เสือ #เสือจะกินคิทแคท (ปิดตอนเที่ยงคืน)

ตอนที่ 5 : พี่เขาบอกให้ผมถอดแว่น (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87,389
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,693 ครั้ง
    11 ม.ค. 62





พี่เขาบอกให้ผมถอดแว่น





    ผมตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าของอีกวันเมื่อมีเสียงนาฬิกาดังปลุก ไม่เห็นพี่เสืออยู่ในห้อง เมื่อคืนผมหลับไปทั้ง ๆ ที่รับปากว่าจะนั่งเป็นเพื่อนพี่เขา หลับไม่รู้เรื่องเลยด้วยว่าถูกพากลับมานอนที่เตียงตั้งแต่เมื่อไหร่

     พี่เสือ.. ลากผมมาแน่ ๆ 

    โอ้ย งืออ รู้สึกปวดทั้งตัวเลย เมื่อคืนฝันว่าถูกงูรัดด้วย อะไรจะฝันเหมือนจริงขนาดนี้

      ผมลุกขึ้นจากเตียงงง ๆ มองเวลาก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก คือผมลืมหยิบแว่นเข้ามาอะ ภาพมันเลือนลางนิดหน่อย แต่ไม่ถึงขนาดว่ามองไม้ชัด สำรวจตัวเองเสร็จก็จับรวบผมขึ้นมัดเป็นจุกไว้อย่างที่เคยทำ

     ผมปวดตัวจริง ๆ นะเนี่ย เพราะนั่งหลับเมื่อคืนเหรอ

     หรือว่าพี่เสือแกล้งอะไรผมอีกแล้ว
 
     เมื่อกี้ผมเห็นพี่เขาไม่ได้เก็บโน๊ตบุ๊คไปด้วย สงสัยคงจะง่วงเลยรีบกลับไปนอนมั้ง เดี๋ยวผมค่อยเอาไปให้พี่เขาก่อนที่จะไปเรียน

     อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ผมถึงได้หยิบกระเป๋าเป้ที่พี่คิงซื้อให้ตอนสอบเข้าได้ขึ้นมาสะพายพร้อมกับหยิบโน๊ตบุ๊คพี่เสือติดมือออกมาด้วย เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าห้องของพี่เขา

    ยกมือเคาะไปเบา ๆ สองสามครั้ง

    ก๊อก ๆ ๆ

    “พี่เสือครับ ผมเอาโน๊ตบุ๊คมาให้” 

    “เข้ามาเลย” เสียงพี่เขาดังลอดออกมาพร้อมประตูที่ถูกปลดล็อกให้ผมดันเข้าไปช้า ๆ หันมองไปทั่วห้องพี่ของพี่เสือ ก่อนจะชะงักนิ่งเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาหา บ่นพึมพำอะไรสักอย่างที่หูผมไม่แม้แต่จะรับรู้ได้เลยในตอนนี้

     “คิทแคท ทำหน้าอะไรมึง เชี่ย! โน๊ตบุ๊คกู เกือบแล้วไง มึงปล่อยทำไมเนี่ย”

     ผมอ้าปากค้าง หลับตาแน่นเมื่อพี่เสือขยับเข้ามาใกล้อีก

     “ทำไมไม่แต่งตัวก่อนละครับ!” อย่างน้อยอยู่ในสภาพบ็อกเซอร์แบบเมื่อคืนก็ยังดีกว่าตอนนี้ 

     ผมเข้าใจนะว่าเป็นห้องเขา

     แต่จะเปิดให้ผมเข้ามาทำไมถ้าจะใส่แค่กางเกงในเดินไปมาทั่วแบบนี้!   

     “แต่งตัว.. เหี้ย!! มึงหลับตาเลย หันออกไปข้างนอก หันไปเลย” นี่อย่าบอกนะว่าบอกให้ผมเข้ามาตัวเองก็ลืมไปว่ายังไม่ได้แต่งตัวอะ ไอ้พี่เสือออ พี่จะลืมอะไรก็ได้เว้ย  แต่พี่ต้องไม่ลืมแต่งตัวแบบนี้ ดูแก้มผมตอนนี้สิ ร้อนจนจะไหม้แล้ว

     ฮื่ออออ

     ใครก็ได้ช่วยผมที ขาผมก้าวไม่ออกเลย ได้แต่ยืนหลับตาแน่นอยู่กับที่ ฟังเสียงพี่เสือเดินไปเดินมาด้วยหัวใจเต้นรัวไปหมด

     “ลืมตาได้แล้ว โทษที กูลืมไปว่ายังไม่ได้แต่งตัว” 

     มันใช่เรื่องต้องลืมไหม!

     ผมส่ายหัว มือยังคงปิดแนบอยู่บนหน้า ถ้าเอาออกพี่เสือจะต้องเห็นแน่ ๆ ว่าหน้าผมตอนนี้แม่งแดงขนาดไหน

     มีเหมือน ๆ กันก็จริง แต่ก็ไม่ได้หน้าหนาขนาดไม่รู้สึกอะไรเวลามีใครมาแก้ผ้าอยู่ตรงหน้านะ แล้วเมื่อกี้ยังเห็น.. ฮือออ ขอไปล้างตาก่อนได้ไหม รู้สึกเหมือนเป็นถาพติดตาเลย

     “กูบอกให้ลืมตา เอามือออกได้แล้ว”

     “ไม่ครับ ..ผม เอ่อ จะไปเรียนแล้ว”   

     “มึงจะไปทั้ง ๆ ที่ยังปิดตาหรือไง” เสียงพี่เสือเอ่ยถาม 

     ผมพยักหน้ารับทั้ง ๆ ที่ปิดตาอยู่ ก้าวถอยหลังอย่างไร้จุดหมายปลายทาง ก่อนจะรีบหันกลับอย่างรวดเร็ว

     ปึก! ตุบ..

