รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 22 : ดอกทิวลิปสีขาว (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,729 ครั้ง
    30 พ.ย. 61







ดอกทิวลิปสีขาว





      ผมถูกสั่งให้อยู่ดูอาการที่โรงพยาบาลอีกสองสามวัน หลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาเจอหน้าเพื่อนๆและพ่อกับแม่ที่ตีตั๋วกลับอย่างรวดเร็ว คุณลุงหมอเพื่อนของพ่อบอกว่าผมเป็นปอดบวม อาการแทรกซ้อนจากการเป็นไข้หวัด จริงๆลุงหมอจะให้ผมกลับบ้านได้แล้ว แต่พ่อไม่ยอม งุ้งงิ้งใส่จนเพื่อนรักเอ่ยบอกให้ผมอยู่ดูอาการต่ออีก เพื่อความสบายใจของพ่อ

     พี่พยาบาลที่คอยมาดูแลกระซิบบอกมาว่าแฟนผมเป็นห่วงผมมาก ทำท่าเหมือนจะมีเรื่องกับหมอด้วย ตอนที่พาผมมาถึงโรงพยาบาล

     พึ่งรู้ว่าพี่พลก็มีมุมแบบนั้นเหมือนกัน

     ผมรอให้พี่เขามาเยี่ยมอยู่ จะได้บอกขอบคุณ ถ้าไม่ได้พี่เขาผมคงนอนตายในห้องนั้นไปแล้ว จริงอย่างพี่พลว่าเลย ถ้าผมกลับไปอยู่ห้องตัวเอง ผมจะต้องแย่แน่ๆ

      ส่วนจ้าวทัพ ..ตั้งแต่บอกว่ารับขอโทษ มันก็ไม่โผล่มาอีกเลย มันก็ดีแล้ว ดีแล้วจริงๆ สำหรับผมเราไม่ควรเจอกันอีก ไม่ควรพูดคุยกันอีก ต่างคนต่างเดินไปในทางที่ตัวเองเลือกน่ะถูกแล้ว

      ผมขยับตัวพลิกกลับมาหลังจากนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยมาสักพัก คนอื่นๆไม่ได้อยู่ในห้อง พวกนักรบคงลงไปหาอะไรกิน ผมเจอแค่ดอกไม้สีขาวสวยที่ปักอยู่ในแจกัน

     ดอกทิวลิป..อีกแล้ว

     ว่าจะถามพวกนักรบก็ลืมทุกทีเลย เพราะผมเห็นมาตั้งวันที่ตื่นขึ้นในโรงพยาบาลแล้ว แถมเหมือนจะถูกเปลี่ยนทุกวันด้วย

     เดี๋ยวค่อยถามเอาก็แล้วกัน 

     แกร้ก!

     "พวกมึงเบาๆ เกรงใจหมอเกรงใจพยาบาลบ้าง"เสียงบ่นของนักรบดดังเข้ามาก่อนตัว ผมขยับลุกขึ้นนั่ง ฉีกยิ้มกว้างยักคิ้วส่งให้พวกเพื่อนๆที่ทยอยกันเข้ามาในห้อง

     "อ้าวตื่นแล้วเหรอวะ"กล้าถาม เดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้างเตียง ส่วนคนอื่นก็กระจายไปนั่งบนโซฟา

     "เออ นอนจนเบื่อ อยากกลับแล้ว"

     "พรุ่งนี้มึงก็ได้กลับ"อันนี้เสียงนักรบ มันกำลังแกะถุงข้าวนั่งกินหน้าตาเฉยอยู่ตรงโต๊ะกินข้าว หาเรื่องยั่วน้ำลายผมได้ตลอด ที่อยากกลับก็เพราะเรื่องของกินด้วยส่วนนึง ผมเบื่ออาหารโรงพยาบาลจะแย่ มีแต่ของจืดชืด ไม่อร่อยเลยสักอย่าง
 
     "กลับแล้วกูจะไปกินหมูกระทะ" 

     "เออ กูเลี้ยงเลย"

     แน่นอนนักรบบบ มึงต้องเลี้ยงกูตลอดไปอยู่แล้ว

     ผมยิ้มกริ่มในใจ

     "หน้าบานเป็นจานข้าวหมาเลยมึง"กิตว่า

     ผมหันไปมองหน้ากิต ยู่หน้าใส่มันไปหนึ่งที"จานข้าวหมาไม่ดูดีแบบหน้ากูแน่ๆ"

