รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 21 : คำขอโทษ (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72,441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,020 ครั้ง
    25 พ.ย. 61








คำขอโทษ




     ผมถูกปลุกในตอนบ่าย นักรบกับพวกกล้ามานั่งพูดคุยเล่นระหว่างพักกินข้าวและรอเริ่มกิจกรรมต่อ ผมอยากออกไปด้วย แต่พี่วาก็ไม่ยอมเพราะเหมือนว่าผมกำลังมีไช้อ่อนๆ ตอนจมน้ำสำลักเข้าไปหลายอึก แสบคอแสบจมูกไปหมด ตอนนี้ยังรู้สึกเจ็บคออยู่นิดๆเลยด้วย

     แต่ผมไม่อยากนอนเฉยๆ

     ไม่อยากอยู่ในนี้กับจ้าวทัพ ผม..มันบอกไม่ถูก เวลาที่อีกฝ่ายมานั่งเช็ดตัวให้ อยากดิ้นหนีก็จะดูเอาแต่ใจเกินไป จ้าวทัพเป็นเวรอยู่ห้องพยาบาล หน้าที่ของมันคือต้องดูแลผม 

      ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง ผมก็ไมควรทำตัวเป็นภาระไปมากกว่านี้

      "แล้วทำอีท่าไหนร่วงลงบ่อได้วะ"กล้าถาม ทำหน้าทำตาสงสัยมากมายจนผมต้องยื่นมือมาผลักหน้ามันเบาๆ

      "กูตกใจ รองเท้าลื่นด้วยเลยหงายร่วงไป"ตอนนั้นตกใจจริงๆ พี่เขาไม่ส่งเสียงเรียกก่อนอะ อยู่ๆโผล่มา เป็นใครก็ต้องตกใจไหมล่ะ บวกกับที่รองเท้าผมมันเปียกชื้นเพราะน้ำค้างบนหญ้าอยู่แล้วด้วย มันเลยลื่นกว่าเดิมเอง รู้ตัวอีกทีก็หงายร่วงบ่อไปแล้ว

      "พวกกูก็ตกใจ ไอ้นักรบแม่ง... วิ่งไปทั้งๆที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อ ร้อนพวกกูต้องวิ่งไปจับมันให้ใส่เสื้อก่อนอีก"ภามว่า เหล่ตามองนักรบที่นั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ หยิบขนมกินยั่วผมอยู่บนเตียง
 
     ผมถูกสั่งห้ามกินขนมหรืออะไรที่ทำให้ระคายคออะ

     ขนาดข้าวมื้อเที่ยงยังเป็นโจ๊กหมูร้อนๆที่พี่เขาทำมาให้พิเศษเลย

     "มึงไม่ห่วงมันหรือไง"

     "ห่วง! แต่ไม่บ้าวิ่งแก้ผ้าไปแบบมึงแน่ๆ"กิตว่า เสียงหัวเราะดังขึ้นมาเป็นระยะในช่วงที่พูดคุยกัน สักพักพวกนักรบก็กลับไป เหมือนมาเยี่ยมผู้ป่วยในโรงพยาบาลเลยอะ พอพวกมันไป จ้าวทัพก็กลับมาพอดี

     เดินไปหยุดตรงตู้ยา หยิบเอายาใส่แก้วเล็กๆมาวางไว้ตรงหน้าผมพร้อมน้ำหนึ่งแก้ว

     "ยังไม่ได้กินยาใช่ไหม"
 
     "อือ"ผมครางรับแผ่ว หยิบยามากินก่อนจะหันไปพูดกับคนที่มีหน้าที่อยู่เวรในห้องพยาบาล"กูจะออกไปช่วยงาน"

     "หายไข้หรือยัง"จ้าวทัพถามกลับ

     ผมเม้มปากแน่น ก่อนจะสบตามันรั้นๆ"หายแล้ว"

     เท่านั้นแหละ จ้าวทัพก็หันหลังสาวเท้าตรงมาหาผมทันที ใบหน้าดุๆนิ่งๆไร้อารมณ์ยามที่วางมือบนหน้าผากผม ตาคมหลุบลงมาก่อนจะผละออกไป เปล่งเสียงดุออกมาเนิบนาบ

