รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 6 : ไม่เคยจำ (150%) (re)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,863 ครั้ง
    31 ต.ค. 61










ไม่เคยจำ






      ท้องฟ้ากว้างไกลสุดลูกตา ความมืดเริ่มกลืนกินแสงสว่างให้หายไปทีละนิด ลมเย็นพัดหอบเอาความหนาวมาปะทะกับร่างกายที่สั่นสะท้าน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมมาทำอะไรตรงนี้ ฟังเสียงรถที่ขับผ่านไปมา ซบหน้าลงกับราวสะพาน มองลงไปยังผืนน้ำที่นิ่งสงบเบื้องล่าง

     แค่มองเฉยๆ ไม่ได้คิดจะกระโดดลงไป 

     ผมไม่คิดสั้นขนาดนั้น แต่ก็ไม่ปฎิเสธว่าตอนนี้รู้สึกแย่มากแค่ไหน กับสถานะที่จ้าวทัพบอกกับนะโม

     เพื่อนเหรอ...

     เหอะ เอาทุกครั้งที่เจอหน้ากัน แต่บอกว่าเป็นเพื่อน เพื่อนนอนหรือไง ให้ตายเถอะ ที่เห็นยังยิ้มได้ตอนนั้นน่ะ บอกเลยว่าหงุดหงิดมาก จ้าวทัพกำลังทำให้ผมเกลียดคนคนนึง ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรให้

      แต่เพราะนะโมได้ทุกอย่างที่ผมเคยต้องการมันจากจ้าวทัพ ทั้งรอยยิ้ม ความอ่อนโยน และการกระทำที่แสดงออกมาว่าห่วงใยกัน นานแค่ไหนที่ผมไม่เคยได้รับสิ่งพวกนี้ มีแต่หาเรื่องให้ทะเลาะกัน ผมทำอะไรนิด ผิดอะไรหน่อยจ้าวทัพก็อารมณ์เสียตลอด

     ถ้าไม่ใช่เพราะรักจริงๆ ผมคงไม่ทนเสียใจอยู่แบบนี้

     รักจนโง่ มันก็คงเป็นผมจริงๆ

     "เดี๋ยวคุณ ทำอะไร จะกระโดดลงไปหรือไง น้ำมันเย็นนะ ตายศพไม่สวยด้วย"ร่างผมถูกดึงถอยออกห่างจากราวสะพานพร้อมกับหูฟังที่หลุดออกจากหู เสียงคนดึงดูตกใจนิดๆ ชะงักไปตอนที่ผมตวัดสายตาไปมอง

     ก็บอกอยู่ว่าผมไม่ได้คิดสั้นขนาดนั้น

     แล้วอยู่ๆเดินมาจับต้องตัวคนอื่นแบบนี้มันไม่ไร้มารยาทเกินไปหน่อยหรือไง"ปล่อย หน้าตาผมเหมือนคนจะฆ่าตัวตายหรือไง"

     เสียงผมกระตุกไปช่วงนึงเมื่อสบกับดวงตาของคนที่จับแขนอยู่ มันคล้ายกับตาของจ้าวทัพ แต่ผู้ชายคนนี้ผิวขาวกว่า ตัวสูงกว่านิดหน่อย นอกจากดวงตาแล้วก็ไม่มีสิ่งไหนที่ทำให้ผมคิดว่าเขาอาจจะเกี่ยวข้องกับจ้าวทัพได้อีก

     หรือผมจะคิดไปเอง

     เพราะพอเพ่งมองดีๆ มันก็ไม่คล้ายเท่าไหร่ 

     ดวงตาของจ้าวทัพดูดุกว่านี้เยอะ แต่กับคนตรงหน้าที่มองมามันดูอ่อนโยน ...และอบอุ่น

     อบอุ่นจริงๆนะ

     ทำเอาผมลืมถ้อยคำร้ายๆที่จะพูดใส่เขาไปหมดเลย

     "ผมขอโทษ ที่เข้าใจผิด"สีหน้าที่เหมือนหมาตัวโตกำลังหงอยทำเอาผมกลอกตาขึ้นฟ้า จับหูฟังใส่กลับเข้าในหูอย่างเดิม"ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าผมไม่ได้จะฆ่าตัวตาย หมดธุระแล้วก็ช่วยไปให้ไกลๆด้วย ผมต้องการความเป็นส่วนตัว"