     "โห สัส กูยอมเลยว่ะ"กิตหันไปพูดกับนักรบ

     เพื่อนสนิทผมพยักหน้าขึ้นลง"มันหลงตัวเองเป็นเรื่องปกติ ทำใจเถอะ"ไอ้พวกนี้พูดหยอกล้อผมต่ออีกสักพัก ก่อนที่ต่างคนต่างเงียบลงเมื่อพยาบาลเข้ามาวัดความความดันและตรวดไข้ให้ตามปกติ

     พ่อกับแม่คงมาช่วงเย็นๆ

     เออ! ผมลืมถามเรื่องดอกไม้ไปเลย

     "มึง.. ดอกไม้นี่พวกมึงเอามาเหรอวะ"ผมชี้ไปที่ดอกทิวลิปสีขาวสวย 

     "หน้าพวกกูเหมือนคนที่จะซื้อดอกไม้มาเยี่ยมมึงไหมล่ะ"กล้ากวนตีนผมแล้วไง แต่ก็จริงของมัน วันแรกที่เจอก็ไม่เห็นว่าพวกมันจะซื้อดอกไม้อะไรกันมา ดูจากท่าทางแต่ละคนแล้วคงไม่ใช่จริงๆแหละ

     "พวกกูนึกว่าพ่อกับแม่มึงซื้อมา เลยไม่ได้ถามเหมือนกัน"ภามเงียบสักพักก่อนจะหันมาบอกผม"ของพี่คนที่พามึงมาโรงพยาบาลหรือเปล่า เขาคงแวะมาตอนที่พวกกูไม่อยู่"

     พี่พลเหรอ..

     เป็นไปได้ พี่เขาอาจจะมาตอนผมหลับอยู่ 

     "คงงั้น.. เออ วันออกจากโรงพยาบาลอย่าลืมมารับกู"ผมเปลี่ยนเรื่อง ยังไงค่อยถามพี่พลเอาก็ได้เรื่องดอกไม้ ตอนนี้ในใจคืออยากกลับมาก แบบมากๆอะ คิดถึงที่นอนนุ่มๆจะแย่

     "เออๆ ไม่ลืมหรอก ใกล้จะเปิดเรียนแล้ว มึงอย่าลืมลงทะเบียนเรียนนะแชมเปญ"นักรบพูดเตือนผม นี่จริงๆก็เกือบจะลืมไปแล้วเหมือนกันนะ ดีที่นักรบมันเตือน

     "เตือนกูอีกทีวันลงทะเบียนนะมึง"ผมว่า ไม่งั้นลืมจริงๆแน่ ยิ่งผมไม่ค่อยได้ติดตามเพจอะไรของมหาลัยเท่าไหร่แล้วด้วย

     "ได้ๆ"

     คราวนี้เงียบกันจริงๆ ผมเริ่มจะเคลิ้มหลับอีกรอบ ทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้อะ โทรศัพท์ผมจำได้ว่ายังอยู่ที่ห้องพี่พลอยู่เลย บอกให้นักรบมันไปเอาให้ มันก็ไม่ไป บอกว่าหายออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ค่อยเอา 

    ใจร้ายอะแม่ง...
 
    ผมนอนฟังเสียงทีวีจนหลับ แต่ไม่ได้หลับยาวแบบครั้งแรก หลับไปแค่ชั่วโมงสองชั่วโมง ตื่นมาตอนที่กล้า กิตแล้วก็ภามมันขอกลับก่อน ส่วนนักรบอยู่รอให้มีคนมาเฝ้าผมตอนเย็น แล้วมันถึงจะกลับ

     ช่วงปิดเทอมนักรบต้องไปช่วยงานพ่อมันน่ะ

     เป็นสิ่งที่ต้องทำทุกปี แรกกับค่าเทอมและค่าขนมในแต่ละเดือน ซึ่งมันบอกผมว่าทำแบบนี้มาตั้งแต่เข้าช่วงมัธยม

      นี่มันก็ไปทำมาแล้วก่อนที่จะขอไปเที่ยวกับพวกผม และต่อด้วยค่าย เห็นว่าช่วงก่อนเปิดก็ยังต้องไปทำต่อ ผมก็ไม่อยากกวนมันมาก แค่นี้มันก็ดูแลผมมากเกินไปแล้วด้วยซ้ำ

