เสือ #เสือจะกินคิทแคท (ปิดตอนเที่ยงคืน)

ตอนที่ 8 : พี่เขาบอกว่า..ขอจีบ (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,242 ครั้ง
    22 ม.ค. 62





พี่เขาบอกว่า..ขอจีบ




     ในวันงานเฟรชชี่เดย์นั้นครึกครื้นและเต็มไปด้วยนักศึกษามากหน้าหลายตา ผมนั่งดูกลุ่มเพื่อนซ้อมละครกันในหอประชุม สถานที่แสดงจริง ๆ คือลานบอลสนามใหญ่ ฉากต่าง ๆ ถูกเซ็ทเตรียมเอาไว้หมดและมีคนคอยสลับกันเฝ้าดูซึ่งก็คือพวกปีหนึ่งที่ว่างงาน ส่วนพวกรุ่นพี่นั้นทำซุ้มงานกัน แต่ละคณะจะมีซุ้มคนละสองซุ้ม ขายของหนึ่งซุ้มกับซุ้มกิจกรรมให้ความรู้เกี่ยวกับคณะสาขาอีกหนึ่งซุ้ม

     ตอนนี้ผมกำลังดูเพื่อน ๆ ซ้อมการแสดงกัน ก็ไม่รู้ว่าจะไปทำอะไร แดดในตอนสายกำลังร้อนด้วย ขอนั่งตากแอร์อยู่ในนี้ดีกว่า


     วันนี้มาตั้งแต่เช้าผมยังไม่เจอพี่เสือเลย เมื่อคืนพี่เขาไม่ได้กลับมาที่ห้อง ไปค้างกับเพื่อน ๆ เห็นว่าต้องทำพวงกุญแจที่แกะสลักจากไม้วางขายที่ซุ้มน่ะ ไม่ได้เจอแต่พี่เขาก็ก่อกวนผมด้วยการส่งข้อความมาหาเรื่องได้ตลอดเเวลา มีหายบ้างบางช่วง ผมก็เลยแกล้งกลับไปบ้าง ส่งสติกเกอร์ไปรัว ๆ จนพี่เสือคอลมาหาเฉยเลย


    ผม..ไม่กล้ารับก็เลยกดตัดสายไป


    พี่เสือก็ไม่ได้คอลมาอีก หายเงียบไปเลยยันตอนนี้


    เหงาอะ เหมือนมันเงียบ ๆ ไม่มีใครมาคอยหาเรื่อง คอยกวนตีนผมเลย เพื่อนผมมันก็ไปเดินเล่นดูงานในมหา’ลัยกันหมด รู้แบบนี้ผมไปเดินด้วยก็ดี


    “น้องคิทครับ”


    “อ้าว ..พี่กันต์ มาดูซ้อมเหรอครับ” พี่กันต์ รุ่นพี่ปีสองคณะผมเดินเข้ามาหา ส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ผมที่นั่งกอดเข่าหงา ๆ อยู่บนพื้น พี่กันต์เป็นผู้ชายตัวสูง ผิวขาวสะอาดตาเหมือนคนที่ไม่ค่อยจะออกแดด ดูเป็นคุณชายที่สูงส่ง.. พอมายืนตรงหน้าผมแบบนี้แล้วดูเหมือนคุณชายกับคนรับใช้ยังไงชอบกล


     “ครับ เห็นน้องคิททำหน้าหงอย พี่เลยมาคุยด้วยน่ะ”


     ฮื่ออ ใจดีจัง


     “เหงามากเลยครับ เพื่อนก็ทิ้งผมไปเดินเล่นกันหมดเลย เหงาจนจะคุยกับกำแพงแล้วครับ” ผมบ่นงุ้งงิ้ง ทำหน้ายู่ใส่พี่กันต์ที่กำลังมองอยู่


    “ฮ่ะ ๆ แล้วทำไมน้องคิทไม่ไปเดินล่ะครับ”


    “มันร้อน ตอนนั้นขี้เกียจด้วย”


    “แล้วตอนนี้ล่ะ..” พี่กันต์ถาม


    “อยากไปแล้วครับ”


    “ไปเดินกับพี่ไหมล่ะ”


     หือ พี่กันต์ชวนผมเหรอ ไปเดินกับพี่กันต์ก็ดีนะ ผมไม่อยากเดินคนเดียวอะ จะทักไปชวนพี่เสือก็เห็นว่าพี่เขากำลังยุ่งด้วย จากรูปที่ถ่ายส่งมาให้ผมในไลน์น่ะ ส่วนพวกเพื่อน ๆ ก็ไม่เห็นมีใครตอบผมสักคน เดินกันเพลินไปไหมล่ะ ช่วยสนใจเพื่อนคนนี้กันหน่อย


     T^T


     “ว่าไงครับ ไปไหม”


     “ไปครับ” ผมดันตัวเองลุกยืน พี่กันต์ช่วยมาดึงขึ้นอีกแรง มองผมที่ปัดเอาฝุ่นออกจากตัว มุมปากจุดรอยยิ้มเล็ก ๆ ขึ้นมาให้ผมได้ยิ้มตอบ ยกมือเกาหัวตัวเองเล็กน้อย ทำตัวไม่ถูกอะ อยู่ ๆ มาโดนจ้องแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเขินเหมือนตอนที่ถูกพี่เสือจ้องนะ


    ผมแค่ประหม่าเฉย ๆ


    “ไปเลยไหมครับ” ผมถาม


    “โอเคครับ”




     ผมเดินลงมาข้างล่างพร้อมกับพี่กันต์ สองข้างทางจากตึกหอประชุมนั้นห่างจากซุ้มงานที่จัดไม่เท่าไหร่ เดินไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึง วันนี้แดดไม่ได้ร้อนอย่างที่ผมคิด มันขมุกขมัวจากเมฆที่ก่อตัวบดบังพระอาทิตย์ดวงตัวเอาไว้ เหมือนฝนจะตกแต่ก็ไม่ไเตก แค่มีเมฆครึ้มเฉย ๆ


     เหล่ารุ่นพี่รุ่นน้องหลากหลายคณะเดินกันวุ่นวาย


     เวลาปกติที่เป็นวันเรียนไม่ค่อยได้เห็นนักศึกษาเยอะขนาดนี้ บางคนก็เป็นพี่ศิษย์เก่า ผมกำลังมองหาพวกเพื่อน ๆ ลึก ๆ ก็มองหาพี่เสือด้วย ไม่รู้ว่าซุ้มวิศวะไปทางไหน ผมไม่ได้ถามพี่เสือเอาไว้ด้วยสิ


