รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 11 : ทดแทนได้หรือเปล่า (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,890 ครั้ง
    1 พ.ย. 61









ทดแทนได้หรือเปล่า







      ผมเดินไปที่สนามแข่งบอลด้วยความรู้สึกอึดอัดที่บีบรัดอยู่ในอก มือสองข้างกำถุงที่ใส่ขนมและเครื่องดื่มแน่น พยายามที่จะทำให้ตัวเองยิ้ม ไม่แสดงอาการอะไรออกไปให้คนอื่นเห็น แต่ผมก็รู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองอ่อนแอเหลือเกิน เกินกว่าที่จะมองหน้านักรบแล้วทำตัวให้เป็นปกติได้

      "ทำไมไปนานจังวะ"

     เพื่อนสนิทเพียงคนเดียววิ่งเข้ามาช่วยถือของ เดินนำผมตรงไปหาพวกเพื่อนๆที่กำลังวอร์มกันอยู่ข้างสนาม

      "....."ผมไร้เสียงจะตอบ

      สมองไม่ประมวลถ้อยคำใดๆออกมาเลยด้วยซ้ำในตอนนี้

      "แชม แชมเปญ!"นักรบเรียกชื่อผมย้ำๆ บีบฝ่ามือแน่นเมื่อเห็นว่าผมยังคงเงียบจ้องหน้ามันอยู่แบบนั้น

      "รบ! จะแข่งแล้ว ลงสนามเว้ยมึง"

      "เออๆ แป๊บนึง .."นักรบหันไปตอบเฟรมที่ตะโกนเรียก ก่อนจะหันกลับมาหาผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"กูลงแข่งแค่ครึ่งแรก เดี๋ยวเปลี่ยนตัวกับไอ้กล้า นั่งรอกูข้างสนาม แล้วตอนนั้นหวังว่ามึงจะตอบกูนะ ..ว่าเกิดอะไรขึ้น"

     "........"

     นักรบถอนหายใจออกมา ดึงให้ผมไปนั่งอยู่ที่ข้างสนามกับเพื่อนบางคนที่ไม่ได้ลงแข่ง"ฝากดูด้วย"

      "เดี๋ยวกูดูให้ มึงไปแข่งเถอะ"

      ผมได้ยินเสียงนกหวีด สายตาจับจ้องที่นักรบตลอดเวลาของการแข่งขัน แทบไม่ได้พูดคุยกับใครที่นั่งกันอยู่ และเพื่อนของนักรบเองก็เหมือนจะเข้าใจว่าผมไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะสนทนากับใคร แต่ละคนถึงได้นั่งเชียร์กันอยู่ข้างๆเท่านั้น

      จนครึ่งแรกหมดลง ผมสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงนกหวีด และเสียงพูดว่าทีมนักรบนำอยู่ 

      "กูไม่ลงแล้วนะ"นักรบเหงื่อท่วมไปทั้งตัว เดินเข้ามาหยิบผ้าขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าพลางพูดคุยกับเพื่อน ก่อนจะขยับเข้ามาหาผม"ไปหาไอติมกินกัน"

      รอยยิ้มกว้างถูกส่งมาให้ นักรบยื่นมือมาตรงหน้า เลิกคิ้วขึ้นนิดๆให้ผมได้ยิ้มออกมาบางๆ ยกมือขึ้นไปจับให้นักรบออกแรงดึงขึ้น พาเดินออกจากสนามไปยังตึกอาคารเรียน
    
      "ขอกูล้างหน้า ล้างตัวก่อนนะ ร้อนโคตรๆ"
  
      นักรบส่งเสียงบ่นออกมาเมื่อมาถึงห้องน้ำ เปิดน้ำลองใส่มือยกขึ้นชำระล้างบนใบหน้า ขณะที่ผมดันตัวเองขึ้นไปนั่งอยู่ด้านบน
 
      ซ่า!!

