รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 9 : เสี้ยวหนึ่งของความอ่อนโยน (150%) (re)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49,580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,318 ครั้ง
    14 ธ.ค. 61











เสี้ยวหนึ่งของความอ่อนโยน






      ผมอาบน้ำออกมาแต่งตัวโดยมีร่างของจ้าวทัพนั่งทำงานอยู่หน้าโน๊ตบุ๊คของผม ทั้งๆที่จะกลับไปทำที่ห้องตัวเองก็ได้ แล้วทำไมถึงมาโผล่อยู่ที่ห้องผม ทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้ จ้าวทัพมีความรู้สึกอะไรบ้างหรือเปล่า ที่มาเพราะว่าห่วงหรือว่าหวง หรือแค่อยากมาทำให้ผมสับสนมากกว่าเดิมกันแน่

     ท้องฟ้าที่มองลอดผ่านประตูบานเลื่อนตรงระเบียงห้องมืดสนิท ไร้แสงดาวและแสงจันทร์ มีเพียงสายฝนที่ยังคงตกปรอยอย่างต่อเนื่อง

     ผมนั่งเช็ดผมจนแห้ง

     ลุกขึ้นเดินไปหยุดข้างๆโต๊ะทำงาน ก้มมองสิ่งที่จ้าวทัพกำลังทำด้วยความอยากรู้

      ก็อยากจะโกรธ อยากจะน้อยใจจนไม่พูดด้วยอยู่หรอก ...แต่พอเห็นแผ่นหลังที่ตรงแข็ง จดจ่ออยู่กับงานขนาดนั้นก็อดไม่ได้ที่จะวางมือลงบนไหล่ ออกแรงนวดเบาๆเพื่อให้อีกฝ่ายผ่อนคลาย

      "....."

     จ้าวทัพเงยขึ้นมามองผม หลับตาลงปล่อยให้ผมนวดอยู่แบบนั้นช้าๆ ก่อนที่เจ้าของไหล่จะเริ่มขยับนิ้วพิมพ์งานต่อ

     "กาแฟไหม"ผมถาม ปกติเวลาทำงานดึกๆ จ้าวทัพจะต้องคอยจิบกาแฟตลอด ถึงผมจะไม่ค่อยชอบให้มันดื่มเท่าไหร่ก็เถอะ แต่ท่าทางมันดูง่วงๆเพลียๆ ได้กาแฟสักแก้วน่าจะดีขึ้น

     "อือ"เสียงตอบรับลอดผ่านลำคอมาแผ่วเบา 

     ผมหันหลังเดินออกจากห้อง เสียบกระติกน้ำร้อน หยิบกระปุกกาแฟ น้ำตาล คอฟฟี่เมตมาวางเตรียมเอาไว้ จ้าวทัพไม่ค่อยดื่มกาแฟซองเท่าไหร่ ผมเลยจะมีของพวกนี้ติดครัวเอาไว้แทนที่จะเป็นกาแฟแบบซอง

      กาแฟร้อนๆส่งกลิ่นหอมกรุ่น วางลงบนโต๊ะข้างๆโน๊ตบุ๊คที่จ้าวทัพกำลังใช้งาน 

      "เอาอะไรอีกไหม"

      "มึง"
   
      หะ.. เอาอะไรนะ

      พรึ่บ!!

     ผมเบิกตาขึ้น สมองเริ่มประมวลผลทีละนิดว่าคำว่ามึงนั้นหมายถึงอะไร เมื่อร่างผมถูกจ้าวทัพดึงให้ลงไปนั่งอยู่บนหน้าขามัน โอบกอดเอาไว้มือนึง อีกมือยกแก้วกาแฟบนโต๊ะขึ้นจิบ ก่อนจะวางลงเอาไว้ที่เดิม

