รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 24 : เริ่มใหม่ (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72,793
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,348 ครั้ง
    1 ธ.ค. 61







เริ่มใหม่





     หลังจากวันนั้นที่กลับมาจากเฝ้าจ้าวทัพที่โรงพยาบาล ผมก็ไม่เคยได้แวะไปเยี่ยมหรือไปหามันอีกเลย ผมคงใจร้ายเกินไป แต่นั่นก็เพราะจ้าวทัพมันใจร้ายกับผมก่อนในครั้งที่ผ่านมา อีกอย่างที่ไม่ไปก็เป็นการป้องกันความรู้สึกของตัวเองด้วย

     ตอนนี้ก็เปิดภาคเรียนที่ 2 มาได้เกือบจะสามสัปดาห์แล้ว

     ผมยังไม่เห็หน้าจ้าวทัพ เลยไม่รู้ว่ามันเป็นยังไงบ้าง ในเทอมนี้มันคงยุ่งน่าดู ขณะที่ผมเองก็มีงานกลุ่ม งานเดี่ยวเข้ามาไม่หยุด เลยไม่ได้มีเวลาไปสนใจเรื่องอื่นเท่าไหร่

     เรื่องอื่นที่ว่าก็รวมถึงเรื่องหัวใจด้วยเช่นกัน

     ตั้งแต่ที่เปิดภาคเรียน ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครเข้ามาทำความรู้จัก หรืออยากสานสัมพันธ์กับผม แต่ผมยังไม่คิดจะคบกับใครตอนนี้ ความรู้สึกข้างในมันบอกว่ายังไม่พร้อม ยังอยากที่จะอยู่แบบไม่คบใครแบบนี้ รู้สึกสบายใจกว่าเยอะเลย

     ส่วนพี่พลก็เจอบ้างไม่เจอบ้าง เพราะพี่เขาทำงานแล้ว ไม่ได้มีเวลามาหาผมบ่อยๆ

     เวลามาก็แค่ไปกินข้าวหรือพาไปขับรถเล่นบ้าง

     ชีวิตผมเรียกได้ว่าเรียบง่ายไปเลยถ้าเทียบกับตอนที่ยังคบกับจ้าวทัพ 

     ตอนนี้ผมกำลังเรียนวิชาก่อนพักเที่ยงอยู่ นักรบฟุบหลับไปแล้วหลังจากตั้งใจจดมาได้ครึ่งชั่วโมง แบบนี้ประจำแหละมันอะ เดี๋ยวตอนสอบก็มายืมผมอ่านอีก 

     ผมวางปากกาในมือลง เมื่ออาจารย์เริ่มเล่าออกนอกเรื่องไปถึงการใช้ชีวิตที่ต่างประเทศ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูอะไรในเฟสเล่น โดยเฉพาะของกิน ผมกดถูกใจเพจเอาไว้เยอะเลย เจอรูปเค้กบราวนี่หน้าตาน่ากินก็เลยกดแชร์ไปพร้อมกับบอกด้วยว่าอยากกิน

     ก่อนจะกดปิดสายตาก็สุละดุดเข้ากับโพสของพี่เมษ

     ตอนแรกผมไม่คิดจะอ่าน แต่เพราะพี่เมษเขาแท็กใครบางคนด้วย และคอมเม้นบางส่วนก็ยังคล้ายกับจะแสดงความยินดี ผมก็เลยลองเลื่อนลงไปดู

     เมษ เมธากุล

     แบบนี้ต้องเลี้ยงฉลองหรือเลี้ยงส่งวะเพื่อน ยินดีด้วยนะมึง Jao Tub 

     ไม่ใช่แค่พี่เมษ แต่ยังมีเพื่อนๆของพี่เขาอีกหลายคนที่มาแสดงความคิดเห็นเห็น ส่วนใหญ่ก็คือแสดงความยินดี แต่ผมก็ยังไม่รู้ว่าเรื่องอะไร เลื่อนอ่านผ่านๆ หันกลับมาสนใจอาจารย์ที่เริ่มเข้าเนื้อหาต่อ

     จะเรื่องอะไรตอนนี้มันก็ไม่เกี่ยวกับผมอยู่ดี

     ตอนนี้คือหิวจนตาลายแล้ว เพราะมีเรียนเช้าก็เลยยังไม่ได้กินข้าวมาเลย จริงๆก็เพราะเมื่อคืนดึกเกินไปด้วยแหละ ลุกจากเตียงได้ก็เกือบสายแล้ว ไม่คิดว่าจะเข้าเรียนทันด้วย

     สไลด์ถูกเลื่อนมาจนหน้าสุดท้าย ผมถอนหายใจโล่ง วางปากกาเตรียมเก็บข้าวของ ขณะที่อาจารย์ยังคงร่ายยาวเกี่ยวกับรายงานที่สั่งให้ทำ

     "โคตรเรื่องมาก"

     เชี่ย! ตกใจหมด 

     ตื่นตอนไหนของมันเนี่ย..