      "นักรบ!!"ผมหันไปเรียกชื่อเพื่อนสนิทลั่น ก้มมองสภาพตัวเองที่เปียกไปทั้งตัวเพราะนักรบมันแกล้งสาดน้ำใส่ผม ใบหน้าดูดีแลบลิ้นออกมาล้อๆ ส่งเสียงหัวเราะเมื่อผมกระโดดลงและเริ่มจะแกล้งมันคืน
   
      "อุ้บ ฮ่าๆ หน้ามึง..."

      "มึงอย่าหลบดิ ขี้โกง!"

      "โกงตรงไหน มึงไม่โปรไง สาดไม่โดนกูเอง"
   
      เสียงถกเถียง และเสียงหัวเราะของพวกผมดังขึ้นเป็นระยะ เวลานี้ไม่มีใครอยู่บนตึก ถ้ามีก็ส่วนน้อย เพราะคนอื่นเขาลงไปดูกีฬา และเตรียมเรื่องวงดนตรี 

      ผมไม่รู้ว่าเลิกคิดเรื่องจ้าวทัพไปตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวก็ตอนที่กำลังหัวเราะใส่นักรบที่เปียกไปทั้งตัวในชุดนักบอล ส่วนผมก็เปียก.. เปียกจนเริ่มหนาวขึ้นมาหน่อยๆ นักรบมันเลยหยุดเล่น ถอดเสื้อออกเอามาบิดเอาน้ำออกเงียบๆ 

     นักรบบอกว่าค่อยไปเอาเสื้อเปลี่ยนที่รถมัน ไล่ให้ผมเดินออกมาก่อน

     "มึงออกไปก่อน เดี๋ยวกูตามไป"

      ผมพยักหน้า ดึงเสื้อที่แนบไปกับลำตัวขึ้น ก่อนจะลูบน้ำออกจากใบหน้าตัวเองพลางเดินออกจากห้องน้ำ

      "พี่ทัพบอกว่าแชมเปญเป็นเพื่อน! เรื่องแค่นี้พี่ยังโกหก แล้วพี่จะให้นะโมเชื่อพี่ยังไง"มือที่จับบนเสื้อชะงักค้างพร้อมกับขาผมที่กำลังจะก้าวเดินต่อ ทั้งชื่อของจ้าวทัพ และชื่อของผมในบทสนทนานั้นเหมือนสะกดนิ่งไม่ให้ผมก้าวต่อ ภาพคนสองคนที่หลบเยื้องอยู่ตรงโถงบันไดตรึงสายตาผมเอาไว้นิ่ง

      "......."

      "พี่จะไม่พูดเหรอ แล้วพี่มองดิ มองว่าคนอื่นเขาว่าโมยังไง ทั้งๆที่โมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรผิด"

      "ขอโทษ ..พี่ขอโทษ"
   
      "โมไม่รู้ ..พี่บอกว่าพี่ชอบโม ทั้งๆที่พี่คบกับแชมอยู่ ฮึก เหมือนผมเป็นต้นเหตุ เหมือนผมเป็นคนทำให้พี่เลิกกัน"
  
      "มันไม่เกี่ยว ไม่เกี่ยวอะไรกับเราเลย มันเป็นการตัดสินใจของพี่.. แล้วเรื่องที่พี่ชอบนะโมมันก็เรื่องจริงๆ ชอบมาตั้งนานแล้ว"

      ปึก!