     “โอ้ย!”

     จะ เจ็บ

    ผมลืมตาขึ้นทันที มองบานประตูที่ชนไปเต็มแรงเมื่อกี้ทั้งน้ำตา 

     แว่นกระเด็นหลุดเลย 

    “กูบอกแล้วว่าให้เอามือออก โง่” พี่เสือเดินไปหยิบแว่นที่กระเด็นไปกลับมานั่งยอง ๆ ข้างผม ทำในสิ่งที่ผมไม่คิดว่าพี่เขาจะทำอย่างการยื่นมือมาเกลี่ยผมที่ยุ่งเหยิงออกให้ ก่อนจะค่อย ๆ สวมแว่นกลับเข้ามาให้ผม

     ฮื่อออ 

     “เจ็บไหม”

     “เจ็บครับ”

    “เออ สมน้ำหน้า ทำตัวเอง” นี่ถามเพื่อจะซ้ำเติมกันหรือไงเล่า ความผิดมันก็เริ่มจากการที่พี่เขาแก้ผ้าเดินในห้องนั่นแหละ 

     “ผมเจ็บเพราะพี่นะ!”

     “กูทำอะไร มึงเดินชนประตูเองปะ ดูดิ ประตูกูเป็นรอยไหมเนี่ย” แล้วก็ลุกขึ้นไปลูบคลำประตูห้องตัวเอง เดินวนเหมือนหารอยอยู่จริง ๆ จนผมอดหมั่นไส้ไม่ได้ ยกมือขึ้นฟาดไปบนขาพี่เขาดังตุบ

     “โอ้ย! มึงตีกูทำไมเนี่ย”

     “ก็พี่แกล้งผม”

     “ตีอย่างกับมือตัวเองเบานักแหละ จะไปเรียนแล้วเหรอ” พี่เสือบ่นเบา ๆ ก่อนจะถาม

     “ครับ จะไปแล้ว”

     “รอแป๊บ ไปพร้อมกัน กูจะเสร็จแล้ว” พี่เสือว่า หันหลังเดินกลับเข้าไปใส่เสื้อช็อปทับลงเรียบร้อย คว้าเอากุญแจรถที่ห้อยอยู่มาถือไว้ในตอนที่ผมลุกขึ้นจากพื้น หน้าผากคือเจ็บจนชาเลย

     “ซี้ด..” แตะก็เจ็บอะ

     มันต้องบวมปูดขึ้นมาแน่ ๆ

     “หึ ๆ แดงเลยว่ะ” 

     ก็ใช่น่ะสิ!

     ผมเขม่นสายตาใส่พี่เสือที่เดินนำออกมาจากห้อง แยกกับผมเมื่อลงมาถึงด้านล่าง ไม่รู้ว่าพี่เขาไปไหน พี่เสือบอกให้ผมไปรอที่รถแป๊บเดียว ไม่กี่นาทีร่างสูงก็เดินกลับมาพร้อมกับถุงเล็ก ๆ ในมือ

     “อะไรครับ” พี่เขายื่นถุงมาให้ผมอะ

     “ยาไง ทาซะ เดี๋ยวหัวบวมแล้วจะขี้เหร่กว่าเดิม”

     “ใครจะน่ารักเหมือนคนที่พี่ชอบล่ะครับ” ผมหมายถึงผู้หญิงคนนั้น

     พี่เสือเลิกคิ้วขึ้น ส่งเสียงหัวเราะออกมาก่อนจะตวัดขาขึ้นคร่อมไปบนรถมอเตอร์ไซต์ ยหยิบเอาหมวกกันน็อกอีกใบยื่นมาให้ผม

      “เออ คนที่กูชอบมันน่ารัก โง่ด้วย ขนาดนี้ยังไม่รู้อีก ..ว่ากูชอบ”


----


     ผมมาถึงมหา’ลัยพร้อมกันกับพี่เสือ ก้าวขาลงจากรถพี่เขาเมื่อรถจอดนิ่งสนิทที่หน้าตึกเรียนผม อุตส่าห์บอกให้จอดแค่หน้ามหา’ลัยพี่เขาก็ไม่ได้ยินอีก ขับมาเงียบ ๆ จนถึงหน้าตึกเรียนเนี่ยแหละ แล้วดูสายตาที่มองมาสิ ยิ่งตอนที่พี่เสือถอดหมวกออกสะบัดหัวไปมาก็กวาดเอาสายตาสาว ๆ แถวนี้ไปเรียบ

     คิดว่าตัวเองหล่อมากเลยมั้ง ถึงได้มาทำเสยทำสะบัดผมอยู่ได้

     “มองไร หลงความหล่อกูแล้วดิ”

     หลงตัวเองไม่มีที่สิ้นสุดอีกด้วย ให้ตายเถอะ

     “หน้าผมบอกแบบนั้นเหรอครับ” 

     “ไม่อะ หน้ามึงเหมือนชิวาว่าหิวนมมากกว่า” หน้าแบบไหนของพี่เขานะชิวาว่าหิวนม ..เอ้ะ เดี๋ยวดิ นี่พี่มันหาว่าผมเป็นหมาเหรอ ไอ้พี่เสือ!!

