รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 17 : จูบ (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60,870
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,308 ครั้ง
    19 พ.ย. 61







จูบ





     กว่าจะกินข้าวกันเสร็จก็ปามาเกือบจะสามทุ่มครึ่ง กลับมาถึงที่พักตอนสี่ทุ่ม พวกนักรบแยกไปนั่งดื่มกันต่อที่หน้าบ้านพัก ส่วนผมไม่อยากดื่มเท่าไหร่ก็เลยขอออกมาเดินเล่นอยู่ที่ริมหาดแทน ก้มมองโทรศัพท์ที่ส่งเสียงร้องมาได้สักพัก

     'พี่พล'

     ผมถอนหายใจออกมา ก่อนจะแตะรับสาย
 
     ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

     "สวัสดีครับ"

     [พี่..โทรมากวนหรือเปล่า]เสียงพี่พลถามแผ่วคล้ายไม่มั่นใจ จะว่ากวนไหม ก็ไม่หรอก แต่ที่รับสายช้าแค่เพราะผมไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับพี่เขามากกว่า รับสายแต่ไม่คุยมันก็อึดอัดแปลกๆนะ

     "ไม่ครับ คุยได้.."ผมตอบ 

     ขยับขาเดินไปตามแนวผืนทรายอีกรอบ

     [ถึงแล้วเหรอ]

     "ถึงแล้วครับ พึ่งกินข้าวเสร็จ พี่พลล่ะครับ กินข้าวหรือยัง"อย่างน้อยผมก็ควรถามไถ่อะไรกลับไปบ้างใช่หรือเปล่า 

     [กินแล้ว พี่พึ่งเลิกงาน ถึงห้องแล้วก็โทรหาแชมทันทีเลย]ผมยิ้มกับคำบอกเล่าของอีกฝ่าย พี่พลมักจะบอกแบบนี้เสมอเวลาที่โทรมาหา พยายามแสดงให้ผมเห็นว่าเขาให้ความสำคัญกับผมจริงๆ 

     "เหรอครับ พี่พลควรอาบน้ำแล้วนอนพักได้แล้ว"ผมว่า ไม่ได้ไล่ แต่พูดอย่างที่คิดจริงๆ ในเมื่อพึ่งเลิกงานมาเหนื่อยๆก็ควรจะพักผ่อน นี่ก็สี่ทุ่มจะห้าทุ่มแล้ว

     [บอกฝันดีหน่อยสิ..ได้หรือเปล่า]

    ได้ยินแค่เสียง แต่ผมสามารถนึกหน้าพี่พลได้เลยว่ากำลังหูตกหางตกอยู่แน่ๆ

     "ฝันดีครับ"

     [ขอบคุณนะ]

     "เล็กน้อยครับ"แค่บอกฝันดีเอง

     [แล้วถ้ามากกว่านี้ล่ะ ..ถ้ามากกว่านี้ แชมจะให้พี่ไหม]ผมชะงักไปกับคำถามของพี่พล หยุดเท้าที่กำลังจะก้าวต่อ เงยหน้าทอดมองไปยังทะเลในตอนดึก รู้ความหมายของคำถามนั้นดี และผมเองก็มีคำตอบที่อยู่ในใจอยู่แล้ว ติดอยู่แค่จะพูดมันออกไปหรือเปล่าก็เท่านั้น
 
     พูดออกไปมันก็ดีเหมือนกัน...

     "พี่ครับ ผม-.."