     นักรบขยี้หัวที่ยุ่งเหยิงของตัวเองเบาๆ ทำหน้าเบื่อหน่ายใส่อาจารย์ที่ย้ำนักย้ำหนากับเกณฑ์การให้คะแน่นที่อภิมหาความโหด ซึ่งเป็นปกติจองอาจารย์คนนี้อยู่แล้ว นักรบมันก็บ่นทุกครั้งที่เขาสั่งงานนั่นแหละ

     "มึงก็บ่นแบบนี้ตลอด"

     "มันจริง สั่งก็เยอะ เวลาทำก็น้อย ยังจะเรื่องมากอีก.. คะแนนก็ให้น้อย หักแม่งทุกจุด"นักรบยังคงบ่น ลุกเดินตามผมออกมาจากห้องก็ยังบ่นไล่หลัง

     เหมือนเมนส์มาอะเพื่อนผม

     วันนี้ดูมันอารมณ์ไม่ดีเลย สงสัยพักผ่อนน้อยล่ะมั้ง

     "แชม! ของนายอะ"
 
     ผมหันกลับไปตามแรงสะกิด เพื่อนผู้หญิงร่วมคณะยืนส่งยิ้มเล็กๆมาให้ ในมือที่ยื่นมามีถุงพลาสติกสีขาวใสบรรจุด้วยกล่องเค้กร้านดังที่อยู่ไม่ไกลจากมหา'ลัย 

     "เราเหรอ?"ถามย้ำไปอย่างไม่แน่ใจ

     ผมไม่คิดว่าตัวเองสนิทกับเพื่อนผู้หญิงคนนี้ขนาดที่เขาจะเอาเค้กมาให้ จะบอกว่าชอบผมก็ไม่ใช่แน่ๆ เพื่อนในคณะเขาก็รู้กันหมดว่าผมไม่ได้ชอบผู้หญิง

     "ใช่ๆ มันห้อยอยู่ที่หน้าห้องเรียนอะ เราออกมาแล้วเจอ"

     ห้อยไว้...

     งงกว่าเดิมไปอีก

     ผมรับถุงนั้นมาถือไว้ ส่งยิ้มบางๆกลับไปให้เพื่อน"อ่า ขอบคุณนะ"

     "ไม่เป็นไร เราไปแล้ว ..ไปกันมึง"ประโยคสุดท้ายหันไปบอกกลุ่มเพื่อนที่รอกันอยู่ ก่อนจะผละเดินออกไปจากผม.
   
     กล่องเค้กในมือถูกยกขึ้นระดับหน้า ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นของใคร แต่นอกจากเค้กแล้วด้านในยังมีกระดาษแผ่นเล็กๆกับกลีบดอกไม้สีขาวใส่มาด้วยหนึ่งกลีบ

     คุ้นๆจัง..

     มันเหมือนกับกลีบดอก..ทิวลิป

     ความบังเอิญนี้เหมือนจะเร่งจังหวะหัวใจผมให้เต้นแรงขึ้นด้วยความไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง

     หันไปมองนักรบที่ขมวดคิ้วมองอยู่ ไม่แปลก เพราะนักรบไม่รู้ว่าเจ้าของดอกทิวลิปแท้จริงแล้วก็คือจ้าวทัพ

     บางทีมันอาจจะแค่บังเอิญก็ได้

     ผมคิดในใจ ..แต่ก็คิดมั่นใจไปแล้วว่าคนที่เอามาให้คือจ้าวทัพแน่ๆ ดูลายมือที่เขียนใส่กระดาษใบเล็กสิ ผมจัดห้องให้มันออกจะบ่อย กองชีทที่มีลายมือของจ้าวทัพผมก็เป็นคนจัด คนแยกให้ ทำไมผมจะจำไม่ได้

     กระดาษโพสอิทสีขาวสะอาดตา

     ลายมือยุกยิกเป็นระเบียบที่ไม่ได้อ่านยากเท่ากับพวกหมอในโรงพยาบาล

     'สั่งทำพิเศษ ..อย่างที่ชอบ'





(T_T)




     
     14 : 57 น.