     “พี่ว่าผมเหรอ”

     “กูจะว่ามึงได้ไง ก็กูชอบชิวาว่า”

     ชอบ?

     “คิท! มาพอดีเลย เราจะขอดู.. เอ่อ” ไนล์ที่โผล่ะพรวดเข้ามาเกาะแขนผมชะงักมองไปที่พี่เสือ หันมากระพริบตาปริบ  ๆ ใส่ผม ขยับปากถามว่าอะไรยังไง แล้วก็หันไปส่งยิ้มแห้งให้พี่เสืออีกรอบ “สวัสดีค่ะ เอ่อ หนูเป็นเพื่อนคิทน่ะค่ะ ถ้ายังไงขอตัวคิทไป…”

     “ทำไมต้องขอ เราตั้งใจจะไปกับไนล์อยู่แล้ว ..ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” ผมพึมพำในตอนท้าย ก็แค่รูมเมทคนนึงไหม จะไปขออนุญาตทำไม

     “เที่ยงจะมารับไปกินข้าว”

     “ไม่ไปครับ”

     “งอแง”

     “พี่เสือ!”

     พี่เขานะหาเรื่องผมหรือไงเนี่ย ดูเถอะ แล้วยังมาทำยิ้ม ทำหน้าล้อเลียนอีก ร่างสูงหยิบหมวกกันน็อกสวมใส่อีกรอบ ดันหน้ากระจกขึ้นก่อนจะกวักมือเรียกให้ผมเดินเข้าไปใกล้ แล้วผมก็ดันเดินเข้าไปจริง ๆ เอนตัวหลบเมื่อพี่เสือโน้มตัวลงมาพูดอะไรบางอย่าง

     “ตอนเที่ยง.. หน้าตึก จะมารอ”

     “ผมบอกว่าไม่ไปไง” พี่เขาฟังไม่รู้เรื่องเหรอ

     “รีบลงมา”

     อะ นี่ไม่ได้ฟังผมเลยใช่ไหมเนี่ย

     “เผด็จการที่สุด” ผมบ่นอุบ เงยหน้าขึ้นมองพี่เสือที่ยังคงจ้องไม่เลิก

     ฮึ่ย! ไปก็ไปสิ จะมาจ้องอะไรอยู่ได้

     “เที่ยงตรงนะครับ ถ้าพี่สาย ผมไม่รอ”

     “เออ สายให้ถีบหน้าเลย ..” ขอให้สายทีเถอะ “คิท เดี๋ยว”

     ผมกำลังจะเดินกลับไปหาไนล์อยู่แล้วเชียว สะดุ้งหันกงับไปมองพี่เสือตาปริบ “อะไรอีกครับ”

     “ยา ..ซื้อให้แล้วก็ใช้ด้วย ไม่งั้นมันจะบวม” พี่เขาแตะมือลงบนหน้าผากเมื่อผมเดินเข้าไปใกล้ คลึงเบา ๆ ก่อนจะยัดเอายาใส่มาในมือผม “หรือถ้าทาเองไม่ได้ก็โทรหากูแล้วกัน ..เมมเอาไว้แล้วในโทรศัพท์”

     เมม.. หือ เมมเบอร์เหรอ

     ผมยังมึน ๆ อึน ๆ กับสิ่งที่พี่เสือบอก

     เงยขึ้นอีกทีรถพี่เขาก็เคลื่อนตัวออกจากหน้าตึกไปแล้ว ไนล์เดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ  ดวงตาเป็นประกายเหมือนพวกตัวการ์ตูนมองมาที่ผมพร้อมเขย่าแขนไปมา

     “คิททท อะไรยังไง เล่ามาเดี๋ยวนี่เลยนะ”

     นั่นแหละ..

      เพราะไนล์พูดแบบนั้น แล้วยังไปบอกพวกไอ้มาร์ช ไอ้เอิร์ธอีก ..ผมก็เลยต้องมานั่งเล่ายาวตั้งแต่แรกให้ฟัง 

     “..แล้วก็มาเป็นรูมเมทกัน แค่นั้น..”

     “ไอ้พี่ธันแม่ง นี่ถ้าคิทไม่บอก เราไม่รู้เลยนะว่าพี่เขาจะนิสัยแบบนี้ เห็นท่าทางเป็นสุภาพบุรุษด้วย ไม่คิดเลยว่าจะ..”

     “ก็กูบอกแล้วว่าพี่ธันมันเหี้ย แค่มองหน้ามันกูก็รู้แล้ว” เอิร์ธพูดแทรกขึ้นมา จัดการยัดขนมชิ้นโตใส่เข้าไปในปากหลังพูดจบ มีมาร์ชนั่งส่ายหัวอยู่ข้าง ๆ

     “มึงจะแดกจะพูด เลือกสักอย่าง ..สรุปวันนั้นที่ไม่เข้าเรียนเพราะว่ามึงไปได้ยินพี่ธันพูดแบบนั้น?”

     “อืออ ฟีลเหมือนอกหัก” ผมพูดตอบมาร์ช

     “แล้วกับพี่เสือ?”