    “พี่กันต์ครับ ซุ้มของวิศวะไปทางไหนเหรอครับ” ผมหันไปถาม พี่กันต์ทำหน้าแปลกใจนิดหน่อย ยกนิ้วชี้ตรงไปด้านหน้า “ตรงนู้นครับ ถัดไปสามซุ้ม คิทจะไปเหรอ”


    “ครับ พี่กันต์ไปกับผมไหม”


    “ไปสิครับ พี่คงไม่ปล่อยให้คิททิ้งพี่แน่ ๆ”


    ผมหัวเราะแห้ง ๆ เดินนำพี่กันต์ตรงไปยังซุ้มของพวกเด็กวิศวะ แต่ละคนกำลังก้มหน้าก้มตาทำอะไรสักอย่าง เงยมองเมื่อผมเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าซุ้ม จากการใส่ช็อปแล้วผมคิดว่าคงเป็นพวกรุ่นพี่ปีสองแน่ ๆ พี่เสือเองก็อยู่ที่นี่..ล่ะมั้ง


    “ให้ช่วยอะไรไหมครับ” พี่คนที่นั่งอยู่ยิ้มถาม ไม่ใช่หนึ่งในเพื่อนพี่ธันแน่ ๆ เพราะผมไม่คุ้นหน้าพี่เขาเท่าไหร่ ..แต่อาจจะเป็นเพื่อนพี่เสือ


     “ผม ..มาหาพี่เสือครับ”


     “อ้อ ไอ้เสือ ..อยู่นั่นไง” ชี้ตรงไปที่คนตัวสูง พี่เสือหันหลังคุยกับเพื่อนอีกสามสี่คนอยู่ ตรงนั้นดูวุ่นวายกันน่าดู “เสือ! มีเด็กมาหาว่ะ”


     พี่เสือหันกลับมา ผมรีบกระโดด โบกมือส่งให้พี่เขาพร้อมกับยิ้มกว้าง พี่คนที่นั่งตรงซุ้มหลุดหัวเราะออกมา ส่วนพี่กันต์ก็หลุดยิ้มตอนที่ผมหันมองเขาเขิน ๆ ลืมตัวไปว่าคนอยู่เยอะ เผลอทำอะไรน่าอายไปจนได้ พี่เสือขมวดคิ้วใส่ผมใหญ่เลย หันไปพูดกับเพื่อนด้วยหน้าดุ ๆ ก่อนจะเดินมาที่ผม


    “ไหนเพื่อนมึงบอกว่ามึงอยู่หอประชุม”


    “ผมพึ่งลงมาเอง”


    “เหรอ แล้วจะเดินกับใคร กูกำลังทำงานอยู่ ไม่ว่างพาไปนะ” พี่เสือเหลือบตาไปมองพี่กันต์ หน้านิ่ง ๆ นั่นทำเอาผมแปลกใจเล็กน้อย ..พี่เสือไม่ชอบพี่กันต์เหรอ? “..ก็ผมจะมาชวนพี่เสือ แต่ถ้าพี่ยุ่งผมไปเดินกับพี่กันต์ก็ได้ครับ”


    โถ่ อุตส่าห์มาชวน พี่เสือไม่ว่างเฉยเลย


    ผมไปกับพี่กันต์ก็ได้


    “ไอ้ลม กูพอไปเดินได้สักครึ่งชั่วโมงปะวะ” เสียงพี่เสือพูดกับเพื่อนคนที่นั่งอยู่ “จะไปเป็นไม้ฟาดหมา แถวนี้หมาเยอะฉิบหาย”


    “หมาไหนวะ” ..นั่นสิ หมาที่ไหน ผมยังไม่เห็นหมาสักตัวเลย


    “กูไปได้ใช่ไหม ขอบคุณมากเพื่อน พวกมึงนี่เพื่อนรักกูจริง ๆ ..กูว่างไปเดินกับมึงแล้ว” พี่เสือรวบรัดคำตอบเอาเองทันที ผมกับพี่ลมอ้าปากเหวอพร้อมกัน ก็ไหนเมื่อกี้พี่เสือยังบอกว่างานยุ่งไปเดินไม่ได้อยู่เลย แล้วอยู่ ๆ จะทิ้งงานไปเดินเล่นกับผมเนี่ยนะ


    “ไม่เอาดีกว่าครับ ผมไม่อยาก-....”


    “จะไป”


    “แต่..”


    “ไปด้วย”


    เอ่อ.. แบบนี้อีกแล้ว


    “น้องคิท พี่มีงานกะทันหันน่ะ เพื่อนโทรตามแล้ว ขอโทษนะที่เดินด้วยไม่ได้” พี่กันต์ว่า ผมเห็นพี่เขาก้มมองโทรศัพท์อยู่พักใหญ่ เงยขึ้นมาส่งยิ้มบาง ๆ ให้ผมที่กำลังจะยิ้มตอบ แต่ถูกพี่เสือเอื้อมมือมาปิดหน้าผมไว้ก่อน บังมิดเลย


     “..มีงาน เออ ๆ ไปเถอะ กูดูแลคิทเอง จะไปไหนก็ไป.. หมายถึงไปทำงานมึงเถอะ”


     เสียมารยาทที่สุด


     ผมแอบด่าพี่เสือในใจ คือออกเสียงไม่ได้ถูกพี่เสือปิดปากไว้


     “อ่า.. ฝากรุ่นน้องเราด้วยนะ” พี่กันต์พยักหน้าลง ยิ้มให้ผมอีกรอบ


     “ไป ๆ สักที”


     เพียะ!