     ผมหันหลังกลับไปยืนที่เดิม ท้าวแขนสองข้างลงบนขอบสะพานเหล็ก ทำเป็นเมินร่างสูงเคลื่อนตัวเข้ามายืนด้านข้าง

     ก็ยังดีที่ยืนเงียบๆ ไม่สร้างความรำคาญให้กับผม

     บรรยากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ ผมก้มมองเวลาจากสมาร์ทโฟนในมือ ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว แต่ผมก็ยังคงไม่ได้กลับห้อง ถ้านักรบไปหามันจะต้องเป็นห่วงมากแน่ๆ 

     เห้อ เปลี่ยนกลับเป็นโหมดปกติก็แล้วกัน

     ผมแตะเปลี่ยนโทรศัพท์จากโหมดเครื่องบินมาเป็นโหมดปกติ ผ่านไปแค่แป๊บเดียว ทั้งไลน์ ทั้งข้อความสายที่ไม่ได้รับก็เด้งขึ้นเต็มไปหมด ส่วนมากก็พ่อกับแม่ และนักรบ กับเพื่อนในกลุ่มของนักรบ 

     แย่ชะมัด.. ผมทำให้คนอื่นต้องเป็นห่วงอีกแล้ว

     แต่ถึงแบบนั้น..ก็ยังไม่มีสักข้อความจากคนที่ชื่อจ้าวทัพ ไม่มีสักสายที่ขึ้นโชว์ว่าแฟน ความหวังน้อยๆดับวูบ ยิ้มสมเพชในความคิดเข้าข้างตัวเองว่าบางทีจ้าวทัพอาจจะโทรหาผมบ้างที่ผมหายออกมา แต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่า 

     "ทำหน้าแบบนั้น เป็นใครก็เข้าใจว่าคุณอยากจะฆ่าตัวตายกันทั้งนั้นแหละ"ผู้ชายที่ยืนข้างๆผมพูดขึ้น เหมือนจะพึมพำคุยกับอากาศมากกว่า เพราะเขาไม่ได้มองหน้าผมตอนพูด แล้วยังพูดเสียงเบาจนแทบจะไม่ได้ยินอีกต่างหาก

     "ผมแค่หนาว"

     "คนหนาวเขาไม่ทำหน้าแบกรับโลกทั้งใบแบบคุณหรอก"

     "นี่ ..คุณยุ่งเรื่องของคนอื่นที่คุณคิดว่าจะฆ่าตัวตายแบบนี้ทุกคนหรือไง"ผมบอกไปอย่างเหลืออด บอกตรงๆว่าผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของผม

     "ก็ไม่.. คุณคนแรก มันก็นานแล้วนะ"ประโยคสุดท้ายเหมือนจะแค่ขยับปากแต่ไม่ออกเสียง ผมเลยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรออกมา คงเพราะเพลงที่ดังกรอกอยู่ในหูด้วยแหละ

     ผมดึงหูฟังออก หันไปเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าข้างๆ

     "คุณพูดอะไรนะ"

     "ผมบอกว่าไม่ คุณน่ะคนแรก"
   
     "หลังจากนั้นอีก"ผมยังคงถามต่อ ก็ที่ได้ยินเมื่อกี้ มันเหมือนจะมากกว่านั้นนะ

     "ไม่ได้ยินก็ช่างเถอะ ผมไปดีกว่า"

     เอ้า แล้วก็ไปจริงๆด้วยนะ เดินไปขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซต์ตัวเองที่จอดอยู่แล้วก็ขับออกไปเฉยๆ เหมือนกับว่าไม่เคยพูดเคยคุยกับผมมาก่อน 

     อะไรของเขา...

     เห้อ ผมเองก็คงต้องกลับแล้วเหมือนกัน



     




     ผมเดินเข้ามาในห้องด้วยความเหนื่อยล้า พึ่งโทรบอกพ่อกับแม่ว่าจะกลับไปหาพรุ่งนี้ จากที่ตั้งใจว่าอยู่กับจ้าวทัพก็เปลี่ยนแผนใหม่หมด ถึงจะโดนบ่นเรื่องที่ผมไม่รับสาย แต่พ่อก็ยังอารมณ์ดีขึ้นมากกว่าตอนที่ผมบอกว่าจะไม่กลับ