     “ก็รูมเมทกัน”

     “แค่นั้น?” มาร์ชย้ำ

     ก็.. แค่นั้น

     มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นเหรอ

     “ก็ใช่ เขาเป็นเพื่อนพี่คิง แล้วก็เป็นรูมเมทกูตอนนี้”

     “แล้วมึงจะอยู่นานแค่ไหน” 

     ก็.. จนกว่าบ้านจะซ่อมแซมปรับปรุงเสร็จ ผมเองก็ไม่แน่ใจนะ เพราะพ่อกับแม่บอกว่าถ้าสะดวกกว่าตอนอยู่บ้านก็ให้ผมอยู่ที่นี่ไปจนจบก็ได้ แล้วพอวันหยุดค่อยกลับไปอยู่บ้าน ซึ่งนั่นแหละ ใครจะรู้ล่ะ วันดีคืนดีพี่เสือหารูมเมทคนใหม่ที่น่ารักกว่าผมได้ ผมก็ต้องออก

     “กูก็ไม่รู้ ถ้าพี่เขาไม่ไล่กูไปไหนก็คงอยู่อีกนาน”

     “..จากที่เรามอง เราว่าคิทได้อยู่อีกนานแน่ ๆ” ไนล์ว่า พยักขึ้นลงยืนยันตอนที่ผมหันไปมอง “จริง ๆ คิทไม่เชื่อสายตาเราเหรอ”

     ก็ไม่ใช่ ..แต่ว่า

     “เดี๋ยว ๆ แล้วหน้าผากมึงไปโดนอะไรมา” มาร์ชจับหน้าผมให้หันไปหามัน ยกนิ้วจิ้มลงมาจนผมเบ้หน้าออก “เบาา มันเจ็บนะเว้ย”

     กดมาได้ไงเนี่ย 

     “โทษว่ะ เห็นบวม ๆ”

     “ชนประตูห้องอะดิ” เพราะพี่เสือนั่นแหละ พูดแล้วก็ยังเคืองไม่หาย

     “คนบ้าอะไรเดินชนประตูห้อง”

     “กูนี่ไง” ก็บอกอยู่ว่าชนประตูห้อง ไม่ได้บ้าเว้ย แต่มันพูดออกสื่อไม่ได้ว่าทำไมถึงชน เดี๋ยวไอ้พวกนี้ก็ล้อเลียนผมอีก “บวมมากไหมวะ”

     “ก็มากอยู่” มาร์ชตอบ 

     ผมเลยหยิบเอาถุงยาขึ้นมาวางบนโต๊ะ เปิดฝาออกบีบเอาเนื้อครีมใส่ลงในนิ้ว

     “กูกำลังจะถามเลยว่าให้กูไปซื้อให้ไหม” เอิร์ธว่า นั่งจ้องผมที่กำลังค่อย ๆ แตะยาทาลงบนหน้าผากตัวเอง

     “พี่เสือซื้อให้เมื่อเช้า”

     “หืม” ทำไมต้องทำหน้าแปลกใจกันขนาดนั้น

     ก็แค่..พี่เขาซื้อยาให้ผมเองนะ

     “กูว่าแปลก ๆ” 

     “คิดเหมือนกูใช่ไหม” อะไรของไอ้สองคนนี้เนี่ย หันไปพูดกันสองคนแล้วก็หันมาจ้องหน้าผมอีก “มึงบอกว่าพี่เขาชอบแกล้งหยอกมึงใช่ไหม แล้วก็ช่วยมึงจากพี่ธันด้วย”

     “เออ ถามทำไม”

     “ชัดเลย”

     ชัด อะไรชัด ..นี่เพื่อนผมมันพูดจาไม่รู้เรื่อง หรือว่ามันตั้งใจให้ผมฟังไม่รู้เรื่อง

     “พวกมึงช่วยพูดให้กูรู้เรื่องด้วยจะดีมาก” ได้แค่บ่น ไอ้สองคนนี้ก็ไม่สนใจผมอยู่ดี หันไปมองหน้ากันส่งสายตากรุ้มกริ่มแปลก ๆ มาให้ แล้วทุกอย่างก็เงียบลงเมื่อาจารย์เดินเข้ามาในห้อง สรุปผมก็ไม่รู้ว่าไอ้เอิร์ธกับไอ้มาร์ชมันพูดอะไรกันเมื่อกี้
     
     พอหมดคาบก็ถึงเวลาที่บอกพี่เสือเอาไว้พอดี ..เอ่อ จริง ๆ ก็ก่อนเวลาน่ะ นี่แค่สิบเอ็ดครึ่ง แต่ผมแค่อยากแกล้งพี่เสือก็เท่านั้น บอกแล้วไงว่ามาช้าผมไม่รอ

     แต่ผิดคาด

     ผิดมาก ๆ เลยด้วย

     พะ พี่เสือกำลังนั่งอยู่บนขอบทาง มีรถของพี่เขาจอดอยู่ข้าง ๆ พอเพื่อนผมเห็นแบบนั้นก็ทำยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ อะไรของพวกมันก็ไม่รู้ แค่ยิ้มไม่พอ ดันหลังผมให้เซเดินเข้าไปหาพี่เสือด้วย รีบโบกไม้โบกมือส่งให้ใหญ่ตอนที่คนบนพื้นเงยหน้าขึ้นมา

     จะรักผมกันเกินไปแล้วนะ

     “เลิกเร็ว”

     “พี่ต่างหากครับ ..ที่มาเร็ว” ผมว่า เสมองออกไปทางอื่นเมื่อเห็นว่าพี่เสือกำลังจ้องหน้าผมอยู่ “จะไปหรือยังครับ ผมหิวแล้ว”

    “ไปสิ”

    “พี่เสือครับ ..เสื้อพี่เปื้อน” ผมยื่นมือไปปัดเสื้อคลุมพี่เขา ใครใช้ให้ลงไปนั่งพื้นแบบนั้นก็ไม่รู้ ทั้ง ๆ ที่เก้าอี้ก็มี แถวนี้มีเยอะแยะด้วย “ไม่ระวังเลยนะครับ”

     “มึงก็ทำให้แล้วไง”

     “เรื่องแบบนี้ก็หัดระวังเองสิครับ”

     “กูอยากให้แฟนทำให้มากกว่า..”