     "ทำอะไร ให้กูนั่งแบบนี้มึงจะทำงานยังไง"นั่งเฉยๆไม่เท่าไหร่ ร่างกายยังถูกกอดรัดเอาไว้อีก ผมขยับแทบไม่ได้ จ้าวทัพเองก็ขยับไม่ได้เหมือนกัน มีมือเดียวจะไปทำงานยังไง

      "....."จ้าวทัพไม่ตอบ หยิบกาแฟขึ้นจิบเรื่อยๆจนมันเริ่มลดลงไปทีละนิด จนเหลือเพียงครึ่งแก้ว 

      นั่งทำงานต่อเงียบๆ ไม่สนใจว่าจะถนัดหรือไม่ถนัด และผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปอีก ได้แต่นั่งดูจ้าวทัพทำงาน ชี้บอกคำที่ผิดให้อีกฝ่ายได้แก้ไข ทำไปทำมาจ้าวทัพก็โยนมาให้ผมตรวจดูให้ตั้งแต่แรก ส่วนตัวเองก็นอนฟุบอยู่ที่หลังผม

      ผมรู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังทำงานหนัก

      จ้าวทัพทำให้ผมลืมความขุ่นเคือง น้อยใจในตอนดึกก่อนกลับห้องไปจนหมด 

      เหลือแต่ความสุขเล็กๆที่ผุดขึ้นในซอกมุมนึงของหัวใจ ความสุขที่เพียงแค่หลับตามันก็จะหายไป

      "เสร็จแล้ว"
   
      "อือ ไปนอน"จ้าวทัพดันร่างผมให้ลุกขึ้น ดวงตาเรียวดุให้ความสนใจกับงานตรงหน้าอีกครั้ง เสียงแป้นพิมพ์ดังเป็นจังหวะ ในขณะที่ผมเดินไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียงเงียบๆ

      หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบนักรบที่ส่งไลน์รัวมาตั้งแต่เมื่อเย็น

      คุยไปคุยมา ความง่วงก็เริ่มกลืนกินสติผมทีละนิด โทรศัพท์ถูกปล่อยลงข้างตัว จ้าวทัพลุกขึ้นเดินไปปิดไฟ ผมรู้แค่ว่าตัวเองถูกกอด และ..ไม่ไหวแล้ว ผมง่วงมากจริงๆ


      


      ลมหายใจสม่ำเสมอจากเจ้าของร่างที่ถูกเขาโอบกอดทำให้จ้าวทัพรับรู้ว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว เสี้ยวหน้าเหลือบหวานในตอนหลับดูสงบ ไม่ได้ดื้อรั้นเหมือนยามตื่น 
  
      แชมเปญเคยถามว่าเขารักมันบ้างไหม

      ถามว่าทำไมเขาถึงไม่พูดคำว่าเลิก..

      เขาก็ยอมรับว่ามีช่วงนึงที่เขาคิดว่าเคยรู้สึกรักคนคนนี้ รัก..แต่รักไม่มากพอที่จะหยุดนิสัยสันดารของเขาเอาไว้ได้ 

      จ้าวทัพรู้ดีว่าตัวเองเจ้าชู้มากแค่ไหน

      คำสัญญาในตอนเด็ก มันก็แค่คำสัญญาขำๆ แต่ในตอนที่กลับมาเจอแชมเปญอีกครั้ง ดวงตากลมโต และรอยยิ้มเล็กๆทำให้เขาอยากจะครอบครอง

      แชมเปญทำให้เขารู้สึกดี ในทุกๆเรื่อง ไม่ใช่แค่เรื่องบนเตียง เป็นคนรักที่ดีคนนึง เพียงแต่เขาไม่เคยแสดงมันออกมาให้เห็นว่าพอใจกับการที่มีอีกฝ่ายอยู่ข้างๆ

      จนกระทั่งเขาได้เจอนะโม ความรู้สึกเขาเปลี่ยน จากที่ไม่แสดงออกอยู่แล้วก็เริ่มจะเฉยชา แต่เขาก็ยังไม่คิดจะปล่อยแชมเปญไป