     คงต้องขับรถไปเอง ..เพราะเหมือนนักรบมันจะโกรธผมเข้าแล้ว

     ผมวางโทรศัพท์ลงบนหัวเตียง หยิบผ้าเช็ดตัวเตรียมที่จะอาบน้ำ ยังไม่ทันที่จะได้ถอดเสื้อออก เสียงเคาะประตูห้องของผมก็ดังขึ้น เข้าใจว่าน่าจะเป็นนักรบ ผมถึงได้เดินออกมาจากห้องนอน 

     ตรงไปที่ประตูห้องด้านหน้า

     ยื่นมือไปเปิดประตูดึงออก"ไหนบอกว่าโกรธกู-... ทัพ"

     ไม่ใช่นักรบอย่างที่ผมคิด แต่เป็นคนที่ผมไม่คิดว่าจะมายืนอยู่ตรงนี้ ...จ้าวทัพ
   
     "ตกใจขนาดนั้นเลย ทำไม นัดใครไว้ล่ะ"จ้าวทัพแทรกตัวเข้ามาในห้อง ทั้งๆที่สมองสั่งให้ปิดประตูตั้งแต่เห็นใบหน้าดุๆนั่น แต่ร่างกายผมกลับไม่ยอมขยับ ถูกจ้าวทัพดันเข้าไปด้านในพร้อมประตูที่ถูกปิดลง

     "...."

     "ตอบคำถามกูสิ"

     "อย่า ...ออกไป มึงกลับไปเถอะทัพ"ผมยกมือดันใบหน้าที่โน้มลงมาคลอเคลียอยู่ตรงแก้ม ฝ่ามืออุ่นขยับเลื่อนมาตามเอวมันทำให้ร่างกายผมสั่น"กูพอแล้วทัพ"
   
     ความรู้สึกผมกำลังอ่อนแอลงเรื่อยๆ คล้ายกำลังจะพังสลาย

     "......"

     "กูอยากเลิก"ผมพูดบอกเมื่อเราต่างก็เงียบลงทั้งคู่ 

     จ้าวทัพเงยสบจ้องเข้ามาในตาผมเงียบๆ มุมปากขยับยกขึ้น เชยคางผมขึ้นให้ปลายจมูกสัมผัสโดนกัน"เลิกเหรอ แน่ใจเหรอแชม"

     "......"

     "มึงน่ะ.. ทำใจเลิกกับกูได้จริงๆงั้นเหรอ"






(T_T)






     คำตอบของผมถูกกลืนหายไปพร้อมกับริมฝีปากที่แนบลงมา จ้าวทัพออกแรงรวบร่างผมตรึงเอาไว้ไม่ให้ขยับหนี เพียงแค่จูบเดียว แค่ริมฝีปากร้อนๆแนบลงมาก็หักล้างความคิดทุกอย่างในหัวผม

     ร่างกายเอนอ่อนไปตามสัมผัสที่คุ้นชิน

     โทรศัพท์ในมือผมหล่นลงบนพื้นเมื่อจ้าวทัพดันร่างผมถอยหลัง

     แค่นั้นก็พอแล้ว ที่ทำให้ผมมีสติขึ้นมา
    
     พรึ่บ!

     "มึงจะไม่กลับใช่ไหม"เสียงผมหอบเครือ พยุงร่างตัวเองไม่ให้ล้มกองไปบนพื้นเพราะสัมผัสจาบจ้วงของจ้าวทัพเมื่อกี้ ผมก้มหยิบโทรศัพท์ที่ตกพื้น ติดกระดุมเสื้อที่หลุดรุ่ยจนเรียบร้อย แล้วหันกลับมาสบตากับจ้าวทัพอีกรอบ

     ในเมื่อมันไม่กลับ ผมจะไปเองก็ได้

     "งั้นกูไปเอง ออกไปแล้วก็ล็อกห้องกูด้วย ...ส่วนคีย์การ์ดคอนโดมึง กูจะเอาไปคืนไว้ที่คอนโดมึงก็แล้วกัน"ผมตัดบทแค่นั้น เดินผ่านร่างสูงเข้าไปหยิบกระเป๋าสตางค์และกุญแจรถติดมือมา

