รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 20 : ดูแล (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76,278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,194 ครั้ง
    24 พ.ย. 61








ดูแล





     "กูไม่ไหวแล้วนะทัพ"

     เสียงเอ่ยเครือจากคนที่กำลังหันหลังให้เขา

     จ้าวทัพยืนนิ่ง สมใจเขาแล้วใช่หรือเปล่า ที่เคยถามเคยคิดว่าคนตรงหน้าร้องไห้ไม่เป็น ในตอนนี้แชมเปญกำลังร้อง ร้องไห้ออกมาทั้งๆที่ยังหันหลังใส่เขา เสียงสะอื้นที่เปล่งออกมาฟังดูทรมานจนเขาเผลอขยับเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นหวังจะโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้

     แต่ก็ชะงักค้างเอาไว้แบบนั้น

     เขายังเหมาะที่จะทำแบบนี้อีกเหรอ

     กอดในฐานะคนที่เคยทำร้ายกันมาก่อนหรือยังไง ถ้าทำแบบนั้น..คนตรงหน้าเขาจะเสียใจกว่าเดิมไหม จะร้องไห้ออกมามากกว่าเดิมหรือเปล่า

     เขาเคยบอกว่าจะไม่หันกลับมาทำร้ายคนคนนี้อีกเป็นครั้งที่สอง

     ต่อให้ความรู้สึกข้างในมันชัดเจนขึ้นมามากขึ้นแค่ไหนในตอนนี้ จ้าวทัพก็คิดว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์จะก้าวเข้าไปในชีวิตแชมเปญได้อีกแล้ว มันควรจบไปตั้งแต่วันนั้น วันที่เราสองคนต่างก็เอ่ยคำว่าเลิกออกมา

     แขนสองข้างถูกดึงกลับมาข้างตัว

     ร่างสูงขยับถอยห่างจากคนที่กำลังร้องไห้ออกมายืนตรงที่เดิม

     "ขอโทษ.."

     เอ่ยบอกแค่นั้นก่อนจะหันหลังกลับ

     จ้าวทัพจ้องหน้ากับคนมาใหม่นิ่ง สายตาเจือด้วยความสงสัยว่านักรบมันมาทำอะไรตรงนี้ แถมยังเดินมาจากทางห้องพยาบาลที่เขามา เมื่อกี้ตอนตามแชมเปญออกมาก็ไม่เห็นว่านักรบมันอยู่ด้วย

     เสียงสะอึกสะอื้นของเพื่อนสนิททำให้นักรบไม่อยู่ในโหมดที่จะพูดคุย หรือหาเรื่องอะไรกับศัตรูคู่แค้นตรงหน้า ก้าวผ่านไปเงียบๆ ตรงเข้าไปหาคนที่กำลังร้องไห้

     "กลับกัน"นักรบก้มกระซิบแผ่วเบา ฝ่ามือลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มเป็นการปลอบโยน"ไปกินข้าว หรือว่าอยากนอนพัก"

     "กูอยากล้างหน้า"ใบหน้ากลมหวานเงยขึ้นมาสบตาแดงก่ำกับเขา นักรบหัวเราะขำเมื่ออีกฝ่ายสะอื้นฮัดใส่เป็นช่วงๆ ท่าทางแบบนี้ใช่ว่าแชมเปญจะแสดงออกมาให้เห็นบ่อยๆ

    "เออ ไปดิ ร้องไห้น่าเกลียดว่ะ"

    "ฮึก ใครแม่งร้องไห้แล้วดูดี มีแค่นางเอกละครเท่านั้นแหละสัส"ขนาดร้องก็ยังมีอารมณ์มาเถียงเขาได้อีก สมกับเป็นเพื่อนเขานั่นแหละ แชมเปญมันเยียวยาตัวเองเก่ง และก็ทำให้ตัวเองเจ็บช้ำเก่งเช่นกัน

     เขาถึงได้ต้องคอยอยู่ข้างๆตลอดไง

     "หยุดร้องจะพาไป"

