รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 7 : ตัดสินใจไม่ถูก (150%) (re)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,012 ครั้ง
    29 ต.ค. 61










ตัดสินใจไม่ถูก





     'พี่ทัพ แชมกลัว'

     'โอ๋ๆ อย่ากลัวนะ พี่จะปกป้องแชมไง'

 


   
      พรึบ!

      "อื้อ! ทัพ ลุกมาทำไม"ผมสะดุ้งเฮือก หลุดออกจากภาพอดีตที่เผลอนึกถึง ก้มมองเรียวแขนที่สอดรัดเข้ามาจากทางด้านหลังของเจ้าของเสื้อที่ผมใส่อยู่ ผิวกายเปลือยเปล่าที่แนบสนิทมาถ่ายทอดไอร้อนผ่านเสื้อตัวบางที่อยู่บนตัวผม จนผมต้องเอี้ยวหันวางมือแนบลงบนหน้าผากของร่างที่สูงกว่าอีกรอบ

     "ตัวร้อน"ผมพึมพำพูด ชักมือกลับมา

     ผมถูกจ้าวทัพหลอกมาจริงๆ

     แต่เรื่องที่มันไม่สบายก็เรื่องจริงเหมือนกัน ขนาดไม่สบายก็ยังมีแรงเหลือเฟือ มากพอที่จะรังแกผมไปเกือบเป็นชั่วโมง หลังจากนั้นก็สิ้นฤทธิ์จริงๆ ผมเลยตั้งใจออกมาอุ่นโจ๊ก เตรียมยาให้ ยังไม่รู้เลยว่าจะนอนค้างที่นี่หรือว่าจะกลับห้องตัวเองดี

     "จะกลับห้องนะ กูจะอุ่นโจ๊กไว้ให้"สุดท้ายก็ตัดสินใจจะกลับ 

     แรงกอดรัดที่เอวเพิ่มมากขึ้น ร่างผมแทบจะลอยขึ้น เอื้อมมือไปปิดแก๊สที่กำลังอุ่นโจ๊กอยู่เกือบไม่ทัน แขนจ้าวทัพคือรัดจนร่างผมจะลอยจริงๆ แถมยังวางหัวซบมาตรงหัวไหล่อีก

      ทำเหมือนปฏิเสธคำพูดผมเมื่อกี้ 

      จ้าวทัพไม่อยากให้ผมกลับใช่หรือเปล่า.. หรือว่าผมแค่คิดไปเองกันแน่ ทำไมถึงชอบทำให้รู้สึกว่าต้องการกันในเวลาที่ผมคิดว่าควรจะถอยออกมาแบบนี้

      ดวงตาผมสั่นวูบ แตะมือซ้อนลงบนหลังมือของคนที่โอบกอด

      ผมขาดจ้าวทัพไม่ได้ อย่างที่จ้าวทัพบอก ถึงผมจะทำใจแข็งแค่ไหน ผมก็ไม่มีทางเลิกรักจ้าวทัพได้เลย ไม่มีทางที่จะไม่คิดถึงเมื่อห่างหายจากกัน ทั้งสัมผัส ความคุ้นชินต่างๆ ถ้าผมลืมได้จริงๆ ถ้าผมตัดจ้าวทัพขาดจริงๆ วันนี้ผมคงไม่คิดจะมายืนอยู่ตรงจุดนี้อีกครั้ง

     ไร้ข้ออ้างใดๆมาแย้งหัวใจ ในเมื่อผมเองก็รู้ดี ..ว่าอยากกลับมามากแค่ไหน

     "ปล่อยก่อน จะตักโจ๊กให้"พยายามแกะมือของจ้าวทัพออก แต่มันเกาะกุมแน่นจนผมยอมแพ้ หันไปกระซิบเบาๆอย่างอ่อนใจกับท่าทางแบบนี้ของจ้าวทัพ 

     เวลาไม่สบายน่ะ ดื้อรั้นกว่าผมอีก

     แต่ยังดีที่ยอมปล่อย ผละเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นออกมา ซึ่งยังไม่ทันยกดื่ม ก็ถูกผมฉวยแย่งมาก่อน

     "ดื่มน้ำอุ่นสิ ไม่สบายห้ามดื่มน้ำเย็น"

     "ยุ่ง"เสียงดุๆว่า ก่อนจะหยิบแก้วกระเบื้องเดินตรงไปที่กระติกน้ำร้อน ผมเสียบเอาไว้ตอนก่อนจะอุ่นโจ๊ก ตอนนี้ก็คงใกล้เดือดแล้ว

