รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 15 : เส้นขนาน (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65,244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,895 ครั้ง
    13 พ.ย. 61








เส้นขนาน







     "พี่เจอไก่ต้มแล้ว จะเอาเข้าไปให้ที่บ้าน"ผมเอ่ยบอกคนที่อยู่ปลายสาย เอนตัวพิงไปกับเบาะรถเงียบๆ หันไปมองร่างของใครบางคนที่พึ่งจะลงจากรถไป แชมเปญยังยืนอยู่ตรงนั้น อยู่ที่หน้าประตูลิฟต์ แผ่นหลังที่เคยแบกรับการกระทำร้ายๆจากผมสั่นเทาเบาๆ ผมไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะร้องไห้
   
     แชมเปญไม่ใช่คนอ่อนแอ หรือบางทีผมคงคิดน้อยไปอย่างที่ไอ้เมษเคยบอก

     'ไม่เห็นน้ำตา ไม่ได้แปลว่าร้องไห้ไม่เป็นนะทัพ'

     แต่ไหนแต่ไรผมก็ไม่เคยเห็นแชมเปญร้องไห้อยู่แล้ว หมายถึงช่วงที่เราคบกัน ไม่ว่าผมจะเหี้ยแค่ไหร จะทำตัวร้ายๆใส่ยังไง ก็ไม่เคยเห็นว่าแชมเปญจะร้องไห้ออกมาสักที 
 
     อาจเพราะแชมเปญรู้ว่าผมไม่ชอบน้ำตา ไม่ชอบมาตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้วด้วย มันถึงไม่เคยมีน้ำตาไหลออกมาไม่ให้ผมได้เห็นสักหยด บางทีผมก็อยากให้แชมเปญร้องออกมา ร้องให้ผมเห็น มันอาจจะทำให้ผมหยุดเห็นแก่ตัวแล้วปล่อยแชมเปญไปเร็วกว่านี้ก็ได้

     หรือบางที....

     [พี่ทัพครับ!]

     ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ละสายตาจากแผ่นหลังที่หายเข้าไปในลิฟต์ มองไปที่ลูกสุนัขตัวอ้วนบนเบาะข้าง แล้วถึงจะขานรับนะโมที่ส่งเสียงเรียกมาเมื่อกี้

     "ว่าไง ..สรุปพี่เอาไก่ต้มไปให้ที่บ้านนะ"

     [ครับๆ ขอบคุณนะครับพี่ทัพ ผมนึกว่าถูกจับไปแล้ว]เสียงอ่อยๆของอีกฝ่ายทำให้ผมเผลอยิ้มออกมา นะโมรักสุนัขตัวนี้มาก เห็นบอกว่ามันตามมาจากข้างทางเลยเลี้ยงเอาไว้ ประมาณสองเดือนมาได้แล้วมั้ง เท่าที่ผมจำได้ก็ประมาณนั้นแหละ

     "ไม่เป็นไร ..พี่เต็มใจ"ผมกดวางสายหลังจากที่คุยเสร็จ

     ที่บอกว่าเต็มใจน่ะ ผมเต็มใจจริงๆ ตอนที่นะโมโทรมาหาแล้วบอกว่าเจ้าไก่ต้มหายไป ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ผมถึงได้บอกให้ใจเย็น แล้วก็ออกมาช่วยหา พร้อมกับโพสลงไปบนเฟสด้วย

     มีคนทักมาบอกว่าเห็นอยู่ตรงป้ายรถเมล์

    ไม่คิดว่าพอมาถึง..จะไม่ใช่แค่ไก่ต้มที่เจอ 

     ผมหันกลับไปมองลิฟต์ที่ปิดสนิทอีกรอบ ทั้งๆที่ควรจะสตาร์ทรถและขับตรงไปที่บ้านของนะโม แต่ความคิดผมที่อยากจะลงตามคนในรถเมื่อกี้ไปนั้นกลับมีมากกว่าเสียอีก รู้ว่าสถานะผมตอนนี้นั้นไม่ควรจะลังเลได้อีกแล้ว ในเมื่อแชมเปญกับผมก็เลิกกันไปแล้ว 