     "นอนลงไป หัดรู้ตัวเองบ้าง อย่าเอาแต่รั้นไม่เข้าเรื่อง"

     แบบนี้ไงถึงไม่อยากพูดด้วย

     "กูทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจมึงหรอกทัพ"ผมพูดขึ้นเมื่อห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ 

     "นอนไป"จ้าวทัพบอกหลังจากชะงักไปพักนึง

     ผมล้มตัวนอนเงียบๆ นึกโกรธตัวเองหน่อยๆที่ไม่ระวังจนตกลงบ่อ เลยต้องมาไม่สบายอยู่แบบนี้ จะออกไปช่วยงานอะไรพวกนักรบก็ไม่ได้ มันน่าเบื่อนะ อุตส่าห์มาค่ายทั้งที กับต้องมานอนซมอยู่ในห้องพยาบาลแบบนี้

     และจ้าวทัพก็ทำเหมือนจะเช็ดตัวให้ผมอีกแล้ว

     "ไม่ต้องเช็ดแล้ว"ผมบอก ขยับตัวหนีผ้าและมือที่ยื่นมา ผมไม่ได้มีไข้ตัวร้อนขนาดนั้นแล้ว ไม่เห็นต้องมาเช็ดเลย

     จ้าวทัพเงียบ มีแค่ร่างกายที่ขยับมาใกล้ผมมากขึ้น ออกแรงรั้งให้ร่างผมขยับเข้าไปใกล้มัน ผ้าซับน้ำถูกเช็ดลงมาบนใบหน้า ไล่เช็ดไปทีละนิดลงไปเรื่อยๆจนถึงแขน 

     ทั้งๆที่บอกว่าไม่ ..ก็ยังจะทำ เอาแต่ใจตัวเองไม่เคยเปลี่ยน

     "ถามจริงๆนะทัพ มึงคิดจะทำอะไร ไม่สงสารนะโมเหรอ มึงคบกับเขาอยู่ไม่ใช่หรือไง จะลากกูเข้าไปข้องเกี่ยวอะไรกับชีวิตมึงอีก ที่มึงบอกว่ากูไม่ปล่อย มันไม่ใช่เลยทัพ ความจริงแล้วมึงต่างหากที่ไม่เคยปล่อยกูเลย"

     ผมจ้องสบกับจ้าวทัพนิ่ง

     ความไหววูบในใจเหมือนเกลียวคลื่นที่หมุนวน 

     ผมไม่รู้ว่าจ้าวทัพทำแบบนี้ไปทำไม 
 
     ถ้าเป็นก่อนหน้าที่เราจะเลิกกันผมคงดีใจและแอบหวังลึกๆว่ามันยังคงต้องการผม แต่มาทำแบบนี้ในตอนที่เราต่างก็แยกกันมาคนละทาง มันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่จ้าวทัพกำลังฉุดดึงผมกลับเข้าไปอีกครั้ง กลับเข้าไปในวังวนของความเจ็บปวด

     ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้

     "กูไม่ได้คบกับนะโม"

     "คบไม่คบมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับกูอีกแล้วทัพ ที่ผ่านมากูยอมตลอด มึงไม่เคยบอกเลิกกูไม่ว่าจะเจอใคร แต่กับนะโม... กูไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย ทุกอย่างที่มึงไม่เคยทำกับกู แต่มึงทำกับนะโม มึงไม่เคยลูบหัวกู ไม่เคยมองกูด้วยสายตาอ่อนโยน ไม่เคยเลยทัพ... ทั้งๆที่กูเป็นแฟนมึง"

     พอพูดอะไรที่อัดอั้นมานานๆแบบนี้ ผมแม่งก็อ่อนแอขึ้นมาอีกแล้ว ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆก่อนจะเงยหน้าขึ้น

     "กูเคยคิดว่าสักวันสิ่งที่กูให้มึงมันจะย้อนกลับมาหากูบ้าง ..แต่มันเหมือนกูทำอยู่ฝ่ายเดียว ให้มึงฝ่ายเดียวมาตลอด โดยที่มึงก็โยนมันทิ้งตลอดเหมือนกัน"

     "แชมเปญ"

     "คนที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียวมันเหนื่อยนะทัพ"

     "..กูขอโทษ"

     ผมหัวเราะออกมาเบาๆ เลื่อนสายตาพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตาบางๆสบกับจ้าวทัพ

     "ความรู้สึกที่กูเสียไปทั้งหมดแลกกับคำขอโทษหนึ่งคำ ..คุ้มดีนะ"

     "......."

