รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 13 : ระลอกคลื่นในใจ (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55,000
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,161 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61










ระลอกคลื่นในใจ





     รั้วมหาลัยกว้างในวันนี้ช่างน่าเบื่อสำหรับผม คงเพราะนักรบไม่มาด้วยแหละ ผมถึงได้หงอยเหงาอยู่แบบนี้  ไม่รู้จะคุยกับใคร ตอนเรียนก็ต้องนั่งเรียนเงียบๆคนเดียว ปกติอย่างน้อยนักรบมันก็ยังมีมาหยอกล้อให้ผมด่า ให้ผมว่ามันบ้างไง

     เห้อ เหงาชะมัด

     ใกล้จะเลิกแล้วด้วย ผมคิดว่าจะไปหาอะไรกินหลังเลิกคลาสนี้ แต่ก็ไม่รู้จะไปนั่งกับใครเหมือนกัน 

     นั่งท้าวคางจดสิ่งที่อาจารย์บรรยาย ขณะที่หางตาก็เหลือบมองออกไปด้านนอกเป็นระยะ มองปุยเมฆหนาสีขาวที่ลอยเคว้งอยู่ในท้องฟ้ากว้าง เหม่อมองจนกระทั่งเพื่อนๆในคลาสส่งเสียงเรียกว่าหมดเวลาแล้ว 

     บางคนชวนผมให้ไปกินข้าวด้วย แต่ผมก็เลือกที่จะปฏิเสธไป

     เก็บของใส่กระเป๋า ก่อนจะลุกเดินออกจากห้อง

     "แชมเปญ ทางนี้ๆ มาเร็ว ไปกินข้าวกัน"

     เสียงโหวกเหวกโวยวายเรียกชื่อผมลั่น

     กลุ่มเด็กวิศวะที่กำลังยืนโบกไม้โบกมือพร้อมกับส่งเสียงดังกันลั่นนั้นทำให้ผมยิ้มออกมาจากใจเป็นครั้งแรกของวัน คิดว่าวันนี้จะต้องไปนั่งกินข้าวคนเดียวเสียอีก ใครจะไปคิดล่ะว่าพวกนี้จะมายืนรอผมหน้าห้องแบบนี้

     เสียงดังจนพวกเด็กบริหารมองตาเขียวแล้ว

     ผมรีบเดินตรงเข้าไปหาพวกเพื่อนๆของนักรบ ยกมือขึ้นแตะปากส่งเสียงให้พวกนี้เงียบลง

     "...อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวก็ถูกว่าหรอก"พอผมบอก เจ้าพวกวิศวะทั้งหลายก็หันมองรอบๆทันที ก้มหัวลงเชิงขอโทษ ลดเสียงลงจนบริเวณนั้นกลับมาเงียบเหมือนเดิม

     เห็นไหมล่ะ ว่าพวกนี้นิสัยดีนะ ถึงจะดูเถื่อนๆกันไปหน่อยก็ตาม

     "ไปกินข้าวกัน พวกเรานึกขึ้นได้ว่ารบมันไม่มา กลัวแชมกินข้าวคนเดียวจะเหงา"กล้าพูดกับผม ส่งยิ้มกว้างๆพร้อมยักคิ้วส่งมาให้ด้วย คนอื่นๆก็พยักหน้าตาม เห็นนะ ว่าแอบเหล่มองสาวๆคณะผมกันน่ะ

     "แน่ใจนะว่ามาชวนเราไปกินข้าว ไม่ได้มาส่องสาวน่ะ"ผมแกล้งแซว

     แต่ละคนนี้ทำมายิ้มกรุ้มกริ่ม 

     "ชวนดิ มาส่องสาวนี่ถือเป็นผลพลอยได้อะแชม"ภามตอบ แต่คือตาเนี่ยยังไม่มองผมเลย นู่นนน มองตามผู้หญิงคณะผมจนคอนี่จะเอี้ยวตามลงบันไดไปอยู่แล้ว

     "แหมมมม ผลพลอยได้ คอจะเคล็ดอยู่แล้วไอ้สัสภาม"กิตว่า ตบลงบนหัวเพื่อนตัวเองดังตุบ ก่อนจะหันมาชวนผมอีกรอบนึง"ไปกินข้าวกัน ไปโรงอาหารใหม่ก็ได้ แชมว่าไง"

