ไดโนซอร์ #ไดโนซอร์รัก

ตอนที่ 11 : ไดโนซอร์รัก : บทที่ 10 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61,939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,817 ครั้ง
    30 ก.ค. 62





บทที่ 10




     เจ็บ

     เจ็บแบบโคตรพ่อโคตรแม่ มันอธิบายความเจ็บนั้นไม่ถูก แต่รู้ว่าเป็นความรู้สึกแรกเลยหลังจากที่ลืมตาขึ้นมาในห้องที่ไหนสักที่ สมองคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ก่อนที่ผมจะเริ่มจำได้เลือนลางว่าตัวเองถูกของแข็งบางอย่างฟาดที่หัวสองครั้งติด กลิ่นยาและเสียงพูดคุยเริ่มดังเข้ามาในโสตประสาทเมื่อผมเริ่มที่จะตื่นขึ้นมาเต็มตา


     "แม่…" ส่งเสียงแผ่วเบาเรียกผู้หญิงวัยกลางคนหน้าตาละม้ายคล้ายกันกับผมที่ยืนอยู่ปลายเตียง กำลังคุยกับไอ้เสือหน้าตาเคร่งเครียด เหมือนว่ามันจะโดนแม่ผมดุ ก้มหน้าลงตอบรับครับ ๆ ก่อนที่มันจะเลื่อนสายตามาสบกับผมที่นอนมองอยู่


     "ไอ้พี่! พี่มึงฟื้นแล้ว" เสียงโวยวายของน้องรหัสตัวดีทำเอาผมอยากจะลงไปยันมันสักโครมนึง นิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อขยับตัวแล้วรู้สึกถึงเข็มที่ทิ่มแทงอยู่บนหลังมือ สายน้ำเกลือห้อยระโยงระยางชวนให้รู้สึกรำคาญใจ แต่ก็คงไม่เท่าไอ้น้องรหัสที่ยังคงพูดว่าผมฟื้นแล้วซ้ำ ๆ


     มันต้องดีใจขนาดนี้ไหมวะ


     หรือว่าผมหลับไปนาน


     จะว่าไปก็รู้สึกหิวน้ำนะ คอแหบแห้งไปหมด


     ไม่ต้องรอให้ผมขอไอ้เสือมันก็คว้าแก้วน้ำส่งมาให้ทันทีพร้อมกับหลอดดูดสีขาวให้ผมได้ดูดกลืนน้ำลงคอทั้ง ๆ ที่ยังคงนอนอยู่บนเตียง ตามร่างกายไม่รู้สึกปวดเมื่อยเท่าไหร่ อาจจะมีช้ำบ้างเป็นบางจุดที่ถูกเตะต่อยมาเมื่อวาน อ้าปากดูดน้ำเมื่อกี้ยังรู้สึกเจ็บ ๆ เล็กน้อย แต่ที่ศีรษะด้านหลังนี่สิ ไม่รู้ว่าหัวแตกหรือเปล่า แต่ที่แน่ ๆ คือผมไม่ได้สูญเสียงความทรงจำจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ยังคงจำทุกคนที่ยืนอยู่ในห้องนี้ได้ รวมถึงใครบางคนทีรอให้ผมคลอไปติวหนังสือให้ด้วยเช่นกัน


     "แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าไอ้ความเลือดร้อน ไม่กลัวอะไรเลยของลูกเนี่ยให้ลด ๆ มันลงไปบ้างได้ไหม!" ยังไม่ทันได้เอ่ยขอโทรศัพท์ เสียงของแม่ที่ยืนเท้าเอวตีหน้าดุอยู่ข้างเตียงก็ดังขึ้นมาก่อน แล้วไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นแบบผมไหม เวลาพ่อดุไม่กลัวนะ แต่พอแม่พูดมาแต่ละทีคืออ้าปากเถียงอะไรไม่ได้เลย ไอ้เสือก็ทำตัวเป็นคนดีไม่เสือกเรื่องคนอื่นขึ้นมาทันที ปล่อยให้ผมโดนแม่บ่นจนหูดับอยู่คนเดียวในห้อง


     "เห็นไหมว่าผลมันเป็นยังไง แม่เตือน แม่บอกอะไรน่ะเคยฟังบ้างไหม ถ้ารักแล้วต้องเอาตัวเองไปเสี่ยง ไปเจ็บตัวแบบนี้ก็ไม่ต้องรักมันดีกว่าไหมเพื่อนน่ะ แม่ไม่ได้ว่าเลยนะเรื่องที่ลูกช่วยเพื่อนเพราะเป็นห่วง แต่ทำไมต้องต่อยตีกัน คุยกันพูดกันดี ๆ ไม่เป็นหรือไง"


     "ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปมีเรื่อง"


     "...."


     "แค่จะไปพาไอ้ซิมกลับ"


     "ซิมอีกแล้วนะ กี่รอบ ๆ ที่มีเรื่องก็เพราะเพื่อนคนนี้ ครั้งที่แล้วที่เข้าโรง'บาลก็เพื่อนคนนี้ลูกจำได้ไหม" แม่ว่า ซึ่งผมเองก็เถียงอะไรไม่ได้เพราะมันเป็นเรื่องจริง แต่ตอนนั้นไม่ได้มีแค่ไอ้ซิมและเรื่องมันก็เกิดมาตั้งแต่ตอนมัธยมแล้ว 


     ซึ่งนั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นแม่ตัวเองร้องไห้


     ลืมตาตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลแบบนี้แหละ แต่สาหัสกว่านี้เยอะ แขนหัก กระดูกขาร้าว สาเหตุของเรื่องก็เพราะผู้หญิง แต่ไม่ใช่ผม ตอนนั้นไอ้ซิมมันชอบรุ่นน้องคนนึง ผมก็ไม่รู้ว่าน้องเขามีแฟนหรือยังเห็นคุยกันดี มานั่งกินข้าวร่วมกันกับกลุ่มผม ตอนนั้นก็คิดว่าคงจะได้คบกันแล้วแน่ ๆ เพราะน้องคนนั้นเขาก็ดูจะชอบมันเหมือนกัน

 

     แต่ดันกลายเป็นว่าน้องไม่ได้มีแฟน.. แต่น้องแม่งมีผัวเลยเหอะ


     มากันเกือบสิบคน พวกผมตอนนั้นอยู่กันแค่สี่คนเอง เพื่อนสองคนอาการหนักพอ ๆ กัน ส่วนไอ้ซิมผมช่วยให้มันหนีออกไปได้ คนที่โดนยำตีนไปเต็ม ๆ ก็เลยกลายเป็นผมแทน สักพักไอ้ซิมมันก็กลับมาพร้อมกับตำรวจสองคน


     เกือบตายอยู่เหมือนกันตอนนั้น


     ไอ้ซิมมันก็มาขอโทษ มันรู้ว่าน้องเขามีแฟนอยู่แล้ว แต่น้องเขาบอกว่าชอบมัน มันก็เลยไม่บอกพวกผมว่าน้องเขามีแฟนเพราะรู้ว่าผมจะต้องห้ามมันแน่ ๆ 