      อยากจะใจร้ายให้สุด ..แต่พอเห็นสายตาที่ตัดพ้อกัน ก็เผลอก้าวเข้าไปโอบกอดเอาไว้ทุกที ปลอบโยนและทำร้าย วนเวียนอยู่ในวังวนแบบเดิม ความเห็นแก่ตัวในใจเขาทำให้เขาเองก็ตัดแชมเปญไม่ขาด กักขังคนคนนี้เอาไว้ด้วยความรักที่อีกฝ่ายมีให้เขา

      แต่อีกไม่นาน.. เขาก็คงจะปล่อยแชมเปญไปจริงๆ





(T_T)




     อ้อมกอดอบอุ่นของจ้าวทัพทำให้ผมไม่อยากจะลุกออกจากที่นอน ไม่อยากจะขยับตัวแม้แต่น้อยเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมา กลัวว่าวงแขนนี้จะคลายออก กลัวว่าความอ่อนโยนที่ผมสัมผัสได้เมื่อคืนมันจะหายไป ...และผมจะไม่ได้รับมันอีก

     นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ได้ลืมตาขึ้นมาในตอนเช้า นอนมองใบหน้าที่สงบนิ่งแบบนี้เงียบๆ 

     จ้าวทัพตื่นก่อนผมเสมอ นานๆครั้งที่มันจะตื่นสายหรือตื่นทีหลังผมแบบนี้ ใบหน้าของจ้าวทัพแม้ในยามหลับก็ยังคงดูดี ผมที่ยุ่งเหยิงนิดๆไม่ได้ลดทอนความหล่อของคนคนนี้ลงเลย กลับเสริมให้ดูมีสเน่ห์นิดๆด้วยซ้ำ 

     ผมหลุบตามองสำรวจร่างกายของจ้าวทัพช้าๆ เมื่อคืนจ้าวทัพใส่เสื้อกล้ามนอน กับกางเกงผ้าขายาว แผ่นอกแน่นมีรอยแผลเป็นเล็กๆอยู่หนึ่งขีดที่โผล่ให้เห็นเหนือเสื้อกล้ามที่ใส่ รอยที่ทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาเมื่อเลื่อนมือขึ้นไปแตะ

   
     'เจ็บไหม แชมขอโทษ'
 
     'ไม่เจ็บ อย่าร้องสิ แชมร้องมันทำให้พี่เจ็บกว่าแผลนี้อีกนะ'

 
  
     รอยที่ได้ตอนจ้าวทัพปีนขึ้นไปเอาแมวบนต้นให้ผมเมื่อครั้งที่เรายังเด็ก ตอนที่เห็นมันโดนกิ่งไม้บาดลึกจนเลือดไหลซึมไม่หยุดทำเอาผมร้องไห้โฮ จ้าวทัพพูดปลอบอยู่นานกว่าน้ำตาผมจะหยุดไหล 

     ขนาดว่าผ่านมานานแต่รอยก็ยังคงไม่เลือนหายไปมากนัก แต่ไม่ได้ดูน่าเกลียดอะไร แต่ตอนที่เห็นอีกครั้งก็ยอมรับว่าตกใจอยู่ ไม่คิดว่าจะเป็นแผลเป็นติดตัวมาขนาดนี้

     อ่า.. นอนมองเพลินไปแล้ว

     ผมต้องลุกไปอาบน้ำ วันนี้มีเรียนเช้าด้วย อาบเสร็จค่อยไปดูว่าในตู้มีอะไรให้ทำเป็นอาหารเช้าได้บ้าง 

     จ้าวทัพไม่ค่อยกินเผ็ดเท่าไหร่ ตู้เย็นผมน่าจะมีเต้าหู้กับหมูสับเหลืออยู่ เช้าๆแบบนี้ทำต้มจืดเต้าหู้หมูสับกับไข่เจียวแค่สองอย่างก็คงพอ หวังว่าอีกฝ่ายจะไม่รีบออกไปก่อน