      โรงอาหารใหม่คือโรงอาหารที่พึ่งสร้างใหม่เมื่อปีที่แล้ว แต่คือเด็กทุกคนจะเรียกกันติดปากไงว่าโรงอาหารใหม่ นานๆผมจะไปกินทีนึง เพราะมันอยู่ไกลจากตึกคณะผม แล้วอีกอย่างอยู่ใกล้ตึกแพทย์ด้วย รู้สึกไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่เลย 

     ผมเงียบ ไม่รู้จะตอบยังไง อยากจะปฏิเสธก็เกรงใจที่อุตส่าห์มารอ จะตอบตกลงไปผมก็มีสิทธิ์ที่จะเจอกับจ้าวทัพแน่ๆ เพราะวันนี้เวลานี้จ้าวทัพเลิกเรียนพอดีด้วย

     "คือ ..เรา"

     "หรือจะไปที่อื่นก็ได้"เฟรมพูดขึ้นมาเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่

     ก็คงรู้นั่นแหละ สายตาของเฟรมถึงได้คล้ายจะปลอบใจผมแบบนั้น

     "ถ้าพวกเฟรมจะไปโรงอาหารใหม่ก็ได้ เราโอเค อุตส่าห์มารอนี่"ผมไม่อยากเรื่องมาก ถึงยังไงเรื่องของจ้าวทัพกับผมมันก็จบลงไปแล้ว อยู่ในมหา'ลัยเดียวกันจะเจอหน้ากันได้ก็คงไม่แปลก ถือว่าทำตัวเองให้ชินไปก็แล้วกัน หนีไปก็เท่านั้น ใช่ว่าคนเราจะหนีได้ตลอดไป

     ไม่เจอวันนี้ วันอื่นผมก็อาจจะเจอก็ได้ ใครจะรู้

     ขนาดเมื่อเช้าที่ไม่คิดว่าจะเจอ ยังเจอเลย

     "ไม่โอเค จะเปลี่ยนที่ก็ได้"เฟรมพูดอีกครั้ง

     เหมือนกำลังย้ำให้ผมตัดสินใจ

     ผมก็คิดดีแล้วล่ะ บางอย่างเผชิญหน้าไปเลย อาจจะช่วยให้เรากลับมาเข้มแข็งได้เร็วขึ้น

     "โอเคสิ ไปกันเลยก็ได้"ผมว่า 

     ก้าวนำพวกเฟรมลงมาทางบันได ส่งเสียงพูดคุย เล่าเรื่องนั่นนี่กันเรื่อยเปื่อย ลงมาถึงข้างล่างถึงได้พบว่าพวกเพื่อนๆนักรบเอารถมา และผมต้องซ้อนเฟรมไป เพราะในบรรดาเพื่อนๆของนักรบ ผมค่อนข้างจะสนิทกับเฟรมมากที่สุด

     พอมาถึงโรงอาหารใหม่เท่านั้นแหละ
  
     ผมถึงได้คิดว่าควรจะเปลี่ยนใจ ไม่ใช่ว่าเพราะเจอจ้าวทัพนะ แต่เพราะจำนวนนักศึกษาที่เยอะแบบเยอะมากๆด้านในนี่แหละ

     เห้อ ถ้ารู้ว่าคนจะเยอะแบบนี้ ผมคงเปลี่ยนใจไปแล้ว

     หันไปมองหน้าเพื่อนคนอื่นๆ แต่ละคนก็เหมือนหิวกันจัดแล้ว ผมเลยไม่อยากเรื่องมากอีกๆ ก็ตัดสินใจเองว่าจะมา ช่วยไม่ได้..งั้นก็กินที่นี่แหละ เดี๋ยวคนก็บางตาลงแล้ว

     "ไปเถอะ หาที่นั่งกัน"ผมหันไปพูดกับเฟรม

     เดินเข้าไปพร้อมกับพวกวิศวะที่ล้อมอยู่รอบตัวผม 

     ผมเมินสายตาหลายๆคู่ที่มองมา เมินแบบไม่ใส่ใจเลยด้วย พูดคุยหัวเราะกับพวกเพื่อนๆของนักรบ ก่อนจะชี้ไปยังโต๊ะตัวยาวๆที่กลุ่มเด็กปีหนึ่งพึ่งจะลุกออกไป

     "ไปนั่งนั่นกัน"

     "แชมไปนั่งก่อน กินไรอะ เดี๋ยวซื้อมาให้"

     "ไม่ต้องๆ เราไปเองได้"