     "ที่ยุ่งเพราะห่วงมึงนั่นแหละ อย่าปากดีว่ะทัพ"คนอุตส่าห์ห่วง ยังมาทำเป็นปากร้ายใส่อีก เดี๋ยวก็ปล่อยทิ้งให้นอนเป็นไข้ตายอยู่ในห้องเลยนี่"ไปนั่งรอ เดี๋ยวเอาโจ๊กไปให้"

     ผมชี้นิ้วไปตรงโซฟาที่โถงนั่งเล่น

     จ้าวทัพไม่พูดอะไร แค่ส่งสายตาเหมือนรำคาญหน่อยๆมา แต่ก็เดินถือแก้วน้ำในมือไปทิ้งตัวนั่งลง เปิดทีวีดูเงียบๆ

     ผมหันมาตักโจ๊กเนื้อขาวละเอียดใส่ลงในถ้วย ตอกไข่ที่ลวกเอาไว้ใส่ลงไป พร้อมกับโรยขิงและผักที่หั่นซอยเอาไว้ ยกถ้วยขึ้นเดินตรงไปนั่งข้างๆร่างสูงที่เอนหัวพิงเบาะ จ้องอยู่กับภาพเคลื่อนไหวบนทีวี

     "ได้แล้ว กินให้หมด จะได้กินยา"

     จ้าวทัพเหลือบตามามอง คว้าถ้วยโจ๊กไปวางไว้ตรงหน้าตัวเอง เริ่มนั่งกินทีละคำเงียบๆ

     "ทำไมไม่กิน"

     ผมเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ในมือ เมื่อกี้จ้าวทัพถามผมเหรอ

     "กูซื้อมาถุงเดียว อีกอย่างไม่หิว มึงกินเถอะ"ตอบเสร็จก็ก้มเล่นเกมในโทรศัพท์ต่อ เสียงจ้าวทัพเงียบไป ผมนึกว่ามันคงจะเลิกสนใจผมไปแล้ว จนกระทั่งโทรศัพท์ในมือถูกดึงออกไปนั่นแหละ

     "ทัพ!"อีกแล้วนะ นิสัยชอบดึงออกจากมือเนี่ย 

     "กินให้หมด อิ่มแล้ว ล้างด้วย"จ้าวทัพตีหน้านิ่งใส่ผม หยิบยาหลังอาหารใส่ปากตามด้วยน้ำในแก้ว 

     คือยาหลังอาหารก็จริง ...แต่มันต้องรอไง ไม่ใช่กินเข้าไปเเลยแบบนั้น

     "ทัพ ยามันต้องรอก่อนค่อยกิน ไม่ใช่ให้มึงกินทันที"ผมบ่นมันเบาๆ เลื่อนถ้วยโจ๊กมาตรงหน้าตัวเอง มองจ้าวทัพที่ลุกออกไปตรงหน้าประตู หลังมีเสียงเคาะขึ้น

     ปึงๆๆ!

     นี่ก็เคาะอยู่ได้ เคาะขนาดนั้นไม่พังประตูเข้ามาเลยล่ะ

     แต่นั่นแหละ เจ้าของห้องมันไปเปิดแล้ว 

     ผลัวะ!!

     ตุบ

     "รบ! อย่า"ผมลุกพรวดเมื่อหันไปเจอนักรบที่เตรียมเดินเข้ามาหาร่างของจ้าวทัพที่ล้มไปบนพื้น มุมปากมีเลือดไหลซิบออกมา บอกได้อย่างดีว่าเสียงที่ได้ก่อนหน้ามันคืออะไร

     "ถอย"

     สีหน้านักรบตอนนี้มันดูน่ากลัวจนเหมือนจะฆ่ากันจริงๆ

     "หึ"จ้าวทัพหัวเราะหึออกมา เรียกสายตาผมกับนักรบที่ยืนจ้องหน้ากันให้หันไปมอง"ห้าวจังเลยนะมึงน่ะ"

     "กูมาพาแชมกลับ"นักรบดันผมออก ก้าวเข้าไปหาจ้าวทัพที่ยันตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ยกมือเช็ดเลือดออกจากมุมปากตัวเองด้วยท่าทางหัวเสียนิดๆเหมือนกำลังโกรธ
 
    "ถามเพื่อนมึงสิว่าอยากกลับไหม"

    นักรบหันมามองหน้าผมทันที"มึงบอกว่าเลิกกับมันแล้ว"

    "แล้วมึงเสือกอะไร"ผมถูกจ้าวทัพดึงหนีห่างจากนักรบ ร่างสูงก้าวขึ้นไปอย่างหาเรื่อง"มึงฟังกูนะ ต่อให้แชมเปญจะเลิกกับกูหรือไม่เลิก มึงก็ไม่มีทางได้มัน เพราะคนที่มันรักคือกู ไม่ใช่มึง!"