     [พี่พูดเล่น ..วางเถอะ พี่จะไปอาบน้ำแล้ว ขอบคุณนะที่รับสายพี่]พี่พลพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ผมจะได้ทันตอบคำถามก่อนหน้า เสียงสายถูกตัดไปพร้อมกับผมที่ก้มหน้าลง มองคลื่นที่เทกระจายขึ้นมาบนผืนทรายนิ่ง
 
     พี่พลอาจจะเป็นเหมือนน้ำที่หยดลงบนหิน สักวันนึงหินมันก็ต้องกร่อน เพียงแต่หินแบบผมในตอนนี้มันคงจะแข็งเกินไป เลยไม่รู้สึกถึงน้ำที่หยดลงมา

     ผมเดินกลับขึ้นไปที่บ้านพัก

     พูดคุยกับนักรบและคนอื่นๆที่กำลังดื่มอีกสักพัก พี่ซันน่ะเข้านอนไปแล้ว ภามเองก็เหมือนจะนอนไปแล้วเหมือนกัน คนอื่นๆที่เฟลือก็ดูเหมือนเริ่มฟุบ เริ่มไม่ไหวกันแล้ว ช่วยนักรบเก็บของเสร็จผมก็ขอแยกกลับห้องมาก่อน 

     หยิบเสื้อผ้าเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด เตรียมจะลงไปนอนเล่นบนเตียงนุ่ม ประตูห้องก็ถูกม่านฟ้าดันเปิดเข้ามา

     ท่าทางที่ดูยังไงก็รู้ว่ามันต้องเมาแน่ๆ

     เซไปเซมาก่อนจะนอนฟุบ คว่ำหน้าลงไปบนเตียงอีกฝั่ง

     เห้อ หน้าที่ผมต้องดูแลมันอีกแล้วสินะ

     ก็บอกแล้วนะว่าอย่าดื่มกันเยอะ

     "มึง ..อาบน้ำก่อน อย่าพึ่งหลับ"จากว่าจะนอน ก็ต้องเปลี่ยนความคิด เดินไปสะกิดม่านฟ้าที่นอนนิ่ง แต่มันยังไม่หลับ ตายังเลื่อนมามองผมอยู่เลย ฉ่ำเชียว จะดื่มเยอะอะไรกันขนาดนั้น

     "พรุ่งนี้กูแฮงค์แน่ๆ"รู้ตัวซะด้วย

     "ใครให้มึงดื่มเยอะอะ"ผมบ่น ดึงแขนม่านฟ้าให้ลุกขึ้นจากเตียง"ลุก มาอาบน้ำก่อนเลย กลิ่นเหล้าเต็มห้องแล้ว"
   
     "อือ เมาแล้วยังหล่อปะ"

     ดูมันถาม..

     ผมจ้องหน้าม่านฟ้า เห็นริ้วแดงๆแล้วก็พอจะเข้าใจว่ามันเมาจริงๆ เมาชนิดที่ว่าจ้องผมด้วยสายตาฉ่ำแดง หวานเยิ้มมาก มือของม่านฟ้าเลื่อนมาโอบรอบเอวผม ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาจนผมเซไปชนกับกำแพง

     "อึก กูเจ็บ มึงยืนดีๆดิ้"ยกแขนขึ้นดันร่างของม่านฟ้าออก

     เมื่อกี้หลังผมกระแทกอะ จุกจนน้ำตาซึมออกมานิดๆ มันจะไม่จุกมากขนาดนี้เลยถ้าม่านฟ้ามันไม่โถมตัวใส่ลงมาแบบนี้

     "แชมเปญ.."

     "ออกไปก่อน จะไปหยิบเสื้อผ้ามาให้ มึงจะได้อาบน้ำ"ผมยังคงพูดต่อ ไม่ทันได้สังเกตสายตาของม่านฟ้า

     จนกระทั่งถูกฝ่ามืออุ่นๆรั้งใบหน้าตรึงเอาไว้นิ่ง

     "แชมเปญ"

     "อะไร"ผมพึมพำตอบ เลื่อนสายตาหลบดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เกิดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

     "ไม่รู้สึกกับกูแล้วจริงๆเหรอ"

     "...."