     "นักรบแม่งพูดถูก แชมดื้อว่ะ ไปนั่งรอ จะกินอะไร เดี๋ยวซื้อมาให้"เฟรมเหมือนจะดุผมหน่อยๆ ผมคิดว่าผมเจอพ่อคนที่สี่แล้วล่ะ สมแล้วที่เป็นเพื่อนสนิทนักรบมัน

     "ก็ได้ เราเอาข้าวมันไก่ทอด"

     "น้ำล่ะ"

     "น้ำเปล่าก็ได้"ผมตอบเฟรม ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ มองตามเพื่อนต่างคณะแยกกันไปซื้อข้าว

     ผมกวาดตามองไปรอบๆ

     ดีแล้วล่ะที่ไม่เจอจ้าวทัพ หรือวันนี้คนเยอะมากจนมองไม่เห็นก็ไม่รู้

     นั่งรอสักพักทุกคนก็กลับมาพร้อมข้าวและเครื่องดื่ม แต่ละคนไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าหิวกันขนาดไหน แทบไม่มีใครพูดคุยอะไร ตักกินกันเงียบๆ บางคนลุกไปซื้อเพิ่มด้วย ทำเอาผมรู้สึกผิดเลยนะเนี่ย ที่ชักช้า มัวแต่คิดเยอะเกินไปเรื่องของจ้าวทัพ

     พอเริ่มอิ่มท้องก็เริ่มมีคุย มีเล่นกันบ้าง นั่งต่อกันอีกพักใหญ่ๆ 

     เฟรมบอกว่าจะไปส่งผมที่ตึกเรียน ตอนแรกอะคือจะไปกันหมด แต่เฟรมบอกว่าวุ่นวายเกินไป เลยจะไปเองคนเดียว คนอื่นๆก็ไม่ว่าอะไร ตกลงกันเสร็จก็ลุกแยกย้ายกันไปเก็บจาน

     ผมออกมายืนรอเฟรมตรงแถวๆทางออก เห็นว่าจะไปซื้อขนมของกินอะไรเพิ่มอีก 

     รอมาสักพักแล้ว เดี๋ยวก็คงมา

     "แชม ..เห้ย! ระวัง"

     หือ?  ผมหันไปหาเฟรมที่เรียกชื่อผมเหมือนตกใจอะไรสักอย่าง

     ยังไม่ทันพูดอะไร ก็ถูกใครสักคนผลักเซจนเกือบจะล้ม เสียงเหมือนอะไรถูกสาดลงมาจากชั้นบน ผมเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้เห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ทั้งยังคราบกาแฟที่เปรอะเปื้อนอยู่บนชุดนักศึกษาสีขาว 

     เกิดอะไรขึ้น..

     "ทัพ..."ผมอยากจะก้าวเข้าไปหาคนตรงหน้า อยากถามว่ามันเจ็บไหม แต่ก็พูดอะไรไม่ออกเพราะสีหน้าและสายตาเรียบเฉยเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นของจ้าวทัพ

     มือหนายกขึ้นสะบัดเสื้อตัวเองเบาๆ

     นัยต์ตาคู่ดุเลื่อนมาสบกับผม ยกมือดันผมให้พ้นจากทางเดินออกไปนอกโรงอาหาร

     "อย่าขวางได้ไหม เกะกะ"






(T_T)






     ผมยังยืนงงอยู่ที่เดิม คือเหตุการณ์ทุกอย่างเหมือนผ่านไปเร็วมาก เฟรมก้าวเข้ามาถึงตัวผม เงยขึ้นไปมองชั้นบนก่อนจะหันไปหาเสียงรองเท้าหลายคู่ที่วิ่งลงมาจากชั้นสอง ผมก็หัน 

     พวกเด็กปีหนึ่งเกือบสิบคนเดินเข้ามาหา มีน้องผู้หญิงคนนึงก้าวออกมาหลังจากเกี่ยงกันไปมาอยู่สักพัก ยกมือขึ้นไหว้ขอโทษผมที่ยืนอยู่กับเฟรม
   
     "พี่คะ หนูขอโทษ เมื่อกี้พวกหนูเล่นกันแล้วทำกาแฟหกลงมาค่ะ ขอโทษจริงๆนะคะ หนูไม่ได้ตั้งใจ"น้องเขายกมือขอโทษผมหลายรอบมาก ซึ่งผมไม่ได้ติดใจอะไรเลย 