     "กูรับคำขอโทษก็ได้นะ"

     "......."

     "แลกกับการที่มึงจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับกูอีก"






(T_T)







     สุดท้ายการมาค่ายของผมก็เหมือนสูญเปล่า นอกจากจะไม่หายไข้แล้ว ยังอาการหนักกว่าเดิมจนอาจารย์ต้องพากลับมาก่อนคนอื่นๆในตอนเช้าวันถัดมา ตอนนี้พ่อกับแม่ของผมยังอยู่ต่างประเทศ เลยต้องโทรหาใครสักคนให้มารับเพราะอาจารย์ต้องรีบกลับไปที่ค่าย

     คือตอนแรกเลยอาจารย์เขาจะพาผมไปโรงพยาบาลทีเดียว แต่ผมเกรงใจ เลยบอกว่าจะให้ญาติพาไปแทน

     แต่นั่นแหละ ผมมีญาติอยู่ที่นี่ซะที่ไหนล่ะ

     สุดท้ายคนที่ผมเลือกจะโทรให้มารับก็คือพี่พล ร่างสูงที่กำลังตวัดขาลงจากมอเตอร์ไซต์คู่ใจตรงมาหาผมที่ยืนรออยู่ใต้ร่มตึก

     "เป็นยังไงบ้าง ไปหาหมอเลยไหม เดี๋ยวพี่พาไป"ผมถูกจับหมุนไปมา พี่พลทำหน้าครุ่นเครียดดูน่าขำ ผมก็แค่เป็นไข้ พี่เขาไม่เห็นต้องแสดงท่าทางตื่นตูมขนาดนั้นเลย

     "นอนพักก็หายแล้วครับ"

     "งั้นกลับกัน"

     "พี่พลจำทางไปคอนโดผมได้ใช่ไหมครับ"

     "ไปห้องพี่สิ นอนคอนโดคนเดียวเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะแย่นะ เพื่อนเราก็ยังอยู่ที่ค่ายไม่ใช่หรือไง"พี่พลทำเสียงเครียด จริงจังจนผมต้องยกมือสองข้างขึ้นยอมแพ้ ดุอีกคนแล้ว ทำไมผมถึงชอบเจอแต่คนดุๆเนี่ย

     "ก็ได้ครับ ..แต่แค่คืนเดียว เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกรบก็กลับแล้ว"ผมว่า ยังไงนักรบก็คงกลับมาถึงพรุ่งนี้ค่ำๆ ผมค่อยให้มันมารับก็ได้ แล้วค่อยไปหาหมอพร้อมนักรบ

     ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจพี่พลหรืออะไรนะ

     แค่ไม่อยากรบกวนพี่เขาก็เท่านั้นเอง 

     "ตามใจแชม.. หนาวไหม ตัวเราร้อนๆนะ ใส่เสื้อพี่ก่อน"เสื้อคลุมหนังถูกสวมคลุมลงมาบนร่างกายผม พี่พลจดจ้องอยู่กับการลูดซิปขึ้นให้ ขณะที่ผมยังคงมองเสี้ยวหน้าพี่เขาอยู่

     "ขอบคุณนะครับ"ผมบอก จริงๆพี่เขาไม่จำเป็นต้องมารับผมก็ได้ แต่พี่เขาก็มา บางทีถ้าเป็นพี่พลมันก็ไม่ได้แย่

     แต่ผมก็แค่ต้องให้เวลาตัวเองอีกหน่อย

     "ไม่เป็นไร.. พี่เต็มใจ"
 
     


     ผมมาถึงห้องพี่พลก็รู้สึกว่าตัวเองจะไข้ขึ้นอีกรอบ ร้อนให้พี่เขาต้องขับรถออกไปหาซื้อยาแล้วก็มาคอยเช็ดตัวให้อีก ก็บอกแล้วนะว่าผมทำเองได้ มาถูดผู้ชายเช็ดตัวให้แบบนี้มันก็รู้สึกแปลกๆอยู่นะ กับจ้าวทัพเพราะเป็นแฟนกันมาก่อน เลยไม่รู้สึกกระดากอายอะไรขนาดนี้อะ