      นักรบเอาโทรศัพท์มันมาให้ผมหาหนังดูเล่น

      ส่วนตัวเองก็ไปล้มตัวนอนเงียบอยู่บนโซฟา กรนออกมาเบาๆจนพี่พยาบาลที่เข้ามาหัวเราะขำ

      ผมถูกวัดความดันตรวจไข้อีกรอบของช่วงเย็น พอเสร็จพี่พยาบาลก็ออกไป สวนกับใครบางคนที่เดินเข้ามาด้านใน รอยยิ้มบางๆประดับอยู่บนใบหน้าตอนที่เดินเข้ามาใกล้ผม

     "พี่พล"

     "เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นแล้วใช่ไหม"พี่เขาสำรวจมองผม ยกมือขึ้นแนบลงบนหน้าผาก"ไม่มีไข้แล้ว"

     "แน่นอน ผมแข็งแรงกว่าพี่เห็นนะ"

     "พี่เชื่อ"พี่พลว่ายิ้มๆ

     ผมยิ้มตาม"เอ้อ ..ขอบคุณนะครับ สำหรับดอกไม้"รีบพูดบอกพลางชี้ไปที่ดอกไม้ พี่พลหันไปมองสักพัก ก่อนจะหันกลับมาหาผมพร้อมกับรอยยิ้มเหมือนเดิม

     "ชอบไหม"

     "ครับ สวยดี"

     "ทิวลิปสีขาว ..หมายถึงรักที่ไม่หวังผลตอบแทน"พี่พลเหมือนพูดลอยๆ แต่ความหมายของดอกไม้ที่ผมพึ่งจะรู้ก็ทำเอานิ่งไปเหมือนกัน พี่พลชอบผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ..
 
     บางทีผมก็ควรลองเปิดใจกับพี่เขาดูหรือเปล่า

     "ขอบคุณนะครับที่ดูแลผม ..แล้วยังพามาส่งโรงพยาบาลอีก ถ้าไม่ได้พี่ ผมคงแย่แน่ๆ"

     ผมบอกไปทั้งรอยยิ้ม ยิ้มที่ตั้งใจยิ้มให้พี่เขาจริงๆ

     พี่พลเงียบไป ก่อนจะยื่นมือมาลูบเบาๆบนหัวผม ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ก้มลงกดปลายจมูกลงมาบนแก้มผมแผ่วเบา

     "แชมอยู่กับพี่ พี่ก็ต้องดูแลแชมอยู่แล้ว บอกแล้วไงว่าพี่ชอบแชมเปญ"






(T_T)





     พี่พลกลับไปหลังจากที่อยู่คุยกับผมอีกสักพัก กลับก่อนที่แม่จะมา วันนี้พ่อไม่ได้มาด้วย เพราะมีงานต้องไปต่างจังหวัด เลยมีแค่แม่คนเดียวที่มา แม่บอกว่าพ่อโวยวายใหญ่เลย เพราะอยากมาหาผม โวยวายใส่ลูกน้องเรื่องงานยกใหญ่จนแม่ต้องช่วยพูด พ่อผมถึงได้ยอมไป

     รู้ยังว่าผมดื้อรั้นเหมือนใคร
    
     ถ้าไม่ใช่คนสำคัญจริงๆก็ไม่ยอมหรอก

     นักรบเองก็กำลังจะกลับแล้ว มันบอกว่าพรุ่งนี้ว่างช่วงเที่ยงๆจะมาหาผมใหม่ จริงๆผมก็บอกแล้วว่าไม่ต้องมาทุกวันก็ได้ อีกไม่กี่วันผมก็จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว 

     มันค่อยมารับผมตอนนั้นทีเดียวก็ได้

     "ผมไปนะครับแม่ สวัสดีครับ"

     "ขับรถดีๆนะลูก ขอบคุณมากที่มาอยู่เป็นเพื่อนแชมเปญ"แม่ผมว่า ส่งรอยยิ้มใจดีไปให้นักรบที่ยืนอยู่หน้าประตู แม่ผมใจดีแบบนี้กับทุกคน ยิ่งถ้าเป็นนักรบกับจ้าวทัพก๋จะพิเศษหน่อยๆ ชอบลุ้นชอบเชียร์อยู่เรื่อยนั่นแหละ

     ทั้งๆที่ก็รู้ว่านักรบมันเป็นเพื่อนผม

     "น่ารักนะ มาเฝ้าลูกแม่ทุกวันเลย"

     นั่นไง... 