     ผมกลับถึงห้องพร้อมถุงเค้กในมือ แกะดูแล้ว มันเป็นเค้กบราวนี่ หน้าตาเหมืนกับที่ผมกดแชร์ไปในเฟสเลย แต่ผมไม่ได้กิน เอามันใส่แช่ไว้ใน้ตู้แทน แช่ไว้พร้อมกับกลีบดอกทิวลิปนั่นแหละ ส่วนโพสอิทใบนั้นพอพลิกดูอีกด้านมันจะมีชื่อผมถูกเขียนติดเอาไว้ด้วย

     ถึงว่า.. ทำไมเพื่อนถึงรู้ว่าเป็นของผม
 
     กระดาษใบเล็กถูกวางติดไว้บนโต๊ะคอม 

     ผมผละเดินมาปลดกระดุมเสื้อออก เตรียมจะอาบน้ำ และนั่งทำรายงานยาวๆ จนกว่านักรบมันจะมารับ ซึ่งยังไม่แน่ใจเลยว่าจะมากี่โมง

     พวกผมไปดื่มกันปกติแหละครับ
   
     อีกอย่างอันนี้พี่สายรหัสมันชวนมาเองด้วย พวกผมก็เลยไปสักหน่อย นานๆครั้งพี่เขาจะเลี้ยงที

     เสียงข้อความจากไลน์ส่งเสียงพร้อมสั่นเตือน ผมเหลือบมองเล็กน้อย พาดเสื้อไว้ที่ขอบตะกร้าก่อนจะหยิบเอาผ้าเช็ดตัวเข้าไปในห้องน้ำ เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จค่อยออกมาตอบ อาจจะเป็นนักรบที่ทักมาถามเรื่องงาน 

     อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เดินออกไปนมในตู้ติดมาหนึ่งกล่อง ผมนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูข้อความ

     ชื่อแชทของเพื่อนสนิทโชว์หรา

     แต่ไม่ได้ทักมาเรื่องงาน ทักมาถามแค่ว่าผมจะให้ไปรับกี่โมง เนี่ย มีเวลาทำไม่ทำ เดี๋ยวตอนใกล้กำหนดส่งแล้วมาบ่นนะ ผมจะฟาดให้

     ผมไม่ได้คุยอะไรกับนักรบต่อ ล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วนั่งทำงานเงียบๆ เปิดเพลงคลอเบาๆพอให้ไม่รู้สึกง่วง

     หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกรอบเมื่อได้ยินเสียงไลน์

     เหลือบมองนิดๆ ก่อนจะชะงักหยุดมือที่กำลังพิมพ์อยู่บนคีย์บอร์ด ไม่อยากเชื่อเลย ผมคิดว่าผมตาฝาดไปแน่ๆที่เห็นว่าชื่อของคนที่างข้อความมาเมื่อกี้ ..คือจ้าวทัพ

     ขอดูอีกรอบแป๊บ..
   
     ตึ้ง!

     จ้าวทัพจริงๆด้วย 

     JaoTub : เค้ก อร่อยไหม ได้กินหรือยัง

     ผมอ่านข้อความนั่นซ้ำๆเหมือนไม่เชื่อสายตาตัวเอง อย่างจ้าวทัพน่ะเหรอส่งไลน์มาหาผม แล้วยังมาถามว่าเค้กอร่อยไหม

     ข้อความโชว์ขึ้นอยู่ที่หน้าจอ แต่ผมไม่คิดจะตอบ

     วางลงบนโต๊ะที่เดิม

     เหลือบมองเมื่อมีอีกข้อความเด้งขึ้นม

     JaoTub : เข้าเรียนแล้ว วันนี้เลิกดึกมาก ..อย่านอนดึกนะ ฝันดี

     ผมถอนหายใจออกมา กดล็อกหน้าจออีกรอบ จ้าวทัพทำทุกอย่างเหมือนมันง่ายดาย คิดจะมาก็มา พอถึงเวลาจะไปก็เหมือนว่าเราไม่เคยมีเยื่อใยอะไรต่อกัน 