     ผลัวะ!

     ผมสะดุ้ง มองร่างจ้าวทัพกับนักรบที่กำลังแลกหมัดใส่กันดุเดือด ถ้าเป็นเวลาปกติผมคิดว่านักรบกับจ้าวทัพคงสูสีกันอยู่บ้าง แต่ตอนนี้คนที่เสียเปรียบคือจ้าวทัพ และดูจะเสียเปรียบมากๆด้วย

     "รบหยุด กูบอกให้มึงหยุด!"เสียงผมฉุดดึงนักรบที่กระชากคอเสื้อคนบนพื้นทำท่าจะต่อยลงไปอีกรอบ ใบหน้าของเพื่อนสนิทหันกลับมาหาผม สายตาดูเจ็บปวดจนผมพูดอะไรไม่ออก

     "มึงบอกว่าเลิกกับมันแล้ว"

     "กู...."

     "บอกกูอีกครั้งสิ ว่ามึงเลิกกับมันแล้ว"ผมเม้มปากแน่นกับสิ่งที่นักรบพูด เลื่อนสายตามองจ้าวทัพที่ไอออกมา ท่าทางดูไม่ค่อยดี

     "..กลับไปก่อนนะรบ"

     นักรบปล่อยมือออกจากเสื้อของจ้าวทัพ หันหลังเดินออกจากห้องทันที สายตาผิดหวังที่มองมาเมื่อกี้ทำให้ผมเผลอก้าวตามออกไปนอกห้อง คว้าชายเสื้อดึงเอาไว้สั่นๆ

     "ให้เวลากูหน่อยได้ไหม กูยังเลิกไม่ได้รบ ..กูเลิกไม่ได้จริงๆ"

     "มึงเลิกไม่ได้ หรือมึงไม่อยากเลิกกันแน่แชม"นักรบหันกลับมาถาม ถอนหายใจก่อนจะยกมือขึ้นจิ้มลงบนแก้มผม"...ยังไงนี่ก็ชีวิตมึง ไม่รักกูก็ไม่เป็นไร แต่มึงควรรักตัวเองบ้าง ไอ้ทัพไม่ใช่ทุกอย่างสำหรับมึง"

     "....."

     "อย่างน้อยก็รอยยิ้ม เพราะมันทำให้มึงยิ้มไม่ได้เหมือนที่กูทำ"

     ผมยิ้มออกมาบางๆเมื่อนักรบมันแกล้งบีบลงมาบนแก้ม ก่อนจะผละออก เตรียมหันหลังไป

     "กลับไปหามันเถอะ ตายคาห้องไปแล้วมั้ง"





 (T_T)





     ผมเดินกลับเข้ามาในห้อง จ้าวทัพยืนสูบบุหรี่อยู่ด้านนอกระเบียงด้วยใบหน้าเรียบเฉย ความสับสนเริ่มฉายชัดเข้ามาในหัวผม ไม่ใช่ว่าผมอยากจะอยู่แบบนี้ไปตลอด แค่ผมยังหาจุดที่คิดว่าควรพอไม่ได้ ถ้าจะให้พาตัวเองออกมาเลยตอนนี้ ผมทำไม่ได้จริงๆ

     "จะทำแผลให้นะ"มือผมแตะสอดกุมเข้ากับมือของจ้าวทัพ ก่อนจะดึงให้มันเดินตามผมเข้าไปด้านใน ถึงจ้าวทัพจะขืนหน่อยๆเหมือนจะรำคาญแต่ก็ยอมเดินเข้ามานั่งรอผมที่ผละออกไปเปิดหากล่องยาในลิ้นชัก

     ผมเป็นคนซื้อมาเอง ช่วงที่จ้าวทัพกับนักรบยังอยู่ในช่วงที่ไม่ถูกกันมากๆ ช่วงจีบน้องมินแรกๆ