     "เพื่อนแชมไงแม่"

     "เพื่อนเหรอลูก"

     "แม่ครับ"ผมเรียกยิ้มๆ ก็รู้แหละว่าแม่แค่แซวเล่นเฉยๆ ผมเป็นเพื่อนกับนักรบตั้งแต่ปีหนึ่ง ไม่คิดจะคบ จะตกลงเป็นอะไรมากกว่านั้นอยู่แล้ว แม่เองก็รู้เรื่องนี้ดี

     "นักรบเพื่อนแล้วจ้าวทัพแม่ล่ะ"

     อ่า...

     คำถามของแม่ทำให้ผมเงียบ

     รู้ว่าแม่จะต้องถามถึงจ้าวทัพแน่ๆ แต่พอมาถามจริงๆแบบนี้ผมก็ไม่รู้จะตอบยังไงดี จริงๆผมคิดว่าแม่รู้อยู่แล้วด้วย แต่แค่อยากให้ผมเป็นคนพูดและเล่าให้ฟังเองมากกว่า

     "เลิกกันแล้วครับ"

     "อยากเล่าไหมลูก"ผมเอนหัวซบลงไปบนแขนแม่ กอดเอาไว้หลวมเหมือนที่ชอบอ้อนปกติ

      "แชมเบื่อ"

     โกหกชัดๆ...
   
      แม่ผมก็รู้อยู่ดีนั่นแหละ

      "อย่างลูกเหรอจะเบื่อทัพ ไม่กี่วันก่อนยังพามากินข้าว ทำท่าทางอ้อนเขาต่อหน้าพ่อเราอยู่เลย จำได้ไหมว่าลูกพูดกับพ่อว่ายังไง นี่ถ้าบอกว่าทัพเขาเบื่อลูกชายแม่ แม่ยังเชื่อมากกว่าอีก"

     ไม่กี่วันนั่นมันก็นานแล้วนะ..

     อีกอย่างทำไมผมจะจำไม่ได้ล่ะที่เคยพูดกับพ่อไว้ ว่ายังไงก็จะไม่เลิกกับจ้าวทัพ ใช่สิ... ถ้าไม่มีเรื่องนะโมขึ้นมา ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเลิกกับจ้าวทัพไวขนาดนี้เหมือนกันนั่นแหละ

     "ดูสิ คุยกับแม่ยังเอาแต่นั่งจ้องประตูอีก"

     ผมรีบละสายตาออกทันที เผลอมองไปแค่แป๊บเดียวเท่านั้นเอง

     "โถ่ แม่ แชมไม่คุยกับแม่แล้ว"ผมล้มตัวนอนลงบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวจนเกือบมิด ไม่อยากยอมรับเลยว่าผมเองก็เผลอมองไปที่ประตูบ่อยอย่างที่แม่บอก ถึงปากจะบอกว่าจ้าวทัพไม่มาน่ะดีแล้ว 

     แต่ทำไมนะ..

     ทำไมในใจลึกๆผมยังคงหวังที่จะได้เห็นหน้ามัน

     หรือมันก็แค่ความรู้สึกที่ยังตกค้างอยู่ภายในหัวใจดวงนี้กันแน่..


 

     

      ลุงหมอแวะมาพูดคุยกับผมอีกครั้งในช่วงดึก หัวเราะขำขันเมื่อแม่บอกว่าพ่อถูกลูกน้องตัวเองลากไปทำงานต่างจังหวัด พูดคุยและบอกใว่าผมสามารถออกจากโรงพยาบาลได้เลยในวันพรุ่งนี้ ซึ่งมันโคตรจะเป็นข่าวดีสำหรับผมเลย นี่เตรียมให้แม่เก็บของไว้แล้วด้วย

     ผมยืมโทรศัพท์แม่มาเข้าเฟสส่งข้อความบอกนักรบว่าจะกลับพรุ่งนี้ ให้มันมารับผมด้วย เพร่ะแม่ต้องไปทำงานตอนเช้า คุยเสร็จก็เอาโทรศัพท์คืนให้แม่ เพราะเหมือนว่าแม่จะมีงานด่วนเข้ามา