     ก็คนที่โดนมันไม่ใช่ผม 

     "ทีหลังก็ระวังหน่อยนะครับ คนในโรงอาหารไม่ใช่น้อยๆ อีกอย่างคนที่น้องควรจะขอโทษไม่ใช่พี่หรอก เพราะมันไม่โดนพี่"ผมบอก นึกไปถึงคนที่โดนกาแฟร้อนๆแทนผมเมื่อกี้ อยู่ๆก็โผล่มา ถ้าให้ผมตกใจก็คงตกใจที่จ้าวทัพโผล่มามากกว่ากาแฟหกใส่อีก 

     "ค่ะๆ พวกหนูขอโทษอีกครั้งนะคะ ...ไปเถอะมึง"พูดกับผมเสร็จก็หันไปหากลุ่มเพื่อนตัวเอง น้องๆแต่ละคนส่งยิ้มแห้งๆให้ผม รีบพากันเดินออกจากโรงอาหารไป 
 
     ผมถอนหายใจออกมา คือรู้สึกเหนื่อยๆเหมือนช่วงนี้มีแต่เรื่องยังไงก็ไม่รู้

     แล้วยังสายตากับคำพูดจ้าวทัพเมื่อกี้อีก

     ทั้งๆที่รู้สึกแย่ออกขนาดนี้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะห่วงว่าอีกฝ่ายจะเป็นยังไงบ้าง ร้อนมากหรือเปล่า แต่ก็ทำได้แค่ถามออกมาในใจเท่านั้น เพราะผมกับจ้าวทัพไม่อยู่ในสถานะที่จะพูดคุยแสดงความเป็นห่วงเหมือนแต่ก่อนได้อีกแล้ว

     "ไหวไหม กลับห้องก็ได้นะ พักหน่อย"เฟรมว่า มองสำรวจไปตามเนื้อตัวผม"ไม่โดนใช่ไหม"

     "นิดหน่อย"ผมก้มมองเสื้อตัวเอง มันมีลอยกระเซ็นมานิดหน่อยน่ะ แต่ไม่เยอะ แล้วก็ไม่รู้สึกอะไรด้วย

     ถ้าจ้าวทัพไม่ผลักออกผมก็คงโดนเต็มๆนั่นแหละ 

     "แล้วเอาไงอะ แชมจะไปเรียนต่อเปล่า"เฟรมถาม

     ผมก็คงไปเรียนต่อนั่นแหละ"ไปดิ สบายมาก เฟรมจะแยกไปเลยก็ได้นะ เดี๋ยวเราเดินกลับเอา ยังไม่ถึงเวลาเรียนด้วย ขี้เกียจไปนั่งรออะ"

     "เอางั้นเหรอ"

     "อือ แยกกันเลยไหม"

     "อ่าๆ ยังไงอย่าลืมทักบอกรบมันด้วยนะว่าวันนี้มากินข้าวกับพวกกู มันห่วงแชมนะ ส่งข้อความไปบอกให้ไปหาแชมตั้งแต่ยังไม่เลิกเรียนอะ"เฟรมส่ายหัวไปมา ยื่นโทรศัพท์มาให้ผมดูข้อความของนักรบที่ขึ้นโชว์อยู่บนหน้าจอ

     ก็ว่าอยู่ว่าทำไมถึงได้ขนไปรอผมกันขนาดนั้น

     "โอเค งั้นเราไปนะ"

     ผมแยกกับเฟรมตรงหน้าโรงอาหาร ใช้เวลาจากตรงนี้เดินไปตึกที่จะเรียนก็ประมาณครึ่งชั่วโมง ในหัวผมตอนนี้ยังนึกไปถึงจ้าวทัพอยู่เลย ทั้งที่พยายามจะไม่คิด แต่สิ่งที่จ้าวทัพทำมันก็ยากเกินกว่าที่ผมจะห้ามตัวเองไม่ให้คิดอะไรได้

     ถึงจะสายตากับสีหน้าในตอนนั้นจะทำให้ผมรู้สึกแย่ แต่มันก็ยังมีไม่มากเท่ากับความเป็นห่วงที่มีให้กับจ้าวทัพ

    ผมกำลังรู้สึก ..ข้างในนี้ ถึงพยายามแล้วที่จะหักห้ามใจแค่ไหน แต่ความรู้สึกข้างในนี้ยังคงหวั่นไหวและเผลอคิดไปเองกับการกระทำของจ้าวทัพอยู่ดี 