      ไม่รู้เลยว่าจะไปไหน รู้แค่ถ้าผมยังอยู่ที่นี่ ผมจะต้องยอมให้จ้าวทัพอีกครั้งแน่ๆ 

      ปิดประตูรถนั่งคิดอยู่นานหลังจากที่หนีจ้าวทัพลงมา ผมไม่อยากไปหาพ่อกับแม่ตอนนี้ มันดึกแล้ว.. ผมไม่อยากรบกวนท่าน ไม่อยากให้ทั้งสองคนต้องมาเป็นห่วงว่าทำไมผมถึงเปลี่ยนใจกลับเอาดึกดื่นแบบนี้ และระยะทางเองมันก็ไม่ใช่ใกล้ๆด้วย

      ผมเห็นรถจ้าวทัพจอดอยู่ไม่ไกล และดูเหมือนเจ้าของรถจะไม่ยอมลงมาสักที ไม่รู้ว่ารออะไร แต่เมื่อจ้าวทัพอยากอยู่ ก็ให้อยู่ไป ผมบอกแล้วไงว่าผมจะไปเอง

     ดีที่มันเป็นช่วงวันหยุด

     รถในช่วงดึกเลยไม่ติดเท่าไหร่ การจราจรไม่หนาแน่นเท่ากับช่วงเวลาปกติ ผมขับไปตามเส้นทางที่จดจำอยู่ในหัว นอกจากคอนโดของจ้าวทัพ ก็คงเป็นบ้านเช่าเป็นหลังของนักรบเนี่ยแหละ ที่ผมจำได้

      ผมจอดรถที่หน้าบ้านเช่าขนาดกลาง แต่ก็ไม่กล้าลงไป อย่างที่บอกว่านักรบมันโกรธผม ที่ผมเปิดโหมดเครื่องบินแล้วยังตัดสายมันทิ้งตอนที่อยู่บนสะพาน 

      หรือผมควรจะไปที่อื่น..

      เอนหัวพิงไปกับเบาะรถเงียบๆ

      จ้าวทัพจะกลับไปหรือยัง บางทีที่มันมาหาผม.. มันอาจจะมาขอโทษผมหรือเปล่า 

     ผมอยากคิดเข้าตัวเองแบบนี้อีกสักครั้ง แต่ประสบการณ์ที่ผ่านๆมาก็สอนให้รู้แล้วว่าจ้าวทัพไม่เคยแคร์ผม ไม่เลยแม้สักนิดเดียว ผมลองมาหมดทุกวิธีแล้วที่จะทำให้จ้าวทัพสนใจกันบ้าง เหลือแค่อย่างเดียวคือน้ำตา..

     ซึ่งผมจะไม่มีวันยอมร้องไห้ หรือเสียน้ำตาออกมาแน่ๆ

     น้ำตาหมายถึงความอ่อนแอ ผมจะร้องไห้ไม่ได้ ต่อให้เสียใจมากแค่ไหน ผมก็จะไม่ร้องออกมาเด็ดขาด

     ปึกๆ

     ผมสะดุ้งเฮือก

     ยกมือลูบหน้าตัวเองแผ่วเบา ก่อนจะหันไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านนอกรถ เคาะลงบนกระจกด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่สายตาคู่นั้นกำลังแสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างชัดเจน

      ความเข้มแข็งที่เคยมีมาพังครืนลงจนหมด ประตูรถถูกผมดันเปิด ร่างของนักรบเซเล็กน้อยเมื่อถูกผมโถมตัวเข้ากอด โอบรัดรอบร่างสูงใหญ่ของเพื่อนสนิทแน่น

     "...กินข้าวมาหรือยัง"

     "ยัง"

     "เข้าบ้าน พวกเพื่อนๆกูมันเห็นรถมึง พวกมันดีใจที่มึงมานะ"

     "รบ"

     "ไปกินข้าวกัน"

     นักรบลูบหัวผมเบาๆ ดันร่างผมออกจากตัวก่อนจะจับจูงให้เดินตามเข้าไปด้านใน เพื่อนของนักรบอยู่กันครบจริงๆ แต่ละคนโบกมือทักทายมา ขยับเว้นที่ว่างให้ผมนั่งลงข้างๆนักรบ ล้อมรอบหม้อสุกี้ที่กำลังเดือด

      "ไม่โกรธกูแล้วใช่ไหม"หัวผมวางพิงไปบนไหล่กว้าง มองบรรดาของกินที่ถูกเพื่อนของนักรบคีบวางมาให้ด้วยรอยยิ้มบางๆ