     “…”

     “ถ้ามี”


-------



     

     “สั่งเยอะเกินไปไหมครับ”

     กินสองคน ..สั่งอย่างกับเอามาเลี้ยงคนทั้งร้าน

     “กินเงียบ ๆ ไม่บ่นอะ ทำเป็นปะ”  พี่เสือถาม เลิกคิ้วขึ้นทำหน้ากวนตีนใส่ผม ซึ่งมันปกติมากกับคนอย่างพี่เสือ ถ้าไม่ได้หาเรื่องผมสักวิก็กลัวว่าพี่เขาจะขาดใจตายไปก่อนล่ะมั้ง เพราะฉะนั้นถ้าไม่อยากโดนกวนก็อย่าไปคุยกับสิ่งมีชีวิตที่ชื่อพี่เสือเลยครับ

     ปวดสมองอะบอกเลย..

     “..มึงจะไม่พูดกับกูจริงอะ”

     เอ้า พี่มึง.. จะเอายังไงกับผมเนี่ย

     “พี่ครับ ..พี่บอกให้ผมเงียบ” 

     “เอ้าเหรอ” สาบานว่าจำไม่ได้ จะกวนตีนไปแล้วนะพี่เสือ บอกให้ผมเงียบเองแท้ ๆ “มึงเรียนอะไรต่อ เลิกสามโมงใช่ไหม กูเลิกห้า รอได้หรือเปล่า” พี่เสือถามต่อ หยิบเอากุ้งทอดตัวโตที่อยู่ฝั่งพี่เขาใส่ลงมาในจานผมพร้อมเงยหน้าขึ้นมามอง เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ

     “ผมกลับเลยไม่ได้เหรอ”

     “มึงกลับยังไง” ทำไมต้องดุ ปกติผมก็กลับบ้านเองตลอดอ้ะ

     “รถเมล์ครับ ..ไม่ก็วินมอ’ไซค์” ผมว่า สะดุ้งเฮือกเมื่อพี่เสือรวบช้อนส้อมวางลงบนจาน ขมวดคิ้วทำตาดุ ๆ ใส่ผม เหมือนพี่มันจะกระโดดข้ามมากัดคอผม เหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง ซึ่งจากเรื่องที่คุยกันเมื่อกี้ อย่าบอกผมนะว่าพี่เสือไม่พอใจที่ผมจะกลับเอง

     “ผมกลับแบบนี้ประจำครับ ..ก่อนจะมาอยู่กับพี่” 
  
     “งั้นตอนนี้ก็กลับกับกู”

     “ใจคอพี่จะให้ผมนั่งรอเป็นชั่วโมงจริง ๆ เหรอครับ” ผมทำตาตก รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหมาตัวโตที่กำลังอ้อนขออะไรสักอย่างกับเจ้าของ
 
     ซึ่งเจ้าของที่ว่าคือพี่เสือ

     งื้ออ ให้นั่งรอนานขนาดนั้น ผมกลับห้องเองก็คงถึง ได้ทำการบ้าน ทำอะไรเสร็จไปมากมายแล้วนะ

     “เออ คิดว่ากูพูดเล่นหรือไง”

     “พี่ครับ” ผมเรียกพี่เสือเสียงอ่อย เบะปากออกน้อย ๆ คือขอเถอะ จะให้ผมนั่งเฉย ๆ เพื่อรอพี่เขาเลิกเรียนเนี่ยผมไม่ไหวหรอก อีกอย่างวันนี้มีงานที่ต้องกลับไปทำให้เสร็จอยู่ด้วย มันจะเสียเวลาไปเปล่า ๆ ถ้าหากว่าผมต้องมาคอยพี่เขา “สองชั่วโมงเลยนะครับ”

     “ทำเสียงน่ารักไม่ได้ทำให้มึงดูน่ารักขึ้นหรอก”

     ..

     ใจคอจะหยุดกัดผมสักวิไม่ได้เลยใช่ไหม

     ชื่อเสือ ..แต่ปากนี่เลี้ยงหมาไว้กี่ตัว ถามจริงงง 

     “ด่ากูในใจไปก็เท่านั้นแหละ เลิกเรียนมารอกูใต้ตึก” ไม่มีใครเอาแต่ใจได้หน้านิ่งเท่าพี่เสืออีกแล้ว นี่ผมต้องไปรอพี่เขาจริง ๆ น่ะเหนอ แบบนั้นก็ต้องเจอพี่ธันอะดิ ผมอุตส่าห์เลี่ยง พี่เสือเองก็รู้เรื่องนี้ ไม่เห็นใจผมบ้างหรือไง ช่วงนี้พวกเพื่อน ๆ พี่ธันเองก็ดูจะมองผมแปลก ๆ

     แถมยังมีบางคนโพสว่าในเฟสด้วย ..เชิงว่าผมทิ้งเพื่อนเขา

     ทั้ง ๆ ที่ความจริงมันเป็นยังไง พวกพี่เขาก็รู้กันดีอยู่ แล้วทำไมถึงได้ามาโทษผมคนเดียว

     “ให้มารอกูต้องทำหน้าเศร้าเบอร์นั้น?”