     ซึ่งก็จริง ถ้ามีแฟนแล้วผมก็คงไม่ให้เพื่อนผมไปยุ่งหรอก


     ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลว่าน้องเขาชอบมัน หรือว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันจะเลวบัดซบแค่ไหน ขึ้นชื่อว่าแย่งแฟนคนอื่นมันก็เหี้ยไม่ต่างอะไรกันหรอก ถ้าน้องเขาชอบมันจริงเขาคงเลิกกับไอ้เวรนั่นไปนานแล้ว ไม่มาแอบคบแอบคุยกับไอ้ซิมแบบนั้นหรอก เรื่องนี้ผมไม่โทษฝั่งนู้นเลย เพราะถ้าผมเป็นแฟนของน้องผู้หญิงคนนั้นผมคงทำมากกว่านี้อีก


     "ครั้งนี้เรื่องอะไรอีก"


     ผมนอนเล่าให้แม่เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เล่าได้แค่แป๊บเดียวก็เริ่มรู้สึกปวดและมึนงงจนต้องหยุดเล่า แม่บอกให้ผมนอนพักก่อน ส่วนตัวเองจะออกไปคุยกับคุณหมอที่เป็นเจ้าของไข้ผมก่อนที่หมอและพยาบาลจะเข้ามาพูดคุยไถ่ถามอาการผม 


     คุณหมอบอกว่าโชคดีที่สมองไม่ได้รับการกระทบกระเทือนมากจนถึงขนาดทำให้สูญเสียความทรงจำไป แต่ก็ต้องรอดูอาการอีกทีเพราะบางคนที่ตื่นขึ้นมาอาการภายนอกดูไม่เป็นอะไร แต่พอกลับไปพักผ่อนที่บ้านก็มีอาการแทรกซ้อน มีเลือดออกในสมองซึ่งเป็นเรื่องที่อันตราย คุณหมอเขาเลยยังไม่ให้ผมออกจากโรงพยาบาลก่อนในช่วงสองสามวันนี้


     ไอ้เสือไม่รู้ว่าหายหัวไปไหน ผมอยากจะถามมันว่าโทรศัพท์ผมอยู่ไหน


     เมื่อวานเย็นผมไม่ได้คอลไปหากระต่ายตัวนั้น ไม่รู้ว่าจะโกรธ จะงอนหรือรู้สึกอะไรบ้างหรือเปล่า 


     "แม่จะกลับไปที่บ้าน วันนี้เห็นเสือบอกว่าจะนอนเฝ้าลูกให้ เดี๋ยวเย็น ๆ แม่จะมาอีกรอบอยากได้อะไรหรือเปล่า" 


     "โทรศัพท์ผม"


     "อยู่กับเสือ เดี๋ยวน้องก็มา เห็นว่าไปรับใครสักคนมาเยี่ยมลูก" ผมพยักหน้ารับเมื่อรู้ว่าโทรศัพท์ของตัวเองอยู่กับไอ้น้องรหัสตัวดีอย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ ส่วนว่ามันไปรับใครเนี่ยผมไม่รู้ ขี้เกียจคิดหรือเดาอะไรด้วย อาการปวดหนึบ ๆ ที่หัวทำให้ผมรู้สึกอยากจะนอนหลับ ๆ ไปมากกว่า 


     "เดี๋ยวแม่ให้พยาบาลมาอยู่เป็นเพื่อนระหว่างรอเสือมา"


     "ครับ.." ผมพึมพำตอบรับไป 


     หลับตาลงแต่คือใจโคตรจะไม่สงบ 


     แม่งเอ้ย ดึงไอ้สายพวกนี้ทิ้งแล้วหนีออกจากโรงพยาบาลไปหากระต่ายได้ไหมวะ อยากเจออยากคุยด้วย แต่ก็ไม่อยากให้รักมันเห็นผมสภาพนี้  


     เชี่ย โคตรหงุดหงิด!




     "มันยังไม่ตื่นเหรอ"


     "ถ้าตื่นก็เห็นแล้วดิพี่" 


     "เดี๋ยวนี้มึงลามปามมากวนส้นตีนกูแล้วเหรอไอ้เสือ" 


     "เอ้า ผมบอกไง ไม่ได้กวนตีนเล้ย แค่บอกเฉย ๆ ไม่เชื่อพี่มองตาผมดิ" ผมขยับตัวตื่นเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยภายในห้อง ลืมตาขึ้นมาก็เจอหน้าพี่รหัสตัวเองก่อนเลยอันดับแรก พี่หมีมันยักคิ้วใส่ก่อนจะยิ้มให้ ส่งเสียงทักทายมาในขณะที่ผมยังเบลอ ๆ จากการตื่นนอน


     "ไง ห้าวจัดไหมมึง"


     "ก็พอตัว" ผมตอบกลับไป พี่หมีกดปรับเบาะให้ผมนั่งดื่มน้ำได้สะดวก ส่วนไอ้เสือกำลังไขว่ห้างนั่งมองโทรศัพท์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่บนโซฟาภายในห้อง


     ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอะไรคือต้นตอของรอยยิ้มนั้น


     "คิดไงถึงไปคนเดียว"


     "ผมไม่ได้ตั้งใจไปหาเรื่องใคร แค่จะไปรับไอ้ซิมกลับ" ผมตอบ ส่งแก้วน้ำคืนให้พี่รหัสที่ลากเอาเก้าอี้มานั่งลงข้าง ๆ 


     "แล้วมึงรู้ไหมว่าใครคือเจ้าของคลับที่มึงไปมีเรื่องมาเมื่อวาน"


     "ก็เพิ่งรู้ตอนที่ไปถึงนั่นแหละ"


     "เออ ใคร ๆ ก็รู้ว่าไอ้ชุนมันเกลียดมึงฉิบหาย ถ้ามึงไปถึงถิ่นมันขนาดนั้นแล้วกลับออกมาแบบไม่มีร่องรอยก็คงแปลก กูก็ไม่ได้บอกมึง เพิ่งจะรู้ไม่นานเหมือนกันว่าไอ้คลับที่มาเปิดแข่งกับร้านกูอยู่นี่เป็นของมัน" 


     พวกผมกำลังพูดถึงรุ่นพี่คนนึงที่ชื่อชุน มันรุ่นเดียวกันกับพี่หมี ช่วงตอนรับน้องในปีนี้ที่ผ่านมามันมีปัญหาเกิดขึ้น ไอ้ชุนมันเมาแล้วเข้ามาร่วมกิจกรรมบายศรีสู่ขวัญน้องหลังจบกิจกรรมเชียร์ ซึ่งตอนนั้นพี่มันดันเสือกไปมีเรื่องกับรุ่นน้องคนหนึ่ง ไม่มีใครห้ามทันนอกจากผมที่รับหน้าที่ในการถ่ายรูปเก็บบรรยากาศในงานวันนั้น 


     พอโดนสอบสวนพี่ชุนมันก็พยายามจะปฏิเสธ แต่เพราะไอ้กล้องในมือผมมันบันทึกภาพเอาไว้ได้ไง สุดท้ายพี่มันก็โดนไล่ออก


     ดื่มของมึนเมาแล้วมาเข้าร่วมกิจกรรม ทำร้ายร่างกายรุ่นน้อง ซึ่งมีหลักฐานจากภาพที่ผมบันทึกเอาไว้ ต่อให้พ่อแม่จะรวยมากจนมีปัญญายัดใต้โต๊ะยังไงก็ไม่รอดเพราะทางฝั่งพ่อแม่เด็กคนนั้นเองก็ต้องการจะเอาเรื่องเช่นกัน แบบนี้ไงพี่มันถึงโคตรจะเกลียดผม เจอกันข้างนอกก็มีปัญหากันตลอด แต่ที่ผมไม่รู้ก็คือซิมมันไปรู้จักพี่ชุนได้ยังไง


     "แล้วไอ้ซิม.."