     “โอ้ย! คิทแคท มึงตีกูเหรอ” ใช่น่ะสิ ก็ใครให้พี่เขามาเสียมารยาทพูดกับรุ่นพี่คณะผมแบบนั้นอะ “อ่อยอ๋ม”


     “พูดอะไรวะ ฟังไม่รู้เรื่อง”


     กวนตีนผมอีกแล้วไง ก็เอามือปิดปากแล้วผมจะพูดรู้เรื่องยังไง


     ผมกลอกตาขึ้นมองหน้าพี่เสือ เหลือบลงมองมือพี่เขานิ่ง ๆ


     “อือ”


     “อย่ามาอือกับกู”


     พี่เสือออออ! ไม่น่ามาหาอะแม่ง กวนตีนไม่มีที่สิ้นสุด แล้วเพื่อนพี่เขาก็เอาแต่ขำ ไม่มีใครคิดช่วยผมเลย นับหนึ่งถึงสาม งอนแล้วจะไปเดินคนเดียวแม่ง


     “กูหยอกเฉย ๆ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ” พี่เสือคลายมือออก


     ทำท่าเหมือนจะโอ๋ผมที่ตีหน้านิ่งใส่พี่เขา


     “ไม่โกรธ”


     “โกรธครับ” ผมแกล้งว่า


     พี่เสือยื่นมือสองข้างมาประกบบนแก้มผม จับหน้าส่ายไปมาเบา ๆ “เด็กดี พี่เสือแค่แกล้งเล่น”


     “แคก ๆ เชี่ย! น้ำ หยิบน้ำให้กู ข้าวติดคอ” เสียงพี่ในซุ้มโวยวายลั่น ข้างในดูวุ่นวายขึ้นมาทันที พี่สองสามคนวิ่งหยิบน้ำกันให้วุ่น ส่วนพี่ลม.. เอ่อ ลงไปนั่งขำอยู่บนพื้นเรียบร้อย พี่เขาตบลงบนพื้นหัวเราะลั่นแบบไม่เกรงใจใครสักนิด


     “ฮ่า ๆ สัส โคตรจี้ ไอ้อิฐช่วยกูด้วย กูหยุดขำไม่ได้”


     “ตายห่าไปเลยพวกเวร” พี่เสือหันไปด่า หยิบของอะไรสักอย่างบนโต๊ะโยนใส่เพื่อนตัวเอง “มึงอย่าไปสนใจพวกมันดิ กูยืนอยู่ตรงหน้ามึงนะ”


     เอ้า อะไรของพี่เขา..


     “ผมก็แค่มอง”


    “ไม่ให้มอง”


    “พี่เป็นบ้าไปแล้วเหรอครับ” ผมถาม กระพริบตาปริบใส่พี่เสือ “อีกอย่าง ปล่อยแก้มผมสักที”


    พี่เสือทำหน้ามุ่ย ตัวก็โต ดูทำหน้าเข้าดิหมดกันความดุที่เคยมีมา


    “ปล่อยแล้วจะไปกับกูใช่ไหม”


    “ครับ”




     กว่าจะมาเดินกันได้ ผมเลิกสนใจจะเถียงอะไรกับพี่เสืออีก เดินเข้าออกซุ้มงานอย่างตั้งใจ ช่วงห้าโมงจะมีนัดรวมปีหนึ่งทุกคณะที่สนามบอลเพื่อชมการแสดง และการประกวดต่าง ๆ ที่จัดขึ้น ที่แน่ ๆ ก็  เฟรชชี่เกิร์ลกับเฟรชชี่บอย แล้วหลังจากนั้นก็จะมีคอนเสิร์ตต่อ


    ไม่บังคับว่าทุกคนต้องอยู่ แต่ผมก็คงอยู่นั่นแหละ ถ้าพวกเพื่อน ๆ ผมมันอยู่กัน


    “พี่เสือครับ พี่จะอยู่ดูคอนเสิร์ตต่อไหม” ผมหันไปถามคนด้านข้าง


    “อยู่ดิ ..มึงก็ต้องอยู่”


    “ก็ได้ครับ” ยังไงผมก็ต้องกลับพร้อมพี่เสืออยู่แล้วนี่เนอะ ดีที่พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ผมจะนอนตื่นสาย ๆ ไปเลย เอาให้คุ้มกับที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเตรียมฉากในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา


    “กินอะไรไหม”


    “ปังเย็นครับ” จำได้ว่าตอนเดินมารอบแรกยังเห็นอยู่เลย


    “เดี๋ยวไปซื้อให้ เอาน้ำอะไร”


    “โกโก้ เดี๋ยวผมเอาเงินหะ…” ไม่ทัน พี่เสือหันหลังเดินตรงไปที่ร้านตอนที่ผมกำลังก้มหยิบกระเป๋าตัง เดินตามเข้าไปถึงพี่เสือก็รับแก้วขนาดใหญ่ส่งมาให้ผมถือ ตัวเองก็ยื่นแบงค์ในมือส่งไปให้พี่คนขายที่ยิ้มหวาน หยิบแบงค์มานับทอนเงินให้พี่เสือ


    “ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ” เสียงหวานมาเชียว


    ผมก้มมองทอปปิ้งที่พูนอยู่มนแก้วด้วยความสุขใจ ก้มกัดชิมไปหนึ่งคำฟิน ๆ มีบิสกิตสอดไส้ครีมด้วยอะ ชอบบบ


    “ไปนั่งกินดี ๆ”


    ผมพยักหน้าลง มองหาโต๊ะว่างก่อนจะเดินนำพี่เสือไป


    ตรงนี้แหละ อยู่ใต้ต้นไม้ด้วย


    “พี่เสือลองไหม”


    “ไม่ แค่กินคนเดียวมึงยังกินอย่างกับกลัวใครจะแย่งเลย” เสียงบ่นมาพร้อมมือที่ยืนเข้ามา ผมหลุบมองปลายนิ้วที่ปาดเช็ดบนขอบปากนิ่ง แทบจะปล่อยแก้วในมือลงพื้น เหมือนเวลาหยุดเดินจริง ๆ มีแต่ใบหน้าจริงจังของพี่เสือที่อยู่ในสายตาผม หัวใจเต้นโครมครามกลบทุกเสียงที่อยู่รอบตัว



    “กินต่อดิ มองหน้ากูทำไม”


    “พี่ครับ”


    ..


    “ผมคิดว่าตัวเองกำลังเขินพี่อีกแล้ว”


-----


ชอบหรือเปล่าผมก็ไม่รู้


    แต่ตอนนี้ผมห้ามตัวเองไม่ให้หัวใจเต้นแรงไม่ได้เลย


    ปลายนิ้วพี่เสือยังคงบรรจงปาดอยู่บนขอบปากผม เหมือนจงใจแกล้ง ทั้งที่รู้ว่าผมกำลังเขิน สัมผัสสากกร้านจากปลายนิ้วลากกดแผ่วเบาชวนให้ใจเต้นระส่ำ ผมทำอะไรไม่ถูกแล้ว นั่งนิ่งอยู่กับที่พยายามประคับประคองแก้วปังเย็นเอาไว้ในมือที่คล้ายจะอ่อนยวบ


    “ถ้าผมทำแก้วหลุดมือ ผมจะโกรธพี่” พึมพำบอกไปเสียงเบา เบาแบบเบาเหมืนผมคุยกับตัวเอง แต่เพราะอยู่ใกล้กัน พี่เสือถึงได้ยินและส่งเสียงหัวเราะออกมา


