รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 23 : อย่าเข้าใจผิด (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,400 ครั้ง
    30 พ.ย. 61







อย่าเข้าใจผิด





     แม่ผมออกไปได้สักพัก และตอนนี้ในห้องก็เหลือแค่ผมกับจ้าวทัพ ข่มตาให้หลับมันก็ไม่มีความรู้สึกง่วงเลยแม้แต่นิด คิดว่าถ้าจ้าวทัพยังคงอยู่ในห้อง ผมก็คงไม่มีทางนอนหลับลงได้อย่างแน่นอน

     "มึงกลับไปเถอะ ..กูอยู่ได้"ผมเลือกที่จะพูดขึ้น ขยับลุกขึ้นนั่งหันกลับไปมองจ้าวทัพที่ยืนอยู่ข้างเตียง

     อีกฝ่ายเหมือนจะตกใจนิดหน่อยที่เห็นว่าผมไม่ได้หลับอย่างที่คิด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เอื้อมมือไปดึงเก้าอี้ข้างเตียงเข้าหาตัว

     "แม่มึงฝาก"จ้าวทัพตอบแค่นั้น นั่งลงบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าซีดเซียวเหมือนพวกที่อดหลับอดนอนมาดูไม่ค่อยโอเคเลยในความคิดผม เกือบที่จะหลุดปากถามว่ามันเป็นอะไรหรือเปล่า แต่ก็ได้แค่อ้าปากและเงียบไป

     หันไปมองดอกไม้ที่ปักใส่อยู่ในแจกันแทน

     "ทำไมถึงพูดแบบนั้นกับแม่กู"ผมไม่คิดมาก่อนเลยว่าจ้าวทัพมันจะมาพูดเหมือนสารถาพความคิดกับแม่ขนาดนั้น และก็ไม่คิดเหมือนกันว่าแม่จะบอกว่าให้อภัยมันง่ายๆ

     "แค่คิดว่าควรทำ"จ้าวทัพยังคงประหยัดคำพูดเช่นเคย สายตาที่จ้องมองผมทำเอาไม่กล้าที่จะหันไปสบตาด้วย"พ่อมึงก็เหมือนกัน เขาควรจะรู้"

     "มึงอยากตายเหรอทัพ!"คิดจะไปคุยกับพ่อผม บ้าไปแล้วหรือไง ขืนไปเล่าแบบเดียวกับที่เล่าให้แม่ผมฟัง มันต้องแย่แน่ๆ ก็รู้อยู่ว่าพ่อผมไม่ชอบมัน วนเมื่อแม่ผมก็บอกแล้วว่าให้อภัย ผมก็รับคำขอโทษมันแล้ว มันก็ควรจะหยุดทำอะไรแบบนี้สักที

     พอผมโวยวายแบบนั้นจ้าวทัพถึงได้เหยียดยิ้มออกมาบางๆ

     "พูดเหมือนห่วง"

     ผมกัดปากแน่น หันหน้าหนีออกไปทางอื่น

     ห่วงสิ ใครๆก็รู้ทั้งนั้นว่าพ่อผมเวลาโมโหน่ากลัวแค่ไหน แล้วยิ่งเป็นเรื่องของผมแบบนี้พ่อไม่มีทางพูดอย่างใจเย็นว่าให้อภัยออกมาแน่ๆ อย่างน้อยก็มีลงไม้ลงมือ มีเลือดตกยางออกกันบ้างแหละ ผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น 

     "มันเป็นความต้องการของกู"จ้าวทัพพูดต่อ

     "มึงบ้าหรือไง"ผมว่า ตอนนี้รู้สึกตัวเองหน้าตึงขึ้นเรื่อยๆ ยังไงผมก็ไม่อยากให้มันไปพูดกับพ่อเรื่องนี้ ยังไงผมก็ตั้งใจจะบอกพ่ออยู่ดีว่าเลิกกับจ้าวทัพแล้ว เพียงแต่ไม่บอกว่าเพราะอะไรถึงได้เลิก"อย่าให้มันเป็นเรื่องขึ้นมามากกว่านี้อีกได้ไหมทัพ"

     "ดึกแล้ว มึงนอนเถอะ เดี๋ยวแม่มึงมาเมื่อไหร่ กูก็จะไป"