     "เพื่อนพี่มึงพากลับไปแล้ว" ไอ้เสือเป็นคนตอบ


     …


     ผมพยักหน้าลง ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย 


     อย่างน้อยมันก็เป็นเพื่อนสนิทผม โกรธมันก็ส่วนโกรธ แต่ที่เป็นห่วงมันผมก็ยังห่วงเหมือนเดิม


     "เสือ โทรศัพท์กู"


     "เออ ลืมเลยว่ะ แต่มึงนะพี่..ไม่ยอมบอกกูเลยนะเรื่องคนที่ชื่อรักอะ กูไม่ได้เปิดดูนะแต่เขาทักพี่มึงมาอะ คอลมาด้วย กูรับให้แล้วบอกว่าพี่มึงถูกฟาดหัว เลือดท่วมตัว ถูกหามส่งโรงพยาบาลไปแล้ว" ไอ้เสือยื่นโทรศัพท์มาให้ผม ฟังที่มันเล่าแล้วก็อยากจะลุกถีบน้องรหัสตัวเองสักที แต่พอคิดไปคิดมาผมก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ารักจะทำยังไงต่อหลังจากที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม


     "แล้วเขาว่าไง"


     "เขากำลังมาอะ"


     ….


     จริงเหรอวะ


     "พี่มึงทำหน้าไม่เชื่อ อะ นี่ไง โทรมาหากูพอดี.." ไอ้เสือยกโทรศัพท์ให้ผมดูว่ามีคนโทรเข้ามาจริง ๆ แล้วมันก็บันทึกเบอร์เอาไว้ว่ารัก 


     หรือผมจะฝืนลุกไปกระทืบน้องรหัสตัวเองสักหน่อยดี


     "มึงใจเย็นนะพี่ เขาแค่ขอเบอร์กูเพราะจะถามทางมาเยี่ยมมึงไงพี่ กูมีของกูแล้ว น่ารักกว่าของพี่มึงเยอะอะ" 


     "มึงรับสักที" ผมว่า เบื่อจะฟังมันอวยไอ้น้องคิทแคทอะไรของมันแล้ว


     กากไม่กล้าจีบเขาแล้วยังมีหน้ามาอวยข่มกระต่ายของผมอีก


     "เออ ๆ ..ว่าไงมึง ใกล้จะถึงแล้วเหรอ เดี๋ยวลงไปรับ ไม่ต้องเกรงใจกูหรอก กูแค่หิวเลยว่าจะลงไปซื้อข้าวแล้วแวะรับมึงขึ้นมาด้วยเฉย ๆ โอเคนะ" ทำไมมันคุยกับรักชิวจังวะ แต่เอาเถอะ รักกับไอ้เสือน่าจะอายุเท่ากัน แล้วรักก็ไม่ใช่ผู้หญิงด้วย ไอ้เสือปกติมันก็ปากหมาหยาบคายแบบนี้ปกติ แต่กับผู้หญิงมันจะให้เกียรติไม่ขึ้นมึงขึ้นกูและไม่หยาบคายใส่ แต่ลองบอกว่ามาจีบหรือขอเบอร์มันดูสิ


     แล้วจะรู้ว่าด่าแบบไม่มีคำหยาบแต่โคตรเจ็บมันเป็นยังไง


     "เดี๋ยวกูมานะพี่"


     "ไปไหนมึงก็ไปเถอะ" พี่หมีโบกมือไล่ 


     ไอ้เสือหายหัวลงไปข้างล่างเกือบครึ่งชั่วโมงได้ ผมกับพี่หมีก็คุยกันเรื่อยเปื่อย และได้มารู้ว่าพี่หมีมันไปถูกใจเด็กมัธยมคนหนึ่งอยู่ น้องชื่อนิม ท่าทางจะเป็นเด็กแสบ ๆ จากที่พี่หมีมันเล่าให้ผมฟัง


     นี่ถ้าเป็นผมแสบขนาดนี้กูจับตีก้นไปแล้วนะ ได้ลองปราบเด็กพยศก็น่าสนุกดีเหมือนกัน แต่บังเอิญว่าผมชอบกระต่ายแบบรักมากกว่า


จะว่าไปพี่หมีก็ใช่ย่อย เจอหน้าแล้วพุ่งไปขอเบอร์เลยเชียว อยากจะถามจริง ๆ ว่าไปเอาไอ้วิธีนี้มาจากไหน ไม่ต้องมามองผมเลย เดี๋ยวต่อยให้หรอก ผมไม่เคยพุ่งไปขอเบแร์ใครทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้จักอะ กับรักนั่นก็ขอหลังรู้จักแล้วหรอก


     "เป็นเด็กที่ดูแสบไปหน่อย"


     "ขนาดนั้นก็เลยคำว่าหน่อยแล้วไหม ว่าแต่พี่ลืมแฟนเก่าได้แล้ว" ผมเลิกคิ้วถาม ใคร ๆ ก็รู้ไหมว่าพี่หมีมันเพิ่งเลิกกับแฟนคนนึงไปเมื่อปีที่แล้ว ตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่เห็นพี่มันคบใครอีกเลย 


     "คนเราก็ต้องเดินไปข้างหน้าหรือเปล่าวะ"


     "...."


     "กูก็ไม่ได้จมปลักขนาดนั้น ถามว่ายังคิดถึงไหมมันก็คิดถึง แต่ก็ไม่ได้คิดถึงขนาดที่ว่ากูจะรู้สึกชอบใครใหม่ไม่ได้"


     ก๊อก ๆ


     เสียงเคาะประตูเรียกให้ทั้งผมและพี่หมีหันกลับไปมองพร้อมกัน อยู่ ๆ หัวใจก็เต้นรัวขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงไอ้เสือดังขึ้นพร้อมกับเสียงใครอีกคน ผมขยับตัวเอนมอง ไอ้เสือเดินถือถุงผลไม้กับขนมเข้ามาก่อนที่ใครคนนึงในความคิดถึงของผมจะตามหลังเข้ามาด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ 


     ยกมือขึ้นไหว้พี่หมีที่ยืนอยู่ "สวัสดีครับ" จากนั้นก็เลื่อนสายตามาสบกับผมที่นั่งนิ่ง ไม่ได้อึ้งจนหาคำพูดตัวเองไม่เจอ แต่คือคาดไม่ถึง..