    “โกรธสิ ..จะง้อ”


    0///0


    ไม่เอาแล้ว ผมอยากไปหาเพื่อน อยู่แบบนี้แล้วเหมือนจะตายเลย ผมจะต้องตายแน่ ๆ ถ้าพี่เสือยังไม่ผละออกไป พี่เสืออยากเห็นผมเป็นลมไปก่อนใช่ไหม ถึงจะยอมหยุดแกล้งผมแบบนี้ ผมไม่เอาแล้วนะ ไม่เล่นแล้ววว งืออ พี่คิงช่วยคิทด้วยยย


    “เดี๋ยว ๆ ทำหน้าอย่างกับกูจะฆ่ามึงอะ” พี่เสือขมวดคิ้ว ดึงมือตัวเองกลับไปพลางจ้องมาที่ผม


    “ผมกำลังจะตายครับ”


    “ตายเพราะเขินกูเนี่ยนะ” อย่ามาหัวเราะผมนะ!


    “พี่ไม่เขินแบบผมนี่” ผมหลับหูหลับตาเถียง สองข้างแก้มตอนนี้คือไฟลุกพรึ่บ ร้อนจนต้องยกแก้วน้ำขึ้นมาแนบไว้บนหน้า


    “รู้ได้ไง”


    “ครับ?”


    “รู้ได้ไงว่ากูไม่เขิน” จบประโยค พี่เสือก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือผมไว้ ดึงไปแนบลงบนแผ่นอกแน่นภายใต้เสือช็อปสีแดงเข้ม จังหวะการเต้นตึกตักแบบระรัวไม่ต่างกันกับผมยิ่งทำให้อุณหภูมิในร่างกายผมเพิ่มขึ้นไปอีก


    ใจเต้นแรงพอ ๆ กันเลย


    “แฮ่ม! ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะการจับนมเพื่อนพี่นะครับน้องคิท แต่พี่คงต้องขอตัวไอ้เสือไปก่อน” ผมรีบชักมือกลับทันทีตอนที่ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง ก้มหน้างุดหลบหนีสายตาของพี่เสือ และไม่คิดจะสนใจมองว่าคนที่มานั้นเป็นใคร


    “จบนมพ่อมึงดิ สัส หมดกันความโรแมนติกที่กูสร้าง”


    “เอ้า โทษ ๆ เพื่อนไม่ได้ตั้งใจ”


    “ก็เหี้ยแล้ว มึงมันตัวตั้งใจเลยไอ้อิฐ!” พี่เสือทำเสียงดุปนรำคาญนิด ๆ แต่ก็เปลี่ยนโทนเสียงตอนที่ก้มลงมาพูดกับผม “เพื่อนมึงอยู่ไหน ตามเพื่อนมา กูจะกลับไปซุ้มแล้ว”


    ผมควักโทรศัพท์มา ไอ้มาร์ชตอบผมมาแล้ว มันถามว่าตอนนี้อยู่ไหน ผมเลยรีบพิมพ์ตอบไปด้วยความรวดเร็ว เงยขึ้นมองพี่เสือที่ยังคงจ้องอยู่


    “บอกแล้วครับ มาร์ชกำลังมา พี่เสือกลับไปก่อนก็ได้ ผมอยู่ได้”


    “รอเพื่อนมึงก่อน”


    “แต่ผมอยู่ได้จริง ๆ” แค่แป๊บเดียวเอง


    “มึงอยู่ได้กูรู้ แต่ที่กูอยู่เพราะไม่อยากให้ใครมายุ่งกับมึง”


    ….


    “..หะ” ไม่อยากให้ใครมายุ่งกับผม?


    “โถ่ น้องคิท พี่จะแปลไทยเป็นไทยให้นะครับ จากประโยคของไอ้เสือแปลได้ว่า มันหวงน้องคิทครับ กลัวมีใครมายุ่งก็เลยอยู่เป็นหมาเฝ้ากระดูก เอ้ย! อยู่เป็นไม้กันหมา”


    ตุบ!


    ผมสะดุ้งยกมือกุมหัว รู้สึกเจ็บแทนพี่อิฐเลยอะ พี่เสือตบทีพี่เขาหน้าพุ่งเลย

    “เสือก..”


    “ซี้ดด ฟาดไม่สงสารเห็บเหาบนหัวกูเลย” พี่อิฐลูบหัวตัวเองป้อย ๆ พึมพำด่าพี่เสือที่นั่งทำหน้ามึน ๆ ใส่อยู่ข้างผม


    “คิท!” มาร์ชวิ่งตรงเข้ามาหาผม หยุดหอบแฮก ๆ จนผมต้องลุกขึ้นยืนไปพัดให้


    “แล้วคนอื่นอะ” ผมถาม


    “อยู่แถว ๆ เวที พึ่งสั่งไก่มากินอะ เผื่อมึงด้วย ..พี่เสือไปด้วยกันไหมครับ” มาร์ชหันไปถาม พี่เสือก็ส่ายหัวตอบทันที เดินตรงเข้ามาหาผมที่ยืนอยู่ แล้วก็จ้องอยู่แบบนั้นเงียบ ๆ จนผมต้องยกมือลูบคลำบนหน้าตัวเองเพราะกลัวว่าจะมีอะไรติดอยู่


    “มีอะไรหรือเปล่าครับ”


    “ก่อนเริ่มคอนเสิร์ตไปหากูที่ซุ้ม”


    อ๋อ.. “ครับ พี่เสือมารอผมตรงข้างป้ายบอกทางด้านหน้าได้ไหม ผมไม่อยากเดินเข้าไปคนเดียว” คนเยอะ ผมไม่ชอบเดินคนเดียวในที่ที่คนเยอะแบบนี้


    “อือ เดี๋ยวไปรับ”


    “ครับ”






    เวลาเดินมาจนกระทั่งเวลานัดรวมที่ทางมหา’ลัยบอกไว้ สนามบอลขนาดใหญ่อัดแน่นไปด้วยนักศึกษาที่มารอชมการประกวดและการแสดง หลังจากที่กล่าวเปิดพีธีก็ต่อด้วยการแสดงของพี่ ๆ ศิษย์เก่าที่จบไป และต่อด้วยการแสดงของคณะผม เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นเป็นระยะ การแสดงดูเหมือนจะผ่านไปได้ดีและเป็นที่ขื่นชอบมากจนถึงตอนจบ


    เสียงปรบมือดังขึ้นเมื่อเหล่านักแสดงจับมือกันโค้งขอบคุณ


    “ได้ว่ะ ตอนแรกนึกว่าจะแป้ก” เอิร์ธหันมาพูด ท่าทางแต่ละคนโล่งอกโล่งใจกันยกใหญ่ ฉากต่าง ๆ ที่ใช้ถูกพวกรุ่นพี่ยกเก็บไปเพื่อเตรียมเวทีสำหรับการประกวดต่อ


    ..


