไมอิ่มกันไวจัง ผมยังเพิ่งลุกไปตักเพิ่มใส่จานมาอยู่เลย เอ่ยตอบพ่อเสร็จก็นั่งกินต่อเงียบ ๆ โดยมีพี่ไดโนนั่งอมยิ้มมองอยู่ข้าง ๆ


     อมยิ้มจริง ๆ นะ 


     "ยิ้มอะไร"


     "มึงกินน่ารัก"


     …


     "ผมกินปกติอะ"


     "เหมือนกระต่าย เคี้ยวแก้มกลม ๆ ดูดิ" พี่ไดโนจิ้มนิ้วลงมาบนแก้มผมในตอนที่เพิ่งจะยัดสปาเก็ตตี้ใส่ปากไปคำโต จะโวยวายก็ทำไม่ได้ ได้แต่เบี่ยงตัวหลบนิ้วเรียวไปมา


     "อื้ออ"    


     "เป็นกระต่ายที่น่ารักดีว่ะ"


     แล้วมาพูดอะไรตอนนี้เนี่ยย


     ผมเกือบจะสำลักแล้วนะ 





     เวลาหนึ่งทุ่มตรงพี่ไดโนพาผมมาถึงร้านที่อั๋นนัดเอาไว้พอดิบพอดี ผมเดินตามหลังพี่เขาเข้าไปด้านใน มองหาเพื่อนตัวเองก่อนจะนั้งชายเสื้อคนตัวสูงกว่า กระตุกเบา ๆ ชี้มือไปยังเพื่อนผมที่นั่งกันอยู่กลุ่มใหญ่ ไม่ต่างอะไรจากในตอนนั้นที่อั๋นชวนผมไปนั่งดื่มด้วยเลย


     "รัก ไอ้รักมาแล้ว"


     "ไงพวกมึง"


     "สัส ลาออกแล้วหายไปเลยนะ" ไอ้อั๋นว่า ขยับที่ให้ผมนั่งก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังพี่ไดโนที่ยืนเด่นอยู่ท่ามกลางคนอื่น ๆ เด่นชนิดที่ว่าพี่เขาก้าวเท้าเข้ามาหลากหลายสายตาก็มุ่งตรงไปหาด้วยความสนอกสนใจ ขนาดที่ว่าเมื่อกี้ก็มีผู้หญิงสองสามคนเดินเข้ามายิ้มให้ก่อนจะเดินผ่านไป


     แต่ว่าพี่เขานิ่ง ไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่นอกจากลงมานั่งเบียดผมจนขาผมเกยไปทับกับต้นขาพี่เขา


     "เอ่อ…"


     "พี่เขาชื่อพี่ไดโน เป็นรุ่นพี่จากมหา'ลัยที่กูจะซิ่วไป"


     "จริงดิ อ่า พี่สวัสดีครับ" อั๋นยกมือไหว้ ตูนที่นั่งอยู่ก็ไหว้ด้วยเช่นกัน คนอื่นก็ไหว้บ้างไม่ไหว้บ้างซึ่งพี่ไดโนก็ไม่ได้สนใจอยู่ดี


     "แล้วรู้จักกันได้ไงวะ" อั๋นถามต่อ


     ผมหันไปหาพี่ไดโน ไม่รู้ว่าควรตอบว่ายังไงดีเลย 


     "กูตามจีบรัก"


     ..


     สตั๊น..


     ไม่ใช่แค่ผมแต่เป็นรอบวงเหล้าในตอนนี้


     บางคนก็ทำหน้าเฉย ๆ แต่บางคนผมก็เห็นชัดเจนเลยว่ามีแววตาเสียดแทงส่งมา 


     ผมก้มหน้าลง ไอ้อั๋นมันตบไหล่เบา ๆ "อย่าไปสนใจสายตาไอ้พวกนั้นเลย มันมาแดกฟรี กูไม่ได้สนิทอะไรกับพวกมันมาก" พูดว่าเสียงเรียบ ผมก็ไม่ได้คิดอะไรก็แค่เกร็ง ๆ และไม่ชอบสายตานิดหน่อยก็เท่านั้นแหละ