     คาดไม่ถึงว่านอกจากกระต่ายที่ผมเฝ้ารอแล้ว..พ่อของกระต่ายก็มาด้วยเหมือนกัน


     "สวัสดีครับ" ผมกับพี่หมียกมือขึ้นไหว้พ่อของน้องพร้อมกัน


     กระต่ายตัวขาวส่งยิ้มให้กับพี่รหัสผมก่อนจะขยับเข้ามายืนที่ข้างเตียง


     "พี่ไดโน"


     โคตรชุ่มหัวใจเลยที่ได้เจอ


     เลิกคิ้วขึ้นตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มบาง ๆ "ไง ขอโทษที่เมื่อวานกูปล่อยให้มึงรอ"


     "..อื้อ แล้วพี่เป็นยังไงบ้าง คนนั้นเขาบอกว่าพี่เจ็บมาก" ชี้ไปหาน้องรหัสผมที่นั่งอยู่


     "หน้าตาสดชื่นขนาดนั้นคงไม่เจ็บแล้วล่ะรัก" พ่อของน้องพูดขึ้นบ้าง


     …


     ผมกระตุกยิ้ม เงยหน้าขึ้นมองกระต่ายข้างเตียงพลางบอกออกไปเสียงเรียบ 


     "ก็อย่างที่พ่อมึงว่า"


     เลื่อนสายตาไปหาพ่อของรักที่ส่งสายตาดุดันมาให้ ท่าทางว่ากระต่ายตัวนี้จะมีพ่อเป็นเสือหวงลูกแล้วล่ะ แต่บังเอิญว่าผมเองก็ไม่ใช่คนที่จะกลัวเสือเท่าไหร่ด้วย


     "ก่อนหน้านี้ยังเจ็บอยู่นะครับคุณพ่อ แต่พอเห็นหน้าลูกชายพ่อ ผมก็หายเจ็บขึ้นมาทันทีเลย"




----



 มันคงเป็นความโชคดีของผมหลังจากที่ถูกเคราะห์ฟาดมาแบบเต็ม ๆ หัว


     สายตาของผมจับจ้องยังกระต่ายตัวขาวที่กำลังยืนปอกผลไม้ต่าง ๆ ใส่จานให้อยู่ตรงซิงค์ภายในห้องพิเศษ ไร้ซึ่งพ่อเสือมาคอยหวงมาตั้งแต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน รักจะอยู่กับผมไปจนถึงช่วงเย็นของวันแล้วพ่อของน้องถึงจะมารับกลับ ทั้ง ๆ ที่ผมน่ะอยากจะให้เจ้ากระต่ายตัวนี้อยู่เป็นเพื่อนเฝ้าดูแลผมในคืนนี้มากกว่าไอ้เสือที่เป็นน้องรหัสเสียอีก ส่วนพี่หมีน่ะกลับไปตั้งแต่รักมาได้สักพักแล้ว


     ขอไปแล้วด้วย


     แต่พ่อน้องไม่ให้อยู่


     รักเองก็ดูอึกอักด้วย ใจนึงก็ไม่อยากจะอยู่นั่นแหละ ผมพอจะดูออก อีกอย่างรักก็ไม่ใช่คนที่ดูยากหรือว่าซับซ้อนอะไร สบตาด้วยบางครั้งก็พอจะรู้แล้วว่าคิดอะไรอยู่ ที่อึกอักก็คงเพราะเกรงใจที่จะปฏิเสธผมออกมาแบบตรง ๆ หลังจากที่เรารู้จักและผมก็เคยช่วยเหลืออะไรอีกฝ่ายอยู่หลายเรื่อง นับรวมไปถึงเรื่องที่ติวหนังสือให้ด้วยเช่นกัน 


     มันคงไม่แปลกที่รักจะไม่กล้าปฏิเสธผมตรง ๆ ในครั้งนี้


     ถึงไม่ได้อยู่ค้างด้วยแต่อย่าวน้อยพ่อของรักก็ยังยอมปล่อยให้ลูกชายตัวเองได้อยู่กับผมในวันนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่เต็มใจก็ตาม


     ซึ่งผมจะถือว่ามันคือโชคดีของผม


     "เสร็จแล้ว พี่จะกินเลยไหม" หลังจากใช้ความคิดพลางจับจ้องไปด้วยสักพักเจ้าของร่างก็เงยหน้าขึ้นมาถาม ไอ้เสือลุกขึ้นเดินตรงมาหารัก ชะเง้อหน้ามองบรรดาผลไม้สองสามชนิดที่รักเป็นคนปอกใส่จานเอาไว้ก่อนจะเลื่อนสายตามามองผม


     "ขอหนึ่งชิ้นนะพี่"


     "ในถุงที่ยังไม่ปอกมึงก็เอาไปแดกสิ"


     "ไม่เอา ขี้เกียจ อยากกินแบบปอกแล้ว" ไอ้เสือว่า ยื่นมือหยิบผลไม้จากในจานที่รักปอกให้ผมไปสองสามชิ้นก่อนที่มันจะเดินกลับไปทิ้งตัวนอนทอดยาวไปกับโซฟา มือถือโทรศัพท์เล่นไปสลับกับเงยหน้าขึ้นมาดูทีวีพลาง รู้สึกว่ามันจะสบายอกสบายใจเกินไปหรือเปล่านะ 


     "วันนี้มึงไม่มีเรียนหรือไง"


     "มีแค่ตอนเช้าอะพี่ เรียนเสร็จก็มาเฝ้ามึงไง"


     สรุปว่าผมเป็นพี่มันแน่ ๆ ใช่ไหม


     สนิทเหมือนกูเป็นเพื่อนเล่นเลยนะ แต่ผมไม่ถือสามันหรอกเพราะยังไงไอ้เสือมันก็เป็นน้องรหัสผม นิสัยมันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ที่รู้จักมันแล้ว แรก ๆ ผมก็แอบไม่ชอบหน้า ไม่ชอบปากมันอยู่เหมือนกัน แต่พอนาน ๆ เข้าถึงได้รู้ว่าไอ้เสือมันไม่ได้ปากหมาอะไรไปทั่ว นิสัยมันก็มีดีอยู่ในหลาย ๆ เรื่อง กับผมเองมันก็ไม่ได้ลามปามอะไรมากด้วย ติดก็แค่ชอบจะกวนตีนก็เท่านั้นแหละ


      "เออ แล้วไม่ไปเฝ้าน้องคิท?" ผมถามต่อ ใจคืออยากจะไล่ให้มันออกไปไหนก็ได้ไงแล้วค่อยกลับมาอีกทีตอนเย็นหลังจากที่พ่อของน้องมารับแล้ว ตอนแรกไอ้เสือทำหน้าเหมือนยังไม่เข้าใจความต้องการของผม นิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะร้องอ้อออกมา ลุกขึ้นไปหยิบเสื้อช็อปของตัวเอง ปิดทีวี ยัดผลไม้ที่เหลืออยู่ในมือใส่ปากเคี้ยวกลืนก่อนจะดื่มน้ำตาม


     "จริง ๆ วันนี้กูจะไม่ไป แต่ในเมื่อพี่มึงพูดขนาดนี้ ..กูคงจะเสนอหน้าอยู่ต่อไม่ได้ ไปก่อนนะมึง ดูแลพี่รหัสกูดี ๆ นะ ตอนเย็นเดี๋ยวกูมา"