     "กลับมาคบกันอีกไม่ได้จริงๆเหรอ"

     ผมเม้มปากแน่น ..พยายามยกมือดันแผ่นอกของม่านฟ้าเอาไว้ไม่ให้เราชิดกันไปมากกว่านี้

     "กูไม่อยากทำให้มึงเสียใจอีก"ครั้งที่แล้วตอนเลิกกัน ผมจำได้ทุกอย่างว่าม่านฟ้าขอร้องอ้อนวอนอะไรบ้าง แต่คำอ้อนวอนเหล่านั้นไม่มีน้ำหนักพอในใจผม สุดท้ายคนที่ผมเลือกก็คือจ้าวทัพ ทำให้ม่านฟ้าเสียใจ ทำให้มันเจ็บปวดจนผมไม่คิดด้วยซ้ำว่าม่านฟ้าจะยังคิดอยากกลับมาหาคนแบบผม

     "ชู่ว.."

     เสียงกระซิบของม่านฟ้าดังขึ้นเหนือริมฝีปาก

     ผมรู้สึกคอแห้ง ใบหน้าดูดีของม่านฟ้าเลื่อนเข้ามาใกล้จนชิด รับรู้ถึงร้อนหายใจร้อนกรุ่นและกลิ่นเหล้าที่พ่นหายใจลงมาใส่ผม ปลายจมูกคลอเคลียกันเบาๆ

     ม่านฟ้าประคองแก้มผมขึ้น จ้องสบกันสักพักก่อนที่เรียวปากร้อนจัดจะแนบลงมา

     กลิ่นแอลกอฮอล์ตลบอบอวลอยู่ในปากผมเมื่อม่านฟ้าบดเบียด เคล้าคลึงริมฝีปากผมไม่หยุด ผมไม่ได้ตอบสนอง ปล่อยให้อีกฝ่ายจูบอยู่แบบนั้น กดย้ำ กดแนบริมฝีปากลงมาจนกว่าจะพอใจ ช่วงชิงลมหายใจของผมไปจนหมด ทิ้งไว้แค่เสียงหายใจก้องเมื่อม่านฟ้าปล่อยผมให้เป็นอิสระ

     ทอดสายตามองผมที่ยังคงหอบหายใจอยู่ที่เดิม    
         
     "...ดีไหม"

     คำถามของม่านฟ้าดังขึ้นอีกครั้ง

     ผมเงยหน้าขึ้น จ้องมองสบกับเจ้าของคำถามนิ่ง

     "อย่าทำแบบนี้อีก ..กูขอ"

     
     



(T_T)





     ม่านฟ้านิ่งไป ผมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ สายตาคู่นั้นดูเจ็บปวดตอนที่มองสบกับผม ก่อนที่ใครบางคนจะดึงเอาร่างที่กักกั้นผมอยู่ออกไป ม่านฟ้าเซเล็กน้อย แต่ก็ถูกเฟรมประคองไว้ ขณะที่นักรบยื่นมือมาดึงแขนผมเข้าไปหาตัว

     "ไปนอนกับกูไหม"เพื่อนสนิทผมเอ่ยถาม นักรบเหมือนจะนิ่ง แต่ผมรู้สึกได้ว่ามันกำลังห่วงผม จากทั้งสายตาและการกระทำที่แสดงออกอยู่ในตอนนี้"ให้ม่านฟ้ามันนอนกับเฟรม"

     ผมเงียบคิดก่อนจะพยักหน้าลงแผ่วเบา

     "ฝากด้วยนะเฟรม"

     "อือ เดี๋ยวกูหายาแก้แฮงค์ให้มันกิน พวกมึงนอนเถอะ นอนนี่แหละ ให้มันไปนอนกับกูที่อีกห้อง"เฟรมว่า ประคองร่างซวนเซของม่านฟ้าเอาไว้ เพราะม่านฟ้าเมาเลยดูขืนแรงของเฟรมไม่ได้เลย ถูกพาออกไปทั้งที่สายตายังคงจ้องอยู่ผม

     ปึง!

     นักรบดันประตูปิด กระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ผมเห็นว่ามันดึกแล้ว เลยไม่อยากจะพูดคุยอะไรอีก เดินไปปิดไฟก่อนจะกลับไปล้มตัวนอนที่เตียงของตัวเอง

     รสจูบและสัมผัสของม่านฟ้ายังไม่จางหาย ผมยกมือแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า คิดว่าถ้าม่านฟ้าตื่นขึ้นมาแล้วจำไม่ได้ว่าตัวเองเมา จำไม่ได้ว่าจูบผม พร่ำบอกถึงความรู้สึกที่มีให้กันมันก็คงจะดี

     แกร้ง!