     "กูไม่ใช่เด็กนะ"

     "ร้องไห้ขี้มูกโป่งขนาดนี้ยังบอกว่าไม่ใช่เด็กอีกเหรอ"

     "ไอ้สัสรบ"

     เสียงเถียงกันของคนสองคนดังออกไปเรื่อยๆ ความหงุดหงิด ความกรุ่นโกรธกำลังสุมแน่นอยู่ในอกเขาตั้งแต่ที่เห็นนักรบมันลูบหัวแชมเปญ อยากเข้าไปกระชากออก เข้าไปแสดงให้เห็นว่ามันไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรแบบนั้น ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องคนของเขา 

     มันก็เป็นเพียงความคิดในด้านลบ

     เพราะสิ่งที่ทำให้เขาไม่ขยับเข้าไปก็คือความจริง

     ความจริงที่ว่า..เขาในตอนนี้ก็ไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวแชมเปญเหมือนกัน





(T_T)




     "อื้ออ อือ..."เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังส่งเสียงดังอยู่เหนือหัวปลุกให้ผมค่อยๆลืมตาตื่น ขยับบิดร่างกายเมื่อยล้าอยู่ตรงกลางระหว่างนักรบกับภาม ผ้าห่มผืนหนาคลุมมิดมาถึงช่วงคอ ขณะที่ผมซุกกอดจมหายไปกับแผ่นอกของเพื่อนสนิท

     "อะไรวะ.. ตีสี่ครึ่ง มึงตั้งปลุกอะไรเวลานี้"เสียงนักรบบ่นงึมงำตอนที่มันคว้าโทรศัพท์ผมมาดูเวลาและกดปิดนาฬิกาปลุก 

     คือผมต้องลงไปช่วยพี่วาเตรียมอาหารไง

     นักรบเงียบหลับไปอีกรอบ คลายมือปล่อยให้ผมพาตัวเองลุกออกมาจากเสื่อเก่าๆที่ทางโรงเรียนช่วยหาเตรียมเอาไว้ให้ เดินออกจากห้องเพื่อจะไปล้างหน้าแปรงฟัน อากาศหนาวๆทำเอาผมยกมือกอดตัวเองแน่น ฮือออ โคตรพ่อโคตรแม่หนาวอะ คือหนาวชนิดที่ว่าขาผมจะก้าวไม่ออก

     ฝืนพาตัวเองเดินมาจนถึงห้องน้ำ

     ยืนมองก๊อกตรงอ่างล้างหน้าอย่างชั่งใจ

     น้ำมันต้องเย็นเหมือนพึ่งหยิบออกมาจากตู้เย็นแน่ๆ อากาศก็หนาว น้ำก็เย็น แข็งตายก่อนแน่ๆเลยผม

     หลังจากสวดมนต์ภาวนาเป็นการทำใจอยู่นานผมก็กล้าที่จะเปิดน้ำ ใช้มือลองขึ้นมาล้างหน้าตัวเองลวกๆ แปรงฟันไปมือก็สั่นไป ไม่ใช่แค่มือ ปากผมก็สั่น ฟันนี่กระทบกันกึกๆ นี่ผมคิดถูกไหมวะที่มาค่ายในที่แบบนี้ ก็รู้ตัวเองอยู่ว่าไม่ถูกกับอากาศหนาวๆ

     แล้วยังเสือกจะมาอีก โทษใครไม่ได้เลยแชมเปญ มึงโทษตัวมึงเองนี่แหละที่หาเรื่องจะมาเพราะชั่วโมงกิจกรรมล่อหูล่อตา

     ผมรีบกลับไปที่ห้องเรียนสำหรับใช้นอน เก็บแปรงสีฟันกับโฟมล้างหน้าที่พกติดมาลงในกระเป๋า ก่อนจะถอดเปลี่ยนจากเสื้อยืดธรรมดามาเป็นเสื้อที่เนื้อผ้าหนาๆ สวมทับด้วยเสื้อกันหนาวสวมหัวตัวโคร่งมาอีกหนึ่งตัว