     จ้าวทัพไม่ได้สนใจที่ผมพูดด้วยซ้ำ ผละออกดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ ไม่สนใจว่าผมกำลังทำหน้าแบบไหน ส่งสายตายังไงไปให้ ดูก็รู้ว่ามันไม่เลิกความคิดที่จะไปคุยกับพ่อผมแน่ๆ

     โคตรบ้าเลย.. บ้าเกินไปแล้ว





     ผมนอนไม่หลับจนกระทั่งแม่กลับมา จ้าวทัพหลับไปแล้ว หลับไปบนโซฟาตัวเดียวกันกับทีนักรบเคยนอนเฝ้าผม แม่บอกว่าปล่อยให้นอนไปแบบนั้นแหละ ตื่นเมื่อไหร่ถ้าจ้าวทัพจะกลับก็ค่อยให้กลับ 

     "จ้าวทัพทำกับลูกอย่างที่พูดกับแม่หรือเปล่า"

    อยู่ๆแม่ก็เอ่ยถาม จ้องมาที่ผมพลางลูบปลอบแผ่วที่ช่วงไหล่

    "มันผ่านไปแล้วและแชม-..."
    
    "แม่ถามว่าทำหรือเปล่า"

    "ครับ.."

    "แล้วแชมยอมเหรอลูก"

    คำถามต่อมาทำเอานิ่งงันมากกว่าเดิม

     ใช่สิ... ทุกอย่างที่ผ่านมา ผมเป็นฝ่ายยอมจ้าวทัพเองทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องนอกใจหรือเรื่องอะไรก็ตาม

     ผมพยักหน้าตอบ

     แม่ยิ้มออกมาบางๆ ทว่าสายตากลับไม่ได้ยิ้มออกมาด้วย

     "ครั้งนี้แม่จะถือว่ามันเป็นบทเรียนของลูก จำที่แม่พูดนะแชม รักได้ แต่ต้องไม่ให้ความรักมันย้อนมาทำร้ายตัวเราเอง รักให้อยู่ในจุดที่เรามีความสุข ถ้ามันทุกข์มากกว่าสุข ลูกจะเรียกมันว่าความรักได้ยังไง"

     "หรือแชมจะบอกแม่ว่าที่ผ่านมาแชมมีความสุข"แม่ถามต่อเมื่อเห็นว่าผมยังคงเงียบ

     มันไม่เชิงว่าไม่มีความสุข.. สำหรับผมการได้อยู่ใกล้จ้าวทัพมันคือความสุข การได้ทำอะไรหลายๆอย่างให้มัน หัวใจผมมักจะเต้นแรงทุกครั้งที่จ้าวทัพแสดงออกมาว่าสนใจ ..อย่างน้อยผมก็เรียกความรู้สึกนี้ว่าความสุข แต่ก็ไม่ปฏิเสธเหมือนกันว่าความทุกข์มันมีมากกว่า

     "แม่จะไม่พูดเรื่องนี้อีก แชมโตแล้ว อะไรที่ตัดสินใจเองได้ แม่ก็จะไม่ยุ่ง แต่อย่าทนรอให้ตัวเองต้องเสียใจ ลูกแม่เจ็บ แล้วแม่จะไม่เจ็บ มันคงเป็นไปไม่ได้ กับจ้าวทัพให้มันเป็นแค่บทเรียน จะเรียนซ้ำหรือให้มันผ่านไป แม่จะปล่อยให้แชมตัดสินใจเอง"

     ผมรู้ว่าแม่หมายถึงอะไร

     จ้องมองไปยังจ้าวทัพที่ยังคงหลับตานอนนิ่งอยู่ที่เดิม 

     "แชมไม่คิดว่าตัวเองจะกลับไป"

     "ถ้าลูกพูดแบบนั้นแม่ก็สบายใจ นอนพักนะลูก พรุ่งนี้ให้นักรบมารับใช่ไหม กลับบ้านนะลูก เย็นพรุ่งนี้เดี๋ยวพ่อก็กลับมา จะได้อยู่กินข้าวพร้อมกัน"

     "ครับ"

     แม่ลุกเดินไปที่จ้าวทัพ จับเอาแขนที่หล่นห้อยลงมาจากโซฟาเก็บเข้าไป พร้อมหมอนที่สอดเข้าไปรองไว้ใต้หัวของจ้าวทัพ แนบมือลงไปบนหน้าผากและซอกคอของคนที่หลับอยู่

     "แม่.."