     เสียงที่ดังขึ้นในความมืดทำผมสะดุ้งเฮือก ลืมตาขึ้นก่อนจะพลิกหันกลับไปมองว่านักรบมันเป็นคนทำเสียงนั้นหรือเปล่า แต่ก็ไม่ใช่ นักรบยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง เหมือนจะหลับไปแล้วด้วยซ้ำ เหลือแค่ผมที่ไม่กล้าจะขยับตัวทำอะไรอีก นอนนิ่งเงียบอยู่บนเตียง ลืมทุกเรื่องม่านฟ้า ลืมทุกอย่างไปทันทีเพราะความกลัว

     ผมกลัวผี!

     กลัวมากๆด้วย ผมไม่เคยดูหนังผี ไม่อ่านนิยายผี ไม่อะไรทั้งนั้นที่มีคำว่าผีเกี่ยวข้อง ขนกายลุกซู่ขณะที่ผมขดตัวมุดหนีเข้าใต้ผ้าห่ม นอนฟังเสียงลมหวีดหวิวและเสียงต้นไม้โยกคลอนเหมือนมีพายุ บางทีเสียงมันอาจจะมาจากตรงนั้น

     พยายามคิดแง่บวกเข้าไว้ แต่ผมก็ยังไม่กล้าโผล่ออกมาจากผ้าห่มผืนหนาอยู่ดี 

     ฮือออ รู้แบบนี้ขอนักรบมันนอนด้วยตั้งแต่เมื่อกี้ก็ดี

     กึกกักๆๆ
 
     หลังผมยืดตรงอีกรอบ รู้สึกถึงเหงื่อที่ซึมออกมาตามฝ่ามือ สูดลมหายใจค้างเอาไว้ฟังว่าเสียงมันมาจากตรงไหน

     ตุบ!

     ผมลุกพรวดจากที่นอนทันทีที่ได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรหล่น พุ่งไปที่เตียงของนักรบก่อนจะมุดเข้าไปในผ้าห่มแบบไม่บอกกล่าวเพื่อนสนิทที่ส่งเสียงงัวเงียออกมาพร้อมเลิกผ้าห่มขึ้นมองผม

     "อะไรของมึงเนี่ย"

     "กู ...กูนอนด้วย"

     ผมตอบเสียงสั่น ขยุ้มเสื้อนักรบแน่น หลับตาหน่อยๆเมื่อแสงไฟฉายจากโทรศัพท์ของนักรบส่องลงมาบนหน้า

     "อะไร..กลัวผีเหรอ"ผมเห็นนักรบมันเลิกคิ้วขึ้น สายตาไม่ได้ดูแกล้งหรืออะไร ถามเพราะรู้ว่าผมกลัว แน่ล่ะ ตอนปีหนึ่งใหม่ๆผมชอบไปขอนอนกับมันตลอดนั่นแหละ จนกว่าจะชินและหายกลัว นักรบมันก็ไม่เคยว่าอะไรด้วย 

     "อือ นอนด้วย"ผมตอบแผ่ว ซุกหามันมากขึ้นกว่าเดิม

     เสียงเมื่อกี้ทำผมตกใจจริงๆนะ ไม่อยากรู้ด้วยว่าเสียงอะไร รู้แค่มานอนกับนักรบเนี่ยแหละ ปลอดภัยที่สุดแล้ว

     นักรบปิดไฟฉาย ยื่นมือผ่านหน้าผมไปวางโทรศัพท์ไว้ตรงโต๊ะข้างหัวเตียง มือดึงผ้าห่มขึ้นคลุมผมไว้เหมือนเดิม เพราะเตียงตรงนี้แอร์มันลงเต็มๆ ไม่เหมือนกับเตียงที่ผมนอนเมื่อกี้ 
      