     เห้ออออ ค่อยอุ่นขึ้นมาหน่อย

     ผมเดินย่องออกมาจากห้องมืด มองท้องฟ้าที่ยังคงมืดสลัวในช่วงเช้ามืด ไอสีขาวล่องลอยออกมาจากปากเมื่อผมพ่นลมหายใจออกมา หนาวแหละ แต่พอเห็นแบบนี้ก็ตื่นเต้น 

     ก็ในกรุงเทพมันไม่เยอะขนาดนี้อะ

     เล่นจนพอใจแล้วผมถึงได้เร่งฝีเท้าตรงไปยังโรงอาหารที่พี่วานัด เสียงพูดคุยดูวุ่นวายเมื่อผมเดินมาถึง พวกพี่ๆเขากำลังยุ่งเลย พี่วาหันมาส่งยิ้มก่อนจะเรียกให้ผมไปช่วยทำล้างและหั่นผักสำหรับใช้ทำต้มจืด 

     "น้ำเปิดเอาจากก๊อกด้านหลังเลยนะน้องแชม"
 
    "ครับ"พอพี่วาหันไปทำอย่างอื่น ผมก็เริ่มที่จะลงมือทำหน้าที่ตัวเอง มองหาถังที่จะเอาไปลองน้ำ 

     อ่า เจอแล้ว 

     ผมเดินไปหยิบถังก่อนจะเดินตรงไปด้านหลังตามที่พี่วาบอก นั่งยองๆพลางบิดก๊อกเพื่อจะเปิดเอาน้ำ แต่น้ำก็ไม่ไหลออกมา นั่งรอสักพักก็ยังไม่ไหล แล้วจะใช้อะไรล้างผักเนี่ย

     "พี่วาครับ น้ำมันไม่ไหล"

     "อ้าวเหรอ เมื่อกี้พี่ยังใช้อยู่เลย ถึงจะแผ่วๆก็เถอะ ดูดีแล้วเหรอ"พี่วาเดินนำผมกลับไปที่ก๊อก ลองเปิดดูอีกรอบ แต่มันก็ไม่ไหลจริงๆ"แย่จัง"

     "ให้ผมไปเอาจากที่อื่นไหมครับ"

     "รอสว่างอีกสักนิดแล้วกัน ด้านหลังทางอาจารย์เขาบอกว่ามีบ่อน้ำด้านหลังอยู่ สามารถนำมาใช้ได้เลย แชมพอไปตักได้หรือเปล่า"

     "ครับ"ก็แค่ไปตักน้ำ แค่ต้องระวังหน่อยเท่านั้นแหละ รอให้สว่างอย่างที่พี่วาว่าแล้วกัน ระหว่างนี้ผมก็ไปช่วยทำตรงส่วนอื่นก่อน แล้วค่อยไปตักน้ำมาล้างผัก บางทีตอนนั้นน้ำอาจจะไหลแล้ว
    
     ผมทำนู่นทำนี่อยู่สักพัก ก่อนจะกลับมาลองเปิดน้ำดูอีกรอบ มันเริ่มไหล แต่ไหลแบบครึ่งชั่วโมงก็คงยังไม่ได้ครึ่งถัง ผมเลยตัดสินใจหิ้วถังเดินเลาะไปตามเส้นทางด้านหลังแทน มันไม่ไกลเท่าไหล่ แต่มันน่ากลัวตรงที่บ่อมันดูลึกๆเนี่ยแหละ

     เดินย่ำลงบนหญ้าที่เปียกชื้น ผมพยายามระมัดระวังที่สุด รองเท้าผมมันลื่น เลยถอดเอาไว้ที่ข้างบ่อ หย่อนถังลงไปตักน้ำขึ้นมาไม่เยอะ เพราะกลัวจะหิ้วไม่ไหว ขยับถอยหลังขึ้นมาใส่รองเท้าด้วยความรีบ บรรยากาศมันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว 

     ผมหันหลังกลับมาพร้อมถังน้ำในมือ สะดุ้งถอยหลังเฮือกเมื่อหันมาเจอกับรุ่นพี่คนนึงที่โผล่เข้ามาเงียบๆ

     เฮือก!