     "ทัพไม่สบายน่ะ แม่สังเกตตั้งแต่ตอนมาแล้ว เดี๋ยวแม่จะเช็ดตัวให้ทัพ แชมก็นอนนะลูก ดึกแล้ว"

     จ้าวทัพไม่สบายงั้นเหรอ ..ผมคิดไว้ไม่ผิดจริงๆด้วย





(T_T)





     "ไข้สูงมาก.."

     อ่า..

     "ลุงคิดว่าน่าจะเป็นไข้หวัด"

     ครับ..

     "บวกกับพักผ่อนไม่เพียงพอด้วย ก็เลยหมดสติ"

     หมดสติ..

     เดี๋ยวๆ ไม่ใช่ผมนะครับ ที่ลุงหมอพูดถึงเนี่ยหมายถึงจ้าวทัพต่างหาก มันสลบไปแล้ว ปลุกไม่ตื่น ไข้สูงจนแม่ต้องเรียกหมอมาดูอาการ ตอนนี้จ้าวทัพหลับเงียบอยู่บนเตียง ส่วนคุณพ่อของจ้าวทัพก็รับรู้แล้ว บอกว่าจะเข้ามาในช่วงเย็น     

     ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจนะว่าลูกตัวเองแอดมิทขนาดนี้แล้วทำไมถึงยังไม่รีบมา ผมไม่รู้ว่าลุงหมอคุยอะไรกับพ่อของจ้าวทัพบ้าง แต่พอคุยเสร็จลุงหมอก็จัดการตามขั้นตอนของโรงพยาบาลทันที

     ผมอาสาจะอยู่เฝ้าจ้าวทัพให้ 

     เพราะต้นเหตุที่ทำให้มันไม่สบายก็คือผม

     จำเมื่อตอนไปค่ายได้ไหมครับ ผมคิดว่าคงเพราะจ้าวทัพลงไปช่วยผมนั่นแหละ มันถึงได้มีสภาพแบบนี้ในตอนนี้อะ อย่างน้อยก็แค่ครึ่งวัน แล้วหลังจากนั้นผมก็จะให้นักรบมารับกลับบ้าน หรือถ้าเพื่อนจ้าวทัพมาก่อน ซึ่งพี่เมษบอกว่ายังไม่แน่ใจว่าจะเข้ามาทันไหม เพราะตอนนี้พี่เขาอยู่ต่างจังหวัด แต่จะรีบกลับให้ทัน

     นั่นแหละ ..ถ้าพี่เมษมาทัน ผมก็จะกลับเลย

     ผมพึ่งหายป่วย กลับบ้านได้นะ จะให้มาดูแลคนป่วยนานๆก็คงไม่ดีอะ แล้วจ้าวทัพก็ไม่ได้เป็นอะไรกับผมแล้วด้วย ที่อยู่เฝ้าให้ก็เพราะพ่อของจ้าวทัพขอช่วยเท่านั้น และแม่ผมเองก็บอกว่าแล้วแต่ผมจะตัดสินใจ

     ซึ่งถ้าว่ากันจริงๆ ผมก็มีส่วนผิดนิดนึง ถ้าจ้าวทัพไม่กระโดดลงน้ำไปช่วยผม มันก็คงไม่มาป่วยแบบนี้

     คิดว่าอย่างน้อยผมก็ต้องรับผิดชอบ

     แต่แค่ครึ่งวันเท่านั้น เพราะนักรบมันบอกแล้วว่าเย็นจะมารับ จริงๆคือมันไม่ให้ผมอยู่ด้วย แต่ช่วงเช้านักรบมันถูกพ่อมันลากเข้าบริษัทไปตั้งแต่ตีห้าครึ่ง ก็เลยมารับผมไม่ได้ ยอมให้อยู่เฝ้าจ้าวทัพต่อ