     "พะ พี่ครับ เดี๋ยวผมเช็ดเอง เอ่อ ข้างในผมเช็ดเองได้"ฮืออ คว้ามือพี่พลแทบไม่ทัน เช็ดแขนเช็ดหน้าให้น่ะไม่เท่าไหร่ แต่ข้างในเนี่ย ...ขอสงวนไว้เช็ดเองดีกว่านะ

     "..อ่า ตามใจแชม เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วเรียกพี่นะ พี่ทำข้าวต้มไว้ แชมจะได้กินยาแล้วนอนพัก"

     "ครับพี่พล"ผมครางรับเสียงแผ่ว เหมือนมาเป็นภาระพี่เขาเลย ต้องมาทำกับข้าวให้กินอีก แล้วไหนจะออกไปหาซื้อยามาให้ผมอีก พี่เขาจะใจดีกับผมเกินไปหรือเปล่า

     "พี่อย่าใจดีกับผมเลยครับ"

     พี่พลชะงักขาที่กำลังจะก้าวออกจากห้อง

     หันกลับมาส่งยิ้มบางๆให้ผม"พี่ชอบแชม ไม่ให้พี่ใจดีกับแชมแล้วให้พี่ใจดีกับใคร อีกอย่างที่แชมเห็นว่าพี่ใจดี... ความจริงแล้ว พี่อาจจะเห็นแก่ตัวกว่าที่แชมคิดก็ได้"

     ประตูห้องถูกดึงปิด

     ผมถอนหายใจก่อนจะเริ่มจัดการตัวเองเงียบๆ

     หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จผมก็ลุกออกมาจากห้อง

     เดินตามกลิ่นหอมๆของข้าวต้มออกมา นี่จะว่าไปแล้วผมก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย หิวจนท้องส่งเสียงร้องประท้วง พี่พลดูทำอาหารเก่ง จากครั้งที่แล้วที่ได้กินผมก็ว่าพี่เขาทำอร่อยเหมือนกัน

     "พี่ดูทำอาหารเก่ง"

     "หนุ่มโสดก็แบบนี้แหละ"พี่พลว่ายิ้มๆ เหมือนไม่ได้ติดใจอะไรกับเรื่องที่เราคุยกันไปก่อนหน้า

     ข้าวต้มร้อนๆถูกวางลงบนโต๊ะพร้อมกันสองถ้วย พี่พลนั่งลงตามด้วยผม ด้วยความหิวผมเลยไม่ได้สนใจจะพูดคุยกับคนตรงหน้าเท่าไหร่ พอกินเสร็จก็ลุกเอาถ้วยไปล้างเก็บให้เรียบร้อย

     พี่พลเอายาที่ซื้อมาให้ผมกิน พอเสร็จก็ไล่ให้ผมกลับมานอนในห้อง แต่ผมเบื่อๆเลยขอพี่เขานอนดูทีวีอยู่ด้านนอกแทน 

     เพราะฤทธิ์ยาทำให้ผมเผลอหลับไป 

     ลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงเย็นของอีกวัน นักรบทักมาบอกว่าพรุ่งนี้กลับจะพาผมไปหาหมอ มันยังไม่รู้เลยเรื่องที่ผมมานอนค้างอยู่ที่คอนโดพี่พล ยังไงพรุ่งนี้มันก็กลับแล้ว ค่อยบอกทีเดียวก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก

     ผมรู้สึกเจ็บบริเวณสีข้างหน่อยๆตอนที่ขยับ เหมือนไข้จะยังไม่ลดเท่าไหร่ เลยเดินไปหยิบยาพารากินอีกสองเม็ดก่อนจะกลับเข้าไปนอนต่อด้านในห้อง พี่พลคงจะทำงานอยู่ในห้องนั่นแหละ พี่เขาบอกผมก่อนจะหลับว่ามีอะไรก็ให้เคาะเรียกได้เลย