      "โกรธ แต่ให้ทำยังไง ไล่มึงกลับไปเหรอ กูจะไม่ถามว่าไอ้ทัพมันทำอะไรมึง แล้วมึงก็ช่วยเลิกพูดถึงมันด้วย เพราะถ้ากูทนไม่ไหวขึ้นมา กูจะตามไปกระทืบหน้ามันถึงที่เลยคอยดู"

      "กูเลิกกับทัพแล้ว"

      ทุกเสียงเงียบลงหลังจากที่ผมพูดจบ

      นักรบชะงักค้าง หันมามองเหมือนจะไม่เชื่อ เช่นเดียวกับพวกเพื่อนๆของนักรบที่เหมือนจะไม่เชื่อเหมือนกัน

      "กินซะ คืนนี้ก็นอนห้องกูแล้วกัน"

      




    

      หลังจากวันนั้นมา ก็ผ่านไปเกือบอาทิตย์ ที่ผมเลิกกับจ้าวทัพ เพียงแต่คนที่รู้ส่วนมากจะเป็นพวกเพื่อนสนิท ช่วงนี้ผมขลุกอยู่กับพวกนักรบบ่อยๆ จนกลายเป็นว่าตอนนี้สนิทกับเพื่อนมันเกือบทุกคน

     นักรบเรียนคณะเดียวกับผม ส่วนเพื่อนๆมันน่ะวิศวะหมดเลย 

     ท่าทางแต่ละคนหาเรื่องชวนตีสุดๆ แต่พอได้คุยเล่นแล้วก็ไม่มีอะไรเลยจริงๆ ทุกคนอารมณ์ดี ติดเล่นกันเกือบจะตลอดเวลา แต่ถ้ามีเรื่องขึ้นมาก็ยังน่ากลัวอยู่ดี

      ผมพยายามเลี่ยงที่จะไปแถวตึกคณะแพทย์ ไม่ไปในที่ที่คิดว่าจ้าวทัพจะไป ทั้งๆที่ก้อนเนื้อในอกมันเรียกร้องเกือบตลอดเวลา นักรบบอกว่าผมชอบเหม่อ ชอบมองไปที่ตึกแพทย์บ่อยๆเวลาเรียน ผมเองก็รู้ตัวเองดี ..ว่ากำลังคิดถึงจ้าวทัพมากขนาดไหน

      ข่าวของจ้าวทัพกับนะโมเริ่มมีกระแสขึ้นมาพร้อมกับคำนินทาต่างๆนาๆ

      ส่วนผม..ถ้านะโมโดน ผมจะไปเหลืออะไรล่ะ แต่ผมน่ะโดนแค่คำพูดประมาณว่าผมกำลังจะถูกจ้าวทัพเขี่ยทิ้งก็เท่านั้น ซึ่งผมก็ปล่อยให้มันผ่านหูไป คนเขามีปากจะพูด ผมจะไปว่าอะไรได้ล่ะ

      เรื่องที่พูดก็เรื่องจริง ผมจะไปดิ้นแก้ข่าวให้เสียเวลาในการใช้ชีวิตทำไม

      วันนี้ผมมีนัดต่อตอนเย็นกับพวกเพื่อนๆของนักรบ

      ระหว่างที่กำลังเก็บของ เสียงสั่นเตือนข้อความเข้าจากไลน์ทำให้ผมหยุดมือ หยิบโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะขึ้นเลื่อนอ่าน

      เมษ :  แชม พี่วานช่วยอะไรได้ไหม ทัพมันไม่สบาย ช่วยเข้าไปดูแลมันให้หน่อยได้ไหม

      ผมอ่านข้อความค้างไว้อย่างนั้น กวาดข้าวของบนโต๊ะลงกระเป๋าก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องเรียน ส่งข้อความไปบอกนักรบว่าผมอาจจะไม่ไปแล้ว ให้พวกมันดื่มกันก่อนเลย 

      จ้าวทัพไม่ค่อยป่วย ช่วงที่คบกันมานานๆครั้งถึงจะเห็นมันป่วยที แต่ก็จะเป็นหนัก ซมจนสิ้นฤทธิ์ทุกที ผมต้องคอยดูแลอยู่ตลอด 

      ที่ป่วยคงเพราะไม่ดูแลตัวเองน่ะสิ เอาแต่เรียน ถ้าไม่เรียนก็เที่ยว เรียนหมอภาษาอะไรก็ไม่รู้ ถึงได้ปล่อยให้ตัวเองไม่สบายได้ ไม่ดูแลตัวเองบ้างเลย
    
      ผมมาถึงคอนโดจ้าวทัพในเวลาไม่นาน ขอกุญแจจากพี่ที่ผมเคยเอากุญแจมาคืนไว้ ก้มมองถุงยากับถุงโจ๊กในมือเมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องเดิมที่คุ้นเคย

      ผมไขกุญแจเงียบๆ รู้สึกถึงแรงสั่นที่มือตัวเอง

      เปิดดันเข้าไปช้าๆ กวาดตามองไปทั่วห้องทึบแสงที่ไร้คน

      จ้าวทัพคงอยู่ในห้องนอน

      แกร้ก!