     "เห้ย! น้อง"

     ตูม!




(T_T)





     ผมได้ยินเสียงน้ำ ร่างกายสัมผัสถึงความเย็นที่ทิ่มแทงเข้ามาตามผิวกาย ความกลัวกัดกร่อนก้อนเนื้อภายในอกเมื่อเริ่มจะรับรู้ว่าตัวเองกำลังจะจมน้ำ ผมว่ายน้ำไม่เป็น และน้ำในบ่อนี่ก็เย็นจนขยับแขนไม่ออก พอคิดว่าตัวเองจะต้องจมน้ำจริงๆร่างกายถึงได้เริ่มขยับเพื่อต่อสู้กับความกลัว

     แต่มันไม่ได้ผล ผมเหมือนลูกหมาที่ตะกายอยู่ในน้ำ

     ชั่วขณะนึงที่มีใครบางคนโอบเข้ามา ผมถึงได้ยึดกอดร่างกายของอีกฝ่ายแน่น เสียงโวยวายดัวขึ้นรอบด้าน แต่สมองผมตอนนี้เหมือนหยุดนิ่งไม่ทำงาน กอดรัดคนที่ช่วยชีวิตเอาไว้

     ไร้คำพูด

     มีแต่ความเหน็บหนาวและความกลัว

     น้ำตาผมไหลพรากลงมาช้าๆ คิดว่าตัวเองจะตายแล้วเมื่อกี้ ผมคิดว่าผมจะตายแล้วจริงๆ กำลังจะจมลงในบ่อน้ำที่หนาวเย็น ขยับร่างกายก็ไม่ได้ สั่นสู้กับความหนาวที่ยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ

     "น้องแชม เป็นอะไรไหม"

     "ติดต่อเพื่อนน้องเอาเสื้อกับผ้าลงมาดิ้"

     "พี่ขอโทษ พี่แค่จะมาช่วยหิ้วเฉยๆ"

     เสียงรอบข้างไม่ได้ฉุดดึงสติผมให้รับรู้อะไรเลยแม้แต่น้อย

     ผมซุกแนบโดยไม่ได้มองว่าใครเป็นคนช่วยไว้

     ยึดแน่นเอาไว้ไม่ยอมปล่อย จนอีกฝ่ายต้องพูดปลอบประโลมเบาๆข้างหู กระชับแขนกอดร่างสั่นๆของผมแน่น ทั้งๆที่ร่างกายของตัวเองก็หนาวสั่นไม่แพ้ผม

     "ไม่มีอะไรแล้ว อย่ากลัว.. อย่าร้อง"
   
     'อย่าร้อง'

     "ทัพ ..พี่ทัพ"ชั่ววูบนึงที่ผมอาจจะหลงลืมว่าเราเลิกกันแล้ว หลงลืมว่าเจ้าของอ้อมกอดนี้เคยทำอะไรไว้บ้าง ความกลัวทำให้ผมกอดรัดจ้าวทัพแน่นกว่าเดิม ขดตัวซุกเข้าไปในวงแขนที่โอบกอดอยู่ ผมได้ยินเสียงรุ่นพี่กำลังพูดคุยกันว่าให้พาผมไปห้องพยาบาล และเหมือนจะสั่งให้เอาผ้ามาคลุมพวกผมเอาไว้ก่อน

    จ้าวทัพเริ่มขยับตัว 

    ร่างกายผมมีผ้าผืนนึงห่อคลุมลงมา ก่อนที่ร่างผมจะถูกใครบางคนช้อนอุ้มลอยขึ้นจากพื้นหญ้า

     "ตัวมึงเย็น"

     นะ นักรบ..

     "หนาว.."