     แต่ผมไม่กล้ารบกวนเขาไง

     ตอนนี้รู้สึกหายใจลำบากหน่อยๆ แต่คิดว่าคงเพราะน้ำมูกที่อัดแน่นอยู่ในจมูกเนี่ยแหละ ผมกินยาลดน้ำมูกไปแล้ว นอนพักอีกสักหน่อยก็คงจะดีขึ้น

     ตั้งแต่ไม่สบายมาผมไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้มาก่อนเลย



   
     "แชม! แชมเปญ ตื่นดิวะ แม่งเอ้ย"เสียงสบถดังขึ้นแผ่วเบาข้างหู ผมพยายามจะเปิดเปลือกตาขึ้นดู เห็นภาพตรงหน้าเลือนลางก่อนที่ตาจะปิดลงอีกครั้ง 

     ผมหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆ

     รู้สึกเหนื่อยแปลกๆ พยายามจะพูดตอบโต้พี่พลที่เรียกอยู่ก็เหมือนปากจะไม่ขยับ

     ร่างกายลอยวืดขึ้น เสียงเท้าวิ่งและเสียงพูดคุยอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด ผมเห็นพี่พลทำหน้าเครียด จังหวะนึงก็เหมือนจะเห็นเป็นหน้าของจ้าวทัพ แต่ก็คิดได้ว่าจ้าวทัพยังอยู่ที่ค่าย ที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้าต้องเป็นพี่พลแน่ๆ

     

   
     จ้าวทัพยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูสีขาวขุ่น ตัวอักษรที่เขียนติดว่าห้องฉุกเฉินทำเอาเขานั่งไม่ติด เพราะขออาจารย์กลับก่อน พอมาถึงจอมพลก็โทรมาบอกว่าให้เข้าไปดูแชมเปญ เพราะมันมีงานด่วนต้องเข้าบริษัท ตอนแรกเขาก็อยากปฏิเสธเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงไม่อยากเจอหน้าเขาเท่าไหร่

      แต่ทำไปทำมาสุดท้ายก็มาโผล่ที่หน้าห้องพี่ชายตัวเองจนได้

     จ้าวทัพมีกุญแจสำรองอยู่หนึ่งดอก มีอยู่นานแล้ว เพียงแต่เขารักความเป็นส่วนตัวเกินกว่าจะอยากอยู่ร่วมกับใคร เลยไม่ค่อยจะได้โผล่มาเท่าไหร่ นอกจากว่าจอมพลมันจะโทรให้มานั่งดื่ม นั่งคุยด้วยจริงๆ

     เจ้าของห้องบอกว่าแชมเปญนอนอยู่ฝั่งขวามือ จ้าวทัพเลยไขเปิดเข้าไปเงียบๆหลังจากที่ลองเคาะแล้วแต่ว่าไม่มีเสียงตอบรับ

     แชมเปญนอนอยู่บนเตียงจริงๆ หายใจหอบเหมือนคนที่หายใจไม่ออก ร่างกายร้อนผ่าวเมื่อเขาสัมผัสโดน ทั้งปลุก ทั้งเรียกแต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ตื่น จ้าวทัพถึงได้ตัดสินใจโทรเรียกรถพยาบาล

      เขาโทรบอกจอมพลว่าแชมเปญอยู่ในห้องฉุกเฉิน 

      ให้มันมาคอยเฝ้าต่อ จ้าวทัพเองที่กลับมาก่อนก็มีเรื่องต้องไปทำเหมือนกัน ถ้าทำเสร็จเมื่อไหร่ก็จะรีบกลับมาทันที

      หวังแค่ให้อีกฝ่ายเป็นไข้หวัดธรรมดา

      แต่คนที่เรียนหมอแบบเขาเองก็พอจะคาดเดาอาการเบื้องต้นออกเหมือนกัน มันชวนให้รู้สึกกังวลใจแปลกๆ เพราะเขาก็คอนเฟิร์มไม่ได้ว่าใช่อย่างที่คิดไหม 

     จ้าวทัพมองหน้าจอมพลเมื่ออีกฝ่ายมาถึง ยกมือขึ้นเสยผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด

     "นี่มึงดูแลมันแล้วใช่ไหม"อยากจะเสียงดังกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ก็เกรงใจพยาบาล เกรงใจคนอื่น ไหนบอกว่าดูแลได้ดีกว่าไงวะ แล้วทำไมถึงปล่อยให้แชมเปญนอนซมอยู่ในห้องแบบนั้น