     ผมขยับลุกจากเตียงเงียบเชียบ จ้าวทัพเหมือนจะรู้สึกตัว ปรือตาขึ้นมามองผมนิดๆก่อนจะพลิกไปอีกด้านแล้วหลับตานอนต่อ ท่าทางแบบนั้นทำให้มุมปากผมยกยิ้มขึ้นบางๆ ค่อยๆโน้มลงไปกดจมูกหอมลงบนผิวแก้มสีแทนแผ่วเบา

      "กินข้าวเช้าด้วยกันนะทัพ"

      "อือ.."จ้าวทัพครางตอบในลำคอ"ชงกาแฟให้ด้วย"

      "ไม่ ดื่มอย่างอื่นมั่งสิ จะดื่มแต่กาแฟหรือไง"ผมพึมพำบ่น เมื่อคืนก็ดื่มไปแล้ว เช้ามาจะให้ดื่มอีกได้ไง ในตู้มีทั้งน้ำผลไม้ นม โอวัลตินอะไรพวกนี้ก็มี"เอานมแทนไหม"
   
     "แชมเปญ"จ้าวทัพเรียกชื่อผมเสียงดุ ตาคมดุลืมขึ้นนิ่ง"อย่าคิดแทนกูได้ไหม"
   
     "ที่กูทำเขาเรียกว่าเป็นห่วง"

     "......."

     "สรุปดื่มนมแทนนะ"

     "โอวัลติน"

     ผมยิ้มออกมาหลังจากที่ได้คำตอบจากปากหยักคล้ำนิดๆของจ้าวทัพ ถึงจะถูกดุไปนิดหน่อย แต่ก็ทำให้จ้าวทัพเปลี่ยนใจได้ล่ะนะ"นอนต่อก็ได้ เดี๋ยวกูปลุกตอนเจ็ดโมง"

     นี่พึ่งตีห้ากว่าๆ 

     ปล่อยให้จ้าวทัพนอนต่ออีกประมาณสองชั่วโมง จะได้พักผ่อนเต็มที่หน่อย 

     ทุกอย่างที่วางเอาไว้ถูกทำเสร็จในเวลาเกือบจะเจ็ดโมง จ้าวทัพออกมานั่งกินข้าวพร้อมผม โอวัลตินร้อนๆถูกยกซดไปจนหมดแก้วหลังจากกินข้าวเสร็จ ผมลงมาจากห้องก่อน เพราะจ้าวทัพยังแต่งตัวไม่เสร็จ แต่อีกสักพักเดี๋ยวก็คงลงมาแล้ว

     แปลกที่วันนี้จ้าวมัพบอกให้ผมเข้ามหาลัยพร้อมมัน ให้ผมไปยืนรอที่หน้าคอนโด ทั้งๆที่ปกติจ้าวทัพมักชอบบอกให้ไปใครไปมันตลอด 

     ผมก็ดีใจแหละ ..ไม่งั้นจะเดินยิ้มออกมาจากคอนโดได้ยังไง

     พอออกมาก็ต้องชะงักเพราะรถมอเตอร์ไซค์และร่างสูงที่คร่อมขี่อยู่ พี่พลละใบหน้าจากโทรศัพท์เงยขึ้นมามองผม ส่งยิ้มใจดีๆมาให้ พร้อมกับใครอีกคนที่เดินเข้ามาตรงหน้า

     "ไง.."

     ม่านฟ้า?

     มาได้ไงน่ะ

     ผมไม่เคยบอกนี่ว่าผมอยู่ที่ไหน แล้วม่านฟ้า..มาได้ยังไง

     "มึง..รู้ได้ไงว่ากูอยู่นี่"

     "แม่มึงนั่นแหละที่บอก เมื่อคืนกูไปไหว้แม่มึงมา"ผมพยักหน้ารับกับคำตอบของม่านฟ้า"...แล้วมีอะไรหรือเปล่า"

     "ก็เปล่า ..แค่ไม่ได้เจอกันนาน ไปกินข้าวด้วยกันนะ"

     ผมกินไปแล้วน่ะสิ...