     “ก็ผมไม่อยากเจอพี่ธัน” 

     “พี่ก็รู้…”

     พี่เสือเงียบ.. เหมือนจะพึ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้

     “อืม งั้นรอที่ตึกคณะมึงนั่นแหละ เลิกแล้วจะไปรับ” โถ่ นี่ยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจที่จะให้ผมกลับด้วยอีกเหรอ ผมเป็นรูมเมทนะ! ไม่ใช่นักโทษ ไม่เห็นต้องมาตามติดแบบนี้เลย

      “พี่เสือออ..”

     “ง้องแง้ง งุ้งงิ้งไรมึง กินเข้าไป ..กูอุตส่าห์สั่งมาให้” กุ้งสามรสตัวโตมาพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำอะไรสักอย่างของพี่เสือ ผมไม่ทันได้ฟัง แล้วที่นี่มันก็พื้นที่เปิด คนเยอะด้วย เลยได้ยินแค่อะไรให้สักอย่างนี่แหละ จะเงยหน้าถามพี่เสือก็คือพร้อมจะกวนตีนเมื่อผมถามแล้วอะ

     ฮื่ออ อย่าครับ ..อย่าไปคุยกับพี่เขาเลยจะดีกว่า

     ตักกุ้งใส่ปากแทนก็ได้

     ผมไม่สนใจมองอะไรแล้วนอกจากกุ้งตัวโตที่ถูกเสียบอยู่ในส้อม อ้าปากกัด เคี้ยวหงุบหงับก่อนจะเหลือบตาขึ้นไปมองคนที่นั่งตรงข้าม

     ..

     พะ พี่เสือเขาจ้องผมทำไมอะ

     “..มีอะไรหรือเปล่าครับ” ผมถาม ก็เห็นพี่เขาไม่กิน เอาแต่นั่งจ้อง อย่าบอกเชียวนะว่าอิ่มแล้ว สั่งมาโคตรเยอะ อย่าเอาแต่นั่งมองสิ พี่ไม่กินเหรอครับ อันนี้อร่อยมากเลยนะ ผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไรอะ แต่เหมือนจะเป็นเนื้อปลา เผ็ดนิด ๆ ด้วย”

     “ผัดฉ่า” พี่เสือตอบ ตาก็จ้องผมที่ตักเอาผัดฉ่านี่แหละไปใส่ไว้ในจาน พี่เขาขมวดคิ้วหน่อย ๆ ดูเหมือนจะไม่พอใจ..หรือเปล่านะ หรือว่าผมไม่ควรตักไป พี่เสืออาจจะไม่ชอบ 

     “ผมขอโทษ ..” ตักคืนมาแป๊บ “เห็นมันอร่อย แต่ถ้าพี่ไม่ชะ..”

     พี่เสือชิงตักผัดฉ่าคำนั้นใส่ปากไปพร้อมข้าว 

     “ตักมาอีกดิ กูตักไม่ถึง” พี่เสือว่า ทำให้ผมยิ้มกว้าง ใช้ช้อนกลางตักผัดฉ่าที่อยู่ติดกับจานผมไปใส่ในจานพี่เสือเรื่อย ๆ รวมถึงอาหารอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้กับผมด้วย พี่เสือกินอยู่แค่นี้จริง ๆ แทบไม่เห็นพี่เขาตักเองเลย กินแต่ที่ผมตักใส่ไปให้ในจานเท่านั้น

     “กินเข้าไปบ้าง อย่ามัวตักให้กู ..เดี๋ยวไอ้คิงจะว่าที่กูเลี้ยงน้องมันไม่ดี”

     อ่า.. เพลินไปหน่อย มัวแต่ตักใส่ให้ แล้วดูพี่เสือกิน “ขอโทษครับ แต่เห็น
พี่กินแล้วผมรู้สึกอร่อยตาม”

     “ทำไม”

    “ก็พี่ดูมีความสุขอะ กินไปยิ้มไป ...อร่อยใช่ไหมครับ ผมก็ว่าร้านเขาทำอร่อยมากเลย” ผมยังคงจ้อไปเรื่อย พูดไปตักข้าวใส่ปากไป สบตากับพี่เสือที่มองค้างอยู่

     ส่ายหัวไปมาเบา ๆ

     .. หือ ผมพูดอะไรผิดหรือเปล่า

     “หรือว่ามันไม่อร่อย.. พี่เสือไม่ชอบเหรอครับ” ผมก็ว่าร้านเขาทำอร่อยนะ ยังคิดอยู่เลยว่าวันหลังจะชวนป๊ากับม๊ามากินด้วย

     “เปล่า.. ชอบ ชอบมาก”

     เห้อ โล่งไป ผมตักไปให้พี่เขาเยอะมาก นี่ถ้าพี่เสือไม่ชอบ ผมคงรู้สึกผิดแน่ ๆ

     “ตกใจหมด ..แต่ว่าผมเริ่มอิ่มแล้ว อาหารมันยังเหลือ..”