     ไม่ต้องรอให้รักเอ่ยรั้ง หรือถามอะไร ไอ้เสือมันก็จัดการเนรเทศตัวเองออกไปจากห้องทันที รักทำหน้าตางุนงงหันมามองผมสลับกับประตูก่อนจะเดินถือจานผลไม้เข้ามาวางเอาไว้บนโต๊ะที่ตั้งอยู่ข้างเตียงของคนป่วยอีกทีหนึ่ง


     "น้องรหัสพี่จะกลับมาใช่ไหม"


     "มันชื่อเสือ เดี๋ยวตอนเย็นมันก็มา"


     "อือ แล้วพี่จะกินเลยไหม ผมเอาวางไว้ข้างเตียงให้นะ"


     "ป้อนกูหน่อย"


     "..อะไรนะ" ตากลม ๆ เบิกกว้าง จ้องผลไม้ในจานสลับกับหน้าผมที่ไร้ซึ่งแววหยอกล้อ ทางสะดวกแล้วใครจะปล่อยให้เหตุการณ์ที่ดีมันผ่านไปเฉย ๆ เชื่อว่าถ้าพ่อของรักอยู่ผมอาจจะได้ลงไปนอนคุยกับรากต้นมะม่วงแล้วล่ะ


     "ป้อนกูไง เจ็บแขน ยกไม่ไหว" ตีหน้านิ่งบอกไปทั้ง ๆ ที่แขนก็ปกติดีทุกอย่าง ไม่เจ็บไม่ปวดอะไรอย่างที่บอกออกไปเลยสักนิด


     "เอ่อ ผมตามพยาบาลให้ไหม"


     "กูจะกินจากมือมึง" รู้สึกหน้าตึงนิด ๆ กับประโยคที่บอกจะเรียกพยาบาลให้ เอามาทำไมวะ ก็ผมอยากให้กระต่ายมันป้อนอะ จ้องหน้าส่งสายตากดดันใส่ไปนิ่ง ๆ จนสุดท้ายก็เหมือนว่ากระต่ายตัวขาวจะทนไม่ไหว เดินเข้ามาหยิบจานผลไม้ขึ้นก่อนจะใช้ส้อมเสียบลงไปบนแอปเปิล ยื่นจ่อมาจนชิดกับริมฝีปากผม ใบหน้ามุ่ยลงดูขัดใจ


     หึ ๆ โคตรน่ารักเลยว่ะ


     ผมอ้าปากรับขณะที่สายตาก็ยังจดจ้องอยู่ที่เจ้าของมือที่ป้อนแอปเปิลให้


     ส่งปลายลิ้นออกไปแตะเลียทำความสะอาดริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยก่อนจะกระตุกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นว่าบนก้อนแก้มขาวมีรอยแดงจาง ๆ ขึ้นมา


     "พี่อิ่มหรือยัง"


     ถามทั้ง ๆ ที่ผมเพิ่งจะกินไปได้แค่ชิ้นเดียวเนี่ยนะ


     "มึงจะให้กูกินชิ้นเดียวอิ่มเลย?"


     "...."


     "อยากกินส้ม" ผมว่าต่อ คงความเอาแต่ใจแกมสั่งเอาไว้ในน้ำเสียง รักเม้มปากแน่น..วางส้อมลงใช้มือหยิบกลีบส้มมาจ่อที่ริมฝีปากผมอีกรอบ ปากที่เม้มแน่น แววตาขัดใจนั้นยิ่งทำให้ผมรู้สึกเอ็นดูกระต่ายตรงหน้าเข้าไปใหญ่ ยกมือขึ้นมาจับลงบนมือของอีกฝ่ายที่ถือส้มป้อนให้ผมอยู่


     "ไหนพี่บอกยกมือไม่ขึ้น!" 


     "หืม กูบอกเหรอ" ผมตีหน้ามึนถาม เลิกคิ้วขึ้นทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ 


     "ใช่ ก็พี่บอก…"


     "กูอยากให้มึงป้อน"


     "อะ.."


     "เจ็บฉิบหาย ขออ้อนไม่ได้หรือไง"


     "...."


     ผมเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบ ถอนหายใจออกมาก่อนจะยื่นมือไปคว้าเอาจานผลไม้มาถือไว้ หยิบใส่ปากตัวเองทีละชิ้นจนกระทั่งหมด เอี้ยวตัวจะเอาจานไปวางไว้ที่เดิมแต่ก็ถูกคนที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ยกมือขึ้นมาดันแผ่นอกเอาไว้ รับจานจากมือผมเอาไปวางไว้ตรงที่เดิมก่อนจะหยิบแก้วน้ำ ถือหลอดชิดมาที่ริมฝีปากผมโดยไม่ต้องให้ผมได้ร้องขอ


     "...."


     "ฝืนก็ไม่ต้องทำ" ผมว่า ตั้งท่าจะยกมือขึ้นมาจับแก้วน้ำเอง


     "ผมไม่ได้ฝืน" เสียงพึมพำที่ตอบมานั้นทำเอาผมชะงักมือค้าง เงยหน้าขึ้นมองคนข้างเตียงนิ่ง ๆ ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย อ้าปากรับหลอดที่รักจับเอาไว้ให้ดื่มน้ำทีเดียวจนหมดแก้ว


     "ต้องสั่นขนาดนี้เลย" 


     "ปล่อย..มือผมก่อน" ก้มมองข้อมือตัวเองที่ถูกผมจับอยู่


     "ปล่อยแล้วกูได้อะไร" ถามไปแบบนั้นแหละ แค่อยากจะแกล้งเฉย ๆ นอกจากกระต่ายตอนที่ขู่จะน่ารักแล้ว ผมก็เพิ่งพบและยืนยันกับตัวเองว่ากนะต่ายเวลาเขินนั้นน่ารักกว่าเป็นเท่าตัว แก้มแดง ตัวสั่น ข้อมือที่ผมจับเอาไว้ก็เล็กนิดเดียว  


     ครั้งที่สองแล้วที่ได้จับ


     "พี่ไดโน"


     "ทำไมข้อมือมึงเล็กจังวะ" บีบแรงไปก็กลัวว่าจะหัก ได้แค่บีบแล้วคลายออกแผ่วเบา ไล้ปลายนิ้วตัวเองขึ้นไปสัมผัสกับนิ้วเรียวที่ไร้ความอุ่นและชื้นเหงื่อ จะมีสักกี่คนกันที่ให้ความรู้สึกว่าผมอยากจะปกป้องเขาจากทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้

     "ผมไม่รู้"


     "รีบ ๆ ลืมแฟนเก่ามึงได้ไหม"


     "...."