     อ้าปากจะตอบ เสียงของคนที่เคยนั่งมองเฉยๆบนมอเตอร์ไซค์ของตัวเองก็พูดแทรกขึ้นมาดื้อๆ ดึงความสนใจของผมไปจากม่านฟ้าทันที

     "แชม พี่มาเอาเสื้อคืน"

     เสื้อ.. แต่ผมยังไม่ได้ซักให้เลยโยนใส่ตระกร้าไว้เพราะว่ามันเปียก คิดว่าจะซักก่อนแล้วค่อยให้

     แล้วก็เหมือนเดิม ..คือผมยังไม่ทันตอบ รถคันหรูที่ผมคุ้นเคยอย่างดีขอวนักรบก็เคลื่อนมาจอดอยู่ด้านหน้า ร่างของเพื่อนสนิทก้าวเท้าลงมา มองสบกับม่านฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆผมด้วยสายตานิ่งๆ

     "ไปเถอะแชม มึงนัดกูไว้แล้วนะ"

     นัด?

     หะ.. เดี๋ยวนะนักรบ กูไปนัดมึงไว้ตอนไหน!

     "เอ่อ..."


 
(T_T)




     ทั้งสามคนจ้องจนผมเรียบเรียงถ้อยคำไม่ถูก ไม่รู้เลยว่าจะตอบใครก่อนดี ก็ดูสายตาของแต่ละคนสิ ม่านฟ้าก็คล้ายจะออดอ้อนนิดๆ ทำเหมือนตอนที่เราเคยคบกัน ส่วนพี่พลก็อ่อนโยนอบอุ่นจนรู้สึกแปลกๆกับสายตาคู่นั้น เหมือนมันมีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังแววตาคู่นั้น 

     และสุดท้ายนักรบ ไม่ต้องพูดถึงเลย ทั้งสีหน้าแววตา กำลังบังคับกันอยู่ชัดๆ ซึ่งผมก็ยังไม่รู้เลยว่าไปนัดมันไว้ตอนไหน พูดเองเออเองอะไรของมันก็ไม่รู้

     เมื่อคืนก็ตกลงกันว่าจะไปเจอกันทีเดียวในห้อง

     แล้วอยู่ๆก็มาโผล่ที่หน้าคอนโดผมพร้อมกับชายหนุ่มอีกสองคน ซึ่งอีกคนคือแฟนเก่าที่เลิกลากันมาตั้งแต่มัธยม และอีกคนก็เจ้าของเสื้อที่อุตส่าห์ขับรถฝ่าฝนมาส่งเมื่อคืน

     ผมได้แต่ยิ้มแห้งๆ

     รู้สึกขนลุกซู่เมื่อมีเรียวแขนวางโอบมารอบเอว ต้องเดาไหมว่าใคร เพราะม่านฟ้าก็ยืนอยู่ตรงหน้า ข้างกันมีนักรบ ส่วนพี่พลก็ยังอยู่ที่รถตัวเอง แล้วเจ้าของแขนที่โอบรั้งเอวผมอยู่มันจะเป็นใครไปได้อีก ถ้าไม่ใช่..