      ร่างผมเซชนไปกับแผ่นอกของนักรบที่ยืนซ้อนอยู่  ขาสองข้างสั่นจนจะทรุดลงไปบนพื้น แต่เพราะนักรบที่จับไว้ ผมถึงยังประคองตัวเองให้ยืนอยู่ได้ ขอบตาสองข้างเห่อร้อนขึ้นมายากเกินจะเก็บกลั้นบางอย่างเอาไว้

      ทั้งๆที่คิดว่าจะไม่ร้อง

      ทั้งๆที่คิดว่าจะเข้มแข็ง

      แต่ภาพที่จ้าวทัพขยับเข้าไปกอดนะโมมันเกินกว่าที่ผมจะรับไหวอีกแล้ว

      



      นักรบกัดฟันแน่น มองภาพแฟนของเพื่อนที่กำลังส่งยิ้มให้กับเด็กอีกคนนิ่ง ฝ่ามือเขาที่ยกขึ้นปิดกลั้นไม่ให้คนในอ้อมกอดได้เห็นภาพที่ทำร้ายใจไปมากกว่านั้นชุ่มชื้นไปด้วยธารน้ำอุ่น เสียงสะอื้นดังลอดออกมาในจังหวะที่สองคนนั้นเดินลงไปแล้ว

      ร่างของแชมเปญทรุดลงทันทีที่นักรบคลายมือออก ฝ่ามือทั้งสองข้างกำแน่นบนเสื้อเขาเมื่อถูกดึงเข้ามากอดไว้

      "ฮึก ..ฮือออ กูไม่ไหวแล้วรบ ฮึก กูไม่ไหวแล้ว"

      เสียงร้องไห้สั่นเครือ และดูทรมาน สองมือทึ้งอยู่บนเสื้อจนนักรบต้องพยายามกำชับแขนตัวเองให้แน่นขึ้นเพื่อไม่ให้แชมเปญออกแรงดิ้นไปมากกว่านี้

      "กูอยู่กับมึงนะ กูอยู่ตรงนี้ ร้องออกมา มึงเข้มแข็งพอแล้ว มึงร้องได้ จะมีแค่กูที่เห็นความอ่อนแอของมึงในวันนี้"

      "ฮือออ ที่ผ่านมากูรักมันไม่พอเหรอ กูไม่ดีเหรอรบ ฮึก กูสู้นะโมไม่ได้เลยเหรอ ที่กูมีแค่มันคนเดียว ยอมทุกอย่างให้มัน มันไม่มีค่าอะไรเลยวะ ความรักของกูที่ให้มัน ทัพมันเคยรับรู้บ้างหรือเปล่า เคยสัมผัสมันได้บ้างไหม หรือกูผิดที่รักมัน กูผิดมากใช่ไหมที่รักมันมาก กูผิดใช่ไหมรบ ฮึก กูผิดใช่ไหม"

      "......"หยาดน้ำตาซึมเข้ากับเสื้อเขาที่เปียกชื้น นักรบลูบแผ่วบนหัวเพื่อนที่ซุกอยู่ตรงอก ปล่อยเสียงร้องไห้เครือออกมาไม่หยุด 

      "ฮึกๆ ฮือออ"

      "ถ้าการที่รักใครมากๆมันคือความผิด ..กูก็คงไม่ต่างจากมึง"

      เพราะกูก็รักมึงมากเหมือนกัน..





(T_T)




     เป็นเวลาหลายชั่วโมงกว่าที่ผมจะควบคุมอารมณ์และคามรู้สึกของตัวเองให้กลับมาสงบลงได้ น้ำตาที่เคยไหลนั้นเหือดแห้ง อาการปวดหัวรุมเร้าเข้ามาหนักหน่วง อึกอัดคัดแน่นและหายใจไม่ออก อาการที่เป็นหลังจากร้องไห้อย่างขาดสติ 

     นักรบพาผมมานั่งรับลมในที่เงียบๆ

     แท่งไอติมในมือละลายหยดลงพื้นเปรอะเปื้อนเหนียวเหนอะอยู่กับฝ่ามือทั้งๆที่ผมยังไม่ได้แตะมันสักคำ 

      ร่างกายและจิตใจในตอนี้มันเหนื่อยล้า และอ่อนแรงเต็มที ผมปล่อยไม้ให้หลุดร่วงออกจากมือลงสู่พื้น เอียงหัวซบไปกับไหล่ของนักรบที่อยู่ข้างๆ ปล่อยให้ความเงียบโอบล้อมอยู่รอบกายพร้อมกับฝ่ามือของนักรบที่ยังคงลูบปลอบอยู่บนหัว