      ...จริงๆด้วย

     สภาพห้องสะอาดสะอ้าน จ้าวทัพนอนหลับตาเงียบอยู่บนเตียง ขณะที่ผมเดินตรงเข้าไปหา วางมือลงบนหน้าผากกว้าง ส่งเสียงเรียกชื่อให้อีกคนลืมตาตื่น

      "ทัพ ...ตื่นเร็ว ไหวหรือเปล่า"

      ตัวรุมๆนะ

      "ทัพ"

      ดวงตาเรียวดุลืมขึ้นทำเอาผมสะดุ้งแทบร่วงจากขอบเตียง แต่ก็ถูกจ้าวทัพโอบรั้งรอบเอวเอาไว้ ท่าทางดูสบายดีของอีกฝ่ายทำเอาผมตกใจ ก็ไหนพี่เมษบอกว่าจ้าวทัพไม่สบาย
.    
      "มึง.. ไม่สบายไม่ใช่เหรอ"

      "......"

      "ทัพ"

      "กูแค่ทวงของของกูคืนเท่านั้นแชมเปญ"

      คำพูดนั้นทำให้ผมรู้ว่าตัวเองถูกหลอกให้มาที่นี่

      "....."

      "พูดสิ ..ว่ามึงไม่คิดถึงกู ปฏิเสธออกสิว่ามึงไม่ต้องการกู"จ้าวทัพขยับมือตัวเองขึ้นมาตามใบหน้าผม บดคลึงปลายนิ้วตัวเองลงบนริมฝีปากผมที่ขยับพูด

      "เราเลิกกันแล้ว"

      "..กูบอกแล้วไง ว่ามึงน่ะ ทำใจเลิกกับกูไม่ได้หรอกแชมเปญ ถ้าทำได้ มึงคงไม่มานอนอยู่บนเตียงกูในตอนนี้หรอก"

      ..... 

      นั่นสินะ...
 
      ผมแพ้อีกแล้ว ..แพ้ให้กับจ้าวทัพทุกทางจริงๆ





       แม้เธอทำเจ็บเท่าไรไม่เคยจดจำ ..ไม่เคยจะตอกและย้ำความเสียใจ ที่เธอเคยทำไว้..

      

      








----150%----
คุยกันๆ
เรื่องบางเรื่อง ถ้าเราไม่ได้ยืนอยู่ณ จุดๆ นั้นเราจะไม่รู้เลยว่ามันเป็นยังไง
เอาจริงๆ จ้าวทัพเลว ใช่ แชมเปญโง่ ก็ใช่อีก ทำไมถึงยอมทนได้ขนาดนี้
เพราะรักแรกมันลืมยาก รักมากๆมันลืมไม่ได้ไง 
ถุยมาก 55555555 เอาเป็นว่า เรื่องบางเรื่อง ถ้าไม่เกิดกับตัวเองจริงๆ มันก็พูดยากอยู่นะ  

แชมโดนหมาป่าลวงเข้าให้เต็มๆเลยจ้าาา
#จ้าวของแชมเปญ

เพลง : ไม่เคยจำ BIGFOOT

ร้ากกกกก
อย่าลืมคอมเม้น.
THANK.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.863K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #10028 SUNITAAAAAA (@SUNITAAAAAA) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 23:15
    ิอยากเอาตีน!! บดขยี้หน้าทัพมากไม่ไหวเลย
    #10,028
    0
  2. #10001 Jess (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 21:49

    อ่านแล้วหงุดหงิดดด จ้าวทัพก็คือน่าหงุดหงิด อยากตีปาก

    เราเข้าใจแชมเปญนะคะ เพราะเพื่อนสนิทก็นิสัยแบบนี้แหละ มันบอกจะเลิกๆมาสองปีละ โดนเราด่าก็ไม่ฟัง มาทำหน้าหงอยๆ ใส่ หลังๆ เลยเลิกด่า แค่บอกว่าจะร้องไห้เมื่อไหร่ค่อยโทรมาละกัน555