     "กูพาไปเปลี่ยนเสื้อ"นักรบว่า ลูบมือไปตามผิวผมเหมือนพยายามจะช่วยคลายความหนาวเย็น

     ผมสั่นจนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ มันหนาวมากจริงๆ ปลายนิ้วบวมชาจนแทบไม่มีความรู้สึก หันกลับไปมองคนที่ช่วยชีวิตผมเอาไว้

     "ขอบคุณ"

     แค่นั้นก็พอแล้ว ผมแข็งใจเมินจ้าวทัพที่นั่งอยู่บนพื้นหญ้า เรียวปากซีดเซียวสั่นกึกไม่แพ้ผม ทั้งๆที่ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงจะเข้าไปกอดมันเอาไว้ไม่ปล่อย 

     "ทัพไหวไหม ไปเปลี่ยนเสื้อก่อน เดี๋ยวไม่สบาย"พี่วาพูดถาม 

     "ไหว"จ้าวทัพตอบ ยันตันขึ้นจากพื้นเดินผ่านพวกพี่ๆที่กำลังมุงกันอยู่ออกไป ผมซบลงบนไหล่เพื่อนตัวเองเงียบๆ ฝ่ามือกำแน่นอยู่ที่เสื้อนักรบ ถึงจะมีผ้าคลุมมาแต่มันก็ไม่ได้ช่วยบรรเทาความหนาวเย็นสักเท่าไหร่

     หลังจากที่นักรบพามาเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมก็ถูกพามานอนอยู่ในห้องพยาบาลตามคำสั่งอาจารย์ ตอนแรกผมรั้นจะนอนที่ห้องเรียนเมื่อคืน แต่พี่วาไม่ยอม เพราะกลัวจะเป็นอะไรหนักกว่าเดิม เลยให้มานอนพักอยู่ที่ห้องพยาบาลแทน พร้อมกับผ้าห่มผืนหนาที่นักรบขนมาให้

     "อยู่ได้แน่นะ"นักรบถามย้ำรอบอีกครั้งหลังจากที่ผมบอกให้มันไปช่วยงานคนอื่นบ้าง ไม่ต้องมาคอยนั่งเฝ้าผมแบบนี้ ไหนๆก็มาค่ายแล้ว มัวแต่มานั่งเฝ้าผมก็หมดสนุกพอดี

     "อื้อ อยู่ได้ ตอนเย็นมึงค่อยมาหากูก็ได้"

     "พักเที่ยงจะมาหา นอนพักเลยมึง บ่นหนาว แต่เสือกลงไปว่ายน้ำเล่นในบ่อเฉย"

     ว่ายน้ำเล่นพ่อง..

      ผมโลกมือไล่นักรบอีกรอบ หันมองประตูห้องพยาบาลที่ถูกเปิดออก จ้าวทัพเดินเข้ามาด้านใน ตรงไปนั่งลงบนเก้าอี้เงียบๆ เหมือนจะเป็นเวรของจ้าวทัพวันนี้ นักรบหน้าตึงขึ้นมา ก้มลงกระซิบบอกให้ผมโทรหามันถ้ามีปัญหาอะไร ก่อนจะผละเดินออกไป

     พอนักรบไป จ้าวทัพก็ลุกเดินมานั่งอยู่ที่ข้างเตียงผม นั่งเล่นโทรศัพท์เงียบๆไม่พูดอะไร 

     ผมก็ไม่สนใจเหมือนกัน

     พลิกหันไปอีกฝั่งพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสียบหูฟัง นอนฟังเพลงอย่างที่ชอบทำปกติ
  
     จ้าวทัพดึงผ้าห่มที่ร่นลงถูกจ้าวทัพดึงขึ้นให้ พร้อมกับเสื้อคลุมสีดำห่มคลุมลงมาบนตัวผมอีกที มันก็ช่วยให้รู้สึกอุ่นอยู่หรอก เพียงแต่ว่าผมไม่ต้องการเสื้อของจ้าวทัพ

     "เอาเสื้อมึงคืนไป"ผมบอก ไม่ได้หันกลับไปมอง ยังคงหลับตาฟังเพลงอยู่เหมือนเดิม

     "มึงหนาว"