     คนที่ผมควรจะโฟกัสและสนใจตอนนี้ก็คือนะโม ถึงแม้ว่าจะยังไม่ได้คบ แต่อย่างน้อยนะโมก็พอจะค่อยๆเปิดใจให้ผมบ้างแล้ว ถ้าเทียบกับตอนที่น้องพึ่งมารู้ว่าผมชอบ
 
     ตอนนั้นน้องดูจะโกรธมาก โกรธจนหายเงียบไปเลย
  
     พึ่งจะมาปกติกันเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง ปกติที่ว่าก็ในสถานะแบบพี่น้อง ไม่มีอะไรมากเกินไปกว่านั้นเลย นะโมดูเว้นระยะห่างจากผม มันทำให้ผมปั่นป่วนในใจนิดๆ ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับอาการตอนที่เห็นใครบางคนซ้อนรถพี่ชายผมมา

     แชมเปญ ..กับจอมพล

     หลายครั้งที่ผมเห็น ผมไม่ควรรู้สึก มันอาจจะเป็นแค่ความหวงเพราะแชมเปญเคยเป็นของผม และจอมพลคือพี่ชายต่างแม่คนนึงที่ผมก็สนิท เรียกว่าสนิทมาก ผมรู้ว่ามันมีคนที่ชอบ แต่ไม่เคยรู้ว่ามาก่อนว่าคนที่พี่ชายตัวเองชอบ.. คือแชมเปญ

     จริงๆผมน่าจะรู้ได้ตั้งนานแล้ว จอมพลดูสนใจแชมเปญมาก ทั้งๆที่ไม่เคยสนใจว่าผมจะคบใคร ทิ้งใคร แต่กับแชมเปญออกจะแสดงออกว่าไม่อยากให้ผมคบด้วย พอถามก็เลี่ยงๆตลอด บอกแค่ว่าผมเหี้ยเกินไป ไม่อยากให้มีใครมาเสียใจเพราะผมอีก

     เหอะ.. 

     น่ารำคาญฉิบหายเลย ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด

     ผมตอบตัวเองไม่ได้ว่าเป็นอะไรเวลาที่เห็นแชมเปญอยู่กับจอมพลหลังจากที่พึ่งเลิกกันไป กับไอ้นักรบน่ะเห็นจนชิน และมั่นใจว่ายังไงแชมเปญมันก็ไม่มีทางคิดอะไรกับเพื่อนตัวเองไปมากกว่านั้น

     แต่กับจอมพล

     ผม..

     "เหี้ยเอ้ย!"

     ปึก!!

     หงิง หงิงง

     ผมคลายมือออกจากพวงมาลัยรถ ถอนหายใจออกมาเมื่อเจ้าลูกสุนัขมันส่งเสียงคล้ายว่ากำลังกลัวที่ผมแสดงความหงุดหงิดออกมาเรื่องแชมเปญกับจอมพล มุดหนีจนตะกุยเบาะรถ ทำตัวสั่นใส่ผมขนาดนั้น 

     "ไก่ต้ม"ผมส่งเสียงเรียก

     ดีดนิ้วเรียกให้มันหันมา ก่อนจะลูบลงบนหัวเล็กๆที่ปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลเบาๆ ถอนหายใจ เหยียบคันเร่งเมื่อเห็นว่าสัญญานไฟมันเปลี่ยนมาเป็นสีเขียว

     เหลือบมองโทรศัพท์ที่ส่งเสียงเมื่อมีสายเรียกเข้า

     'จอมพล'







     Champagne



     "มึงจะยกอะไรขนาดนั้นวะแชม เดี๋ยวก็เมาเป็นหมา"
  