    แต่เอาจริง ถึงปากจะบอกว่าหงุดหงิด แต่เรารอลุ้นอยู่นะคะ ชอบนิยายแนวพระเอกขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างน้องหมา555 ไม่รู้เรื่องนี้จะเป็นแนวนี้รึเปล่า รอซ้ำเติมนังจ้าวทัพอยู่ค่ะ

    ไรท์เขียนดีนะ แบบอ่านๆ ไปละเรารู้สึกจี๊ดๆ ในใจตามไปด้วยเลยอ่ะ สารภาพว่าอิน ฮืออออ

    #10,001
    0
  3. #9995 Nara_np (@Nara_np) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 01:22

    เหนื่อยแทน

    #9,995
    0
  4. #9971 fonchosita (@fonchosita) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 21:09
    เจ็บไม่เคยจำ แง้ๆๆ
    #9,971
    0
  5. #9967 น้องเกรียนรี่ (@poplikepoppy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 18:44
    ถอนหายใจ //🙄🙄🙄 ลูกไม่เคยจำเลยนะ
    #9,967
    0
  6. #9956 menen (@menen) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:00
    ทัพแม้งนิสัยไม่ดี
    #9,956
    0
  7. #9944 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 08:54
    ชอบความถุยไรท์5555
    #9,944
    0
  8. #9940 Tie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 14:28

    ก็แค่หมาหวงก้าง

    #9,940
    0
  9. #9929 Victoria123 (@Victoria123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 00:25
    ถ้าอยากเลิกจิงๆก็ไม่ควรไปหาเขาปะ
    #9,929
    0
  10. #9923 rasara_k (@rasara_k) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 15:02
    อีทัพ-นี่ เดี๋ยวกูเอาไฟรนคิ้วเลย //มอหอ!!!!!!!!!!
    #9,923
    0
  11. #9908 wan62063 (@wan62063) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 13:50
    รักมากอะเนาะ
    #9,908
    0
  12. #9878 pokkopopo112 (@pokkopopo112) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 13:17
    อิหยังวะกับพระเอกมาก บีบคอ!!!!
    #9,878
    0
  13. #9813 fah_tc (@fah_tc) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:53
    ทัพจะเอาไง
    #9,813
    0
  14. #9783 tooktawu (@tooktawu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:21
    อีพี่เมษษษ แงงงแล้วคนนั้นที่สะพานนั่นใครวะพระเอกหรือเปล่ากรี้ดดด
    #9,783
    1
    • #9783-1 libera_te (@NoppakaoJaree9) (จากตอนที่ 6)
      24 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:10
      เธอยังหวังอยู่อีกหรอตอนที่6ละนะ ติดตามมาตั้งแต่ตอน1 จนตอนนี้ก็ยังหวัง คนนี่นั้นแหละพระเอกอะ
      #9783-1
  15. #9756 Cho milk (@j_natcha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 10:02
    บีบหัวใจมาก
    #9,756
    0
  16. #9752 Tpgnsbl (@anisalove123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 16:51
    gbbb
    GCc
    #9,752
    0
  17. #9751 Tpgnsbl (@anisalove123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 16:51
    gbbb
    GCc
    #9,751
    0
  18. #9742 kkkk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 01:19

    นักเเต่ง เเต่งดีมากเลย

    #9,742
    0
  19. #9703 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 11:02
    ใจอ่อนจนได้
    #9,703
    0
  20. #9622 KoyJuthamas (@KoyJuthamas) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 13:56
    ยัยหนูใจอ่อนอีกแล้ว เห้ออออ
    #9,622
    0
  21. #9596 jp101232 (@jp101232) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 17:17
    อะไรของ-ว่ะอิแชมเปญญญ
    #9,596
    0
  22. #9533 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (@valyn-kh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 20:10
    โอ้ยยยยย แชมเป้ญญยยย
    ออกมา กลับไปทำไม
    #9,533
    0
  23. #9487 seetien2548 (@seetien2548) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 16:51
    วัทตาฟัก
    #9,487
    0
  24. #9478 prang_yy (@prang_yy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 16:50
    อิหยังวะแชม-,.-
    #9,478
    0
  25. #9436 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 02:04

    อีหยังวะ?

    #9,436
    0