     แต่อย่างน้อยแอร์มันก็ไม่หลอกผมเหมือนผีแน่ๆ

     ผมหลับตาลงอีกรอบ ก็สบายใจอยู่หรอกที่มานอนข้างๆนักรบแบบนี้ แต่มันก็อดคิดไม่ได้อยู่ดีว่าด้านหลังผม เตียงอีกเตียงนึงจะมีอะไรหรือใครมานอนอยู่แทนที่หรือเปล่า ไม่น่าเลยมึงแชมเปญ ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่อีก

     "แชมเปญ"

     "อะไร"

     "เมนูวันนี้ชอบอะไรมากที่สุด"อยู่ๆนักรบมันก็ถาม ผมไม่รู้ว่ามันถามทำไม แต่ก็เงียบคิดว่าวันนี้ตัวเองกินอะไรไปมั่ง 

     "กุ้งเผา.. ทำไมอะ"

     "อร่อยไหม"

     "อร่อยมาก! กูคิดไว้แล้วว่าพรุ่งนี้จะไปกินอีก วันนี้เหนื่อยว่ะ นั่งรถนานเลยกินได้ไม่เยอะ"เหนื่อยแบบเหนื่อยมากจริงๆ เพราะนั่งรถมาเกือบๆจะสิบชั่วโมงผมเลยรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่

     "ปลาหมึกนึ่งมะนาวก็อร่อย"นักรบว่า 

     หรือว่ามันหิว ถึงได้ชวนผมพูดเรื่องของกิน

     "มันเปรี้ยวไปอะ"

     ผมไม่ชอบกินของเปรี้ยวๆเท่าไหร่"กุ้งชุบแป้งทอดก็อร่อยนะมึง"

     เออ เริ่มหิวเหมือนกันแล้วล่ะผม แต่ตอนนี้ง่วงมากกว่า พูดกับนักรบไป ตาผมก็เหมือนใกล้จะปิดลงเรื่อยๆ

     "มึงกินแต่กุ้ง"เสียงนักรบดังอยู่เหนือหัว

     ผมพยักหน้าตอบไป แต่ไม่รู้ว่าพึมพำอะไรออกไป

     "ของชอบกู มึงก็รู้"

     "รู้ ...ม่านฟ้ามันทำอะไรมึงหรือเปล่า"

     "ไม่ได้ทำ ฮื่ออ ขอนอนได้ไหม"ผมส่งเสียงงุ้งงิ้งใส่มันไป นักรบถามอะไรต่ออีกก็ไม่รู้ สติผมหลุดลอยออกไปช้าๆ ก่อนที่จะดับวูบลงจนไม่รับรู้อะไรอีกเลย

     นักรบเงียบ ก้มมองเพื่อนสนิทที่ผ่อนลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ เมื่อกี้ที่ชวนคุยก็แค่เลี่ยงไม่ให้แชมเปญมันคิดถึงเรื่องผีก็เท่านั้น เขารู้ดีว่าแชมเปญกลัวอะไร ฝ่ามือที่เคยลูบปลอบกล่อมให้หลับบนแผ่นหลังบางถูกดึงกลับมาโอบกอดเอาไว้หลวมๆ

     เขาก็ตกใจอยู่ตอนที่มันลุกพรวดมุดเข้ามาแบบนั้น

     แต่พอจะเข้าใจหลังจากที่รับรู้ถึงแรงสั่นของอีกฝ่าย ด้านนอกมีเสียงลมและเสียงต้นไม้ที่โยกเอนไปมาดังตลอดเวลา บรรยากาศไม่ต่างจากหนังผีบางเรื่องที่เคยดู ถ้าแชมเปญมันไม่กลัวจนลุกมาขอนอนกับเขานั่นแหละ ถึงจะแปลก

     นักรบถอนหายใจออกมา หลับตาลงพลางยกมือขึ้นปิดบนหูของเพื่อนสนิท ไม่ให้ได้ยินเสียงที่ดังออกมาจากอีกห้องนึง 