     "กูอยากดูแลมึงว่ะรัก"



----



เกิดเป็นความเงียบระหว่างผมกับรักมาตั้งแต่ในตอนบ่ายจนกระทั่งฟ้ามืด และมื้อเย็นก็ผ่านเลยไป ไอ้เสือกลับมาแล้ว ส่วนรักก็นั่งขมวดคิ้วพยายามติดต่อหาพ่อตัวเองผ่านโทรศัพท์ในมือมาเกือบครึ่งชั่วโมงหลังจากที่แม่ผมเพิ่งจะกลับไปไม่นาน 


     ผมเป็นคนให้กลับเองนั่นแหละ ส่วนนึงเพราะมีไอ้เสือมาเฝ้าแล้วบวกกับว่าผมไม่อยากให้แม่มาลำบากนอนเฝ้าผมอยู่บนโซฟาแคบ ๆ แบบนี้ด้วย ตอนแรกแม่ก็ค้านไม่ยอมง่าย ๆ เหมือนกันแต่ได้พ่อช่วยพูดอีกแรง สุดท้ายก็เลยยอมกลับไปแล้วพรุ่งนี้เช้าถึงจะมาหาผมใหม่ คิดว่าไม่เกินสองวันผมก็คงจะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วล่ะ


     วันนี้ไอ้ท็อปมันคอลมาหาผมเห็นว่าวันนี้ปีสามเรียกรวมปีสองทั้งรุ่นคุยกันเรื่องคัดว้ากที่จะมีขึ้นเร็ว ๆ นี้พวกมันก็เลยผละตัวมาเยี่ยมผมกันไม่ได้ ใช้วิธีคอลมาหาแทน ผมกับไอ้ซิมคุยกันแค่สองสามประโยค ส่วนมากจะเป็นคำว่าขอโทษซึ่งผมก็ตัดบทไปว่าเอาไว้คุยกันต่อหน้า เรื่องแบบนี้ผมไม่ชอบที่จะคุยผ่านสื่อกลางเท่าไหร่ ถ้าจะคุยก็ต้องคุยต้องเคลียร์กันแบบตัวต่อตัวไปเลย


     ส่วนเรื่องคัดว้าก ..ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไปคัดด้วย 


     สายตามองตรงไปยังคนที่ยังคงทำหน้ากังวลจ้องแต่โทรศัพท์ในมือตัวเอง นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงได้เลือกที่จะไปคัดว้าก และตั้งใจเอาไว้ว่าจะต้องได้ตำแหน่งเฮดว้ากมาให้ได้ มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผมเพราะเพื่อนในรุ่นเองก็โหวตเลือกผมตั้งแต่ตอนที่รุ่นพี่ถามแล้ว พวกปีสามครึ่งหนึ่งก็เลือกผม เหลือแค่ไปคัดว่าผมมีคุณสมบัติเหมาะสมพอที่จะได้ตำแหน่งนี้ไหมก็เท่านั้น


     มหา'ลัยของผมไม่ได้มีกฎห้ามพี่ว้ากมีแฟน แต่ช่วงเวลาที่ทำหน้าที่ก็จะต้องห่าง ๆ กันบ้างและห้ามให้รุ่นน้องเห็นก็เท่านั้น ห้ามจีบรุ่นน้องในขณะที่กำลังทำหน้าที่อยู่ 


     ขัดใจเล็กน้อยแต่ไม่ใช่ปัญหาของผม ปัดทิ้งไปได้เลย


     ผมจีบรักมาก่อนที่จะได้ทำหน้าที่อะไรพวกนี้อีก 


     "รัก"


     "...."


     "รัก"


     "อื้อ พี่ไดโนมีอะไร" น้ำเสียงติดจะเหวี่ยงนิด ๆ เอ่ยถาม เงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตาดูคล้ายจะหงุดหงิดเล็กน้อยปะปนกันกับความกังวลในสายตา ก่อนที่รักจะรู้สึกตัวปรับสีหน้าและสายตาที่ใช้มองผมใหม่ "ขอโทษ ผม..ติดต่อพ่อไม่ได้"


     "กูก็ยังไม่ได้ว่าอะไร" จะว่าไปพ่อน้องก็บอกว่าจะกละบมาก่อนมืด นี่มันก็ปาเข้าไปสองทุ่มจวนเจียนจะสามทุ่มแล้วนะ ไม่แปลกที่หลังจะมีท่าทางกังวลมากมายขนาดนั้น


     "มันเลยเวลาที่พ่อบอกแล้ว"


     "...."   


     "ผมเป็นห่วงพ่อ"


     "พ่อมึงอาจจะติดงาน แบตคงหมดเลยติดต่อไม่ได้ มันไม่มีอะไรหรอก" ผมเอ่ยบอก คงไม่นับเป็นการปลอบหรอกมั้ง ผมแค่พูดเพื่อไม่ให้รักคิดมาก สีหน้าที่ดูไม่สบายใจไม่เห็นจะน่ามองเลยสำหรับผม มันชวนให้รู้สึกไม่ดีตามไปด้วย


     "กูหยิบแก้วน้ำไม่ถึง ช่วยหน่อยได้ไหม" เอื้อมมือไปให้เห็นว่าผมไม่สามารถจะหยิบแก้วน้ำได้จริง ๆ


     รักลุกขึ้นเดินเข้ามา หยิบน้ำรินใส่แก้วให้ผมก่อนจะส่งมาให้ผมที่มองนิ่ง ๆ ไม่ได้รับมา


     "นั่งดิ"


     "..."


     "รัก ..นั่งลง" ผมเอ่ยย้ำอีกครั้งให้อีกฝ่ายนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เตียง อยากจะปลอบให้รักรู้สึกคลายกังวลลงบ้าง เพียงแต่ผมเลือกใช้คำพูดไม่เก่งก็เท่านั้น ยื่นมือขึ้นไปวางลงบนกลุ่มผมของคนที่กำลังทำสายตาไม่พอใจใส่ ลูบแผ่วเบาก่อนจะพูดขึ้นเสียงเรียบ


     "เดี๋ยวเขาก็มา"


     "...." รักชะงักไป มองผมที่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ สายตาไม่พอใจในตอนแรกค่อย ๆ อ่อนลงทีละนิด เจ้ากระต่ายวางหัวซบลงบนเตียงของทางโรงพยาบาลที่ผมนอนอยู่ กดโทรศัพท์โทรหาพ่อตัวเองต่อทั้ง ๆ ที่มือผมยังคงลูบแผ่วอยู่บนหัว


     ไอ้เสือเหลือบสายตามามอง


     ทำสายตาล้อเลียนใส่ผมจนอยากจะคว้าอะไรแถวนี้ไปปาใส่หน้ามันสักทีด้วยความหมั่นไส้ 


     แต่ยังไม่ทันอ้าปากด่าอะไรเสียงโทรศัพท์ของคนที่นอนฟุบอยู่ก็ดังขึ้นลั่นห้อง รักเด้งตัวขึ้นกดรับยกแนบหูโดยไม่มองชื่อด้วยซ้ำว่าคนที่โทรมาจะใช่พ่อตัวเองหรือเปล่า 


     "สวัสดีครับ"


     [......]