     "กูขอโทษ งานด่วน กูจำเป็น"
     
     จ้าวทัพยืนนิ่ง พยายามระงับอารมณ์กรุ่นโกรธของตัวเองไว้ ก้มมองโทรศัพท์มือถือที่สั่นอยู่ในมือก็ยิ่งให้ความรู้สึกหงุดหงิดเพิ่มมากขึ้น

     "กูจะกลับไปคุยธุระกับพ่อ"

     "เรื่องเดิมเหรอ"

     "อืม ไม่มีงานแล้วใช่ไหม"

     "ไม่มีแล้ว"

     "อย่าหายหัวไปไหนอีกก็แล้วกัน"บอกเสร็จถึงได้หันหลังเดินออกมา ใจนึงก็อยากรออยู่จนกว่าหมอจะออกมา แต่เขาเองก็ต้องรีบกลับบ้านเหมือนกัน กลับไปสะสางธุระของตัวเองให้เสร็จ

      หลังจากที่ใช้เวลาตัดสินใจมาตั้งแต่ช่วงที่เริ่มจะปิดเทอม
     

     

         





----150%----

ขอเราอธิบาย ฮ่าา กลัวค้างคาใจ
ทัพเคยรักแชม ก็ใช่ แต่นั่นเป็นความรู้สึกของคนอยากเลิก
เพราะเจอคนที่ถูกใจมากกว่า หาเหตุผลสารพัดให้ตัวเองเลิกแบบไม่รู้สึกผิด ก็ไม่รักแล้ว เลิกไปจะได้ไม่ทำร้าย นั่นคือความคิดทัพ
แต่พอเลิกเข้าจริงๆ ก็อย่างที่เห็น ตัวอยู่กับนะโม จีบนะโม
แต่ทัพคือหวงทุกย่างก้าวของแชมเปญ ลังเล และโลเลตลอดเวลา
จนมาตอนนี้ที่นะโมพูดขึ้นว่าทัพชอบตัวเองนะ แต่คนที่รักคือแชม
นั่นแหละ ทัพมันถึงได้เริ่มมั่นใจ ครส ตัวเอง และถูกเมษย้ำอีกทีอีก
เวลาเกือบสองเดือนที่กว่าทัพมันจะหายบ้า หายโง่นี่ไม่เร็วไปนะ

60 กว่าวัน 1440 ชม นี่ ถ้าว่านานมันก็นานนะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.02K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #9976 eannysrr (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 04:06

    ก็ยังไม่ชอบทัพอยู่ดี อยากให้แชมเจอคนดีกว่านี้

    #9,976
    0
  2. #9829 ATENNILE (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:11
    ใช่เลยไรต์นังทัพมันโง่ 5555ความรู้สึกตัวเองยังไม่รู้ต้เงให้คนอื่นบอก สมน้ำหน้านีงทัพ แต่สงส่รน้องแชมที่สุด
    #9,829
    0
  3. #9718 pommys (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 15:02

    อย่าเป็นอะไรที่มันร้ายแรงนะ
    #9,718
    0
  4. #9611 galepn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 18:41
    มันเหมือนเป็นครส.แบบ อยู่ใกล้กันมาตลอด รุ้จักตั้งแต่เด็ก มันเลยมองข้ามไป จริงๆก็คือรักเค้ามาตลอดอะแหละ แต่คนใกล้ตัวไง ตัวเองแบบกลับมาก็เจอ จะไปเอากะใครหันมาก็ยังเจอแชมตลอด เลยไม่รู้ตัวว่าจริงๆหนะรักเค้ามาก
    #9,611
    0
  5. #9547 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 05:52
    รู้สึกว่า แชมจะเป็นหนี้ชีวิตทัพหลายรอบเลยนะ ตั้งแต่เด็กแล้วมั้งเนี่ย
    #9,547
    0
  6. #9449 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 04:31