     เพื่อนคนอื่นๆผมไม่อยากรบกวนพวกมัน ถึงจะสนิทก็ใช่ว่าจะอยากไปรบกวนกันบ่อยๆ

     แค่มาเยี่ยมผมเกือบทุกวันในช่วงที่ผ่านมาก็เกรงใจแย่แล้ว

     อยู่แบบไม่มีโทรศัพท์นี่มันก็ออกจะน่าเบื่อไปหน่อย ผมลุกขึ้นไปเปิดทีวี เบาเสียงจนเกือบสุดเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนป่วย นั่งดูอยู่แบบนั้นเงียบๆสักพัก 
 
     ลุกขึ้นเดินไปวางมือแตะแนบดูว่าจ้าวทัพตัวร้อนไหม

     อ่า... ไม่ร้อนมากเท่าตอนแรก แต่ก็คงต้องเช็ดตัว

     ผมเดินไปคุ้ยหาผ้าที่อยู่ในตู้เล็กๆ พร้อมกับหยิบกาละมังที่คว่ำอยู่ติดมือออกมาด้วย เปิดน้ำผสมกันให้อุ่นก่อนจะยกออกมาตั้งบนโต๊ะด้านข้างเตียง

     "ทัพ.."ลองเรียกดูเฉยๆ เผื่อจ้าวทัพมันได้สติแล้ว

     แต่พอเห็นว่าคนป่วยยังคงนอนนิ่ง ผมถึงได้เริ่มลงมือเช็ดตัวให้ พอเสร็จก็เอาน้ำไปเททิ้ง ซักผ้าที่ใช้เช็ดตัวบิดให้พอหมาดแล้วเอามาวางแนบไว้บนหน้าผากกว้าง

     กลับไปนั่งดูหนังในทีวีต่อ

     ผมเกือบจะเคลิ้มหลับ ดีที่ประตูห้องพยาบาลถูกดันเปิดเข้ามาก่อน พี่เมษเดินเข้ามาด้านในพร้อมกับถุงขนมในมือ

     "แชม ...ขอบคุณมากที่ดูแลมัน นี่พี่ซื้อมาฝาก จะกลับเลยก็ได้นะ"พี่เมษเหมือนกลัวผมแย่งพูด มาถึงก็ร่ายาวจนผมได้แต่ยิ้มแห้ง ยื่นมือไปรับขนมเหล่านั้นมาถือเอาไว้

     พี่เมษมาแล้วผมก็กลับได้

     ว่าแต่ผมจะโทรให้นักรบมันมารับยังไงเนี่ย

     ลองยืมพี่เมษได้ไหมนะ

     "เอ่อ พี่เมษ แชมยืมโทรศัพท์ได้ไหมครับ จะโทรหาเพื่อน"ผมว่า วางถุงขนมลง ส่งสายตาอ้อนๆไปหารุ่นพี่ตัวสูง

     "ได้สิ อะ.."

     "ขอบคุณครับ"ผมรับโทรศัพท์มา กดเบอร์ของนักรบที่จำได้ก่อนจะกดโทรออก ฟังเสียงเรียกสักพัก ก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วยเสียงทุ้มจากปลายสาย

     [สวัสดีครับ]

     หูย.. พูดสุภาพไปอีก

     "รบ.. นี่กูแชมเปญ"

     [เหี้ย.. กูก็นึกว่าลูกค้าพ่อ แล้วมีอะไร จะให้ไปรับแล้วเหรอ]

     รู้อีกแล้วอะ นักรบนี่มันแสนรู้จริงๆ

     "เออดิ มารับหน่อย ได้ปะ ไม่ได้จะนั่งรถกลับเอง"ผมไม่ได้ประชดมันนะ แต่ถ้ามันติดงานก็จะกลับเอง แม่เอาเงินให้ไว้ติดตัวแล้ว แต่ถ้านักรบมารับจะให้มันพาแวะเอาโทรศัพท์ที่ห้องพี่พลก่อนไง
     
     [ได้ กำลังออกแล้ว]

     ไวไปอีกกกก

     "เค ลงไปรอหน้าโรงพยาบาลนะ"

     [เออ]

     แล้วก็กดตัดสายผม..