     เหมือนว่าเฟรมมันจะทนไม่ไหว

     และพรุ่งนี้คงได้มีปัญหาแน่ๆ อย่างน้อยก็กับแชมเปญเนี่ยแหละ
     







---150%---

ไปกินชาบูวววววว 55555



เห็นหลายคนติดใจกับคำว่าเปิดใจของแชม 555555
น้องพูดว่า ก็คงเปิดใจให้คนแถวนี้ล่ะมั้ง มั้งที่แปลว่าไม่แน่ใจ ไม่ชัดเจน
เพราะแชมเปญในตอนนี้คือตัดได้ แต่ยังไม่อยากมีใคร 
ไม่จำเป็นที่เราจะเปิดใจให้ใครเมื่อลืมรักเก่าได้ 
ลืมได้แต่อยากอยู่คนเดียวมีให้เห็นเยอะแยะ 
การที่แชมไม่ยอมให้คนอื่น ไม่ได้แปลว่าน้องจะยอมให้พี่ทัพเลยง่ายๆเช่นกัน
คริ 555555555




จ้าวทัพออกตอนหน้างับ 
อะไรน้าทำให้พี่ทัพกลับมา


ไม่อัพน้าา
ไม่ไหวแล้ว นอนดึกติดๆแล้วเพลียมากเลยค่ะ 
ฮือออออ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.308K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #10072 waritsara_nn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 21:43
    #ทีมนักรบ ...ถึงจะรู้ว่ามันไม่ใช่
    #10,072
    0
  2. #10058 Hanamijelly (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 07:13
    นักรบคือพระเอกเหอะ ขอร้อง TT
    #10,058
    0
  3. #10043 CHCMEWART (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 16:47
    ชอบนักรบบบบบบ อ่ะ
    #10,043
    0
  4. #10031 Gingjaa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 13:32
    ตะหงิดตั้งแต่ให้ยืมเสื้อผ้าละ 5555 แต่ไม่คิดว่าลูกเฟรมจะทนไม่ไหวขนาดนั้น จะเฟรมฟ้า หรือ ฟ้าเฟรม ขอให้ฟ้าเฟรมเถอะ ลูกฟ้านางมาทางรุกแล้ว 55555 และคิดไว้ว่า นักรบต้องได้กับนะโม จะใช่มั้ยนะ ต้องลุ้นแล้ว แต่ขอลุ้นฟ้าเฟรมก่อนละกัน 😆😆
    #10,031
    0
  5. #10009 Jess (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 00:08

    อา.... ทีมนักรบ


    หลายใจจริงๆเรา55555

    ถ้าน้องแชมไม่เอา พี่ขอได้มั๊ยคะ พี่อยากได้

    #10,009
    0
  6. #9903 Dantalian_lian (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 02:16
    พี่เฟรม 55555555
    #9,903
    0
  7. #9888 pokkopopo112 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 17:05
    อิชั้นนี่เอาหูแนบกำแพงห้องเลยค่ะ!!!!
    #9,888
    0
  8. #9867 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 08:38
    ก็ว่าอยู่ ตะหงิดๆบรรยากาศแปลกๆระหว่างเฟรมกับม่านฟ้า แต่ก็ไม่นึกว่าจะถึงขนาดที่เฟรมทนไม่ไหวกับม่านฟ้าที่เมาไม่ได้สติในคืนพายุเข้า ทนไม่ไหวถึงกับนักรบตัองเอามือมาปิดหูแชมเปญ ทรไม่ไหวได้รุนแรงขนาดนั้นเลยหรือคะ //กุมใจ อยากไปแอบดูห้องข้างๆขึ้นมาเลย ว่าจะ #เฟรมฟ้า หรือ #ฟ้าเฟรม