     จ้าวทัพ

     "ไปได้แล้ว"

     "..อื้อ ไปสิ"ผมพยักหน้าตอบรับ จ้าวทัพทำเหมือนว่าม่านฟ้ากับนักรบที่อยู่ตรงหน้าไร้ตัวตน เดินผ่ากลางทั้งสองคนไปเฉยๆ แต่ก็หยุดชะงักมองที่พี่พลนิ่ง เหมือนจะมีอะไรแต่ก็ไม่ พาผมหันเดินไปทางด้านที่จอดรถของคอนโดเงียบๆ

     เพราะว่าเงียบ เลยได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ร้องดังขึ้นมา

     ไม่ใช่โทรศัพท์ผม แต่เป็นของจ้าวทัพ

     ร่างสูงหยุดนิ่ง คลายมือออกเพื่อรับโทรศัพท์ และสายตาผมก็ไวพอที่จะเห็นชื่อของคนที่โทรมา

     "อือ ..ยังไม่ไป ตอนนี้อยู่ที่ไหน ..รอตรงนั้น เดี๋ยวจะไปรับ"ถ้อยคำพูดคุยที่มาจากจ้าวทัพทำให้ผมเข้าใจหลายๆอย่าง จ้าวทัพกำลังจะไปรับนะโม และผมก็คงต้องไปเองอีกตามเคย

     "มึง-..."

     ผมขยับถอยห่างจากจ้าวทัพ ถอนหายใจออกมาเหนื่อยๆ

     ความสุขที่ได้รับมาตั้งแต่เมื่อคืนมันจบลงแล้ว และผมก็เข้าใจ ผมจะไม่รั้งจ้าวทัพเหมือนที่เคยทำ จะไม่อ้อนวอน ขอร้อง หรือดื้อรั้นอะไรอีก จ้าวทัพเปลี่ยนใจไปจากผมแล้ว เหลือแค่ร่างกายเท่านั้น ..ที่ยังไม่ไป

     แต่ถ้าอยากไปเมื่อไหร่ ..ผมก็จะไม่รั้งเอาไว้อีกแล้ว

     ผมไม่มีอะไรจะพูด แค่ส่งยิ้มบางๆให้กับจ้าวทัพ ก่อนจะถอยหลัง หมุนตัวเดินกลับมาที่หน้าคอนโดอย่างเดิม นักรบยังคงยืนอยู่ตรงนั้น และพี่พลที่สตาร์ทรถแต่ยังไม่ได้ขับออกไป

     ผมไม่เห็นม่านฟ้า ..น่าจะกลับไปแล้ว

     "จะไปกับกูหรือเปล่า"นักรบถาม เหลือบตามองพี่พลนิดๆ ผมก็อยากไปกับมันเหมือนกัน แต่ความคิดและร่างกายผมตอนนี้อยู่ในทางเดียวกัน คือขยับออกและตั้งท่าจะเดินไปหาพี่พล

     "เจอกันที่ม. นะมึง ขอบคุณนะรบ มึงเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับกูนะ"
     
     เพื่อนที่ดี..จริงๆ

     ผมมองนักรบเป็นมากกว่านั้นไม่ได้ ถึงมันจะเป็นรอยยิ้มให้ผมบ่อยแค่ไหน แต่สำหรับผม นักรบก็ยังคงเป็นเพื่อนที่แสนดี และจะยังเป็นตลอดไป

     "เออ ตามใจมึง สบายใจเมื่อไหร่ค่อยมาก็ได้ ไปเถอะ เขารอมึงอยู่"นักรบชี้ไปที่พี่พล ผมพยักหน้ารับเบาๆ ผละจากนักรบเดินไปหาพี่พลที่ยื่นหมวกกันน็อคส่งมาให้ เหมือนเตรียมพร้อมมาอย่างดี ผมว่าบางทีพี่เขาก็คงไม่ได้แค่เข้ามาเอาเสื้อหรอก

      "ขอบคุณครับ"

      "ขึ้นสิ จะพาไปขับรถเล่น"

      "ครับ?"ผมขมวดคิ้วแน่น มองมือตัวเองที่ถูกจับไปกอดเอาไว้รอบเอวสอบของพี่พล

      "ขับรถเล่นน่ะ กอดแน่นๆถ้าไม่อยากตก"

      รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่พุ่งตัวออกจากหน้าคอนโด ผมหลับตาลงกอดพี่พลแน่น มันเร็วมากจริงๆ เร็วจนมือสั่นเลย กลัวไอ้พี่มันพาผมเอาหน้าไปวัดถนนน่ะสิ รถบนถนนก็ใช่จะน้อยๆ ยังจะขับเร็วอีก ผมจะว่าก็ว่าไม่ได้ ปากมันไม่ขยับ

      รู้แบบนี้ไปกับนักรบดีกว่า

      เห้ยยย นั่นๆ รถบรรทุก พี่พลลลล โอ้ย หัวใจผมจะวาย

      "จอดพี่ จอด ผมไม่เอาแล้ว"ผมตะโกนแข่งดสียงลม เสียงรถ แต่ไม่รู้พี่พลจะได้ยินไหม เพราะเราต่างใส่หมวกกันน็อคแน่นหนาทั้งคู่

      ที่แน่ๆผมรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่หน้าท้อง

      พี่พลต้องหัวเราะผมอยู่แน่ๆ

      ตุบ!

      ทุบแม่ง หัวใจผมแทบวาย ยังมีหน้ามาหัวเราะกันอีก

      พี่พลสะดุ้ง ก่อนจะลดความเร็วรถลงจนปกติ ขับแล่นไปตามเส้นทาง ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปไหน รู้แค่ไม่ใช่ทางไปมหาลัยผม คนละทางกันเลยล่ะ แต่ผมก็ไม่ท้วง ปล่อยให้พี่เขาขับตรงไปเรื่อยๆแบบนั้น

      ก็ดีเหมือนกัน...

      ขอแค่วันนี้สักวันมันคงไม่เป็นอะไร

      เป็นการขับรถเล่นที่ยาวนานจริงๆ พี่พลพาผมเข้าเส้นนั้น ออกสายนี้ วนไปทุกที่จนมาจอดอยู่ที่สะพานในตอนนั้น สะพานที่ผมเจอพี่เขาครั้งแรก ..อะไร คิดว่าผมจำไม่ได้เหรอ จำได้สิ คนแปลกหน้าที่อยู่ๆก็มาหาว่าผมจะฆ่าตัวตาย และก็จากไปดื้อๆน่ะ 

      พอรถจอกผมก็ก้าวขาลง ถอดหมวกกันน็อคออกส่งคืนให้พี่พล ก่อนจะเดินไปยืนเกาะราวสะพานทอดมองไปยังสายน้ำกว้างไกลสุดลูกตา

      "ดีขึ้นไหม"

      "ครับ"ผมตอบรับเบาๆ ก็ดีขึ้นนั่นแหละ ถึงจะไม่ได้ทั้งหมดของความรู้สึกทแต่ก็ดีขึ้นจริงๆ

      "คนนั้น ..แฟนเหรอ"พี่พลถามคล้ายไม่แน่ใจ

      ผมเอง..ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าควรตอบยังไง

      แฟนหรือเปล่า..

      "ก็..ใช่มั้งครับ แฟน"

      "..แย่จัง"

      ผมหันไปมองเจ้าของประโยคที่เหมือนกับจะเสียดายกับคำตอบผม เลิกคิ้วขึ้นถาม

      "แย่อะไร ผมมีแฟนมันแย่มากหรือไง"
   
      "แย่สิ ..ถ้าพี่จีบ ก็แปลว่าพี่จีบคนมีเจ้าของน่ะสิ"
     








----150%----
ก็ยังไม่ครบบ
อย่าลืมคอมเม้น
ร้ากกกก
THANK.