    เหมือนโทรศัพท์ผมสั่นอยู่เลย


    ผมก้มลงล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง มองชื่อของคนที่คลอมาหานิ่ง ๆ แต่ก้อนเนื้อข้างในดูเหมือนจะไม่นิ่งตาม เอิร์ธกับมาร์ชที่นั่งขนาบค้างชะเง้อหน้าเข้ามามองด้วยจนผมร้องรีบคว่ำหน้าจอลงบนตักตัวเอง


    “เอ้า ไม่รับอะ พี่เขาอุตส่าห์คอลมา” เอิร์ธว่า


    ผมเม้มปากแน่น ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกรอบ


    รับ..ดีไหมนะ


    ผมเขินอะ ทำยังไงดี


    ปลายนิ้วใครสักคนปัดลงบนหน้าจอผม วินาทีเริ่มนับเวลาในการพูดสายขึ้นโชว์บนหน้าจอ ผมทำตาโตใส่มาร์ชที่เลิกคิ้วทำหน้าไม่สนใจ หันไปฟังเสียงพิธีกรพูดต่อ


    “..ครับ พี่เสือ”


    [อยู่ตรงไหน]


    “เอ่อ เวทีครับ กำลัง..”


    [ไม่ได้ยินเลยว่ะ ออกมาก่อนดิ้]


    “แป๊บนะครับ” ผมลุกจากเก้าอี้ ก้มตัวต่ำค่อย ๆ เดินออกไปข้างนอก เดินตรงไปอีกฝั่งของสนามบอลที่เป็นซุ้มงาน ก่อนจะหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ต้นเดิมที่ผมมานั่งกับพี่เสือเมื่อตอนเที่ยง


    “พี่เสือมีอะไรหรือเปล่าครับ”


    [หิวข้าว ..จะชวนไปกินข้าว]


    อ๋อ ..ก็นึกว่ามีเรื่องอะไร


    “ได้ครับ พี่เสืออยู่ไหน ..อยู่ที่ซุ้มเหรอครับ”


    [อยู่ข้างหลังมึงเนี่ย หันดิ]


    ผมหันกลับตามที่พี่เสือว่า ร่างสูงในชุดช็อบเดินตรงเข้ามาพลางยัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋ากางเกงของตัวเอง


    “ทำไมถึงรู้ล่ะครับ” ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าอยู่ไหน


    “ก็เห็น”


    “แล้ว..พี่เสืออยากกินอะไรครับ”


    “อยากออกไปหาอะไรกินข้างนอก แต่กูต้องกลับมาช่วยเพื่อนเก็บซุ้ม ไปโรงอาหารนี่แหละ” พี่เสือชี้นิ้วไปที่โรงอาหารอีกฝั่งนึง ไฟยังคงสว่างอยู่ คนดูไม่เยอะเท่าไหร่หรือเพราะสายตาผมด้วยก็ไม่รู้ ขนาดใส่แว่นแล้วนะ ยังเห็นลาง ๆ เลย


    “พี่อยากกินอะไร”


    “ไม่รู้ดิ ดูก่อน”


    พี่เสือพาผมมาถึงโรงอาหาร เดินตรงลิ่วไปยังร้านข้าวโดยที่ผมนั่งรออยู่ที่โต๊ะ ผมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่นะ กินมาแล้วกับพวกไอ้มาร์ช ท้องยังตึง ๆ อยู่เลย


    รอไม่นานพี่เสือก็กลับมาพร้อมจานข้าวในมือ


    ข้าวและกับที่พูนสูงทำผมอ้าปากค้าง


    “กินหมดเหรอครับ” มันเยอะมากเลยนะนั่น


    “หมดดิ หิวโคตร ยังไม่ได้กินข้าวเลยวันนี้”


    ผมขมวดคิ้ว วางโทรศัพท์ในมือลงพลางจ้องหน้าพี่เสือที่กำลังยัดข้าวใส่ปากคำโต “ทำไมไม่กินครับ เอาเวลาไปทำอะไรอยู่ มากินมื้อเดียวแล้วกินเยอะแบบนี้มันไม่ดีกับสุขภาพเลยนะครับ ดูแลตัวเองบ้างสิ ร่างกายพี่ทำมาจากเนื้อหนังนะ ไม่ได้ทำมาจากเหล็ก”


    กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอบ่นใส่พี่เสือไปก็ตอนที่คนตัวสูงหยุดนิ่ง


    ยกมือขึ้นเท้าคางมองผมที่เริ่มทำตัวไม่ถูก


    “..บ่นอีกดิ ฟังอยู่”


    “พี่เสือ..ผมขอโทษ” ผมบอกเสียงอ่อย ไม่ได้ตั้งใจบ่นพี่เขานะ แค่..เป็นห่วงเฉย ๆ


    “กูชอบให้มึงบ่น ไม่ได้ว่าอะไรเลย”


    “ชอบให้ผมบ่น?” บ่นเนี่ยนะ ขนาดพี่คิงยังชอบบอกว่ารำคาญบ่อย ๆ เลย


    “อืม”


    “ทำไมล่ะครับ”


    “ไม่รู้ รู้แค่อยากฟัง”


    …


    ผมเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ พี่เสือก้มลงกินข้าวต่อ


    ทำไมนะ.. แค่พี่เขาพูดว่าอยากฟัง


    หัวใจผมก็เต้นแรงขึ้นมาอีกแล้ว





    

    เสียงเพลงดังหนักหน่วงจากลำโพงตัวใหญ่ ผู้คนที่รายล้อมโยกตัวไปมาตามจังหวะเสียงเพลง ผมพยายามทำตัวเองให้เล็ก ๆ จะได้ไม่ถูกใครเหยียบแบนไปเสียก่อน พี่เสือยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ผมรู้สึกว่าเวลามีใครเข้ามาใกล้เกินไปจากการเต้นอย่างเมามันก็จะถูกพี่เสือผลักออกไปเบา ๆ แบบไม่ให้รู้ตัว ไม่ก็ดึงผมไปชิดกับพี่เขาแทน