     ผมคืนโทรศัพท์ให้พี่เมษ ก่อนกลับขอเข้าห้องน้ำก่อนก็แล้วกัน ผมว่าจะล้างมือด้วย 

     "ผมขอเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ"

     พี่เมษพยักหน้ารับ ปลดกระดุมเสื้อพลางพับแขนเสื้อขึ้นขณะที่นั่งลงบนเก้าอี้ที่พึ่งลากไปตั้งไว้ข้างเตียง 

     ผมกำลังล้างมือ

    ได้ยินเสียงพูดคุยดังลอดออกมาจากด้านนอก

     ตอนแรกคิดว่าเสียงทีวีที่เปิดไว้ แต่พอฟังดีๆคือไม่ใช่ เสียงพี่เมษกำลังพูดกับใครสักคน ผมคิดว่าน่าจะเป็นโทรศัพท์หรือว่าคุยกับหมอ กับพยาบาล แต่ฟังอีกทีผมคิดว่าไม่ใช่

     เสียงที่ตอบกลับพี่เมษเหมือนเสียง...
 
     จ้าวทัพ

     "แย่เลยนะมึง ไม่ดูแลตัวเองหน่อยวะ"

     "ทำแล้ว"เสียงจ้าวทัพที่ตอบกลับดูเหนื่อย 

     "เชื่อเขาเลย แล้วรู้ไหมว่าใครเป็นคนมาดูแลมึงก่อนที่กูจะมา"

     ผมไม่ได้ยินเสียงจ้าวทัพพูดอะไร มีแค่พี่เมษที่พูดต่อจากประโยคนั้น

     "แชมเปญ แล้วผ้าบนหัวมึงเนี่ย กูไม่ได้ทำ นู่นน น้องเขาเป็นคนทำ ...กูเตือนมึงแล้วนะทัพ ตั้งแต่ที่มึงคิดจะเลิก จนเลิกแล้ว และตอนนี้ก็ยังคงเตือน ถ้าน้องเขาไม่แคร์ เขาไม่มาดูแลมึงแบบนี้นะทัพ จากที่มอง แชมเปญก็ยังรักมึง ถ้าไม่อยากเสียเขาไปจริงๆก็รีบง้อ แสดงให้น้องเห็นว่ามึงต้องการเขาในฐานะคนรักจริงๆ ไม่ใช่แบบที่ผ่านมา"

     "แชมไม่ได้อยากให้กูง้อ"

     "รู้ได้ยังไงวะ"พี่เมษว่า

     จริงๆผมก็อยากบอกพี่เขาเหมือนกัน ว่าใช่ ..ผมไม่ได้ต้องการให้จ้าวทัพง้อ 

     "น้องเขามาดูแลมึง ทำขนาดนี้ ถ้าง้อดีๆ คนมันยังรัก ยังไงเขาก็ต้องกลับมา เชื่อกูดิ-... แป๊บนึง กูไปคุยโทรศัพท์ก่อน เดี๋ยวกูมา ฮัลโหลครับ"

     ปึง!

     เสียงหัวใจผมเต้นรัว

     ดึงประตูห้องน้ำเปิดออกเมื่อได้ยินว่าพี่เมษออกไปแล้ว สบตากับจ้าวทัพที่หันมามองเหมือนตกใจ ก่อนจะรีบก้าวท้าวตรงไปที่ประตู ไม่คิดจะหยิบถุงขนมที่พี่เมษซื้อมาให้กลับไปด้วย

     "แชม มึง.."

     ผมสะดุ้ง ขาสองข้าวแข็งนิ่งอยู่กับที่ ก้มมองเรียวแขนที่สอดรัดอยู่ตรงเอวด้วยความตกใจ

     ผมคิดว่าตัวเองก้าวไว แต่เหมือนจ้าวทัพจะไวกว่ามาก ทั้งๆที่มันป่วยอยู่ กายหนาแผ่ความร้อนส่งผ่านเนื้อผ้าบางๆ สองแขนรัดเอวผมแน่นไม่ยอมให้ได้ขยับ

     "ยังรักกูอยู่ใช่ไหม"