     เริ่มต้นก็ไม่ได้รัก ..ตอนเลิกก็เหมือนไม่ได้รัก 

     แล้วผมควรเชื่อเหรอว่าตอนนี้มันรักผมจริงๆ ...ไม่ใช่เพราะเสียดายของตายแบบผม

      บอกแล้วไงว่าผมไม่ได้ต้องการให้มันง้อ วันที่มันอยากเลิกเพื่อจะไปหานะโม ผมก็ยอมเลิกให้แล้ว วันนี้คนที่มันควรจะซื้อเค้กให้ ควรจะทักไปหามันไม่ใช่ผม แต่เป็นนะโม ไม่ว่าจะคบหรือไม่คบ ผมก็ไม่ใช่คนที่จ้าวทัพควรจะมาให้ความสนใจอีก 

     ผมนั่งทำรายงานนานหลายชั่วโมง หันหน้ามองออกไปนอกประตูระเบียงก็พบว่าพระอาทิตย์ลาลับไปแล้ว ทิวทัศน์ด้านนอกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดยามราตรี แสงดาวน้อยนิดแบบน้อยนิดจริงๆ กับพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่ประดับประดาอยู่

     กี่โมงแล้วเนี่ย ผมนัดกับนักรบไว้ช่วงสองทุ่มนะ

     ทุ่มครึ่ง..
   
     ยังทันอยู่ดี เปลี่ยนเสื้อแล้วค่อยลงไปรอนักรบที่ด้านหน้าคอนโด ผมส่งข้อความไปบอกมันแล้วด้วย

     พอสองทุ่มตรงนักรบก็ทารับ ตอนนี้ผมนั่งอยู่มันรถมันแล้ว นักรบบอกว่าร้านอยู่ไม่ไกล ถ้ารถไม่ติดมากก็สักสิบห้านาทีถึง ซึ่งก็สิบห้านาทีจริงๆ ผมมองเห็นป้ายร้าน และสีสันอยู่ไม่ไกลแล้ว

     ร้านที่ว่าต่างจากพวกผับอะไรพวกนี้

     มันเป็นร้านแบบร้านนั่งดื่มทั่วไป มีดนตรี เปิดเพลงดังๆและบรรยากาศรอบๆก็โอบล้อมไว้ด้วยธรรมชาติห่างไกลจากบ้านเรือนพอสมควร

     ลงจากรถเดินเจ้าไปนี่คือเสียงเพลงลั่นจนผมรู้สึกใจสั่นตุบๆ

     ประชากรนักท่องราตรีมีไม่เยอะมากถ้าเทียบกับในผับ แต่ก็ยังดูเยอะในความคิดผม แต่ละคนนั่งดื่ม พูดคุยอยู่ที่โต๊ะตัวเอง มีมองมาบ้าง ส่งยิ้มมาให้บ้าง บางคนก็เดินวนไปมาถือแก้วที่บรรจุด้วยของเหลวมีแอลกอฮอล์ ท่าทางแล้วคงเมาไม่น้อย

     นักรบเดินพาผมตรงไปที่โต๊ะที่ตั้งอยู่ด้านในร้านหน่อยๆ

     "ไอ้นักรบ! มาๆ ไม่เจอนาน น้องกูหล่อขึ้นเยอะเลยว่ะ"รุ่นพี่ที่ผมไม่รู้จักเอ่ยขึ้น ผมไม่คยเจอพี่เขา น่าจะสายรหัสสูงๆ พี่เขาส่งเสียงหัวเราะหยอกล้อเมื่อเราเดินถึงโต๊ะ"แล้วนี่ใครวะ เพื่อน หลานรหัสกู หรือว่าเมียมึง?"

     คำหลังทำเอาผมสะดุ้ง

     หันมองหน้านักรบก่นตะยิ้มแห้งๆออกมา"เปล่าครับ ผมเพื่อนนักรบ เพื่อนสนิทน่ะครับ"

     "อ๋อ ที่ชื่อแชมเปญไหม มันชอบพูดถึงเราบ่อยๆเวลามาเลี้ยง วันนี้ได้เจอแล้ว เออ ก็หล่อ..แต่น่ารักมากกว่า พี่ชื่อฉลาม เป็นปู่รหัสนักรบเพื่อนเรา"

     "สวัสดีครับ"