    “คิท กูมีของจะให้” พี่เสือกระซิบอะไรบางอย่าง


    ผมก็ไม่เข้าใจว่าพี่เขาจะให้อะไร ได้แต่พยักหน้าเออออไป ก้มมองเอวตัวเองที่ถูกโอบล้อมไว้ด้วยเรียวแขนแกร่ง


    พี่เสือคงกลัวผมโดนเบียด


    เสียงเพลงจังหวะสุดท้ายทำเอาทุกคนกระโดดปลดปล่อยกันสุดตัว ผมเองก็ตามน้ำไปด้วย เผลอเหยียบเท้าพี่เสือไปตั้งหลายครั้ง จนเพลงจบ พี่เสือถึงได้ดึงผมออกไปจากกลุ่มคนไปที่ด้านหลัง เพื่อนพี่เขาวิ่งถือกล่องอะไรสักอย่างมาให้


    ส่งยิ้มแปลกตามาให้ผม


    “คนนี้เหรอวะ”


    “เออ”


    คนนี้อะไรอะ


    “พวกกูรออยู่ซุ้มนะ บอก ๆ ไปเลย” พูดจบพี่เพื่อนพี่เสือก็วิ่งกลับไปทางเดิม ผมหันมามองพี่เสือที่กำลังแกะกล่องในมือ


    หยิบเอาสร้อยหนังเส้นเล็ก ๆ ขึ้นมา มีสัญลักษณ์รูปเกียร์ห้อยอยู่ด้วย


    “ของขายที่ซุ้มกู ..ให้มึง”


    “..ให้ผมเหรอ มันดูแปลก ๆ ที่ผมเห็นมันเป็นไม้ไม่ใช่เหรอครับ” อันนี้เหมือนเกียร์จริง ๆ เลย


    “ทำพิเศษไง”


    อ๋อ มีด้วยเหรอ ผมพึ่งรู้ “เท่าไหร่เหรอครับ ผมไม่อยากรับฟรี ๆ”


    “รับไป”


    “แต่..”


    “กูชอบมึง ขอจีบได้หรือเปล่า”


    …


    อะ อะไรนะ


    “พี่เสือ..พูดว่าอะไรนะครับ” ผมถามย้ำอีกครั้ง ที่ได้ยินรอบแรกก็มากพอแล้วที่จะทำให้หัวใจเต้นรัวขึ้นมา ลมเย็นพัดผ่านผมที่เหมือนจะกลายเป็นถุงร้อนในตอนนี้ เสียงเพลง เสียงผู้คนไม่เข้าหูผมเลยแม้แต่น้อย  มีแต่เสียงหัวใจเท่านั้นที่สะท้อนอยู่ จนกระทั่งพี่เสือพาผมหันกลับไปที่เวที


    “จบไปแล้วอีกเพลงนะครับ ยังสนุกกันอยู่ใช่ไหมมม!!”


    “ใช่!!”


    “พี่เสือ..” ผมหันมาเรียกพี่เขาอีกรอบ


    “เอ่อ ..น้องคิทแคทครับ น้องคิทแคทอยู่ตรงนี้หรือเปล่า” เสียงจากบนเวทีทำให้ผมหันกลับไปมอง เมื่อกี้เหมือนว่าพี่นักร้องจะเรียกหาผมหรือเปล่า “อยู่ไหมครับ ถ้าอยู่ช่วยยกมือขึ้นหน่อยเร็ววว”


    ผมยกมือขึ้นงง ๆ โบกไปมาสักพักพี่เขาก็ชี้ตรงมา


    และคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ก็เริ่มหันตามมาด้วย


    “คือแบบนี้นะน้องคิทแคท มีคนเขาฝากมาบอกความในใจ ..เดี๋ยวพี่อ่านกระดาษในมือให้ฟังนะครับ”


    ความในใจ?


    “โอ้โห่ ใจมันได้จริง ๆ ว่ะ” เสียงพี่นักร้องพูดแซว “..กูชอบมึง จีบได้ไหม ถ้าตกลงก็เงยหน้าขึ้นมองกู ลงชื่อด้วยว่า ..เสือ”


    …


    ผมเหมือนหยุดหายใจแล้วจริง ๆ


    มือยังกำสายรัดข้อมือที่พี่เสือให้เอาไว้แน่นในตอนที่หันกลับมาหาพี่เสือ


    โบราณบอกใช่ไหมว่าถ้าเจอหมีให้แกล้งตาย แล้วถ้าถูกเสือบอกชอบ ..จะแกล้งตายได้หรือเปล่า


    “เห้ย! คิท คิทแคท”


    ได้ไม่ได้ก็ขอแกล้งตายก่อนแล้วกันครับ..



-----



แอมโมเนียส่งกลิ่นฉุนเข้ามาในโพรงจมูก ผมอยากจะขยับหนี แต่ร่างกายก็ไม่ยอมขยับไปตามความนึกคิด จะลืมตาขึ้นผมก็ไม่กล้าพอ กับคนที่พึ่งบอกชอบกันไปแบบนี้.. ใครมันจะไปกล้าสู้หน้ากันล่ะครับ คราวนี้คงจะไม่ใช่แค่แกล้งตาย แต่ผมคงได้ตายไปจริง ๆ แน่เลย


    “รู้หรอกว่าแกล้ง” เสียงพี่เสือดังขึ้น


    ผมกลั้นหายใจเข้า หัวใจเต้นรัวเมื่อผิวแก้มถูกพี่เสือจับดึงเอาไว้เบา ๆ


    พี่เขารู้จริง ๆ เหรอ T^T


    “จริง ๆ แค่มึงรับเกียร์กูไป มันก็ถือว่ามึงตกลงแล้วล่ะ” ผมรับตอนไหน! “พี่ยัดใส่มือผมเองต่างหากล่ะครับ” ผมลืมตาโพ ลง พูดเถียงพี่เสือไปอย่างลืมตัวว่าตัวเองกำลังแกล้งหลับอยู่ คนตัวสูงที่นั่งถือแอมโมเนียอยู่ตรงเตียงเหยียดยิ้มออกมาดูร้ายกาจ


    ร้ายกาจที่สุด พี่เสือหลอกล่อให้ผมพูดเถียงเขาออกมา!