    







     "ไหนบอกไม่สนใจไงวะ พุ่งเข้าไปก่อนคนอื่นเลยไม่ใช่หรือไง"เมษยกมือขึ้นกอดอก เอนพิงไปกับผนังเย็นเฉียบของห้องน้ำ จ้องมองเพื่อนสนิทที่กำลังล้างเอาคราบสีน้ำตาลอ่อนออกจากเสื้อนักศึกษา หลังจากที่เอาตัวเองไปรับกาแฟร้อนๆแทนน้องแชมเปญ
     
     จ้าวทัพยังคงเงียบ เขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงเหมือนกัน ทั้งๆที่ก็ไม่ได้คิดว่าจะสนใจ เพราะเขากำลังจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ในมือ ติดต่อหานะโมที่หายเงียบไปวันนี้เหมือนกำลังหลบหน้าเขาอยู่ 

     เพราะไอ้เมษตะโกนขึ้นมาบอกให้ใครสักคนระวัง เขาถึงได้เงยหน้าขึ้นมอง แล้วหลังจากนั้นขามันก็ก้าวเข้าไปเองแล้ว กาแฟร้อนๆเทราดลงมาบนตัวเปรอะเปื้อนไปทั่วเสื้อเขา ตอนนั้นจ้าวทัพเองยังไม่รู้เลยว่าทำไมตัวเองถึงเข้ามาช่วยอีกฝ่ายไว้

     อาจจะเพราะความเคยชิน เขาเคยดูแลปกป้องคนคนนี้มาตั้งแต่เด็กๆ ถ้าครั้งนี้จะทำไปเพราะแบบนั้นมันก็คงไม่แปลก

     "ทัพ มึงคิดดูดีๆนะ กับน้องนะโมมึงอาจจะชอบเพราะว่าน้องเขาน่ารัก และไม่เหมือนใคร แต่บางทีคนที่มึงรัก....อาจจะยังเป็นแชมเปญ"

     เมษขยับเข้ามายืนข้างเพื่อน 

     เขาไม่รู้หรอกว่าจ้าวทัพมันคิดอะไรอยู่

     แต่การที่เข้าไปช่วยแบบไม่คิดอะไรเลยแบบนั้น มันก็แปลได้ว่ายังรู้สึกห่วงอยู่ลึกๆไม่ใช่เหรอ

     "ช่างมันเถอะ"จ้าวทัพบอกปัด เขาก็บอกแล้วไงว่าเพราะความเคยชิน ถ้าเป็นนะโมที่ยืนอยู่ตรงนั้น เขาก็คงจะช่วยแบบไม่คิดเหมือนกันนั่นแหละ มันไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย

     ร่างสูงขยับออกห่างจากอ่างล้างมือ บิดเสื้อเปียกชื้นจนแห้ง ก่อนจะเอามาใส่คลุมไว้ เตรียมเดินออกจากห้องน้ำ

     แต่ก็ชะงักเพราะเสียงที่พูดขึ้นของเมษ

     "มาคิดได้อีกทีในตอนที่เขาไปจากมึงจริงๆ มันจะแย่เอานะ"

     "มึงจะไปเรียนไหม"จ้าวทัพเลี่ยงที่จะสนใจคำพูดของเพื่อน 

     เพราะมันไม่มีวันนั้นหรอก 

     ไม่มีทาง...








     ผมเลิกเรียนตอนเย็นๆ ตรงกับเวลาที่นัดกับพี่พลเอาไว้พอดี อย่างน้อยก็คิดถูกที่เข้าเรียนวันนี้ เพราะอาจารย์บอกว่าอาทิตย์หน้าจะมีสอบย่อย ซึ่งวันนี้เลยทวนในสิ่งที่จะสอบให้เล็กน้อย ผมก็จดและสรุปเอาไว้เต็มหน้ากระดาษ แต่ก็แบ่งส่วนเป็นระเบียบ อ่านง่ายอยู่นะ คิดว่าจะส่งให้นักรบมันอ่านต่อ

     ยืนรอคนที่บอกว่าจะมารับไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

     พี่พลโผล่มาในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวดูธรรมดา และรถมอเตอร์ไซค์คันเดิม 

     "หิวไหม อยากแวะที่ไหนก่อนหรือเปล่า"