     ผมส่ายหน้า แต่ไม่คิดจะตอบหรือพูดอะไร

     พยายามแกะมือของจ้าวทัพออกจากเอว แรงมันในตอนนี้ไม่ได้เยอะเหมือนเวลาปกติ 

     "กลับมาได้ไหม ..ถ้ารัก กลับมาหากูได้ไหม กลับมาหาพี่"สรรพนามที่เอื้อนเอ่ยในตอนท้ายทำให้ผมหมดแรงดื้อๆ คำว่าพี่ของจ้าวทัพไม่ต่างจากน้ำเย็นๆสาดเข้าหน้า

     ทั้งๆที่ต้องการมาตลอด

     แต่ก็ไม่เคยคิดจะพูด

     มาพูดเอาตอนที่ทุกอย่างมันจบไปแล้ว

     "มันจบแล้วทัพ ...ต่อให้กูยังรัก กูก็ไม่กลับไปหามึง"

     ผมฝืนดึงแขนจ้าวทัพออกอีกครั้ง คงเพราะออกแรงมากไป จ้าวทัพถึงได้เซไปชนกับเตียงจนเกือบล้ม และผมก็เกือบจะก้าวเข้าไปหา แต่ก็ชะงักเท้าเอาไว้ ถอยหลังกลับมายืนตรงที่เดิม

     "กูแค่ทำเพราะรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้มึงไม่สบาย อย่าเข้าใจผิดว่ามันเป็นเพราะอย่างอื่น"

     หันหลังเดินหนีเมื่อเห็นหยาดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่ดุ

     รีบบอกลาพี่เมษที่เดินสวนเข้ามาพอดี

     "เอ้า แชม.."

     "ผมกลับแล้วนะครับ"



     
     

---150%---

เหนื่อยและเฟลมากแล้วนะคะ 
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นดีๆ 
จริงๆคอมเม้นไหนติ ติแบบมีเหตุผล ติเพื่อให้เรานำไปแก้ไขได้
เราจะไม่หัวร้อนอะ บอกเลย น้อมรับไว้ด้วยใจ
แต่ถ้าติ ถ้าเม้นด้วยอารมณ์ ด้วยความไม่ได้ดั่งใจคุณ อย่าทำดีกว่าค่ะ
คุณใช้เวลาคอมเม้นสั้นๆ เพื่อทำลายกำลังใจคนเขียนที่สะสมมาตั้งนาน
เราย้ำเสมอกับเรื่องนี้ ในเรื่อง คสพ ตัวละคร ว่าถ้าคุณไม่โอเค
ไม่ชอบแบบนี้ เราไม่ว่าที่คุณจะโบกมือลา
แต่ทำไมต้องใช้คอมเม้นคุณบั่นทอนเรา เราโคตรไม่เข้าใจเลย
ถ้าเราว่า เราจะก้าวร้าวทันที แต่นี่เราทน เราปล่อยข้ามไม่ได้ เพราะธรรมดาเมื่อมีคอมเม้น เราจะเลื่อนอ่านทีละเม้นเลย ยิบย่อยก็กดอ่านอีก 
จะกดลบ คุณอุตส่าเม้นมาแล้ว เราก็ไม่อยากลบ ทำร้ายจิตใจ 
แต่คุณแม่ง.. ไม่ใจเขาใจเราเลย คิดแต่จะพิมตามอารมณ์
ขอโทษนะคะสำหรับคนอ่านดีๆที่ต้องมาเจอเราเฟลหายบ่อยๆ


ไม่ทันค่ะ ยังไงจะรีบมา ไม่ต้องห่วงนะคะ ตอนนี้พักผ่อน นอนนนนนนน



"มันจบแล้วทัพ ...ต่อให้กูยังรัก กูก็ไม่กลับไปหามึง"




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.4K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #10055 noonnew1996 (@noonnew1996) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 21:07
    ต้องเจ็บเหมียนหมาถึงจะสาสมนังทัพพี 5555 เอาอีก เอาอีก
    #10,055
    0
  2. #10013 Jess (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 00:40

    ว๊ายยยยยยย พร้อมจะร้องเอ๋งหรือยังนังทัพพพพพพ


    เอาตรงๆ ไม่สงสาร555 รอวันสมน้ำหน้าอยู่ ทำน้องไว้เยอะดีนัก

    เอาให้สาสม ให้นางคิดได้ก่อนนะคะค่อยให้น้องใจอ่อน

    #10,013
    0
  3. #9963 menen (@menen) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 13:35
    เวรกรรมค่า
    #9,963
    0
  4. #9920 hajung (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 13:03