     ผมหันมองเพื่อนสนิทที่ส่งเสียงบ่นอยู่ข้างๆ มันก็บ่นทุกครั้งที่ผมยกแก้วขึ้นดื่มนั่นแหละ ยังไม่ชินอีกหรือไง แล้วชอบมาพูดเหมือนกับว่าผมเป็นพวกคออ่อนอะ ปกตินี่ยังไม่ถึงครึ่งจะทำให้ผมกรึ่มๆเลยด้วยซ้ำ 

     "กูดื่มไปสองแก้วเองรบ ..มึงจะบ่นอะไรนักหนาวะ ช่วยแหกตาดูแก้วมึงด้วย เยอะกว่ากูอีกไหม"ผมว่า ขยับตัวเอนพิงไปกับเบาะหนานุ่ม สายตาก็กวาดมองไปทั่วผับเพลินๆ วันนี้คนเยอะ ส่วนมากก็พวกที่สอบเสร็จกันแล้ว มาฉลอง มาเที่ยวปลดปล่อยกันหลังจากผ่านช่วงสอบ

     ก็เหมือนพวกผมนั่นแหละ

     นี่ยังมาไม่ครบเลย..

     "แชม!"

     ตายยากไปอีก 

     พี่พลน่ะครับ ผมชวนมาเมื่อตอนเย็น พี่เขาโทรมาหาผมว่าจะให้ไปรับไหม ผมเลยบอกไปว่ากลับห้องมาแล้ว ไม่รู้จะพูดคุยอะไรต่อเลยถามพี่เขาไปเล่นๆว่าคืนนี้พวกผมมาเลี้ยง พี่เขาจะมาด้วยไหม คำตอบมันก็อย่างที่เห็นนี่แหละครับ

     "นั่งสิครับ"ผมขยับที่ให้พี่พลนั่งลงข้างๆ หันไปหานักรบว่ามันโอเคไหม 

     นักรบเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะยกแก้วขึ้นจรดที่ริมฝีปากไม่ใส่ใจอะไรกับคนมาใหม่ ตอนนี้เพื่อนที่อยู่คณะเดียวกันออกไปสูบบุหรี่ที่ด้านนอก เดี๋ยวอีกสักพักก็คงกลับเข้ามาแล้วล่ะ 
   
     "ห้ามดื่มเยอะนะครับ"พี่พลว่า ส่งยิ้มน้อยๆเมื่อผมขมวดคิ้วใส่พี่เขา"พี่จะพาไปกินข้าว ร้านนี้อร่อยมากเลยนะ อยากให้แชมได้ลองกิน"

     "เยี่ยม กำลังหิวพอดีเลย แต่ขอนั่งดื่มอีกสักพักนะครับ อุตส่าห์สอบเสร็จทั้งที ..รบ มึงไปด้วยไหม"

     "ไม่ว่ะ จะซื้อข้าวกลับไปให้พวกที่บ้าน แม่ง โทรตามกูอย่างกับเมียโทรตามผัวอะ พวกเหี้ย"นักรบบ่นงึมงำ โคลงแก้วในมือไปมาเบาๆ

     เออ พวกนั้นมันอ่านหนังสือสอบกันนี่เนอะ ดึกๆแบบนี้ก็คงต้องมีหิวกันบ้างแหละ 

     "งั้นกูไปเลยดีกว่า"ผมหิวอะ

     "เออๆ มาค้างกับพวกกูใช่ไหม"นักรบถาม ผมบอกพวกมันไงว่าจะไปค้างด้วยคืนนี้ ไหนๆก็สอบเสร็จแล้ว บ้านก็ไม่ได้กลับ เลยไปค้างบ้านนักรบรอพวกวิศวะมันสอบกันเสร็จ

     "ค้างดิ เจอกันมึง"

     "เจอกัน"

     ผมคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะมาถือ ลุกขึ้นเดินตามหลังพี่พลออกไปตรงที่จอดรถ

     "หวังว่าฝนคงจะไม่ตกลงมาอีก"ฟ้ามันดูมืดจนมองแทบไม่เห็นดาวเลย"ร้านอยู่ไกลหรือเปล่าครับ"ผมขึ้นไปนั่งซ้อนพี่พล จับชายเสื้อพี่เขาอย่างที่ทำปกติ