     ผมตั้งท่าจะปฏิเสธ แต่นึกได้ว่ามันนี้มีหนังที่ผมอยากดูเข้ามาใหม่พอดี ตอนแรกว่าจะชวนนักรบไปดู แต่มันยังไม่ว่าง ผลก็เลยคิดว่าคงไม่ได้ไปแล้ว ถ้าผมชวนพี่พลไปเป็นเพื่อนมันจะดูไม่ดีหรือเปล่า

     "ผมอยากดูหนัง พี่พลไปเป็นเพื่อนผมได้ไหม"

     แค่ดูหนังเฉยๆ ผมไม่ได้คิดว่ามันคือการออกเดท หรืออะไรทั้งนั้น ผมแค่อยากดู

     "ได้สิ ดีเหมือนกัน ไม่ได้ดูหนังในโรงนานแล้ว"

     ผมรับหมวกกันน็อคจากพี่พล สวมไว้ก่อนจะขึ้นไปนั่ง ชะงักมือเล็กน้อยเมื่อฝ่ามือของอีกฝ่ายแตะลงมาบนข้อมือเหมือนจะดึงให้ไปเกาะตรงเอว 

      "เดี๋ยวร่วง"พี่พลบอก

      ถ้าเป็นตอนที่พี่เขายังไม่ได้บอกชอบผม ผมก็คงเกาะไปแบบไม่คิดอะไรแล้ว แต่พอเป็นในตอนนี้ ผมก็ได้แค่ดึงมือออกการเกาะกุมของพี่เขา แล้วเลื่อนไปจับชายเสื้อแทน

      "ผมถนัดแบบนี้มากกว่า"

      "ตามใจแชมครับ แค่ชวนพี่ไปด้วย พี่ก็มีความสุขแล้ว"

      ผมยิ้มบางๆ แต่ไม่ได้ตอบอะไร

      มันก็เป็นเรื่องดีที่เราได้เป็นความสุขของใครสักคน

      แต่มันจะดีกว่านี้..ถ้าความสุขของเราคือเขาด้วยเหมือนกัน 

      



     
     









---150%---



มาคุยกันหน่อยย อ่านก่อนคอมเม้นนะคับ


- อยากให้ทำความเข้าใจกันหน่อยว่า แชมเปญ พึ่งเลิกกับทัพมาแค่วันเดียว วันเดียวเองงงงง ถ้าจะอ่อนแอ จะลืมไม่ได้ มันไม่ใช่เรื่องแปลก คนเราถ้าลืมได้ง่ายขนาดนั้น มันจะมีความทรงจำไปทำไมมม กว่าจะเข้มแข็งได้มันต้องใช้เวลา ถ้าเราเขียนว่าแชมเข้มแข็งขึ้น ไม่สนใจทัพ ทัพไม่อยู่ในสายตา ทั้งๆที่พึ่งเลิกกันเมื่อวาน มันไม่แปลกไปเหรอ ปูมาว่ารักขนาดนั้น แต่ดั้นลืมง่ายเว่อร์ หายเจ็บไวเว่อร์ แกกกก ขนาดคนที่ชอบหายไป นี่ยังซึมเป็นอาทิตย์เล้ย นับประสาอะไรกับคนที่เป็นรักแรก 

     เรายอมรับว่ารักได้มันก็เลิกรักได้ แต่ไม่มีใครทำใจได้ง่ายๆแค่ข้ามวัน ห้ามได้เหรอความรู้สึกน่ะ เราใช่ว่าจะเคยมีความรัก แต่จากเพื่อนรอบๆ จากคนรอบกาย ทำให้เรารู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะลืมคนที่เป็นรักแรก ต่อให้เลว ให้ร้ายแค่ไหน รักมันก็คือรัก รักมันไม่เลือกคนดีคนเลวนะเว้ย


- มีรี้ดบอกว่าดูแลอย่างกับเป็นชะนี อะ อธิบายไงดี คือมันก็ไม่ได้ดูแลขนาดนั้น ถ้ามีก็มีแค่นักรบที่ดูแลเพื่อนมันมาปกติ กับพี่พลที่ดูแลเพราะมันชอบแชม ส่วนเฟรมมันทำเนี่ยเพราะเพื่อนมันฝากไว้ เรื่องซื้อข้าวซื้อน้ำให้เนี่ย เราก็ทำนะ กินไร เดี๋ยวซื้อให้ เอาน้ำไร เดี๋ยวซื้อมาให้ แล้วให้เพื่อนนั่งจองโต๊ะไป และมันก็มีแค่เฟรมคนเดียวที่ดูแล เพื่อนคนอื่นๆคือคุยเล่น เฮฮาปกติเล้ย อ่านยังไงว่าทุกคนรุมดูแลแชมน่ะ คอมเม้นได้เว้ย ไม่ว่า แต่แอบสะเทือนใจเรานิดๆนะ