     "กูหนาว ..แต่ถ้าต้องใส่เสื้อมึง กูยอมหนาวดีกว่า"พอผมพูดแบบนั้นจ้าวทัพถึงได้ดึงเอาเสื้อตัวเองกลับไป ผมพยายามไม่คิดอะไรอีก ขดตัวซุกกับผ้าห่มจนกระทั่งรู้สึกง่วงถึงได้ถอดเอาหูฟังออก วางกองเอาไว้ที่หัวนอน

     ผมพลิกตัวกลับมาอีกครั้ง

     ชะงักเมื่อเห็นว่าจ้าวทัพยังคงอยู่ที่เดิม ตาคมดุทอดมองมาที่ผมก่อนจะเลื่อนกลับไปสนใจโทรศัพท์ในมือเหมือนเดิม

     จ้าวทัพเฝ้าผมเหรอ?

     เฝ้าเพื่ออะไร ..ไม่เห็นจำเป็นต้องมาเฝ้ากันเลย 

     แต่ผมก็ไม่ได้พูดบอกอะไร ทางที่ดีเราอย่าคุยกันเลยดีกว่า เดี๋ยวมันก็หาเรื่องมาว่าผมอีก ไม่เคยพูดคุยดีๆกับผมสักที 

     ผมซบหน้าลงบนหมอน หลับตาลงเมื่อรู้สึกถึงความง่วง 

     



     ผ่านไปครึ่งชั่วโมง จ้าวทัพลองยื่นมือวางทาบลงไปบนหน้าผากเนียนขาว ไอร้อนแผ่ออกมาน้อยๆบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังจะไข้ขึ้นแน่ๆ ร่างสูงผุดลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยิบผ้าผืนน้อยพร้อมกะละมังที่เปิดน้ำใส่เตรียมไว้มานั่งข้างๆคนป่วย

     จัดการเช็ดตัวให้ทั้งๆที่อีกฝ่ายยังคงหลับฝัน

     ถึงแม้จะมีขืนหนีบ้างแต่นั่นก็ไม่เกินแรงของจ้าวทัพเลย
     
      เช็ดเสร็จก็กลับมานั่งเงียบๆที่เดิม แชมเปญกินยาไปเรียบร้อยแล้วหลังมื้อเช้า เหลือแค่ปลุกมากินเข้าอีกทีในตอนเที่ยง

     จ้าวทัพเกลี่ยปลายนิ้วลงบนแก้มนุ่มเบาๆ เมื่อกี้ที่อีกฝ่ายบอกให้เขาเอาเสื้อคืนไป ไม่อยากได้เสื้อเขา ยอมรับว่าหัวใจกระตุกไม่น้อย และอารมณ์เสียอยู่พอสมควร

     ดีที่ไอ้เมษมันพิมข้อความส่งมาพอดีว่าให้เขาใจเย็น ถ้าอยากง้อ อยากกลับไปเขาก็ต้องเปลี่ยน ต้องใจเย็นมากกว่านี้ ทั้งๆที่เขาแค่เล่าให้มันฟังว่าเขารู้สึกยังไง

     อะไรทำให้ไอ้เมษมันคิดว่าเขาอยากง้อ อยากจะกลับไปหาคนดื้อรั้นตรงหน้า

     จะรู้ดีเกินไปแล้วเหอะ...

     
      









---150%---

จะแจ้งว่า.. อาจจะหายไปวันสองวันนะคะ
ช่วงนี้ร่างกายแย่มาก 555555 อากาศเปลี่ยน เลยไข้กินนิดหน่อย
ถ้าดีขึ้นยังไงจะมาเขียนต่อนะคะ



คือมีเรียนเช้า หลังเรียนเสร็จจะมาต่อนะคะ
     พี่ทัพก็ยังคงเป็นพี่ทัพ นางเลว นางรู้ตัว และนางเคยแย้งพี่เมษในใจว่านางจะไม่กลับมาหาแชมเปญอีก เพราะแบบนั้นจ้าวทัพถึงได้แสดงท่าทีแบบนี้ออกมา