     เสียดายอะ

     ของอร่อยด้วย ..ห่อกลับได้ไหมนะ “พี่เสือครับ ที่เหลือเราห่อกลับไปไว้กินที่ห้องได้ไหมครับ” ผมทำตาละห้อยใส่ยรรดาอาหารบนโต๊ะ ข้าวพี่เสือหมดแล้ว จากท่าทางพี่เขาก็เหมือนจะอิ่มแล้วด้วยสิ

     “ตามใจมึงสิ …คิดเงินด้วยครับ” พี่เสือยกมือยึ้นเรียกพนักงานที่เดินผ่าน

     พี่ผู้หญิงสูงเพรียวในชุดยูนิฟอร์มของร้านหันกลับมาส่งยิ้มหวานแทบจะทันที ทำตาหวานหยดใส่คนที่กำลังควักเอาเงินในกระเป๋าส่งให้หลังจากบอกราคาอาหารทั้งหมด

     “ช่วยห่ออาหารที่เหลือให้ด้วยครับ”

     “ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

     อาหารบนโต๊ะถูกทยอยยกเอาไปห่อใส่ถุง ผมหยิบเงินครึ่งนึงในมื้ออาหารนี้ส่งไปให้พี่เสือ ซึ่งพี่เขาก็เอาแต่นั่งจ้องมันนิ่ง ๆ ไม่คิดจะรับ เห็นแบบนั้นผมก็ทำท่าจะวางลงเอาไว้บนโต๊ะ แบบว่าพี่เขาอาจจะไม่อยากรับของจากมือแบบนี้ วางให้หยิบไปเองดีกว่า

     “เอากลับไป”

     “ครับ?”

     เอา.. เอาอะไรกลับ 

     เงินเหรอ? .. “แต่.. มันเป็นค่าอาหารนะครับ”

     “กูเลี้ยง”

     “ไม่เอาครับ” บ้าเหรอ จะมาเลี้ยงผมทำไม

     “กูจะเอา ..เอ่อ หมายถึงกูจะเลี้ยง ถือว่าเลี้ยงต้อนรับมึง” 

     เอาแบบนั้นเหรอ.. 

     งั้นก็คงไม่เป็นอะไรหรอก ไว้มื้อหน้าผมค่อยเลี้ยงพี่เขาคืนก็ได้

     “อาหารที่ให้ห่อได้แล้วค่ะ” เสัยงพี่พนักงานพูดแทรก หวานจับใจ หวานจนผมแอบเบ้ปากน้อย ๆ กับเสียงสองเสียงสามนั้น ไม่นับสายตาที่กำลังมองพี่เสือนะ มองไปยิ้มไป..ดูเคลิ้มชียว แต่อยากจะบอกพี่เขาจังเลยว่าดลเห็นหน้าตาดีแบบนี้ หมาในปากพี่เขาไม่ใข่เล่นเลยนะครับ

     .. “ขอบคุณครับ”

    ผมเดินตามหลังพี่เสือออกมา เอื้อมมือไปรับหมวกกันน็อกจากมือพี่เสือที่กำลังตวัดขาคร่อมไปบนดูคาติสีดำสนิท เหบือพื้นที่น้อยนิดให้ผมได้ปีนป่ายขึ้นไปนั่งซ้อนด้านหลัง

     “จับกู”

     บอกให้จับก็จับ

     ผมวางมือแหมะลงไปบนช่วงตัวของพี่เสือ

     และนั่นทำให้ใบหน้าคมเอี้ยวกลับมาหา ก้มมองมือผมเล็กน้อยด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย

     “ทำอะไร”

     “ก็..พี่บอกให้ผมจับ”

     “มึงมัน.. นี่ไม่ได้แกล้งโง่ใช่ป้ะ ถามจริง จับแบบนี้มึงก็เตรียมตัวปลิวหายไปได้เลย” พี่เสือว่า คว้ามือผมทั้งสองข้างดึงไปโอบกอดไว้รอบเอวพี่เขา ก่อนที่จะสตาร์ทเครื่องรถแล้วขับออกมาเลย ผมเริ่มจะรู้แล้วล่ะว่าทำไมพี่เสือถึงว่าแบบนั้น เพราะพี่เขาขับรถเร็วมาก เร็วขนาดที่ว่าทำเอาผมไม่กล้าปล่อยมือออกจากเอวพี่เขาอะ

     กอดแน่นจนรถจอด

     “อย่าลืมที่บอก รอกู จะมารับ” พี่เสือย้ำอีกครั้งตอนที่ผมลงจากรถ ถอดเอาหมวกกันน็อกส่งคืนพี่เขาไป “ห้ามหนีห้ามหายด้วย”

     “รู้แล้วครับ”

     “คิทแคท” พี่เสือเรียกในตอนที่ผมกำลังจะก้าวขึ้นบันไดพอดี “กลับมานี่ก่อน”

     “ครับ..?” 

     มีอะไรกับผมหรือเปล่า..

     “ถอดแว่นดิ้”

     “ถอดทำไมครับ ..ผมจะมองไม่ค่อยเห็น”

     “เออ บอกให้ถอดก็ถอดดิ กูไม่ขโมยแว่นมึงไปขายหรอก” 

     ผมไม่เข้าใจว่าพี่เสือจะให้ถอดทำไม แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร ยกมือขึ้นดึงแว่นออกจากใบหน้าตัวเอง กระพริบตาถี่ ๆ มองพี่เสือที่อยู่ตรงหน้า บอกแล้วว่าผมสายตาสั้น ถ้าไม่ใส่แว่นก็คือภาพรอบตัวจะมัวพอสมควร แต่ไม่ถึงขนาดจะมองอะไรไกล ๆ ไม่เห็นเลยนะ

     เห็น.. แต่ไม่ชัดเท่าไหร่

     “ถอดแล้วยังไงต่อครับ” ผมถาม

     ถ้าไม่มีอะไรผมจะใส่กลับเข้าไปแล้วนะ มันไม่ชินเลยเเวลาที่ไม่มีแว่นอยู่บนหน้า

     “อยู่ห้องไม่ต้องใส่แว่น เดี๋ยวจะพาไปซื้อคอนแทค..” พี่เสือยื่นมือมารวบเอาผมหน้าม้าของผมขึ้น “มัดจุกด้วย ..จะโอเคมาก”

     นี่พี่เขากำลังแนะนำผมอยู่เหรอ

     “งั้นเหรอครับ”

    “อืม แต่ทำแค่ตอนอยู่กับกู มามหา’ลัยมึงก็ใส่แว่น เอาผมลงของมึงเหมือนเดิมนั่นแหละ จะได้ไม่มีใครเห็นว่ามันน่าเกลียดขนาดไหน”

     ..