    “ตื่นแล้ว ..คิดยังไงทิ้งตัวลงแบบนั้น ถ้ารับไม่ทันจะเจ็บตัวไหม” เสียงทุ้มติเตียนพร้อมกับสายตาแปลก ๆ มันดูเหมือนจะขำแต่ก็อ่อนโยนชวนให้ใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าคล้ายหยอกเย้าให้ผมเขินขึ้นมาทีละนิด ไม่ใช่เลย ไม่ใช่แบบนี้สิ


    นี่ต้องเป็นพี่เสือตัวปลอมแแน่ ๆ


    “พี่ต้องไม่ใช่พี่เสือแน่ ๆ” ผมงึมงำบอก ขดตัวเอาผ้าห่มคลุมตัวจนมิด เหลือรอดแค่ส่วนใบหน้าเท่านั้นที่โผล่ออกมาจ้องตาสบกับพี่เสือ


    “ไม่ใช่ยังไง”


    “ก็พี่เสือไม่อ่อนโยน”


    “หึ ๆ” พี่เสือหัวเราะผ่านลำคอชวนให้ผมใจไม่ดีเลย หดหัวลงไปในผ้ามากกว่าเดิมส่งเสียงถามพี่เขาไปอย่างไม่เข้าใจ “หัวเราะอะไรครับ”


    “หัวเราะไม่ได้เหรอ” ถามแต่ก็ยังเจือเสียงขบขัน


    ผมมุ่ยหน้าน้อย ๆ พี่เสือเห็นว่ามันตลกมากหรือไง นี่ผมซีเรียสนะ! ถูกพี่เขาบอกชอบท่ามกลางนักศึกษาเกือบพันชีวิต ชัด ๆ เน้น  ๆ ด้วยลำโพงขนาดใหญ่ที่ต่อให้ผมยืนอยู่อีกฟากฝั่งจากเวทีก็ยังได้ยิน มุดดินหนีก็ได้ยิน แล้วผมควรทำยังไง ยังไม่อยากถูกบรรดาแฟนคลับพี่เขาหมายหัวหรอกนะ


    เบะปาก..


    “เป็นอะไร”


    “ผมกลัวครับ พี่ขอจีบแบบนี้.. ต้องมีคนไม่ชอบผมแน่ ๆ” ผมว่า ตอนคบกับพี่ธันนั่นก็กลัวจะแย่ ทำอะไรต้องระวังตลอด ดีที่พี่ธันเองก็ไม่ได้อยากให้ใครรู้ว่าเราคบกัน ผมเลยมีชีวิตสงบสุขมาจนถึงตอนนี้ไง แต่หลังจากวันนี้คิดว่าคงไม่สงบแล้วล่ะ


    “เด็กดี พี่เสือปกป้องเด็กดีได้นะ”


    หลอกล่อเหมือนกับผมเป็นเด็กสามขวบเลย ;-;


    “ผมปกป้องตัวเองได้” แต่ถ้ามาเยอะก็ไม่สู้นะบอกก่อน T-T “พี่เสือไม่ได้ทำแบบนี้เพราะเกลียดผมใช่ไหมครับ” มันน่าสงสัยอยู่นะว่าพี่เขาตั้งใจแกล้งผมหรือเปล่า พี่เสืออาจจะวางแผนมาแล้วก็ได้ ..ใครจะรู้


    พี่เสือทำหน้าดุเมื่อได้ยินคำถามจากผม


    “ทำไมชอบคิดแบบนี้ เอาอะไรมาคิดว่ากูทำเพราะเกลียด”


    “ตั้งแต่แรกเลยครับ” ยู่หน้าใส่ไป เจอกันครั้งแรกก็ปล่อยหมาใส่กันหลายตัวเชียว สารพัดคำจะเอามาว่า แล้วจะให้ผมเข้าใจว่าพี่เขารัก พี่เขาเอ็นดูผมหรือไง ลองเจอแบบผมใคร ๆ ก็ต้องคิดว่าพี่เขาเกลียดทั้งนั้นแหละ “ผมไม่น่ารัก พี่ไม่อายเหรอครับที่จีบผม”


    “สำหรับกูมึงน่ารักที่สุด”


    /////


    นะ น่ารักที่สุด


    ก็ไหนชอบบอกว่าผมไม่น่ารัก “ผมเหรอครับ”


    “เออ เป็นคนไม่น่ารักที่น่ารักสำหรับกูคนเดียวไง ใครจะอะไรยังไงกูไม่สน สนแค่กูชอบ และคนที่กูชอบก็น่ารักที่สุดเสมอสำหรับกู”


    …


    “พี่เสือครับ ผมขอแกล้งตายอีกรอบ..”




  

    กว่าจะกลับถึงห้องก็เกือบตีหนึ่ง ผมเดินขยี้ตางัวเงียตามพี่เสือออกมาจากลิฟต์ มาจนถึงห้อง ยังไม่มีตอนไหนที่หยุดหาวได้เลยแม้แต่นิดเดียว เหมือนตาผมจะปิดแล้วจริง ๆ ทั้งง่วงทั้งเหนื่อย ไม่มีพลังงานไว้พอสำหรับทำอย่างอื่นแล้วนอกจากซุกนอนไปบนเตียงที่อบอุ่มและแสนนุ่มในห้องผม


    “เดี๋ยว จะเข้าไปนอนแล้วเหรอ” พี่เสือจับหัวผมไว้ หมุนให้หันกลับไปหาพี่เขาทั้งร่าง “ลืมอะไรหรือเปล่า”


    หือ.. ผมมองพี่เขางง ๆ ไม่คิดว่าตัวเองลืมอะไรนะ “ไม่ลืมนะครับ”


    “ลืมบอกฝันดีกู”


    ..


    ก็นึกว่าอะไร..


    “ฝันดีนะครับพี่เสือ” ผมว่ายิ้ม ๆ ใครจะคิดว่าพี่เสือมาคิดอะไรแบบนี้ด้วย ปกติก่อนนอนผมจะบอกฝันดีพี่เขาก่อนเข้าห้องตลอด แต่วันนี้ทั้งง่วง ทั้งเหนื่อย เลยมีไม่อยู่ในอารมณ์ที่อยากจะพูดอะไรเท่าไหร่


    “อืม ฝันดี”


    ผมเข้าห้องมาได้ก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนชุด


    วิ่งไปกระโดดขึ้นเตียงนอนนุ่มอย่างสบายใจ พออาบน้ำแล้วก็ไม่รู้สึกง่วงเท่าที่รู้สึกตอนแรก ผมเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเลื่อนแอพลิเคชั่นเฟสบุ๊กดูช้า ๆ คิดว่าถ้าง่วงอีกรอบค่อยนอน จนไปสายตาสะดุดเข้ากับโพสของพี่ธันเมื่อไม่กี่นาทีก่อน


     