    

#จ้าวของแชมเปญ

เวลาอัพมันเด้งเตือนป้ะคับ?
อ่าาา เดี๋ยวดึกๆมาอัพนะ 
     
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.194K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #10041 katiebua (@katiebua) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 19:52
    คือชอบพล็อตนี้ของไรต์ สนุกดี สนุกมาก ทุกคู่ตรงใจหมด นักรบนะโม เฟรมฟ้า ชอบหมด

    ส่วนทัพ จริงๆเกลียดนางมาก นางร้ายมากและเลวมาก แต่คือบอกแล้วว่า จะรอดูว่านางจะพิสูจน์ตัวเองยังงัย ไม่ให้กำลังใจด้วย อยากได้ก็ต้องสู้นะเธเ
    #10,041
    0
  2. #10033 Gingjaa (@Gingjaa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 14:31
    เอ๊ะ!!! เสียงหอนหรือเปล่า ใช่เสียงหอนของจ้าวทัพหรือเปล่า ฮั่นแน่...ยังไม่ยกลูกแชมคืนให้หรอกนะ เพราะฉันไม่ใจดีขนาดนั้น โฮ๊ะๆๆๆๆๆ
    #10,033
    0
  3. #10027 Bbbbb (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 22:42

    เข้าใจตัวจ้าวทัพนะ เพราะเป็นคนที่ไม่เคยจะจริงจังกับใครเลย ถึงไม่แสดงออกมาว่ารักน้อง แต่พอคิดได้บางทีมันอาจจะสายไปหน่อย แต่ยังก็เชียร์อยู่ดี เพราะ#มันมาอย่างนี้555 #จ้าวของแชมเปญ จะเป็นใครอื่นได้ไง ถึงตอนนี้จ้าวทัพต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อน้องแล้ว เอาใจช่วย ยังไงน้องก็ยังรักจ้าวทัพอยู่ดี เเละอาจจะมีเราคนเดียวมั้งที่ไม่ยุให้น้องลืม ไม่อยากให้น้องเปิดใจใหม่ เข้าใจคนอ่านคนอื่นนะ กลัวน้องเจ็บซ้ำ แต่พล็อตมันมาแบบนี้ ก็ดีแล้ว ในตอนสุดท้ายยังไงเค้าก็คู่กันอยู่ดี ถึงจะมีคนไม่ชอยจ้าวทัพมากก็เถอะ แต่อ่านไปก็ยิ้มนะ เข้าใจ เห็นใจ สงสาร มาหมด เเต่ส่วนตัวคือรู้เเน่ชัดว่ายังไงน้องก็ไม่เลิกรักจ้าวทัพอยู่ดี

    #10,027
    0
  4. #10012 Jess (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 00:26

    ไม่ต้องมาง้ออออออ

    ไม่ยกน้องให้!!!!

    #10,012
    0
  5. #9999 Nara_np (@Nara_np) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 06:17

    นี่เป็นนิยายเรื่องแรกที่อ่านแล้วไม่อยากให้จบแฮปปี้

    จ้าวทัพเทอมันร้ายเกินไปร้ายเรี้ยยย ชั้นอินนน

    #9,999
    0
  6. #9983 Ploy486912 (@Ploy486912) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 22:55

    พวกเขาอาจจะกลับมารักกันได้เพราะคู่รักย่อมมีอุปสรรคอาจจะทำให้เรียนรู้และรักกันมากขึ้นไม่อย่างนั้นเจ้าทัพก็จะทำร้ายแชมเปญไปเรื่อยๆ
    #9,983
    0
  7. #9975 eannysrr (@eannysrr) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 03:59