     "ลูบซะกูเป็นหมาเลย"ผมพูดออกไปเสียงแหบเครือ เหลือบตาขึ้นมองนักรบที่ทำสีหน้าแปลกใจนิดๆ ไม่ใช่ว่าความรู้สึกแย่ๆมันหายไปหรอก ผมแค่ไม่อยากให้ตัวเองจมอยู่กับความรู้แย่แบบนี้นานๆก็เท่านั้น

     ถึงตอนนี้มันจะแย่จนเหมือนหัวใจสลายไปแล้วก็ตาม

     "โอเคขึ้นบ้างไหม"นักรบเอ่ยถาม เลื่อนฝ่ามือลูบผ่านมาบนแก้มผมเบาๆ"อยากร้องอีกหรือเปล่า"

     "ไม่แล้วล่ะ"น้ำตาน่ะ..แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

     "ไหวนะ"นักรบย้ำอีกครั้ง สายตาที่จ้องประสานมาเหมือนดำดิ่งลึกเข้ามาในใจผม"คนที่ร้องไห้ไม่ได้แปลว่าอ่อนแอเสมอไป เรื่องบางเรื่องถ้ามันสุดจริงๆ มึงจะร้องออกมาก็ได้ ร้องเท่าที่มึงอยากจะร้อง แล้วนั่งพักสักหน่อย ถามตัวมึงเองว่าพร้อมจะลุกเดินต่อไหม แต่อย่าฉุดรั้งให้ตัวเองหมดกำลังใจ ..อย่าให้ความรักที่ล้มเหลว ทำให้ชีวิตมึงต้องพังลง"

     ผมก้มหน้าลงนิ่ง

     คิดตามคำพูดของนักรบช้าๆ ผมรู้ รู้ว่าไม่ควรจมปรัก และผมต้องยอมรับให้ได้ว่ายังไงความสัมพันธ์ของผมกับจ้าวทัพมันก็คงจะจบลงสักวัน ต่อให้ไม่มีนะโม ..จ้าวทัพก็ยังคงไม่หยุดอยู่ที่ผม

     คำถามที่ผมเคยถามมันซ้ำๆว่าเคยรักผมบ้างไหม ยังคงเป็นคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบมาจนถึงทุกวันนี้

     ที่ถามเพราะบางทีผมก็ไม่ได้รู้สึกไปเองว่าจ้าวทัพอาจจะรักผมบ้างลึกๆ แต่การกระทำบางอย่าง ความหวงแหนที่บางครั้งก็แสดงให้เห็นชัดๆ การกระทำที่บางครั้งดูกระด้างไปบ้างแต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เบาบางจนแทบจะสัมผัสไม่ได้

     แต่ถึงแบบนั้นมันก็ถูกจ้าวทัพลบล้างทำลายไปจนหมดสิ้นอยู่ดี 

     "มึง.."ผมเอ่ยเรียกนักรบ"กูอยากดื่ม ไปนั่งเป็นเพื่อนกูหน่อยได้ไหม"

     บางทีมันอาจจะช่วยให้ผมดีขึ้นมั่ง แม้สักนิดนึงก็ยังดี

     "กูอยู่กับมึงทั้งคืนยังได้เลย"

     "สัญญานะ"

     "เออ สัญญา ถ้ามึงไม่เมาแล้วไปขอให้หนุ่มหล่อที่ไหนหิ้วไปส่งก่อนอะนะ"นักรบว่าขำๆ 

     ผมอมยิ้มบางๆ ถึงจะเป็นแค่การฝืนยิ้ม แต่สุดท้ายก็ยังยิ้มออกมาเพื่อปลอบใจตัวเอง หลับตาลงปล่อยลมหายใจและเรื่องร้ายๆวันนี้ให้ปลิวหายไปกับสายลมที่พัดผ่านเข้ามา 