     "เออ ๆ กูมีของขวัญมาให้มึงด้วย" ผมก้มลงไปหยิบถุงที่ถือติดมือมาส่งให้กับไอ้อั๋น มันรับไปนะ แต่ยังไม่ได้แกะดู บอกแค่ขอบคุณและเอาไปวางรวมกับของชิ้นอื่นที่ยังไม่ได้แกะเช่นกัน


     ยังไม่ทันได้คุยอะไรผมก็ต้องขอตัวออกมาข้างนอกก่อนเพราะคนอื่น ๆ ในโต๊ะสูบบุหรี่ 


     ผมแพ้กลิ่นและแพ้ควัน


     เวลาสูดรับเข้าไปมาก ๆ ตาจะแดง ไอจนเหนื่อยเลยล่ะ ก็เลยพาตัวเองออกมายืนเล่นรับลมสักพักแล้วค่อยกลับเข้าไป พี่ไดโนเองก็ออกมายืนกับผมด้วยเช่นกัน อย่างกับบอดี้การ์ดส่วนตัวของผมเลย ไปไหนก็ตามไปด้วยไม่ยอมห่าง


     ตึ้ง!


     ผมก้มหน้าลงมองโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงข้อความจากไลน์


     ..


     ชื่อมันคุ้นตาแปลก ๆ


     รวมถึงรูปภาพโปรไฟล์ด้วยเช่นกัน


     ตึ้ง!


     อ่า มาอีกหนึ่งข้อความแล้ว


     'รัก เมฆเองนะ' 

     'เมฆอยากจะขอโทษเรื่องวันนั้น พรุ่งนี้รักมาเจอเมฆหน่อยได้ไหม'

      

     ผมเงยหน้าขึ้นมองพี่ไดโนทันที อีกฝ่ายขมวดคิ้วเล็กน้อยที่เห็นท่าทางเลิ่กลั่กของผม ความรู้สึกในใจบีบรัดและคลายออกหนักแน่นไปด้วยความกลัว ฝ่ามือสองข้างเย็นเฉียบขึ้นมาเมื่อเริ่มรู้สึกหวาดกลัว ภาพสิ่งที่เมฆทำกับผมในวันนั้นมันยังคงไม่เลือนรางหายไปไหน


     เป็นภาพติดตา เป็นเหตุการณ์ที่ส่งผลกระทบกับหัวใจของผมได้มากที่สุด


     "รัก" พี่ไดโนเรียก วางมือลงบนไหล่ผมแผ่วเบา


     "...."


     "กูไม่ปล่อยให้มึงไปคนเดียว ไม่ต้องห่วง"


     "ผม ..คือผม" มือเริ่มสั่นและชื้นเหงื่อเพราะความกลัว


     "ไม่ต้องกลัว กูจะอยู่ตรงนี้"


     "พี่ไดโน"


     "กูจะดูแลมึงเอง"

     




---100%---


คำผิดขอผ่านก่อนนะคะ ขอไปนอนก่อน ไม่ไหวแล้ว แงง



สามดาวพี่คือไปแล้ว 55555555555

น้องมือลื่นไปกดรับคอล วงวารน้องง ใกล้แล้ว ใกล้จะไปถึงตอนน้องไปเรียนที่เดียวกะพี่แล้ว


*อยากให้อัพถี่อัพไวกำลังใจต้องมา*



อ่านแล้วกรุณาส่งฟี้ดแบคด้วยนะคะ

แค่คนละคอมเม้นเป็นกำลังใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เรา

สกรีมแท็กนะคะ #ไดโนซอร์รัก ไปหวีดพี่ไดโนน้องรักกันได้นะ

    


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.136K ครั้ง

16,329 ความคิดเห็น

  1. #14670 MayYL (@Mayploydee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 14:59
    พี่ไดโนเห็นอะไรหรอที่ขาวอมชมพูอะ 555+ ว่าแต่เมฆมาดีใช่ไหม
    #14670
    0
  2. #14387 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 18:37
    พี่ไดโนน่ารัก
    #14387
    0
  3. #14380 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 15:17

    นี่ยังจะรังควานกันอีกแล้วหรอ? ส่งคนเถื่อนไปเก็บแม่ม!