คือแบบ วันนี้มีงาน 50 50 เช่นเคย 
แต่คงอัพแหละคับ ไม่แน่ไม่นอน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.161K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #10054 noonnew1996 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 18:50
    แชมสมควรจะได้รับความรักดีๆจากใครสักคนตั้งนานแล้วนะ อย่าปิดกั้นตัวเองก็พอ งื้อออ ชั้นอิน
    #10,054
    0
  2. #10006 Jess (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 23:45

    ยังคงรอวันที่แชมเข้มแข็งแล้วนังทัพเป็นหมา


    จะมีวันนั้นมั๊ยคะ555555

    #10,006
    1
    • #10006-1 Koiiaaunchisa(จากตอนที่ 13)
      4 ตุลาคม 2563 / 17:38
      เราคือเพื่อนกัน
      #10006-1
  3. #9916 pppim_arrr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 02:40
    ความรู้สึกตอนนี้คือไม่อยากให้พระเอกเป็นทัพอ่ะ จบแบบbad endไปเลยงี้ ให้แชมรักคนอื่น ให้นังทัพเจ็บแสบแดดิ้นร้องไห้อ้อนวอนซะเลย ร้องไห้ไปแน้วแม่ นังทัพชั้นจะไม่ญาติดีกับแก!
    ps.เพิ่งมาอ่านนะฮะ เป็นกลจ.ให้ไรต์ผลิตผลงานดีๆ เข้าใจมากๆด้วยว่าคนเพิ่งเลิกกันมันลืมกันยาก เพราะตอนนี้ก็เป็น ฮาาาาาา
    #9,916
    1
    • #9916-1 ha_jung(จากตอนที่ 13)
      29 เมษายน 2563 / 06:34
      อยากจะยุให้แชมเปลี่ยนใจ ถึงจะต้องใช้เวลานานก้อไม่อยากให้ต้องหวนกลับไป
      #9916-1
  4. #9884 pokkopopo112 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 15:04
    ไม่มีใครลืมง่ายๆหรอกยิ่งรักมากยิ่งห้ามรู้สึกยาก
    #9,884
    0
  5. #9822 ATENNILE (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:12
    น่าสงสารแชมเปน แต่ผช.ที่เพื่อนๆต้อลคอยดูแลมันมีจริงๆนะ แบบไม่ทันคนคิดช้ตัดสินใจช้าจนเพื่อนๆอาจจะรำคาญแบบนี้มีจริงเพื่อนๆจะคอยช่วยทุกสิ่งจริงๆ
    #9,822
    0
  6. #9710 pommys (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 14:10
    อย่ามาเสียใจทีหลังนะทัพ
    #9,710
    0
  7. #9641 Chan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 22:44

    ปล่อยทัพไปเถอะ ไม่เห็นจะน่าลักกกก

    #9,641
    0
  8. #9628 คันธนู (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 07:10

    ไม่มีใครลืมคนที่เคยรักมากได้ง่ายๆหรอก บางคนเป็นปีๆยังลืมไม่ได้เลย ขนาดมีคนใหม่แล้วในบางเวลาคนเก่ายังแว๊บไว้มาในห้วงของความคิดเลย...

    #9,628
    0
  9. #9606 galepn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 17:12
    พูดถึงถ้านี่เปนนะโม นี่ไม่กล้าคบกับทัพจริงๆนะ แบบนอกใจแฟนมาจีบเราขนาดนี้ แถมตอนมีแฟนก็เอาไปทั่ว คือไม่กล้าอะต่อให้บอกว่ากับเราไม่เหมือนคนอื่นก็ไม่กล้าคบอ่ะ กลัว555555555
    #9,606
    0
  10. #9599 lp.. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 08:37
    ชอบคำพูดพี่เมษ
    #9,599
    0
  11. #9557 GottomonEye (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 16:52