     หลับตานอนได้สักพักพร้อมเสียงแม่ที่เงียบลง

     เสียงประตูห้องพยาบาลถูกเปิด ผมไม่รู้ว่าใครมาเวลานี้ กำลังจะหันกลับไปเสียงของแม่ก็รั้งให้ผมเลือกที่จะนอนนิ่งๆ 

     "อ้าว กำลังบ่นถึงเลยลูก แชมเปญหลับไปแล้ว ทัพจะให้แม่ปลุกไหม"ผมนอนลืมตาเงียบๆแบบนั้น ไม่ได้หันไปเอ่ยประท้วงแม่ คอยฟังว่าจ้าวทัพจะพูดอะไร แล้วทำไมถึง...พึ่งมาเอาตอนนี้ 

     วันที่ผมหายจนจะออกจากโรงพยาบาล

     "ผมแค่เอานี่มาให้ครับ เดี๋ยวก็จะกลับแล้ว"

     "หืม ดอกไม้นี่ของทัพเหรอลูก แม่ก็นึกว่าหนุ่มที่ไหนเอามาให้ลูกชายแม่เสียอีก แสดงว่ามาหาน้องทุกวันเลยใช่ไหม"เสียงของแม่เหมือนตั้งใจจะให้ผมได้ยิน หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงขึ้นพร้อมกับเรียวปากที่เม้มเข้าหากันแน่น

     หมายความยังไง..เรื่องดอกไม้

     ก็พี่พล...

     พี่พลเป็นคนเอามาให้ผมไม่ใช่เหรอ

     "วันอื่นฝากพยาบาลเอามาให้ครับ ช่วงนี้ผมกำลังยุ่ง วันนี้พอว่างก็เลยมาเอง"เสียงจ้าวทัพยังคงนิ่งเรียบ แต่แฝงไปด้วยความนอบน้อมเมื่อพูดคุยกับผู้ใหญ่เหมือนอย่างเคย

     ผมเริ่มไม่เข้าใจว่าเรื่องมันเป็นยังไง

     ถ้าดอกไม้เป็นของจ้าวทัพ ..แล้วทำไมพี่พลถึงต้องโกหกผม ไม่สิ ไม่ใช่ ตอนที่ถามพี่เขาไม่ได้ตอบออกมาตรงๆ แต่แค่ถามว่าผมชอบไหม 

     แสดงว่าผมแค่เข้าใจไปเองสินะ ว่าพี่พลเอามาให้

     "ดอกทิวลิปเหรอลูก"
 
     "ครับ"

     "ทัพรู้ไหมว่าดอกทิวลิปสีขาวมันหมายถึงอะไร"ผมได้ยินเสียงแม่ถาม ความหมายของมันผมพอจะรู้มาจากพี่พลแล้วก็เลยไม่ได้ตื่นเต้นอะไรเท่าไหร่ 

     ผมไม่ได้ยินจ้าวทัพตอบอะไรอีก มีแค่เสียงเท้าที่ขยับเข้ามาใกล้ และผมก็หลับตาลงตอนนั้น เหมือนจ้าวทัพจะเปลี่ยนเอาดอกไม้ในแจกันออก รู้สึกได้ถึงสายตาที่ยังคงจ้องมองอยู่ด้วย

     "คนขายบอกว่ามันหมายถึงความรักที่เสียสละทุกอย่างได้โดยไม่หวังผลตอบแทน ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นดอกไม้ที่เหมาะกับผม"

     "......"

     "แต่ความหมายของมันทำให้ผมนึกถึงแชมเปญ"
   
     "..ลูกสองคนไม่เหมือนคนที่ทะเลาะกัน"แม่ผมว่า

     เสียงจ้าวทัพขยับห่างออกไปอีกครั้ง

     "ผมมีคนอื่น ผมเคยพูดจาไม่ดีกับลูกชายแม่ เคยทำให้แชมเปญร้องไห้ออกมาตรงๆต่อหน้าสองครั้ง เคยบอกว่าแชมเปญเป็นเพื่อนต่อหน้าคนที่ผมรู้สึกชอบ เคยปล่อยทิ้งให้อยู่ห้องคนเดียวหลังจากที่มีอะไรกัน ....เราไม่ได้ทะเลาะกันครับ แต่ระหว่างผมกับแชมเปญมันจบไปแล้ว"

     "และมันก็เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของผมเอง ขอโทษนะครับ"

     หยาดน้ำตารื้นคลอขึ้นมาบางๆ ผมกัดปากตัวเองสะอื้นแผ่ว ทุกอย่างที่จ้าวทัพพูดบอกย้อนไหลกลับเข้ามาในหัว 

     "ถ้าทัพคิดได้ แม่ก็ให้อภัย"

     "....."

     ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง ผมอยากจะหันกลับไป แต่อีกใจก็ไม่อยากจะสนใจคนที่ชื่อจ้าวทัพอีกแล้ว อยากนอนเงียบๆจนกว่าอีกฝ่ายจะออกไป แต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้างผมเมื่อเสียงคุยโทรศัพท์ของแม่ดังขึ้น

     "ค่ะๆ ...ตอนนี้เลยเหรอคะ โอเคค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะรีบเข้าไปเดี๋ยวนี้"

     ไม่นะ... แม่จะไปไหน!

     ผมแทบจะหันขวับกลับไป แต่ก็ติดตรงที่แกล้งหลับอยู่ ถ้าทำแบบนั้นทั้งแม่ทั้งจ้าวทัพก็จะรู้ว่าผมไม่ได้หลับและได้ยินทุกอย่างที่ทั้งสองคนพูดคุยกัน

     "ทัพว่างสักชั่วโมงสองชั่วโมงไหมลูก ..แม่ฝากเฝ้าแชมเปญให้หน่อย"

     "...ครับ ผมพอว่าง จะดูให้"

     "ฝากน้องหน่อยนะลูก"

     "ครับ"

     






----150%----

เรื่องของแม่แชมเปญ ก็ตามความคิดเรานะ ที่เราให้แม่ให้อภัย
เพราะว่าทัพพูดขอโทษ และส่วนมากผู้ใหญ่เขาจะไม่ยุ่งกับเรื่องอะไรแบบนี้
ไปอ่านคอมเม้นมา ก็โอเคค่ะ
เข้าใจว่าอยากให้แม่พูดเยอะกว่านี้ แต่ยืนยันที่เราจะให้แม่อภัยจ้าวทัพ
เพราะขอโทษแล้ว ยังไงก็ต้องให้อภัยอยู่ดี มันคือไม่ติดค้างอะไรกันอีก
สำหรับเราแบบนี้คือสุดแล้ว และมันลงตัวที่สุดในการส่งฉาก ส่งบทต่อ


เอ.... 55555 อยากสอบถาม 
ไหนใครอยากอ่านคัท เฟรมฟ้า ยกมือขึ้นนน
ถ้าคนอยากอ่านเยอะจะคิดดูนะงับ 
      
     จะอัพถี่และบ่อยกว่าเดิมนะคะ ให้ทันส่งต้นฉบับ
เพราะฉะนั้นก็ส่งฟี้ดแบ็ค คอมเม้นกันด้วย
ปล่อยให้เงียบมันเหงาเด้อ
ช่วงนี้ทั้งไข้ทั้งหวัดรุมเร้ามาก จะพยายามมาบ่อยๆ

ขอบคุณงับ
#จ้าวของแชมเปญ

     


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.729K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #10035 SUNITAAAAAA (@SUNITAAAAAA) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 21:05
    ร้องไห้แง้วววววว🥺
    #10,035
    0
  2. #10034 Gingjaa (@Gingjaa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 17:22
    ถึงจะโกรธยังไงแต่ความสุขของลูกแชมของฉันอ่ะมันก็คือแกไงนังทัพพี เอาหล่ะ ถ้าคิดได้ก็ควรจะปรับปรุงตัวเองนะ ให้โอกาศแล้วอย่าทำพลาดอีกหล่ะ
    #10,034
    0
  3. #9977 eannysrr (@eannysrr) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 04:12