     "ไกล.. เอามือมานี่"

     ผมก้มมองมือตัวเองที่ถูกดึงไปกอดเอวเขาไว้ 

     "พี่พล ..ผม"
   
     "กอดพี่หน่อย ขับรถกลางคืนมันหนาวนะ"

     มาแบบนี้...แล้วจะให้ผมปฏิเสธยังไงล่ะ 






(T_T)






     "ขอบคุณนะครับ ที่พามาหาอะไรกิน"ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ามืด ดาวน้อยดวงมีให้เห็นได้เมืองกรุง ขณะที่พี่พลนั้นยืนพิงอยู่กับราวสะพานข้างๆกับผม สะพานที่ผมเจอพี่เขาครั้งแรก ต่างแค่ตอนนี้พี่เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าที่เข้ามาคุยกับผมเพราะคิดว่าผมจะฆ่าตัวตาย

     "พี่เต็มใจ"ร้อยยิ้มบนใบหน้านั่นเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ดีว่าเต็มใจจริงๆ
 
     ผมยิ้มตอบ หันกลับมาทอดมองตรงไปด้านหน้าอีกรอบ เงยหน้าขึ้นรับลมเย็นๆที่พัดวูบอยู่รอบกายตลอดเวลา พี่พลเป็นคนใจดี แต่ความใจดีของเขาไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีไปมากกว่าคำว่าพี่ชาย ผมก็ไม่อยากจะใจร้ายกับพี่เขา ไม่อยากปิดกั้นตัวเองจากความรักครั้งใหม่ แต่ก็ไม่พร้อมจะรักหรือรู้สึกกับใครในตอนนี้เช่นกัน

     ก็คิดอยู่ว่าจะปฏิเสธออกไปตรงๆเลยดีไหม

     หรือว่าผม... จะลองให้พี่เขาจีบดี

     เอาเป็นว่าช่างเรื่องจีบก่อนก็แล้วกัน ผมคงต้องกลับแล้วล่ะ บอกพวกนักรบไว้แล้ว เดี๋ยวพวกนั้นจะเป็นห่วงกันอีก 

     ผมขยับตัวออกห่างจากราวสะพาน"กลับกันครับ"

     "อยู่ต่ออีกสักนิดไม่ได้เหรอ"

     น้ำเสียงคล้ายจะเสียดายนิดๆกับฝ่ามือที่ดึงรั้งข้อมือผมไว้ทำให้ผมหันกลับไปมอง พี่พลทำหน้าเหมือนสุนัขโกลเด้นตัวโตกำลังออดอ้อนเจ้านาย ซึ่งเจ้านายที่ว่าก็คือผม

     "..สักสิบนาทีก็ได้ นะครับ"

     ถ้าปฏิเสธ ผมจะดูใจร้ายกับพี่เขาเกินไปหรือเปล่า
 
     แต่ก็นะ ..ผมคงจะใจร้ายเกินไปจริงๆ

     "อย่าดีกว่าครับ เพื่อนผมรอ"

     พี่พลเงียบไป ก่อนที่พี่เขาจะยิ้มออกมาเหมือนปกติที่ชอบทำ ฝ่ามืออุ่นวางโปะลงบนหัวผม ขยี้เบาๆอย่างหยอกล้อ"เป็นห่วงว่าเพื่อนรอหรือว่าไม่อยากอยู่กับพี่กันแน่"

     "ผม..."