    ทำไมแชมถึงกลับไปรัก-ทัพได้วะ เป็นนี่ตัดออกจากชีวิตไปนานละ

    #9,975
    0
  8. #9904 Dantalian_lian (@Dantalian_lian) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 02:36
    ฉันเชื่อว่าน้องแชมต้องเข้มแข็ง ต้องให้ทัพได้เรียนรู้บ้าง สู้ๆ นะแชมลูก
    #9,904
    0
  9. #9841 หวัง เยี่ยน (王艳) (@kameku) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 00:15
    เหมือนตบหัวแล้วรูปหลัง กว่าจะใจชื้นล่อเอาร้องให้ไปแล้วหลายยก
    #9,841
    0
  10. #9828 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:04
    ขนาดเพื่อนแกยังรู้ใจมากกว่นตัวแกเองอีกนังทัพ อยากจะเฮ้อดังๆให้แกจริงๆ
    #9,828
    0
  11. #9740 Petitcat (@jimmyza) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 19:23
    น้อนใจแข็งนะอย่าง่ายนะลูก ทัพจะได้เรียนรู้บ้างว่าทุกอย่างมันไม่ได้ดั่งใจและการแก้ไขความรู้สึกใครไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
    #9,740
    0
  12. #9717 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 14:54
    ใจเสีย ใจพัง ไปจนาดนี้แล้ว
    #9,717
    0
  13. #9689 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 13:51
    จะทันมั้ยนะ แต่ถ้าเป็นเราคงกลับไปไม่ไหว กลัวต้องเจ็บอีก แต่ก็นะ ไม่โดนกับตัว ไม่รู้หรอก
    #9,689
    0
  14. #9676 RainCloud. (@Park_Byunkim) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 04:04
    สุดท้ายเราก็ใจอ่อนให้กับเขาอยู่ดี เห้อ
    #9,676
    0
  15. #9675 RainCloud. (@Park_Byunkim) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 03:50
    นี่เราจะต้องใจอ่อนกับพระเอกแบบนี้อีกกี่ครั้งกันเนี่ย!
    #9,675
    0
  16. #9662 hime-rkr (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 12:30

    ไม่อยากง้อก็ไม่ต้องง้อ เชอะ

    #9,662
    0
  17. #9598 may0975 (@may0975) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 23:42

    ร้องแชมเอาคืนให้สาสมจร้าาาาาา... รุ้สึกเปนนางมารร้าย5555
    #9,598
    0
  18. #9575 maypbb (@maypbb) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 13:23
    อย่าคืนดีง่ายๆนะแชม เอาเลือดตานังจอมทัพออกบ้าง !!!
    #9,575
    0
  19. #9562 GottomonEye (@gottomon03) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 10:10

    อ่ะ เจอคนสับสน 1 อัตราจร้าา

    จร้าาพ่อจร้าา เอาให้เข็ด

    #9,562
    0
  20. #9546 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (@valyn-kh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 00:32
    สมควรรรรร อย่าใจอ่อนง่ายๆ
    #9,546
    0
  21. #9482 prang_yy (@prang_yy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 19:10
    ไม่สงสารหรอกนะ!! ทำตัวเองทั้งนั้น เชอะ
    #9,482
    0
  22. #9456 BBamx2 (@markbam_93971a) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 18:14
    เราคนหนึ่งอ่ะไม่สงสาร ทำกันนาดนี้อ่ะ เอาอะไรไปสงสารพระเอกว่ะ
    #9,456
    0
  23. #9448 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 04:20

    หึ ???????”????

    #9,448
    0
  24. #9353 SupamasSinfad (@SupamasSinfad) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 22:11
    ไม่อินกับจ้าวทัพน่ะแบบรู้สึกฝังใจตอนที่จ้าวทัพทำกับแชมมั้งเลยรู้สึกกลัวว่าจ้าวทัพจะกลับไปทำอีก
    #9,353
    0
  25. #9345 WIMIM (@miw2543) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 13:57
    เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกเลย ที่มาแนวแบบนี้แล้วเรารู้สึกไม่ยอมรับในตัวพระเอกอะ ไม่รู้สิ ชอบคาแรกเตอร์แชม คอยเชียร์ให้นางมีความสุขจริงๆ สักที ทั้งๆที่รู้ว่าความสุขของนางก็คือจ้าวทัพ แต่นี่ไม่อินกับจ้าวทัพอะ
    #9,345
    0