     ผมเริ่มลงมือทำแผลให้กับจ้าวทัพ ดวงตาเรียวดุที่จ้องมองตลอดเวลาทำเอาผมไม่กล้าที่จะสบมอง เอาแต่จ้องแผลบนใบหน้าดูดีนั่นตลอดเวลาที่นั่งทำแผลให้

     "....อึก"

     "เจ็บเหรอ กูขอโทษ"ผมเงยมองจ้าวทัพ เมื่อกี้เผลอกดมือแรงไปหน่อย เจ้าตัวถึงได้ส่งเสียงผ่านลำคอออกมา"ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า"ถามอีกครั้งหลังจากที่ผมลดแรงตัวเองลง

     "ไม่"

     จ้าวทัพนั่งนิ่งให้ผมทำแผลจนเสร็จ ร่างกายที่แผ่ไอร้อนออกมาเกือบตลอดเวลานั่นดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ 

     "ทัพ จะเช็ดตัวให้นะ นอนพักหน่อย ถ้ายังไม่หายห้ามอ่านหนังสือ หรือทำงานอะไรทั้งนั้น นั่นหมายถึงห้ามเล่นโทรศัพท์ด้วย"ผมดึงสมาร์ทโฟนออกจากมือของจ้าวทัพ เมินสายตาดุๆคู่นั้นที่จ้องเขม็งมา ก่อนจะลุกเดินหนีเข้าไปในห้อง

     พรึ่บ!

     "อ๊ะ ทัพ! อื้ออ ทำอะไร ไม่เอาาา ทัพ ปล่อย โอ้ย"ร่างผมซวนเซล้มหงายไปบนที่นอนเมื่อถูกจ้าวทัพที่ตามเข้ามากระโจนใส่ ดึงโทรศัพท์มือถือออกจากมือผม

     "กล้าสั่งกูเหรอ หือ กล้าสั่งกูเหรอแชมเปญ"

     "อื้อ มันเจ็บ อย่ากัดนะ!"เป็นบ้าอะไรเนี่ย จ้าวทัพมันกัดคอผมอะ โอ้ย กัดทั่วตัวแล้วเนี่ย ก็คนมันห่วงนี่ ผมถึงไม่ยอมให้มันทำงานทำอะไร อยากให้พักบ้าง"ทัพ กูเจ็บ อ๊ะ"

     เป็นหมาหรือไง!

     "ฮื่อ พอแล้ว ปล่อยเร็ว จะเช็ดตัวให้"ผมบอกเสียงอ่อน ยกมือขึ้นดันร่างที่ทับอยู่ออก หนักฉิบหาย แล้วมานอนทับเหมือนตัวเองตัวเล็กตัวน้อยมากอะ ผมจะหายใจไม่ออกแล้ว"ทัพ ลุกเร็ว"

     ร่างนั้นขยับลุกออกไป ผมเห็นจ้าวทัพมันกำลังพิมพ์ตอบข้อความใครสักคนอยู่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย เดาว่าคงเป็นพวกบรรดาคู่นอนมันนั่นแหละ ถึงได้ทำหน้าตายสนิทแบบนั้น บ่งบอกเลยว่ารำคาญมากแค่ไหน

     "นี่ หยุดเล่นได้แล้ว"

     "......"จ้าวทัพปรายตามองผม กึ่งวางกึ่งโยนโทรศัพท์ลงไปบนที่นอน"จะทำอะไรก็ทำ"

     ผมเช็ดตัวให้จ้าวทัพ และปล่อยให้อีกฝ่ายนอนพักผ่อนไป ออกมาล้างจาน เก็บทำความสะอาดที่ห้องครัว ก่อนจะไปทำต่อในห้องนอนของจ้าวทัพ เก็บกองชีท หนังสือหน้าตาไม่ชวนให้รู้สึกอยากอ่านสักนิดวางเอาไว้ให้เป็นระเบียบ ก่อนที่ผมจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามาเป็นของตัวเอง

     เดินไปหยิบกุญแจรถตรงหัวนอนมาถือไว้พร้อมกับโทรศัพท์

     ผมคิดว่าจะกลับห้อง กลับไปเอาโน๊ตบุ้คมาทำงาน ผมมีงานต้องส่งพรุ่งนี้ ถ้าไม่ได้ทำมีหวังนักรบได้กินหัวผมจริงๆแน่ จะให้กลับไปทำที่ห้องผมก็ห่วงว่าจ้าวทัพจะไข้ขึ้นหนักกว่าเดิม เพราะฉะนั้นก็ต้องเอามาทำที่แหละ จะได้สบายใจด้วย