     "พี่พูดเล่นครับ ไปที่รถเถอะ พี่จะพากลับ"

     ถึงจะพูดว่าล้อเล่นก็เถอะ
  
     แต่แค่มองตาก็รู้แล้วไหมว่าพี่พลเขาพูดตัดพ้อผมจริงๆ แม้ว่าพี่เขาจะยิ้มอยู่ก็ตาม

     ผมเดินตามพี่พลไปที่รถ ไม่อยากพูดหรือว่าเอ่ยอะไรให้พี่เขารู้สึกแย่ไปมากกว่านี้อีก รอจนพี่พลสตาร์ทเครื่องรถเสร็จ ผมถึงได้เหวี่ยงตัวขึ้นไปนั่งซ้อนอยู่ตรงเบาะหลัง ขยับมือออกเมื่อรู้ว่าพี่เขาจะต้องทำแบบเดิมเหมือนตอนอยู่ที่ผับ

     ผมอาจจะใจร้าย แต่เชื่อเถอะว่ามันดีกับพี่พลแล้วจริงๆ
 
     ลมเย็นๆตีวูบเข้ามาที่หน้า

     พี่พลไม่ได้ขับรถเร็ว เหมือนยื้อเวลาอยู่นิดๆ ซึ่งผมก็ไม่ได้พูดอะไร จนพี่เขาขับมาถึงบ้านเช่าของพวกนักรบ ผมถึงได้ถอดหมวกกันน็อกคืน ลงมายืนอยู่ข้างรถ

     "ขอบคุณครับ"
 
     "เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นรับสายพี่คืนนี้ได้ไหม"

     ผมหัวเราะออกมาเบาๆ พึ่งจะมาเจอคนตื๊อเก่งได้ขนาดนี้ ท่าทางเอียงคอกระพริบตาปริบๆนั่นมันทำให้ผมหลุดยิ้มอีกครั้ง

     "แค่รับสายใช่ไหมครับ"

     "คุยด้วยสิ"

     "ดึกแล้วนะ"กว่าพี่เขาจะกลับถึงห้องก็เที่ยงคืนแล้วมั้ง
 
     "พี่นอนดึกครับ"

     พี่พลเหมือนจะไม่ยอมแพ้

     ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ"ก็ได้ครับ แต่แค่แป๊บเดียว เพื่อนผมมีสอบพรุ่งนี้ ผมไม่อยากรบกวนเพื่อน"

     "แค่นั้นก็พอแล้ว"

     "ขับรถกลับดีๆนะครับ"ผมบอกลาอีกรอบ หันหลังเดินกลับเข้ามาในบ้าน นักรบคงรู้ว่าผมมาแล้ว ผมได้ยินเสียงตะโกนมาจากในบ้าน ประตูบ้านถูกเปิดออกพร้อมเสียงโวยวายจากด้านใน

     "ไอ้รบเปิดประตูดิ้ แชมมาแล้ว!!"

     "เออ! กูมาเปิดแล้ว มึงอย่าเสียงดังกันดิ้ ตื่นเต้นอย่างกับแชมมันมาครั้งแรกอะ"นักรบตะโกนตอบเพื่อน เบี่ยงตัวให้ผมถอดรองเท้าเดินเข้าไปด้านในบ้าน

     "ข้างในอุ่นจังวะ"

     "มึงหน้าโคตรแดง"ผมยกมือจับแก้มตัวเองตอนนักรบมันทัก ไม่ให้แดงได้ไง โต้ลมมาขนาดนั้น ผมนี่คันยุบยิบที่หน้าเลย"ข้างนอกแม่งหนาวอะ กูไปอาบน้ำก่อนนะ"

     ครั้งนี้ผมนอนในห้อง ไอ้พวกนั้นมันกลัวว่าถ้าผมนอนข้างนอกเดี๋ยวจะนอนไม่หลับ เพราะพวกมันต้องอ่านหนังสือกัน เลยไล่ให้ผมกับนักรบไปนอนในห้อง เดี๋ยวสักตีหนึ่งพวกนี้ก็คงเลิกอ่านกันแล้ว เวลาปกติที่นอนกันก็ประมาณนั้นนั่นแหละ

     ผมเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสอง

     ดันประตูห้องของนักรบออก หยิบผ้าเช็ดตัวในตู้และเสื้อผ้าที่ผมเคยเอามาทิ้งไว้เข้าไปในห้องน้ำ