    ถ้า เฟรมฟ้านี่จะตลกนิดหน่อย นั่นแฟนเก่าแขมนะ เขาเป็นรุกที่มาเทิร์นรับหรอ 5555555 แต่ก็คงจะน่ารักดี เฟรมดูเป็นคนใจเย็น เป็นผู้ใหญ่ คงดูแลน้องม่านฟ้าให้มีความสุขได้ เพราะม่านฟ้าคงดูเด็กไปสำหรับแชมเปญ สงสารก็แต่นักรบ ติดอยู่ในเฟรนด์โซนตลอดไป
    #9,867
    0
  9. #9795 overseed8965 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:52
    เฟรมมมมมม อดใจไม่ไหวขนาดนั้นเลยเหรอ
    #9,795
    0
  10. #9788 tooktawu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:51
    เฟรมฟ้าหรอออ ฮื่ออ
    #9,788
    0
  11. #9770 huawei71314 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 21:53
    สนุกดีคะ
    #9,770
    0
  12. #9714 pommys (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 14:36
    อะไรอ่าาาาาาา ห้องข้างๆอ่ะ
    #9,714
    0
  13. #9660 hime-rkr (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 10:54

    เฟรมม่านฟ้าาาา อิอิ

    #9,660
    0
  14. #9609 galepn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 17:52
    นั่นงะ มันมีซัมติงตั้งแต่ขึ้นรถแล้ว เฟรมม่านฟ้า 555555555555
    #9,609
    0
  15. #9581 backpackpear (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 11:21
    เฟรม ม่านฟ้า อะไรยังไงๆ
    #9,581
    0
  16. #9544 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 23:47
    เดี๋ยว ทนไม่ไหวยังไงอ่ะ
    #9,544
    0
  17. #9397 VaranyaSittitet (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 03:06
    เฟรมทนไม่ไหวอะไรหว่า ฉันอยากรู้55
    #9,397
    0
  18. #9279 MinRos (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 23:11
    ใจเต้นเลยอ่ะ แค่คำว่าเฟรมทนไม่ไหว
    #9,279
    0
  19. #9203 MS.ALIEN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 22:09

    เฟรมอะไรไม่ไหว 55555555555 เนี่ยทุกคนรักน้องแชม แต่แชมรักทัพไง พี่พลดีแต่ไม่รัก ดูอึดอัดเกร็ง ๆ ดรเกิน ม่านฟ้าเคยรักแต่ไม่รักแล้วให้กลับไปรักก็ยากอะเนอะ ส่วนนักรบโอเคสุดในสามคนแต่ติดที่เป็นเพื่อน ก็เหมือนละไว้ดีกว่า ไม่ยุ่ง นี่ ไม่ใช่ว่าไม่มีตัวเลือกแต่ไม่เลือก เพราะว่ารักทัพไง แต่ก็ไม่ได้เลือกทัพด้วยตอนนี้ เหมือนแชมแบบ เหนื่อยนักพักหน่อยงี้ ทัพคิดถึงแชมบ้างสิ ถ้ารักแชมตอนนี้อาจจะเชียร์ทัพก็ได้นะ
    #9,203
    0
  20. #9120 Mareemintty (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:11
    กรี้ดด ฟ้ากะเฟรม มันช่างเข้ากันนะคะ
    #9,120
    0
  21. #9115 กู 'กูมานลู่เหีย' (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:02
    ได้กันอีก1 จ้าาาาา
    #9,115
    0
  22. #9080 SkmilkSk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:02
    เดี๋ยวก่อนนนนน เฟรมทนอะไรไม่ไหว อย่าให้ฉันคิดไปเองงงง
    #9,080
    0
  23. #9079 SkmilkSk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:01
    เดี๋ยวก่อนนนนน เฟรมทนอะไรไม่ไหว อย่าให้ฉันคิดไปเองงง
    #9,079
    0
  24. #9041 its-meeeee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:56
    อหหหห. เฟรมฟ้าแร้ว-เอ้ยย
    #9,041
    0
  25. #8993 LoliDark (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:30
    เฟรม กับม่านฟ้า คงไม่ใช่แบบที่เราคิดใช่ปะ -กึกกักๆ อ่ะ //-..-
    #8,993
    0