     "เดี๋ยวกูมา ห้ามอ่านหนังสือ ห้ามทำอะไรทั้งนั้น"ผมกำชับอีกรอบตอนนั่งลงดึงผ้าห่ทขึ้นห่มให้จ้าวทัพ ก็มันชอบรั้น เวลาห้ามอะไรไม่ค่อยจะฟังหรอก ครั้งนี้เลยต้องย้ำอีกรอบก่อนไปนี่ไง

     "จะไปไหน ไปหาเพื่อนรักมึงหรือไง"เสียงดุๆถามกลับ ลืมตาเรียวดุขึ้นมองหน้าผม

     "กลับห้องไปเอาของ หรืออยากให้กูไปเลยก็ได้นะทัพ กูนัดกับพวกเพื่อนๆของนักรบเอาไว้คืนนี้พอดีเลย"ผมบอกมันนิ่งๆ จ้องตอบกับสายตาที่จ้องมาของจ้าวทัพ

     "ถ้าอยากให้กูตามไปลากคอมึงกลับมาก็ไปสิ"

     นิสัยไม่ดี 

     เหอะ ไม่ให้ไปก็พูดดีๆสิ จะมาข่มขู่กันทำไม

     "ไม่ไปหรอกน่า นอนไปเลย"

     "สิบนาที"

     "อะไร"ผมขมวดคิ้วถาม

     "มาถึงห้องกูในสิบนาที"

     ทันตายแหละ เห้อออ เอาที่มันสบายใจเลย






   
     ผมกลับมาที่ห้องจ้าวทัพอีกรอบ เปิดโน๊ตบุ๊คนั่งทำงานเงียบๆ หยุดพักมาเช็ดตัวให้จ้าวทัพบ้าง เพราะไข้มันขึ้นเกือบตลอดเวลาเลย จนเกือบๆตีสองนั่นแหละที่ผมทำงานเสร็จ ฟุบหลับลงไปบนโต๊ะทำงานอย่างลืมตัว

     อือ ง่วงที่สุดเลย

     ตาผมลืมไม่ขึ้นแล้วด้วย มันเพลียไปหมด

     ฟึบ!

     "อื้อ ทัพ"เสียงผมงัวเงีย ปรือตาขึ้นมองเจ้าของมือที่โอบอุ้มร่างผมอยู่

     เหมือนลอยขึ้นจากเก้าอี้เลย
 
     แล้วทำจ้าวทัพถึงทำแบบนี้อีกแล้ว ชอบทำเหมือนกับว่าเป็นห่วงผม ทำให้รู้สึกดีด้วย ทำให้ผมสับสนและไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงต่อกับความสัมพันธ์ของเราตอนนี้ มันเหมือนกับว่าจ้าวทัพไม่อยากปล่อยให้ผมไป

     "ทำไม"

     "อะไร"

     "มึงรักกูบ้างหรือเปล่าทัพ"

     "......"

     "ถ้าไม่ ..ทำไมถึงไม่ปล่อยให้กูไป"

     "..คิดดีๆนะแชม แน่ใจเหรอว่ากูไม่ปล่อย ไม่ใช่ว่ามึงเองหรอกเหรอ ที่กลับมาหากู"

      "...."

      "จะไม่มาก็ทำได้ แต่มึงก็มา แล้วจะยังพูดได้อีกเหรอ ว่ากูไม่ปล่อยมึงน่ะ"
     
      





----150%----

อัพพพพ
คำผิดยังไม่ได้ดู


#จ้าวของแชมเปญ
อย่าลืมคอมเม้นนน
ร้ากกกกก
THANK.


   
     

 
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.012K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #10020 Gingjaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 21:52
    โถถถถถถ ปากแกนี่นะทัพ อยากจะฉีกปากจริงๆ ทำสันดานให้ดีเหมือนปากได้ป่ะ แหมมมมมม ซ้อมหอนรอเลยแกอ่ะอิทัพพี
    ส่วนลูกฉันก็น่าตีให้ตายเหมือนกัน อิทัพมันพูดถูกแหละ หึ!!! (นึกถึงเพลงนี้เลยอ่ะ "เธอกอดฉันไว้ เธอเก็บฉันไว้ หรือ ฉันเองที่ไม่ยอมไป คิดเองทั้งนั้น ว่าเธอยังไม่ปล่อยให้ฉันไป ) 😔
    #10,020
    0
  2. #10002 Jess (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 22:01