     Thuder  Thun

     เหตุผลที่บอกเลิกไม่เคยพูด แต่วันนี้รู้แล้วว่าเพราะอะไร


    ยอดไลค์ยอดคอมเม้นต์ขึ้นเร็วมาก ส่วนมากออกแนวถามว่าเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น ส่วนพวกเพื่อน ๆ ของพี่ธันก็เหมือนจะกำลังกล่าวว่า พาดพิงถึงผม


    : ช่างมันเถอะมึง หน้าตางั้นๆปะวะ คิดว่าตัวเองน่ารักก็ปล่อยไป

    : เพื่อนกูโคตรดีไม่เอา เสือกไปคว้าเอาไอ้เสือ

  

    ชัด ๆ เลยว่าหมายถึงผม


    ใจผมหล่นวูบ ไม่กล้าเลื่อนอ่านต่อ


    กัดปากแน่นตอนที่ปลายนิ้วค่อย ๆ เลื่อนต่อ และชะงักกับคอมเม้นที่พึ่งจะตอบกลับเพื่อนพี่ธันอีกที


     แต่ละคอมเม้นต์ตอกกลับเจ็บแสบ ผมแอบกลัวว่าพวกพี่เขาจะมีเรื่องกันด้วย เพื่อนพี่เสือคือปากจัดเว่อร์ สกิลการพิมพ์นี่รัวจนพี่ธันต้องลบโพสออก และตอนนั้นเองที่มีอีกโพสนึงของรูมเมทร่วมห้องเด้งขึ้นมา


    ตอนแรกผมนึกว่าพี่เสือจะโพสตอบโต้พี่ธัน แต่ผมคิดผิด เพราะโพสของพี่เขามันคือรูปข้อมือที่มีสายรัดข้อมือพร้อมเกียร์ที่พี่เสือให้ผมวันนี้ห้อยอยู่ มันคือข้อมือผมชัด ๆ ถ่ายตอนไหน แล้วพี่เขาเอาสร้อยมาใส่ไว้ให้ผมตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมไม่เห็นรู้ตัวเลย


    แถมมีแคปชั่นอยู่ด้านบนรูปอีกด้วย..


     แคปชั่นที่ทำเอาผมเผลอปล่อยโทรศัพท์ร่วงออกจากมือ




    ‘เธอเป็นแฟนฉันแล้ว..รู้ตัวบ้างไหม แล้วเมื่อไหร่น้อฉันจะได้เป็นแฟนของเธอ’




---150%---

ใครตีกันตีไป พี่เสือเต๊าะน้องอย่างเดียว 555555555555

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้น

ร้าก

THANK.

#รูมเมทหอนอก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.242K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,802 ความคิดเห็น

  1. #6795 นุ่มนิ่มเป็นสาววายฮะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 21:51
    เต้าะน้องไม่สนใจใครเลย อิพี่เสือ5555
    #6,795
    0
  2. #6781 NiyadaKammon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 18:43
    เสืออออออชั้นเขิลโว้ยยยยย
    #6,781
    0
  3. #6772 Bewtii006 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 14:43

    อิชั้นเขิลพี่เสือออออ!!!
    #6,772
    0
  4. #6761 KJ21 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 19:46
    เต๊าะได้เต๊าะ คนอื่นเค้าตีกันจะตาย พี่โลกชมพูมากกกกกกกกกกก
    #6,761
    0
  5. #6749 OhChu? (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 18:28

    คือพี่ธันนี่ยังไงรักน้องจริงรึก็เปล่า????พี่เสือเดินหน้าต่อเลยค่ะ??’•

    #6,749
    0
  6. #6745 Toy777 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 20:31

    โออ้ยยยยพี่เสือ
    #6,745
    0
  7. #6743 chaikitkaew (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 13:31
    อิพี่เสือฟรุ้งฟริ้งใด้อีก
    #6,743
    0
  8. #6719 rtom711 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 18:35
    โอ้ยยย

    อิพีทำไมแกมุ้งมิ้งเยี่ยงนี้
    #6,719
    0
  9. #6713 0828863327 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 16:53
    โอ๊ยยยย

    ไม่ไหวแล้วจิกหมอนจร้าาา
    #6,713
    0
  10. #6681 inunu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 14:52
    ฮิ้ววววววววววว
    #6,681
    0
  11. #6669 JKCGV (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 21:44
    อิพี่ธันและผองเพื่อนต้องโดนแฉบ้างละปะ คนดีมากมั้งทำเป็น!!!!
    #6,669
    0
  12. #6590 ASPA_JJJJ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 08:42
    เขินโว้ย~~~~~~ งื้อ ไอพี่เสือน่ารัก
    #6,590
    0
  13. #6568 J-preem (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 23:38
    ใตรจะตีกันชั่งทันนวันนี้พี่เสือมาเพื่อแอ๊วน้องงงงฮิ้ววว
    #6,568
    0
  14. #6558 THIRDJK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 14:06
    เขินมากแม่จ้าาา
    #6,558
    0
  15. #6550 Plaipypp101 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 12:45
    เขินมากวุ้ยยย
    #6,550
    0
  16. #6519 K.white wine (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 16:30
    พี่เสือคือมีมคนตัดหญ้าอะ -ตีกันหรอ? แล้วแต่กูขอแอ้วเด็กก่อน555555
    #6,519
    0
  17. #6506 Mewzx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 08:36
    พี่เสือออ!!! เขินเลย
    #6,506
    0
  18. #6505 Mewzx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 08:36
    พี่เสือออ!!! เขินเลย
    #6,505
    0
  19. #6503 SuNny_ms (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 22:53
    ขอตบธันซักทีเถอะ5555555
    #6,503
    0
  20. #6495 poh0883258248 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 14:22
    อิพี่เสือ เขินหนักมาก ตอนนี้คือลอยแล้วววว
    #6,495
    0
  21. #6478 -kaimook- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 17:41
    เขินตะหมูกบานละค่ะะะ
    #6,478
    0
  22. #6476 bleachy_aoi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 22:57

    อ่านแล้วเขินแทนน้องงงง
    #6,476
    0
  23. #6463 071727 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 21:13

    อยากร้องดังๆๆแต่ทำได้แค่นั่ง อมยิ้มแล้วก็คิดถึงสองพี่น้อง6ปีฮ่าๆๆๆ

    #6,463
    0
  24. #6460 ซีเอชโอเอ็มพียู..yy.. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 00:17
    เอ่อ เสือน้องโดนพาดพิงลูก ไปไฟว้มันก่อนลูก 5555555
    #6,460
    0
  25. วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 01:07
    พี่เสือโปรดอินกันสถานการณ์ก่อนหน้าด้วยยยย
    #6,447
    0