     อาบน้ำเสร็จออกมานักรบมันก็มานอนกลิ้งอยู่บนเตียงแล้ว

     "มึงอาบน้ำแล้วเหรอ"ผมถาม 

     นักรบละสายตาจากเกมที่มันกำลังเล่นอยู่มาหาผม"อาบแล้วดิ หอมมาก มึงจะดมไหมล่ะ"

     ผมพึมพำด่ามันเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นไปนอนข้างๆนักรบ วางหัวลงบนพุงที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจของเพื่อนสนิท เหลือบตาดูเกมส์ที่มันกำลังเล่น

     ผมไม่ใช่สายเกมส์อะ ไม่ชอบเล่น แต่ชอบดูเวลานักรบมันเล่นนะ เพลินดี

     "เล่นไหม"
  
     "ไม่อะ"ผมตอบ ยกโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูอะไรเรื่อยเปื่อย ไม่รู้จะทำอะไรดี กดเข้ากดออกเฟสบุ๊ค ก่อนที่โทรศัพท์ผมมันจะสั่นเตือน ตามมาด้วยเสียงเพลงสายเรียกเข้า

     'พี่พล'

     โทรมาจริงๆด้วย

     "โทรคุยกันด้วย"นักรบถาม สายตามันยังไม่ละออกมาจากเกมส์เลย 

     ผมลุกขึ้นนั่ง กดรับก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง เดินออกไปนั่งเล่นอยู่ที่เก้าอี้ตรงระเบียงห้อง

     "ครับ"

     [รับจริงๆด้วย]เสียงที่ลอดออกมาฟังดูโล่งใจ ปนด้วยเสียงหัวเราะแผ่ว[คิดว่าแชมจะไม่รับแล้วนะ]

     "ก็บอกว่าจะรับนี่ครับ"ผมตอบไป

     [อาบน้ำหรือยัง]

     "อาบแล้วครับ พี่ล่ะ"
 
     [ยังเลย ถึงห้องแล้วก็โทรหาแชมเลย]พี่พลบอก น้ำเสียงเขาฟังดูคล้ายจะสื่อให้เห็นว่าผมสำคัญนะ อะไรประมาณนี้ แต่พี่เขาขับรถเร็วมากเลยอะ ระยะทางมันไกลอยู่นะ

     "ถึงห้องไวกว่าที่คิดนะครับ"

     [ก็..ตื่นเต้น]

     อ่า.. ตื่นเต้นเรื่องที่จะโทรมาหาผมน่ะเหรอ

     "....."

     [จะนอนหรือยังครับ]
   
     "ก็พี่พลวางก็นอนครับ"ผมตอบ ไม่ได้ว่าจะไล่หรืออะไร ก็แค่ถ้าพี่เขาวางผมก็นอนจริงๆ นี่ก็ดึกมากแล้วนะ นักรบก็เหมือนจะเลิกเล่นเกมส์แล้วด้วย นอนฟุบลงไปบนหมอนเรียบร้อยแล้ว แต่คิดเหรอว่าผมไม่เห็นอะว่ามันเงี่ยหูฟังอยู่

     [งั้นวางเลยก็ได้ครับ พี่แค่อยากได้ยินเสียง แค่นี้ก็พอแล้ว]

     "......"ผมเงียบอีกครั้ง

     ผมไม่รู้จะคุยอะไร จะถามว่ากินข้าวหรือยัง ผมก็พึ่งไปนั่งกินกับพี่เขามา สุดท้ายก็เลยบอกฝันดีและหยุดคุยกันแค่นั้น ผมเดินกลับเข้ามาในห้องนอน มองนักรบที่เลิกคิ้วมองอยู่

     "มองอะไรวะ"หมอนใบโตถูกจับฟาดลงไปบนหน้าเพื่อนสนิทก่อนที่ผมจะลงไปนอนเบียดกับมันบนเตียง

     กดเช็กดูเฟสบุ๊คเมื่อเห็นว่ามีแจ้งเตือนขึ้นค้างอยู่

     'Some of us think holding on makes us strong; but sometimes it is letting go.'