    เอาใจช่วยนะแชม

    #9,557
    0
  12. #9540 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 22:19
    ปล่อยแชมไปนะอิทัพ
    จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดี
    #9,540
    0
  13. #9510 Gundammmmm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 22:00
    นักรบหรือพี่พลก็ได้....
    #9,510
    0
  14. #9472 Wang19th (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 10:42
    ถ้าไม่ได้รักแล้ว ก็ไม่ต้องมาดูแลเลยนะอิพี่ทัพ อิคนใจร้ายยยย
    #9,472
    0
  15. #9443 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 03:14

    จ้าวทัพใส่ใจคนอื่นเสมอ เดา

    #9,443
    0
  16. #9375 Jhoooope (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 23:20
    ฮือออ อยากไปอยุ่ข้างแชมสุดๆ//แชมลูก
    #9,375
    0
  17. #9273 MinRos (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 04:32
    ตั้งกะตอนที่ทัพมาผลักแล้วโดนกาแฟแทน รู้เลยว่ามันคือออโตรีแอคอ่ะ แต่ถึงมาทำดีด้วยตอนนี้มันก็เทียบไม่ได้เลยกะบที่เคยทำร้ายใจแชมมา
    อยากให้กรรมตามสนองบ้าง อยากให้รู้สึกบ้างเวลาเห็นคนที่รักต้องเป็นของคนอื่นมันรู้สึกยังไง
    #9,273
    0
  18. #9272 MinRos (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 04:28
    ในฐานะคนมีความรักมาแล้ว เจ็บมาแล้ว มีฝามีแล้ว และอ่านนิยายYมาแล้วกว่า200เรื่อง ที่ไรท์แต่งมาคือสมูทดีแล้วก็ทำให้เราอินมากๆ บางทีความคิดคนอ่านก็ไม่ได้ถูกต้องเสมอไปนะจ๊า
    #9,272
    0
  19. #9232 aondaehyun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 15:30
    สู้ๆนะเเชม สู้ๆค่ะไรท์
    #9,232
    0
  20. #9199 MS.ALIEN (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 18:05
    เธอรักแต่เธอไม่รู้นังทัพ คิดว่าเขาจะอยู่กับเธอไปตลอดเลยยังไม่รู้สึกใช่มั้ยล่าาาา ระวังเขาไปจริงจะอกแตกตายนะ (ส่วนเรารอวันนั้น) ตอนนี้เริ่มมีเค้าลางพระเอก แต่ไม่หลงกลหรอกนะทัพ มันยังน้อยไป ดีให้มันได้ครึ่งของรบนะทัพ #ทีมเฟรนด์โซน 555555555

    ปล. คุณไรต์แข็งแกร่งมาก บางคอมเม้นอาจจะสะเทือนใจแต่อาจเกิดจากการอิน เป็นกำลังใจให้ค่ะถึงจะมาอ่านตอนจบไปแล้วแต่ก็จะเม้นให้ทุกตอน ฮ่า ๆ
    #9,199
    0
  21. #9163 Haruma_Hunsei (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:30

    สมเหตุสมผลค่ะไรต์

    รักแรกของเรายังลืมยากมากๆเบย

    ปีครึ่งนู้นค่ะ กว่าจะยิ้มจากใจจริงได้ นานจริงจังมัยละค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png

    #9,163
    0
  22. #9040 MewM (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:50

    ส่วนตัวเราเราว่าไรท์แต่งสมเหตุสมผลแล้วนะะ เห็นด้วยกับที่ไรท์บอกทุกข้อเลยย ไรท์แต่งเก่งมากๆ ขอบคุณมากค่า

    #9,040
    0
  23. #9038 its-meeeee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:26
    คือเราอ่านมาแร้วเข้าใจแบบที่ไรท์ทอร์คมาหมดเรย เราเปนคนไม่ค่อยขี้สงสัยด้วยแหละ555555 แต่แต่งดีมากแร้ว แค่อยากอ่านจากฝั่งทัพบ้าง อยากรู้ว่าที่ทำเพราะหมดรักจริงๆ หรือมีเหตุผลอื่น;-;
    #9,038
    0
  24. #8987 tawakiki (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 06:03
    ทัพรักแชมไม่ได้ เพราะพี่พลชอบแชมก่อนป่าว เป็นพี่น้องกันปะ แล้วแบบเจอกันตั้งแต่เด็ก
    #8,987
    0
  25. #8946 Chowa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 14:56
    ทัพเอ้ยยยยยมั่นใจมากว่ายังไงแชมก็ไม่มีทางไม่รัก ถ้ายังไม่ทำอะไรจะเสียใจทีหลังอย่างเมษบอกนะ
    #8,946
    0