     "นั่งเลยแชม ตอนนี้ยังมากันไม่ครบ ขาดอีกสองคนที่มาได้ ดื่มเหล้าได้หรือเปล่า หรือจะเอาเป็นน้ำอะไรอย่างอื่น"พี่ฉลามถาม เลิกคิ้วขึ้นรอคอยคำตอบจากผม 

     "ดื่มได้ครับ เต็มที่เลยพี่ พรุ่งนี้เช้าพวกผมไม่มีเรียน"อาจารย์โพสบอกไว้ในกลุ่มแล้วว่ามีงานด่วน พร้อมสั่งงานไว้ด้วย แน่นนอนว่างานชิ้นนั้นผมก็ทำเสร็จไปแล้ว นักรบด้วย นั่งทำอยู่ด้วยกัน ผมไม่ยอมให้มันไปเตะบอล ตอนแรกมันก็บ่น พอเสร็จแล้วทำมายิ้มโล่งใจ

     "ต้องแบบนี้ เออๆ นั่งรอ นักรบเอาไรวะ"

     "เหมือนเดิมที่เคยมาอะพี่"

     "ห่า เดี๋ยวก็เมาหัวทิ่ม"

     "น่า มีคนแบกกลับ"นักรบว่า

     ผมหรี่ตามองมันทันที พูดแบบนี้คือให้ผมพากลับแน่ๆ งั้นผมก็จะไม่ดื่มเยอะ 

     "เยอะได้ แต่ไปนอนห้องกูนะ ขี้เกียจพากลับ"ผมบอก ยักคิ้วส่งให้นักรบที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่

     ไม่นานทั้งเครื่องดื่มและของกินก็ถูกยกมาตั้งไว้เต็มโต๊ะ และพี่ๆอีกสองคนก็มาถึงแล้วเช่นกัน พี่สกายกับพี่อาร์ม พี่สกายเนี่ยผมเจอบ่อย ค่อนข้างจะสนิท แต่กับพี่อาร์ม บรรยากาศรอบตัวพี่เขาพาให้รู้สึกเกร็งหน่อยๆ ยิ่งพี่เขาเลือกจะนั่งลงข้างผม แผ่นหลังก็เหยียดตรงขึ้นอัตโนมัติทันที

     "พวกมึงอยากดื่มอะไรก็สั่งเพิ่มเอานะ นี่กูสั่งมาให้น้องมัน"   

     "พี่เลี้ยง"พี่สกายเลิกคิ้วถาม

     "เอ้า กูชวน กูก็เลี้ยงไง"พี่ฉลามตอบ ยืดอกขึ้นนิดๆด้วยความภูมิใจ"เต็มที่เลยน้องๆ เดี๋ยวป๋าเลี้ยง"

     ผมหัวเราะขำๆ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อพี่อาร์มเหลือบตามามอง เสียงหัวเราะถูกเก็บกลืนลงในลำคอ นั่งเฉยๆพี่เขาก็ดูดุอะ เหมือนจ้าวทัพเลย แต่จ้าวทัพผมไม่ได้รู้สึกเกร็งและอึดอัดแบบนี้

     "เอ่อ ..ผมขอไปเข้าห้องน้ำนะครับ"ผมบอก รีบลุกพรวดขึ้น มองหาว่าห้องน้ำไปทางไหน พอเจอก็รีบก้าวไปทันทีไม่ได้ฟังเสียงของพวกพี่ๆ

     เปิดน้ำล้างหน้าจนรู้สึกว่าสดชื่นขึ้นแล้วถึงได้เดินออกมา

     ร่างที่กำลังยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่ทำผมสะดุ้งอีกรอบ เกือบส่งเสียงออกมาด้วย กระพริบตาปริบมองพี่อาร์มที่เหลือบตามาหา พี่เขาคงมาสูบบุหรี่แถวนี้เฉยๆ

     "กลัวเหรอ"เสียงทุ้มแหบหน่อยๆเอ่ยถาม เจ้าของเสียงยืดตัวขึ้น โยนบุหรี่ทิ้งก่อนจะหันมาหาเลิกคิ้วใส่ผม"แชมเปญ?"