      นักรบยังคงเป็นเพื่อนที่อยู่ข้างกายผมได้ในทุกสถานการณ์ ผมเคยคิดว่าถ้าคนที่ผมรักคือนักรบ ไม่ใช่จ้าวทัพ มันคงจะดีกว่านี้ ผมคงไม่ต้องพยายามอะไรเลย ไม่ต้องคอยเอาอกเอาใจจนดูน่ารำคาญ

     แต่ไม่ได้รัก..ก็คือไม่ได้รัก ผมไม่สามารถสั่งให้ตัวเองรู้สึกหรือไม่รู้สึกกับใครก็ได้

      และถ้าผมจะรักนักรบจริงๆ ผมคงรักมันไปตั้งนานแล้ว ไม่รอให้ตัวเองตกมาอยู่ในจุดที่เสียใจที่สุด แล้วค่อยรู้สึกว่าจะต้องรักคนคนนี้ หรือเปลี่ยนใจมาหาคนคนนี้แน่ๆ

      ผมยังคงรักมันในฐานะเพื่อนสนิท

      นักรบเองก็รู้ข้อนี้ดี ที่ผ่านมามันถึงได้พยายามที่จะเก็บสายตาและความรู้สึกของมันไว้ ในขณะที่ผมเองก็ยังคงทำไม่รู้ไม่เห็นต่อไป ฟังดูใจร้าย แต่บางทีการที่เรารักกันในฐานะอื่นที่ไม่ใช่ฐานะเพื่อน

      สักวันนึงถ้าต้องเลิกรากันไป ..ผมกับนักรบ จะมองหน้ากันติดได้ไง

      จากเพื่อนสู่คนรักมันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อเลิกกันแล้วจะให้กลับมาสนิทใจกันอีกครั้งมันคือเรื่องที่ยากกว่า






     

      เสียงดนตรีดังตุบๆสะท้อนอยู่ในหัว ขณะที่ผมยังคงนั่งดื่มอยู่ตรงเคาท์เตอร์บาร์เงียบๆ นักรบไม่ได้ดื่ม มันกลัวจะพาผมกลับไม่ไหว นั่งเงียบๆคอยปรามไม่ให้ผมดื่มเร็วจนเกินไป

      ก็ไม่เห็นเร็วตรงไหน นี่ก็แค่แก้วที่ห้า...

      อึก.. เสียงเพลงน่ารำคาญชะมัด

      "นี่ มึงไปบอกให้เขาปิดเพลงได้ไหม กูรำคาญ"ผมสะกิดบอกนักรบ มันขมวดคิ้วนิ่งๆ ดึงแก้วเหล้าออกจากมือผมด้วยใบหน้าดุๆ

      "ดื่มเร็วไปแล้ว พักก่อน เดี๋ยวเมา"

      "กูไม่ได้คออ่อนนะรบ"ผมตอบมันไป ยื้อแก้วเหล้ากลับมาที่ตัวเอวอีกรอบ แค่นี้ไม่ถึงกับทำให้ผมเมาได้หรอก ก็แค่จะดื่มให้รู้สึกดีขึ้นบ้างก็เท่านั้นแหละ"กูไม่ดื่มจนเมาเละหรอก ไม่ต้องห่วง"

      ถึงจะเริ่มรู้สึกมึนๆแล้วก็เถอะ

      อีกสักแก้วแล้วกัน

      "เหมือนเดิม.."ผมหันไปสั่งเบาๆ ก่อนจะดึงใบหน้ากลับมาสนใจนักรบที่นั่งอยู่"มึงจะกลับก่อนก็ได้นะ กูไหว กูกลับเองได้ คอนโดก็ไม่ได้อยู่ไกลอะไรมาก กูกลับได้"