    #14380
    0
  4. #14330 Love_S(B) (@sutthida17) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 21:14
    เมฆจะทำไรรักอีกเปล่าเนี่ย พี่โนตัดการเลยถ้าเลวใส่
    #14330
    0
  5. #14078 Boboman~ Yehet! (@boboman) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 21:07
    อิพี่คะ เข้าห้องน้ำหลังจากเห็นความขาวของน้องคือยังไงคะ เข้าไปทำอัลไลในห้องน้ำอ่ะะะะ
    #14078
    0
  6. #13781 _Rattanawadee (@_Rattanawadee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 17:28
    เมฆ เป็นคนดีได้แล้วนะ
    #13781
    0
  7. #13626 G HAMAJI (@poker-face321) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 14:12
    โห ยังจะไปอีกเหรอ หนีไป๊
    #13626
    0
  8. #13596 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 10:25
    เมฆ ทำไมไม่จบไม่สิ้นกันซักทีอ่ะ
    #13596
    0
  9. #13240 YukiShiro (@kajoon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 20:59
    ไดโนคือดีงามมมม
    #13240
    0
  10. #13222 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 17:37
    อิจฉารักมากในจุดๆนี้
    #13222
    0
  11. #12771 KimEy_kuku (@pojae) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 14:14
    จริงๆก็แอบหื่น หรือหื่นกับรักคนเดียว อรุก ไดโนออกตัวแรงอ่ะ จีบก็ว่าจีบชอบก็ว่าชอบ คือรักเขินตัวแดงหมดแล้วมั้งนั้น เมฆมาทำไมอี๊ก
    #12771
    0
  12. #12182 Dry_ice (@water_ice) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 22:28
    ชอบความวิดีโอคอล5555 เรามันร้ายอ่ะไดโน! ><
    #12182
    0
  13. วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 00:14
    งอนแฟน แล้วมาซบอกพี่ไดโน
    #11574
    0
  14. #11542 prempremvan (@prempremvan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 08:46
    ทำไหมกลัวเมฆ ไม่ไว้ใจ
    แต่ไม่เป็นไรเนอะ รักมีพี่ไดโนอยู่ด้วย อุ่นใจ ละมุนมากกก
    #11542
    0
  15. #11429 yayeff (@yayeff) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 00:52
    อิจรักกันหนอคะ 5555 ชั้นก็อิจนะ แต่จะไม่มองแรง เพราะรักสมควรถูกคนดีๆรักอะ อิอิ
    #11429
    0
  16. #11388 Chompoo_mg (@Chompoo_mg) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 19:41
    แงงง อยากได้พิไดโน
    #11388
    0
  17. #11360 kamonkwan61 (@kamonkwan61) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 15:39
    สู้ๆนะค้าบบบ
    #11360
    0
  18. #11240 aomm_choco (@aomm_choco) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 06:47
    อิเมฆวึ่นวือมากกกกกกกก
    #11240
    0
  19. #11185 kmx03 (@kkt14hh) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 23:41
    พี่ไดโนคือดือมากก แง
    #11185
    0
  20. #11184 raiwawa (@raiwawa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 23:36
    นาทีนี้คนที่จะปกป้องรักได้ดีที่สุดก็คงไม่พ้นพี่ไดโนแล้วละ
    #11184
    0
  21. #11181 pparpbebi。 (@pukpuii-1999) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 21:54
    ไม่ไว้ใจเมฆมากๆๆ ละพี่ไดโนก็โดนคุณพ่อดูอยู่ รักกเข้มแข็งนะลูก
    #11181
    0
  22. #11180 ssnuxx (@ssnuxx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 21:39
    พี่ไดโนคนห่ามมม 555

    เมฆแกมาดีใช่ไหมรึมาร้าย
    #11180
    0
  23. #11176 Krisfann (@Krisfann) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 19:21
    ไม่ไว้ใจเมฆอ่ะ
    #11176
    0
  24. #11175 ลัลลิต (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 18:35

    คิกๆ พี่ไดโนคนแมน

    #11175
    0
  25. #11174 kwangB (@KwangB) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 17:59
    ไม่ไว้ใจเมฆเลยอะ
    #11174
    0