    ปากดีเหลือเกิ๊นนนน นังทัพ

    ชั้นจะรอซ้ำเติม ชั้นเชื่อมั่นว่าไรท์จะต้องย่ำยีแกตอนท้ายๆ วะฮ่าๆๆ

    *ยิ้มมุมปากด้วยสีหน้าโฉดชั่ว*

    #10,002
    0
  3. #9984 Manatsaoppo13 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 14:10
    พระเอกนี่ก็เลวได้ใจจริงๆ
    #9,984
    0
  4. #9968 poplikepoppy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 19:10
    จริงๆแล้วพระเอกก็รักนายเอกใช่ไหม แต่มัน- เฮ้ย ปากหนักใช่ไหม
    #9,968
    0
  5. #9957 menen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:18
    อยากตบปากพระเอกอีบ้าาา
    #9,957
    0
  6. #9930 Victoria123 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 00:31
    แต่มันก็จริงอย่างที่ทัพพุดว่ะ ไม่ใช่ทัพหรอกที่รั้งไว้ แต่เป็นตัว-นั่นแหละแชมที่ไม่ยอมปล่อยเค้าไป
    #9,930
    0
  7. #9879 pokkopopo112 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 13:28
    หยิบมีด หยิบระเบิด ปืนบาซูก้า ชั้นจะไม่ทน!!!
    #9,879
    0
  8. #9859 KimHyoon-a (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 23:44
    แชมเปญ-เลิกตามมันดิ้
    #9,859
    0
  9. #9858 KimHyoon-a (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 23:44
    คนอย่างทัพไม่คู่ควรให้แชมเปญรักหรอก
    #9,858
    0
  10. #9845 0611489909 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 23:47
    สัญญาเลยว่าถ้ามีปืนจะยิ่งอีจ้าวทัพให้หมดแม็กเลย คนอ่ะไรเ-้ยๆ ไม่มีกระต่ายป่นอยู่เลย ขอโทษทีค่ะอินไปหน่อย
    #9,845
    0
  11. #9843 kanyapuk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 15:31
    อืม. หมดคำพูด
    #9,843
    0
  12. #9784 tooktawu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:27
    ใจร้ายมากๆ
    #9,784
    0
  13. #9772 vipsky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 01:09

    เฮ้อออออออออ

    #9,772
    0
  14. #9735 209090 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 15:11
    พูดตรงน่ะกูโครต รำคาญนายเอกเลย
    #9,735
    0
  15. #9728 AlisAlisAlisa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 12:19
    โคตรเจ็บเลย ไม่ใช่แชมนะแต่เป็นกุเนี่ย งื้อออออ
    #9,728
    0
  16. #9704 pommys (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 11:07
    เธอไม่ยอมปล่อย หรือฉันไม่ยอมไป ขอมอบเพลงนี้ให้กับเเชม
    #9,704
    0
  17. #9687 fayfai2302 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 23:40
    แชม พอเถอะ กราบละ ตาสว่างสักที
    #9,687
    0
  18. #9685 Hnarmeny115 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 21:21
    เ-ี้ยถึงใจจริงๆปากหรอจ๊ะนั่นหึ่ยย
    #9,685
    0
  19. #9652 mommamaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 17:39
    สุดๆเลยคนนี้ ปากนี่นะ
    #9,652
    0
  20. #9640 Sudteerak (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 08:19

    เจ็บจี้ดดดด ทัพแม่งร้ายมากกกก

    #9,640
    0
  21. #9627 bow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 03:10

    สะอึกไหมล่ะ คำพูดแต่ละคำจากปากจ้าวทัพนี่นะ...น่าโมโห

    #9,627
    0
  22. #9590 0884817166 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 10:48
    เจ็บสัส
    #9,590
    0
  23. #9580 NuchiePothong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 13:07
    -เ-้ยทัพ
    #9,580
    0
  24. #9534 valyn-kh (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 20:26
    เออ ก็ถูกของมันนะ
    เธอกลับมาเองแชมเปญ
    กลับให้เค้าเอาหัวใจเธอมาเหยียบเล่น โทษตัวเองเถอะ
    #9,534
    0
  25. #9526 MByim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:39
    อีนังทัพ อีคนหลงตัวเอง!!! (ซึ่งก็จริงไง)
    #9,526
    0