    สำนึกผิดแล้วมันได้อะไรขึ้นมาหรอ ความรู้สึกที่มันเสียไปแล้วอ่ะ แชมมีผัวใหม่เลยลูก

    #9,977
    0
  4. #9905 Dantalian_lian (@Dantalian_lian) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 02:49
    เอาล่ะทัพ นายต้องพยายามเข้านะ
    #9,905
    0
  5. #9851 sugarraeks (@sugarraeks) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 22:47
    มาถึง ณ จุดนี้
    ก็ต้องสู้ๆนะทัพ
    #9,851
    0
  6. #9830 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:20
    แม่ที่เข้าใจชีวิตลูกชายที่มีแฟนเป็นผู้ชายก็คงต้องเป็นแบบแม่แชมนี่แหละเข้าใจแต่ไม่ก้าวก่ายดูแล้วจะเข้าใจความสัมพันธ์ดีกว่าเจ้าตัวซะอีก มีแม่ยายแบบนี้ดีจริงๆ
    #9,830
    0
  7. #9796 aplpat (@aplpat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:06
    แล้วพี่พลก็ไม่สมหวังกะความรักสินะทั้งทีาแอบชอบมาตั้งนาน
    #9,796
    0
  8. #9719 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 15:07
    ไม่คิดว่าจอมทัพจะสารภาพออกมา
    #9,719
    0
  9. #9670 PA_PA99 (@PA_PA99) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 00:23

    รรอค่ะเฟรมน่านฟ้า

    #9,670
    0
  10. #9650 Kingkung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 13:11

    รอคู่เฟรมฟ้านะคะ!!!!!

    #9,650
    0
  11. #9548 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (@valyn-kh) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 06:11
    เอ็งก็สำนึกเป็นนี่ รู้ตัวทุกอย่าง แต่เลิกเลวได้ไหมล่ะ แชมอย่าเพิ่งใจอ่อนนะ
    #9,548
    0
  12. #9505 ภรมน (@mmmiuic) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 17:41
    ก็แบบนะ อีคนอย่างเจ้าทัพควรอยู่คนเดียว แต่ก็เนี่ยแหละชีวิตจริงของคน ไม่หนักแน่นพอก็นอกใจแฟนตัวเอง
    #9,505
    0
  13. #9450 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 04:42

    จ้าาาาา

    #9,450
    0
  14. #9408 Ang (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 11:37

    อยากอ่านคู่แฟรมฟ้าค่ะจะรอติดตามนะคะ??????????‘???‘?

    #9,408
    0
  15. #9286 MinRos (@MinRos) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 04:13
    คนเขียนคือต้องมาอธิบายตอนท้ายทุกครั้งว่าทำไมยังไง
    เอ็นดูอ่า
    #9,286
    0
  16. #9209 MS.ALIEN (@axlean) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 23:06
    คุณแม่น่ารักกกกก ทัพแกต้องใช้เวลาพิสูจน์ตัวเอง ก็สงสารทัพนะ แต่ก็โกรธ คือทัพทำแชมไว้เยอะมากจริง พอตอนนี้มาคิดได้ก็คงรู้สึกแย่กับตัวเองเป็นทุนเดิม แต่ก็นั่นแหละสมควรแล้วทัพ
    #9,209
    0
  17. #9178 ✶なデア (@hunhan23140) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:29
    แล้ว แล้วไงหรอทัพ
    #9,178
    0
  18. #9073 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:03
    เฟรมฟ้า ชื่อเรื่องไรค่ะ วนอ่านจ้าวทัพแชม หลายรอบแล้ว สนุก
    #9,073
    0
  19. #8952 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 17:58
    ทัพเอ้ยยยย บอกรักน้องบอกห่วงน้อง มันจะเป็นไร มากไหม
    #8,952
    0
  20. #8907 Pantawan Khaokaew (@pantawan-8900) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 07:19
    ติดตรงไรท์ใช้ควบกล้ำผิดเยอะไปหน่อย
    #8,907
    0
  21. #8896 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:01
    น้องแชมเปนอย่าใจอ่อนนะ เปิดใจให้พี่พลเลย อิเจ้าทัพให้มันเป็นอดีตไป
    #8,896
    0
  22. #8858 nnewnewp (@newnew27) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 18:48
    จ้าวทัพนี่นะต้องรอให้น้องหายไปก่อนหรอถึงจะรู้ว่าตัวเองทำอะไรไว้บ้าง
    #8,858
    0
  23. #8756 PandaHaHe (@PandaHaHe) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 01:39

    กลัวใจน้องจิงๆ

    อย่าใจอ่อนๆๆ

    #8,756
    0
  24. #8483 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 14:07

    ขอเฟรมฟ้า บทนำด้วย ไปมายังไงงง ชอบกันตอนไหน
    #8,483
    0
  25. #8365 RealCK_ (@RealCK_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 11:13
    จะรอเปย์หนังสือนะคะ อยากนีเควสหน้าปกให้ดูซอฟต์ๆหน่อยกลัวซื้อไปแล้วแม่ด่า5555
    #8,365
    0