    จ้าวทัพคิดว่าเราอยู่ด้วยกันมากไปเลยเบื่ออย่างงี้สินะ :(

    #9,449
    0
  7. #9401 m.jaa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 05:05
    ความรู้สึกทัพอ่ะ ทั้งรัก ทั้งผูกพันธุ์กับแชม แต่โดยนิสัยคือเจ้าชู้ไง พื้นฐานคนเจ้าชู้คือเห็นแก่ต้ว แล้วแชมอ่ะดันรับได้ทุกอย่างไง ทัพเลยได้ใจไปนอนกับใครก็ได้ พอมาเจอคนที่ถูกใจกว่าอย่างนะโมเลยทิ้งแชม
    #9,401
    0
  8. #9341 คนบ้านนอก (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 19:03

    ขอนุญาต คนที่โหมงานมากๆไม่ได้พักผ่อนแบบไรต์ก็เคยอ่านเจอเขาบอกว่าให้ทานโปรตีนเพิ่มและVcวันละ500-1000มก.

    #9,341
    0
  9. #9285 MinRos (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 03:15
    คือรู้ใจ แล้วจะกลับมา ได้ค่ะ
    แต่ขอให้ทรมานเยอะๆให้สาแก่ใจก่อนได้มั้ย
    #9,285
    0
  10. #9208 MS.ALIEN (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 22:56
    ทัพไม่รู้ใจตัวเอง แอบเดามาตั้งแต่ตอนที่ป่วยแล้วให้แชมมาหา ตอนที่ดูแลแชมถึงจะอ้างว่าสงสารก็เหอะ ดีใจด้วยที่รู้แล้วถึงจะดูสายไปหน่อย แค่ถ้ากลับตัวเองก็ไม่แน่อาจจะได้กลับมาแค่ต้องใช้เวลา
    #9,208
    0
  11. #9177 ✶なデア (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:15
    รำทัพ ไปเหอะไปปป จะไปเป็นเวรกรรมให้กับใครก็ไปไม่ใช่กับแชม
    #9,177
    0
  12. #9106 Nuny_konsuay (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:09
    แชมกินยาเกินขนาดหรือป่าวง่ะ
    #9,106
    0
  13. #9082 SkmilkSk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:42
    แต่แชมเจ็บมานานกว่านั้นไงกว่าจะเลิกกันต้องมองดูทัพไปกับใครต่อใคร ใจอยากให้คืนดีนะแต่ก็อยากให้สาสมกับสิ่งที่ทำเอาไว้อ่ะ
    #9,082
    0
  14. #9072 0818770547 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:48
    เกียดทัพ โลเล
    #9,072
    0
  15. #8951 Chowa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 17:48
    ไม่สบายหนักเลย ทัพก็คงห่วงแหละถึงกับขอกลับก่อน
    #8,951
    0
  16. #8755 PandaHaHe (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 01:30

    น้องแชม

    แม่ขอสั่งไม่ให้ใจอ่อนง่ายๆนะ


    #8,755
    0
  17. #8364 RealCK_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:57
    โง้ยละเอียดมั่ก
    #8,364
    0
  18. #7819 Black-color (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 20:46
    กลัวใจแชมอ่ะ สู้ๆเด้อ
    #7,819
    0
  19. #7158 sunsweets (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 23:11
    แง้น้องป่วยเป็นไรค่ะเนี่ยยยย หายไวๆนะลูกก
    #7,158
    0
  20. วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 11:57
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #7,134
    0
  21. #6766 TifunNSlove (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 19:01
    น้องเป็นอะไร?!!!
    #6,766
    0
  22. #6763 The.zmb (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 18:24
    ทำไมนี่รู้สึกว่าเรื่องที่ทัพคุยน่าจะเรื่องไปเรียนต่อเมืองนอกป่ะ

    มโนมาก 55555555
    #6,763
    0
  23. #6698 AreeyaBubphamart (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 10:32
    หายไวๆน้าแชมเปญ
    #6,698
    0
  24. #6663 kittyapplesnow (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 08:18
    ดูท่าจะเป็นมากกว่าไข้หวัด หายไวๆเด้อแชมลูก รอค่ะ สู้ๆ
    #6,663
    0
  25. #6653 mia26592656 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 08:02
    น้องแชมลูกแม่ หายป่วยเร็วๆ นะคะ นังทัพเธอดูแลลูกชั้นดีๆ เลยนะ แล้วชั้นจะยอมใจอ่อนยกน้องแชมให้เธอ โอเค๊
    #6,653
    0