     พี่เขาเรียกเหมือนจะถามว่าชื่อนี้ใช่ไหม

     "ครับ"

     "จีบได้หรือเปล่า"

     ปากผมอ้าเหวอ ไม่คิดว่าพี่เขาจะตรงแบบไม่อ้อม ไม่ค้อม ไม่อะไรทั้งนั้นแบบนี้ 
  
     "พูดเล่น ได้ยินว่าเคยคบกับไอ้ทัพ"

     "ครับ ..ก็เคย"ผมตอบ ถอนหายใจโล่งเมื่อได้ยินคำว่าพูดเล่น

     "ช่วยอะไรหน่อย"

     อยู่ๆพี่อาร์มก็หันหน้ามาจ้องผมอีกรอบ ดวงตาดุๆนั่นเหมือนจะขอร้องแต่ก็มีแววบังคับให้ผมตอบรับไปในตัว

     "ขอถามก่อนได้ไหมครับว่าเรื่องอะไร"

     "ช่วยจีบสกายหน่อย"

     หะ! พี่สกาย?

     "มีคนบอกว่ากูนิสัยเหมือนแฟนมึง"พี่เขาว่านิ่งๆ

     ผมก็ว่าคล้าย ..มากด้วย ทั้งบรรยากาศรอบตัว ใบหน้านิ่งและการพูดจา

     "สกายก็คล้ายมึง ..ช่วยหน่อย"

     "แต่พี่สกาย.."มีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ ผู้หญิงด้วย

     เหมือนรู้ว่าผมคิดอะไร พี่อาร์มก็ชิงตอบขึ้นมา

     "เลิกแล้ว ..ถึงได้จีบไง ว่าไง จะช่วยไหม"คำขอช่วยพี่แม่งเหมือนข่มขู่ผมอะ ดูตาดุๆคู่นั้นสิ ผมยืนนิ่งคิดสักพัก ไม่รู้จะช่วยได้มากน้อยแค่ไหน แต่ผมก็สนิทกับพี่สกายอยู่ ..ก็พอช่วยได้แหละ

     "ครับ ผมจะช่วย"

     "อือ ..ขอบคุณที่ช่วย แล้วมึงล่ะ"

     "ครับ?"ผมทำไมเหรอ

     "คิดบ้างไหม ...ว่าอยากเริ่มต้นใหม่กับใคร"

     สิ้นเสียงพี่อาร์ม รอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้าผมก็จางหาย 

     ไม่รู้สิ.. ผมยังไม่อยากเริ่มใหม่กับใครตอนนี้

     เริ่มใหม่ไปก็เท่านั้น ..ถ้าคนเก่ายังคงชัดเจนอยู่ในใจ







----150%----

ไม่พูดอะไรแล้ว 55555555
ตอนหน้าคือคิดไว้ว่าจบ และคงจบนั่นแหละ 
เรื่องนี้ไม่ได้จบที่ตามง้อและกลับมานะคะ 
พล็อตเรามีตอนจบที่ถูกวางไว้แล้ว 
เพราะฉะนั้นความหวานทั้งหลายของคู่พระนายจะอยู่ในสเปค่ะ
ฮื่อออ รอๆเด้อ


"คิดบ้างไหม ...ว่าอยากเริ่มต้นใหม่กับใคร"







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.348K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #9768 JajeeKaitod1485 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 00:47
    น้องงงงงง
    #9,768
    0
  2. #9721 pommys (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 15:19
    พี่อาร์ม ตกใจหมดนึกว่ามาหาเรื่อง
    #9,721
    0
  3. #9452 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 05:05

    น้องแน่วแน่ชัดเจนมาก

    #9,452
    0
  4. #9409 Natsuki-chan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 14:26
    ตอนที่บอกว่าปู่รหัส ทำไมนึกถึงหน้าคุณปู่แก่ๆ._.
    #9,409
    0
  5. #9214 axlean (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 11:17
    แชมรักทัพแค่ไม่เลือกทัพแล้วตอนนี่ ทำดีน้องแชมมมม ฮือ รักตัวเองเยอะ ๆ
    #9,214
    0
  6. #9055 nagasaga-hiroki (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:26
    ประโยคสุดท้ายคือบั้บบบบบบบบ คมกริ้บมากแม่
    #9,055
    0
  7. #8954 Chowa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 21:10
    น้องยังรักคนพี่ ไม่มีใครแทนที่ได้
    #8,954
    0
  8. #8846 manaki-ne (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 07:31
    ประโยคสุดท้าย.. สั้นๆแต่เจ็บจี๊ดเลยค่ะ
    #8,846
    0
  9. #8758 PandaHaHe (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 01:52