     สถานะที่ผมอัพไปเมื่อตอนอยู่ที่สะพาน..

     มันคงไม่น่าแปลกใจถ้า..

     Jao Tub and 134 others liked your post.

     จ้าวทัพไม่มากดไลค์

     ปกติไม่เห็นเคยมาไลค์อะไรผมเลย 

     "แล้วเอาไงต่อวะ"

     ผมกดปิดหน้าจอ หันกลับมาหานักรบที่มองอยู่ หัวใจเต้นรัวกับสิ่งที่เห็นเมื่อกี้ เพราะอะไรไม่รู้ แต่แค่เห็นชื่อของจ้าวทัพมันก็เหมือนปฏิกิริยาอัตโนมัติแล้วสำหรับผม

     ถอนหายใจออกมาเบาๆ หลับตาลงเชื่องช้า

     "ก็ ...คงเปิดใจให้ใครสักคนแถวๆนี้ล่ะมั้ง"

     ก็คงจะสักวัน

     "แน่นอนว่าไม่ใช่กู"นักรบพูดต่อ 

     "มึงเป็นเพื่อน"

     "เบื่อจะเป็นว่ะ"

     "มึงไม่เบื่ออย่างที่พูดหรอก"

     "รู้ดี"

     "กูเพื่อนมึงนะ"

     "เออ"

    





----150%----



รี้ดอยากได้ความชัดเจนใช่ไหมคับ จ้าวทัพคือพระเอกที่คู่กับแชม
 เราวางมาตั้งแต่ต้นแล้ว แต่เราจะทำให้เขากลับมารักกันได้ยังไงอยากให้รออ่าน ใครคิดว่าไม่ไหว รับไม่ได้ ถอยได้นะคับ 

เส้นขนานไม่ได้หมายถึงทัพกับแชม
แต่หมายถึงนักรบกับแชม 


'Some of us think holding on makes us strong; but sometimes it is letting go.'

เราอาจคิดว่าทนคบกันต่อไปจะทำให้เราเข้มแข็ง แต่บางทีการปล่อยไปต่างหากล่ะที่ทำให้เข้มแข็ง


Cr : dailyenglish



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.895K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #10038 katiebua (@katiebua) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 19:14
    เกลียดทัพ แต่เข้าใจถ้าสุดท้ายจะลงเอยกัน ขออย่างเดียวว่าทัพสามารถพิสูจน์ตัวเองได้มั้ย ว่ารักแชมจริงแค่ไหน เด่วรออ่านจบแล้วจะมาเม้นท์อีกทีนะ
    #10,038
    0
  2. #10024 Bbbbb (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 15:05

    ตอนนี้ดี~~

    #10,024
    0
  3. #10007 Jess (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 23:55

    หมั่นไส้นังทัพ


    เอาจริงๆก็คือรู้แหละว่าสุดท้ายนังก็ยังชนะ เพราะน้องแชมรักของเค้าขนาดนั้น มันไม่ใช่แค่รักกันแป๊บๆด้วยมั๊ยคะ เหมือนน้องจะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ คงตัดใจยาก

    แต่ยังหวังจะให้นังทัพเจ็บปวดก่อนอยู่ดี5555 ไม่อยากให้ได้แชมคืนง่ายๆ

    #10,007
    0
  4. #9955 luksamon5732 (@luksamon5732) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 13:09
    ขอนอกเรื่องค่ะมหาชื่อไก่ต้มชั้นหิวเลยแก5555
    #9,955
    0
  5. #9886 pokkopopo112 (@pokkopopo112) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 16:01
    ยกแชมให้รี้ดเนี่ยล่ะ แงง
    #9,886
    0
  6. #9824 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:29
    เราอยากจะบอกว่ายกแชมให้พี่พลไปเถอะ ไรต์ตอนมีอยู่ก็ไม่คิดจะรักษาให้ดีสงสารนาง
    #9,824
    0
  7. #9767 Beeber06 (@Beeber06) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 03:09
    เราชอบสเตตัสที่แชมโพส
    #9,767
    0
  8. #9757 Cho milk (@j_natcha) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 11:33
    ปวดใจมากกกกกกฮือออ
    #9,757
    0
  9. #9712 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 14:24
    นึกว่าทัพกับแชมซะอีก ใจหาย
    #9,712
    0
  10. #9672 Deunmakai (@Deunmakai) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 02:23
    คิดว่ารับไม่ไหวใจจะพังถ้าเขามารักกันอีก แต่อยากอ่านอะ ฮือออออออออ อ่านพร้อมน้ำตา
    #9,672
    0
  11. #9669 khunv96 (@khunv96) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 16:59
    สงสารนักรบลูกกกกก
    #9,669
    0
  12. #9642 Chan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 23:15