#จ้าวของแชมเปญ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.318K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #9996 Nara_np (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 02:12

    มูฟออนเถอะแชมขอร้องงงง

    เค้าไม่รักเทอ

    #9,996
    0
  2. #9985 Manatsaoppo13 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 14:46
    นายเอกนี่ตัวเลือกเยอะเนอะ555แต่ก็ไม่ยอมไปจากพระเอกสะที
    #9,985
    0
  3. #9973 ENDORPHIN65 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 21:58
    เชียร์พี่พลสุดใจจ
    #9,973
    0
  4. #9959 menen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:57
    รู้สึกสงสารนักรบอะ
    #9,959
    0
  5. #9941 225329aa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 17:38
    หนูเชียร์พี่พล ทัพเมิงเลือกสิปล่อยแชมไป
    #9,941
    0
  6. #9935 ToomzyNp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 10:26
    ทัพจะเอาไงงงงง เป็นเ-้ยไรมากมั้ย ถามจริงงงงง
    #9,935
    0
  7. #9931 Victoria123 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 00:44
    แชมควรรักตัวเอง
    #9,931
    0
  8. #9924 rasara_k (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 15:38
    ผู้ชายคนนั้นมีอะไรให้หนูรักลูก
    #9,924
    0
  9. #9910 wan62063 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 14:02
    ใจร้ายอะไม่รักก็ปล่อยกันไปสิวะ
    #9,910
    0
  10. #9900 Dantalian_lian (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 01:09
    จีบเลยพี่!! จีบเล๊ย!!!
    #9,900
    0
  11. #9892 Phakphonnnn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 08:32
    คำเดียวเลยนะทัพ อิส๊าดดดดด
    #9,892
    0
  12. #9880 pokkopopo112 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 14:00
    จับน้องใส่พาน ยื่นให้พี่พล
    #9,880
    0
  13. #9854 Padcha0623060584 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 01:55
    พลแชม. ฉันเชียร์

    อีทัพออกไป๊!!
    #9,854
    0
  14. #9786 tooktawu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:47
    ทัพมันจะเป็นพระเอกจริงเหรอ อยากได้พี่พลหรือไม่ก็ม่านฟ้าส่วนนักรบไม่ต่างกับอีทัพค่ะ
    #9,786
    0
  15. #9729 AlisAlisAlisa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 12:36
    พาร์ทนี้อ่านแล้วขำแชมเปญมีผู้ชายมาให้เลือกหลายคนเลย เห้อแต่เรื่องของหัวใจเนอะมันห้ามกันไม่ได้นี่นาถึงรู้ว่ารักคนนี้แล้วเจ็บแต่เราก็รักไปแล้ว
    #9,729
    0
  16. #9706 pommys (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 13:32
    พี่พลลลลลลลล พูดจริงพูดเล่น
    #9,706
    0
  17. #9678 jaja230742 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 22:35
    ฉันเชียร์พลแชม!!
    #9,678
    0
  18. #9674 RainCloud. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 02:03
    ชอบพี่พลลลลลลล
    #9,674
    0
  19. #9657 raaaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 14:03
    เลิกรักคนที่ใจร้ายแล้วมารักพลดีกว่า
    #9,657
    0
  20. #9630 narayapaul (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 20:57
    ลงเรือพี่พลลลลลลล
    #9,630
    0
  21. #9554 GottomonEye (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 15:37

    พี่พลลลลล เชียร์พี่นะแต่ก็รู้ว่าไงก็ไม่พ้นอิทัพ อยากถีบนางจริงๆ

    #9,554
    0
  22. #9536 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 20:55
    แม่งเลววววววว ชั่ว ไม่รู้จะด่าว่าอะไร
    #9,536
    0
  23. #9488 seetien2548 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 19:02
    พอเถอะแชมพระเอกแม่งเลวเกินไปปฮร่ออ
    #9,488
    0
  24. #9461 ดมกาว (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 15:32

    อยากเหนวันที่แชมเปญไปจริงๆแล้วเจ้าทัพทุรนทุรายนั่นคือความสุขของเราเลย

    #9,461
    0
  25. #9457 Thxrxxrxt (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 22:43
    คิดว่าพระเอกคงมีเหตุผลเลยไม่ด่า​ แต่พออ่านมาถึงตอนนี้... "ไอเ-้ย" อืม..
    #9,457
    0