     "พ่อเหรอ! ตอนนี้อยู่ไหน ผมโทรหาพ่อแต่พ่อไม่รับ ..พี่ไดโนบอกว่าพ่อแค่แบตหมด เหรอครับ ไม่ ผมไม่เป็นไร ครับ พรุ่งนี้ก็ได้ พ่อไม่เป็นอะไรใช่ไหม ..ครับ ผมรักพ่อนะ"


     ท่าทางโล่งใจหลังจากกดวาง และรอยยิ้มกว้างที่ส่งมาให้ผม


     "พ่อจะมารับผมพรุ่งนี้ แบตโทรศัพท์พ่อหมดอย่างที่พี่บอกเลย" ได้ยินประโยคว่าพ่อจะมารับในวันพรุ่งนี้ผมก็ไม่รับรู้ประโยคอื่นใดที่รักพูดออกมาอีกแล้ว มองคนที่ขยับตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม ฟุบหน้าลงเล่นโทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ ผมด้วยบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปจากตอนก่อนจะได้รับสายจากพ่อตัวเองเมื่อกี้


     "อืม มึงยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย หิวหรือเปล่า"   


     "ผมกินผลไม้ไปแล้ว"


     "ไม่อิ่มหรอก ..ไอ้เสือ" 


     น้องรหัสผมสะดุ้ง เลื่อนสายตามาหาผมที่กำลังมองมันอย่างมีความหมาย "กูอีกแล้วใช่ไหมพี่?"


     "หรือมึงจะให้กูลงไปซื้อเอง?"


     "ความคิดดี"


     "ไอ้เสือ" ผมเรียกชื่อมันอีกรอบ ไอ้เสือรีบเด้งตัวลุกขึ้นทันที เดินเข้ามาหาผมด้วยใบหน้าเซ็ง ๆ และเสียงบ่นพึมพำ ๆ ของมัน "กูกำลังส่องเฟสน้องคิทของกูอะพี่"


     "งานโรงเรียนน้องเดือนหน้ากูจะไปกับมึงด้วย"


     "..มึงพูดแล้วนะพี่!"


     สัส ทีแบบนี้แล้วหางกระดิกเชื่องขึ้นมาทันทีเลยนะ


     ผมพยักตอบมันไปส่ง ๆ "เออ รีบลงไป ..รักกินอะไร"


     "คือ ..ข้าวผัดก็ได้ ขอบคุณนะเสือ" 


     "มึงกูเลยก็ได้ กูชิว ๆ ไม่ถือ" ไอ้เสือตอบ ไหวไล่เบา ๆ ก่อนจะรับเงินที่ผมยื่นให้เตรียมจะเดินออกจากห้องแต่ก็ชะงักหันกลับมาถามผมก่อน "แล้วพี่มึงอยากกินอะไรไหม ข้าวของโรง'บาลก็กินไปนิดเดียวเอง" เลิกคิ้วขึ้นถามผมที่ส่ายหัวตอบกลับไป ไม่รู้สึกว่าหิวเท่าไหร่


     "ไม่เอา มึงหิว มึงก็ซื้อของมึงมาด้วย ใช้เงินกูนั่นแหละ"


     "เคพี่ จัดไป"


     ผมมองตามหลังไอ้เสือออกไปก่อนจะดึงสายตากลับมาหาคนที่ทิ้งตัวฟุบลงมาเล่นเกมอีกรอบ รู้สึกว่าครั้งนี้เก้าอี้มันจะขยับขึ้นมาเล็กน้อยหรือเปล่า กลุ่มผมนุ่มแผ่สยายอยู่ช่วงแผ่นอกผมจากที่ตอนแรกมันอยู่ต่ำลงไปกว่านั้นเล็กน้อย หัวขยับส่ายไปมาขณะที่เจ้าตัวกำลังตั้งใจเล่นเกม


     "เห้ย.."


     "...."


     "ร่วงอีกแล้ว ใครมันจะไปข้ามได้"


     เสียงบ่นพึมพำดังลอดออกมาเป็นระยะขณะที่ผมหลับตาลงนอน ความรู้สึกเจ็บและปวดบริเวณที่ถูกฟาดยังคงมีอยู่แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่คิดว่าคงเป็นเพราะยาที่ผมกินเข้าไป เสียงของรักเริ่มแผ่วลงไม่ใช่ว่าผมใกล้จะหลับแต่เพราะอีกฝ่ายคงหันมาเห็นว่าผมกำลังจะนอนก็เลยลดเสียงของตัวเองลง


     ผมหลับไปแบบไม่รู้ตัว ตื่นมาอีกทีไฟในห้องก็ปิดสนิท รักนอนอยู่ที่โซฟาที่ตั้งอยู่ถัดจากเตียงผู้ป่วยของผม ส่วนไอ้เสือนอนหลับอยู่บนโซฟาที่อยู่ตรงปลายเตียงของผม เสียงเคาะเบา ๆ และพยาบาลที่เดินเข้ามาพร้อมกับอุปกรณ์วัดความดันนั่นแหละที่ทำให้ผมตื่น


     และรักเองก็งัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยเช่นกัน


     ลุกขึ้นมานั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ จนกระทั่งพยาบาลคนเดินกลับออกไป ห้องทั้งห้องก็กลับมามืดสนิทอีกครั้ง


     "ลุกไปนอนที่เดิมไป" ผมว่า


     รักส่ายหัวดุ้กดิ้กไปมาก่อนจะฟุบลงบนแขนผมที่วางแนบไปกับเตียง


     "ปวดคอ"


     "แบบนี้ไม่ปวดหรือไง"


     "ไม่ครับ พี่นอนต่อสิ มันยังไม่เช้าเลยนะ" เสียงติดจะงัวเงียดังพึมพำออกมา ผมหันมองไปรอบ ๆ ห้อง รู้สึกเบื่อกับการนอนมาทั้งวันของตัวเอง จะให้นอนอีกมันก็ไม่รู้สึกง่วงเท่าไหร่ ได้แต่ตะแคงตัวมองกระต่ายตัวขาวที่หลับไปอีกรอบเงียบ ๆ 


     รักสอดมือเข้ามากอดแขนผม แก้มนุ่มนิ่มแนบสนิทลงมาชวนให้อยากจะลองสัมผัสดูสักครั้งแต่ผมก็ไม่ได้ขยับเพราะกลัวจะทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งตื่น


     ไม่รู้ว่าถ้าหายงัวเงีย ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าจะทำหน้ายังไงที่ตัวเองมานอนกอดแขนผมแบบนี้


     แต่คงอยู่ไม่ถึงเช้าหรอกมั้ง นอนแบบนี้มันปวดเมื่อยกว่าที่นอนบนโซฟาอีก รักอาจจะตื่นกลับไปนอนที่เดิมก่อนจะเช้าก็ได้


     ผมนอนลืมตาอยู่ในความมืด เวลายังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนใกล้จะรุ่งสางความง่วงถึงได้เริ่มครอบงำผมอีกครั้ง รักลุกขึ้นเปลี่ยนที่นอนไปมาจนกระทั่งก่อนที่ผมจะหลับอีกรอบ เรียวแขนก็ถูกสวมกอดอีกครั้งตามด้วยใบหน้าที่ซบลงมาบนแขนผมเช่นเดิม 


     หลับเงียบพาให้ผมหลับตามไปด้วยเช่นกัน


  


     "รัก"


     "...."