     ก็ถ้ามันน่าเกลียด แล้วพี่เสือจะให้ผมทำตอนอยู่กับเขาทำไมเนี่ย

     “เอาที่พี่สบายใจเถอะครับ” ผมว่า หลับตาแน่นเมื่อพี่เสือดันแว่นใส่กลับเข้ามาให้ 

     “อือ ไปแล้ว”

     “เจอกันครับ”

     “เจอกูสิ จะไปเจอกันได้ไง”

     ..นั่นมุขใช่หรือเปล่า 

     “ไปจริง ๆ แล้ว”

     “เอ่อ ครับ..”

     “ตั้งใจเรียนล่ะ”
     










---150%---
#รูมเมทหอนอก

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้น 
ร้ากกก
Thank.
     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.693K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,802 ความคิดเห็น

  1. #6793 นุ่มนิ่มเป็นสาววายฮะ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 09:28
    หมั่นไส้ความพี่เสือจริงๆ มันดูย้อนแย้งเนอะพี่เสืออออ
    #6,793
    0
  2. #6779 may-2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:26
    ที่บอกว่างูรัดน่าจะไม่ใช่งูนะน่าจะเป็น"เสือ"^^
    #6,779
    0
  3. #6759 KJ21 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 19:17
    จ้าาาา ไม่น่ารักเลยเนอะะะะ
    #6,759
    0
  4. #6707 Miao ngao (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 14:06

    หมั่นไส้ได้ไหม เบะปากมองบนได้ไหม หมั่นไส้อิพี่เสือจริงๆเลยยย

    #6,707
    0
  5. #6687 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 18:14
    แหม ไม่น่ารักโอเคๆๆ
    #6,687
    0
  6. #6597 Beztherday (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 00:16
    จ้าาาาา พ่อคนขี้หวง หวงเก่ง เก็บไว้ดูคนเดียว พ่อเสือเอ้ยยย ถถถถถ
    #6,597
    0
  7. #6587 sophitkongkaew (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 17:18
    บอกเค้าให้ถอดแว่นเฉพาะตอนอยู่ห้องกะจะเก็บเอาไว้ดูคนเดียวดิ -ขี้หวง
    #6,587
    0
  8. #6565 J-preem (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 19:39
    โอ้ยยยง้องแง้ง งุ้งงิ้ง อิพี่เล่นมุขไรอะ55555555
    #6,565
    0
  9. #6544 polarany (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 14:13
    หวงบอกหวงค้าบบบ
    #6,544
    0
  10. #6537 jaisai09 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 08:27
    จ้าาาาา อยากเก็บคนน่ารักไส้มองคนเดียว เปย์เก่งแล้วก็มาว่าน้องอ้วง
    #6,537
    0
  11. #6516 K.white wine (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 15:18
    พี่เสือคะคำว่าหยงมันง่ายกว่าน่าเกลียดนะคะ
    #6,516
    0
  12. #6492 poh0883258248 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 12:08
    หวง พูดแบบนี้นะพี่เสือ
    #6,492
    0
  13. #6479 Poon_P21 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 19:48
    นี่ก็เป็นการแสดงความรักของพี่เสือสินะ ;-;
    #6,479
    0
  14. #6477 Chan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 07:25

    เสือน่ารักจัง


    #6,477
    0
  15. #6455 071727 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 21:58

    ชอบก็บอกตางๆไปเลยน้องซื่ออออออนะ5555

    #6,455
    0
  16. #6434 smile_psk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 00:02
    ชิวาว่าหิวนมมมม 55555 จีบสไตล์พี่เสือ บอกชอบยังไงไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว
    #6,434
    0
  17. #6400 ห้าวเป้ง16 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 13:40

    พี่เสือมันร้ายค่ะ
    #6,400
    0
  18. #6386 ploy-phetlada (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 20:18
    เบาหน่อยจ้าาา
    ชอบชิวาว่าอ่ะนะ55555
    #6,386
    0
  19. #6359 PiRanYa_Ya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 08:45
    อิพี่เสือ คนซึนแห่งปีไปเลยค่าาา
    #6,359
    0
  20. #6321 Raindear97 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 12:47
    ปากคุณเขานี่นะ น่าตีมาก555555
    #6,321
    0
  21. #6297 NALA (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 22:01

    เบาาพี่เสือเบาหน่อย

    #6,297
    0
  22. #6285 Kondaam0109 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 14:47
    พี่เสือคนกาก 55555
    #6,285
    0
  23. #6240 zelef (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 18:32
    น้องตักอาหารให้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะ ^.^
    #6,240
    0
  24. #6228 รักไรท์ทุคน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 14:50
    นี่นั่งอ่านอยู่รพ.เค้าคงคิดว่าเรามาหาหมอจิตเวตแน่ๆ ฮือออ55555
    #6,228
    0
  25. #6224 View_Aranya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 04:37
    กากหว่าพร้าวขูดหล่าว 5555
    #6,224
    0