    ถึงสุดท้ายแชมจะใจอ่อน แต่ก้ออย่าอ่อนง่ายๆ นะลูก ให้ทัพมันรู้บ้าง แชมเจ็บมาเยอะแล้ว

    #9,920
    0
  5. #9839 First_dmb (@First_dmb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 00:28
    TT —— TT
    #9,839
    0
  6. #9831 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:27
    ดีมากแชมเปน อย่าไปดีกับนังทัพนะ ทำเราเจ็บเราต้องอดทนอยู่คนเดียวให้ได้นะลูก
    #9,831
    0
  7. #9798 gobgab77 (@gobgab77) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:58

    หน่วงได้อีก...
    #9,798
    0
  8. #9720 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 15:12
    ถึงรักแต่ถ้ากลับไปเป็นเหมือนเดิม ใครจะอยากกลับไปหละ
    #9,720
    0
  9. #9696 e-ve (@eve29) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 22:10
    รักนะแต่ก้อเหนื่อยเกินกว่าที่จะกลับไปจิงๆ
    #9,696
    0
  10. #9644 Chan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 00:44

    แล้วเอานะโมไว้ไหนละทัพแม่ง. .ิ

    #9,644
    0
  11. #9576 maypbb (@maypbb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 13:46
    เอาให้นังทัพ เจ็บหนักๆไปเลยค่ะไรท์
    #9,576
    0
  12. #9563 GottomonEye (@gottomon03) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 11:24

    อ่า คนอ่านเริ่มใจอ่อน แต่แชมใจร่มๆอย่าเพิ่งรีบ 55555

    #9,563
    0
  13. #9549 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (@valyn-kh) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 06:28
    สมน้ำหน้า ที่แกโดน ยังไม่ถึงครึ่งนึงที่แชมโดน ทำดีมากแชม ทำให้อิทัพมันรู้ว่าเธอไม่ใช่ของตาย
    #9,549
    0
  14. #9524 CCINTmp (@CCINTmp) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:15
    สะใจแต่ยังไม่สาสม
    #9,524
    0
  15. #9491 ชิตาโพนี่ (@icezeedzad18) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 02:51
    ภาษสไทยวันนี้ ขอเสนอคำว่า "สมน้ำหน้า"
    #9,491
    0
  16. #9483 prang_yy (@prang_yy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 19:35
    สมน้ำหน้าทัพ ไม่สงสารหรอก!!!!
    #9,483
    0
  17. #9462 าดิเ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 16:52

    ร้องตรงกลับมาได้ไหมนี่แหละะ


    #9,462
    0
  18. #9459 KoonSeG (@KoonSeG) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:01
    เราชอบภาษาแล้วก็คำบรรยายของไรท์ เนื้อเรื่องอะไรต่างๆมันหน่วงสุดๆเลย เป็นกำลังใจให้ค่ะสู้ๆน้าไรท์
    #9,459
    0
  19. #9451 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 04:55

    อิพี้ทำตัวเองนะคะ สู้เขาค่ะ

    #9,451
    0
  20. #9425 Foggy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 00:39

    หน่วงเเบบ ฮืออออ สงสารอ่าาา

    ไรท์เเต่งได้บีบใจมั่กกๆ น้ำตาเป็นกระบุงงง

    #9,425
    0
  21. #9368 differ21 (@differ21) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 02:34
    ขยี้อีกกกก เอาให้จอมทัพคุกเข่า ไม่งั้นไม่กลับไป!!!!
    #9,368
    0
  22. #9363 IDKOUO (@IDKOUO) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 08:37
    ใจอ่อนกว่านายเอก aka ชั้นเองค่า
    #9,363
    0
  23. #9343 คนบ้านนอก (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 19:21

    สะใจสะใจสะใจ

    #9,343
    0
  24. #9324 Tanesha (@Tanesha) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:19
    โกรธไม่ลงแล้วอะ
    #9,324
    0
  25. #9305 Dyo.A (@aueydoexoonly) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 01:47
    พึ่งคิดได้ไงทัพ
    #9,305
    0