     "รักลูก"


     "..อืออ พ่อ"


     "ทำไมไม่ไปนอนดี ๆ มานอนทับแขนพี่เขาแบบนี้ไม่กลัวพี่เขาเมื่อยหรือไง" เสียงดังแว่ว ๆ มาก่อนที่ความรู้สึกหนักบริเวณแขนจะหายไป ผมลืมตาขึ้น รู้สึกปวดเมื่อยที่แขนและเหมือนว่าจะชาหน่อย ๆ ด้วย หันมองไปรอบห้องเจอไอ้เสือที่งัวเงียตื่นขึ้นมาเช่นกัน 


     "ไปล้างหน้าล้างตา เราจะกลับกันแล้ว" 


     "ครับ" 


     นอกจากไอ้เสือในห้องก็ยังมีรักที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำและใครอีกคนที่กำลังยืนจ้องมาทางผม


     ..


     "สวัสดีครับคุณพ่อ" ผมยกมือไหว้ 


     พ่อน้องรับไหว้ก่อนจะพูดออกมานิ่ง ๆ "จะพารักกลับแล้ว ขนมบนโต๊ะนั่นซื้อมาฝาก แล้วก็อย่าเอาหัวไปให้ใครเขาฟาดอีก ...อาไม่ชอบคนเลือดร้อน ไม่ห่วงตัวเอง"


     "....."


     "ถ้าคิดจะเรียกพ่อ จะมาจีบลูกอาก็ต้องทำให้ได้"


     "ถ้าผมทำไม่ได้…" 


     "ก็อย่ามายุ่งกับรักอีก"

     

     



     



---100%---


โทษนะคะวันนี้ไปเลี้ยงสายรหัสมา กลับก็สามทุ่มได้แล้ว คุยงานกับเพื่อนต่ออีก

ได้เริ่มเขียนจริง ๆ ตอนเที่ยงคืน ไว้จะมาอัพให้ครบในตอนดึกของวันนี้เน้อ


เอ้อ เราสอบถามไปในทวิตเรื่องบ็อกเซ็ท

อยากรู้ว่ารี้ดอยากได้บ็อกเซ็ทสายรหัสไหมคะ

ถ้ารี้ดอยากได้เยอะเราจะลองไปคุยกับพี่ สนพ ดูว่าให้ทำบ็อก

มี ฉลาม พี่เสือ พี่ไดโน พี่หมี


ตอนนี้เปิดพรีพววกุญแจ พี่เสือกับพี่ฉลามอยู่ด้วยนะคะในทวิต

ถัดไปอีกจะเปิดพรีพี่ไดโนกับพี่หมี อย่าลืมไปจับจองพี่ๆกันน้าา



*อยากให้อัพถี่อัพไวกำลังใจต้องมา*



อ่านแล้วกรุณาส่งฟี้ดแบคด้วยนะคะ

แค่คนละคอมเม้นเป็นกำลังใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เรา

สกรีมแท็กนะคะ #ไดโนซอร์รัก ไปหวีดพี่ไดโนน้องรักกันได้นะ

    


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.817K ครั้ง

16,151 ความคิดเห็น

  1. #14879 Daoyoai (@Daoyoai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 20:07
    ขำทุกครั้งกับเสือ555
    #14879
    0
  2. วันที่ 11 กันยายน 2562 / 00:36
    หู้วว พ่อดุอ่ะพี่ไหวป่ะ555
    #14856
    0
  3. #14669 MayYL (@Mayploydee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 14:29
    พี่ไดโนต้องทำให้ได้นะพี่ เดี๋ยวพ่อไม่ยกรักให้น้าาา
    #14669
    0
  4. #14585 AlisAlisAlisa (@AlisAlisAlisa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 21:13
    ติดเรื่องนี้ซะแล้ว
    #14585
    0
  5. #14379 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 14:24
    รักน่ารัก
    #14379
    0
  6. #14318 Love_S(B) (@sutthida17) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 19:29
    สู้ๆนะพี่โน
    #14318
    0
  7. #13780 _Rattanawadee (@_Rattanawadee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 16:50
    อย่ามีเรื่องนะ พ่อตา ขอ
    #13780
    0
  8. #13591 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 10:07
    ถ้าลดความเลือดร้อนลงได้เรียกพ่อแล้วนะ
    #13591
    0
  9. #13221 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 17:21
    ต้องทำให้ได้นะ
    #13221
    0
  10. #12883 editionzeed (@editionzeed) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 00:42
    เลือดร้อน อ่านจนไม่หลับไม่นอนแล้วพ่อ
    #12883
    0
  11. #12766 KimEy_kuku (@pojae) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 13:55
    ไดโนต้องลดความเลือดร้อนลงจริงๆแหละ พี่พร้อมบวกตลอดเวลาอ่ะ พ่อเขาจะยกลูกให้นะ ถ้าพี่ทำได้ อริอริ
    #12766
    0
  12. #11557 weendy (@mommamaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:54
    โดนไปค่ะคุณไดโน
    #11557
    0
  13. #11468 Mimihojiro (@Mimihojiro) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 14:45
    อยากได้บ็อกเซ็ตค่ะ
    #11468
    0
  14. #11346 Nunthanut (@nunthanut-579) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 13:43
    พ่อเขาหวงลูกเด้อออ
    #11346
    0
  15. #11172 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 16:23
    พี่ไดโนต้องสู้ๆนะ ต้องใจเย็นมากขึ้นด้วยย
    #11172
    0
  16. #11076 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 15:03
    คุณพ่อพูดดีมากค่ะ ครั้งนี้ทีมคุณพ่อนะคะ55555
    #11076
    0
  17. #10944 chacha034 (@dongdiwoppa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 00:47
    คูมพ่อดุๆๆ
    #10944
    0
  18. #10941 SunisaTapthanee (@SunisaTapthanee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 23:24

    สู้ๆนะคะ พี่ไดโน สู้ๆนะคะไรท์
    #10941
    0
  19. #10924 jiyg (@pannos) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 20:54
    น่ารักอ่ะ บอกพ่อด้วยว่าพี่ไดโนบอกว่าแค่แบตหมด เอ็นดูวววว มีมานอนกอดแขนพี่เขาไปอีก ใจเหลวเลยมั้ยเพ่! ผมน้วยแทนแร้วนะ!!!
    #10924
    0
  20. #10896 LiffLinN (@0Sleeping_Girl0) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 12:52
    ส่งกำใจให้ไรท์งับ รับน้า
    #10896
    0
  21. #10895 K.white wine (@parindaqu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 12:45
    พี่ไดโนแบบนี้ต้องฉลองแล้วมั้ยยยยยย
    #10895
    0
  22. #10881 Amporn-Melon (@Amporn-Melon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 07:31
    พ่อไฟเขียวแล้ววววคร้าบบบ
    #10881
    0
  23. #10860 clygfml (@semen) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 23:10
    อย่างนี้ก็หมายถึงคุณพ่อเปิดทางให้แล้วนะคะ วี้ดดด
    #10860
    0
  24. #10855 unloveable_m (@unloveable_m) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 22:36
    อย่าดุดิคุมพ่อออออ
    #10855
    0
  25. #10806 mam_suphasorn (@mam_suphasorn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 12:41
    เป็นไงล่ะ เกรียนไส่พ่อไว้ เจอของจริงเข้าให้ สู้ๆนะพี่นะ555++
    #10806
    0