    โถ่ นึกว่ามาจีบ

    ที่แท้มาให้ช่วยจีบ


    #8,758
    0
  10. #8648 TifunNSlove (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 18:23
    อยากให้ลูกมีคนคุมเอ้ย!คนดูแล55
    #8,648
    0
  11. #8488 0818770547 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 14:43

    คืนดีกันเถอะ รักพี่เค้าสะมากมายขนาดนี้
    #8,488
    0
  12. #8436 DISKNARA (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 00:11
    ขี้เกียจแก้คำผิดแล้วแง
    ชอบความคิดของแชมบทนี้แฮะ
    #8,436
    0
  13. #8418 023893094 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 21:50
    คิด อยากเริ่มใหม่ กับคนเก่า แต่คำว่า เดินมาไกลมาก และไม่สามารถ หันหลังกลับได้ ได้แต่เก็บไว้ลึกๆ
    #8,418
    0
  14. #8384 RealCK_ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 14:19
    ไม่รู้จะเม้นอะไรแล้วนอกจากคําว่าโคตรดี
    #8,384
    0
  15. #8289 1998_ppw (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 21:03
    ตอนแรกคิดว่ามีหนุ่มมาจีบน้องอีกแต่ว่าไม่ใช่ยังไงแชมก็ยังไม่เปิดใจให้ใครตอนนี้ทัพก็สู้ๆละกันก่อนที่คนในใจน้องแชมจะเปลี่ยนจากเธอเปนคนอื่นน
    #8,289
    0
  16. #8157 chani1977 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 11:34
    ส่วนตัวเลยนะ เราชอบนะที่จบแบบนี้มันสมเหตุสมผลนะ ถ้าไรท์จบแบบคืนดีกันรักกันเหมือนเดิมเราว่าไม่ใช่อ่ะ ความเจ็บปวดที่แชมได้รับอ่ะมันสาหัสนะเอาจริงถ้าเป็นเรา เราคงหันหลังถาวร อยู่กับเรามาตลอดแต่บอกไม่ได้รัก อะไรวะ(อันนี้มุมเรา) แต่ถ้าแชมไม่ให้โอกาสทัพที่มาขอก็ใจร้ายไปนิด หกปีถ้าทัพทำได้ก็ไมยากที่แชมจะกลับไปให้เวลาทั้งสองคน ยิ่งอยูไกลก็จะยิ่งเข้าใจความรู้สึกตัวเอง ถึงวันนั้น(หกปี)แล้วกลับรักกันแล้วจบแบบHappy เราก็โครตดีใจ(จะได้อ่านหลังหกปีใช่ไหม) สรุปคือไรท์ทำมันออกมาดีแล้ว ดีแล้วจริงนะ สำหรับเรา เราชอบ //จากใจคนอ่าน
    #8,157
    0
  17. #7849 nameyojibi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 14:31
    รอฮะะะะ
    #7,849
    0
  18. #7844 mia26592656 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 10:06
    ลืมไม่ได้ก็ไม่ต้องลืมค่ะลูก พี่เขาน่าจะทำตัวดีแล้ว ให้อภัยพี่เขา แล้วเริ่มใหม่กันน้า
    #7,844
    0
  19. #7841 Wpp_06 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 08:51
    สนุกมากๆค่ะ เสียน้ำตาไปหลายตอนเลย ฮือ
    #7,841
    0
  20. #7801 tacohen (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 11:56
    น้องแชมจะกลับไปหรือจะไม่ แต่แม่รักหนูนะรู้กกกก
    #7,801
    0
  21. #7799 Cream_2546 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 11:28
    สนุกมากๆเลย สู้ๆนะคะ
    #7,799
    0
  22. #7750 luffy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 19:09

    น้ําเต็มแก้ว

    #7,750
    0
  23. #7720 Koy_krist_singto (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 16:07

    เหมือนจะเข้าใจว่าเรื่องนี้จบไม่สวยแต่สเปจบสวย? แง๊ๆ รอน้าา เป็นกำลังใจให้ค้าบบบ สู้ๆน้าาาา

    #7,720
    0
  24. #7717 Chokcoh-B (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 15:26
    มันลืมคนเก่ายากมากจริงๆค่ะ เข้าใจเเชมเลยจริงๆ
    #7,717
    0
  25. #7714 The-PIN (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 14:48
    เข้าใจแชมเปญนะมันลืมยาก:)
    #7,714
    0