    ไม่ชอบทัพอะแม่ง...แต่นั้นเหละนะความรักทำให้คนตาบอดทัพ-แม่ง.....

    #9,642
    0
  13. #9608 galepn (@galepn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 17:28
    อ่าว ไม่ได้ตามมาหนอนึกว่าตามมาจนเจอที่ป้ายรถเมล์555555555 นั่นงะ พี่พลเปนพี่ทัพจริงดั้วววว
    #9,608
    0
  14. #9600 lp.. (@minilek009) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 09:29
    บางทีโลกนี้แม่งก็ตลกว่ะ
    ความรักแม่งยากเนาะ
    #9,600
    0
  15. #9558 GottomonEye (@gottomon03) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 04:04

    จ้าวทัพนี่เหมือนพี่เมษว่า ถ้าเค้าไม่ไปจริงคงไม่รู้สึก ความรู้สึกต่อนะโมตอนนี้ อึนมทก ไใ่รู้จะไม่ขอบ หรือจะอะไรดี นางก็ดูไม่ได้ผิดอะไร อึดอัดใจแท้ เข้าใจแชมเลย 

    ปล.นิยายสนุกมากค่ะ อ่านรวดเดียวเลย

    #9,558
    0
  16. #9542 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (@valyn-kh) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 22:55
    ถึงแม้อิทัพจะเป็นพระเอก
    ก็ขอด่าหน่อยเถอะ

    จะด่าจนกว่ามันจะสำนึกได้
    #9,542
    0
  17. #9469 PP_FARTOY (@PPPM_Bear) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 02:16
    เราไม่ชอบคนแบบเจ้าทัพเลยว่ะ
    #9,469
    0
  18. #9444 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 03:34

    น้องงงงงงงงแม่งสุดว่ะ

    #9,444
    0
  19. #9403 Ning38975 (@Ning38975) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 10:37
    เราจะสู้แม้ในใจจะหน่วงมาก5555
    #9,403
    0
  20. #9275 MinRos (@MinRos) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 06:45
    รีดไม่อยากได้ความจัดเจน รีดอยากลุ้นคร่ะ
    #9,275
    0
  21. #9241 ongnielisreal (@ongnielisreal) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 23:04
    เราจะสู้รอเค้ากลับมารักกัน ถึงแม้จะน้ำตาไหล T____T
    #9,241
    0
  22. #9227 Maayuniiboo (@moomilkwg) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 10:21
    ชอบนักรบอ่ะ เป็นเพื่อนที่อยู่ข้างๆแชมดีแล้วนะ
    #9,227
    0
  23. #9201 MS.ALIEN (@axlean) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 18:49
    ชอบนักรบ แต่เฟรนด์โซนที่แท้จริงมันออกยาก
    #9,201
    0
  24. #9165 Haruma_Hunsei (@hunsei) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:02

    ชอบนักรบน้า แต่ก็จริงอย่างแชมว่าถ้าเลิกกันก็เป็นเพื่อนไม่ได้ เป็นเพื่อนกันดีกว่า สายสัมพันแน่นแฟ้น แม้นจะเฟรนด์โซน งื้ออออออออ

    #9,165
    0
  25. วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:35
    นักรบแบบเฟรนโซนสัสๆ
    #9,112
    0