      หรือถ้ากลับไม่ได้ก็คงนอนค้างที่นี่ ห้องด้านบนมันก็มีว่างสำหรับลูกชายเจ้าของผับอย่างผมอยู่แล้ว ตอนนี้ผมแค่อยากดื่ม ไม่ได้คิดว่าจะดื่มให้ลืม เพราะดื่มให้ตายยังไงมันก็คงไม่ลืม แค่ดื่ม..เพื่อให้มันหยุดคิดไปสักพักนึงก็ยังดี

      "ไม่ได้-..."เสียงของนักรบขาดช่วง เพื่อนสนิทผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจ้องนิ่ง ก่อนจะเงยขึ้นมาหา"กูออกไปคุยโทรศัพท์ อยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหน"

      "อือ รู้แล้ว สั่งเป็นพ่อเลย"

      ผมบ่นงึมงำ มองตามแผ่นหลังของนักรบไป

      พอคล้อยหลังเพื่อนสนิท ก็เหมือนสิ่งที่พยายามทำให้ดูเข้มแข็งมันพังทลายลงมาอีกครั้ง ผมยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองสั่นๆ สูดหายใจเข้าลึกๆพยายามหยุดคิดเรื่องในวันนี้
    
      แต่ไม่ว่าจะมองไปตรงไหน ภาพของจ้าวทัพก็ยังคงติดตา
      
      แก้วเหล้าถูกผมยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด กลิ่นหอมหวานไหลลงสู่ลำคอ ร้อนจนรู้สึกทรมานหน่อยๆ แต่เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บในหัวใจที่ยังคงเป็นแผลเหวอะ
 
      ผมนั่งดื่มต่ออีกไม่รู้กี่แแก้ว

      รู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะเมา และอยากจะลุกเดินออกไปสูดอากาศบ้าง ถึงได้ขยับลงจากเก้าอี้เชื่องช้า หยุดนิ่งๆให้ภาพมันไม่ไหวไปมา 

      ค่อยๆพยุงร่างกายออกมาจากความวุ่นวายด้านใน

      อืออ.. มึนหัว ผมดื่มเยอะเกินไป

      รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งใบหน้าเลย

      ปึก!!

      ร่างผมเซวูบเมื่อปะทะเข้ากับกำแพงมนุษย์ ผมไม่ค่อยมีสติเท่าไหร่ พอถูกชนก็เลยถอยหลังจะล้มทันที

      ภาพรอบๆหมุนวน ผมคิดว่าตัวเองจะล้ม แต่ก็ไม่ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเรียวแขนที่โอบกอดอยู่รอบเอวผม ยังไม่ทันได้พูดอะไร ผมก็เหมือนถูกยกลอยขึ้น โดนพาออกมาด้านนอกทันที

      ใครกันนะ.. ทำไมคุ้นจัง

      "แชมเปญ"

      ผมลืมตาขึ้นมาเมื่อถูกวางลงบนเก้าอี้ไม้ยาวๆ เบี่งหน้าหลบผ้าผืนเย็นที่ทาบลงมาบนผิวแก้ม"อื้อ.."
   
      "ทำไมเมาแบบนี้"

      "ดื่มเหล้ามันก็ต้องเมาสิ"ผมพึมพำตอบไป สะบัดหัวตัวเองเพื่อเรียกสติ 

      เพ่งมองคนตรงหน้าที่ยื่นฝ่ามือเข้ามาประคองอยู่บนแก้มผม ไล่เช็ดผ้าผืนเย็นไปทั่วใบหน้า"พี่รู้ แต่ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองดื่มจนเมาขนาดนี้ ถ้าเพื่อนพี่ไม่โทรบอกว่าเห็นแชมที่นี่ จะไม่ถูกคนไม่ดีลากไปก่อนหรือไง"

      ผมยังคงจ้องคนที่ส่งเสียงบ่นอยู่แบบนั้น

      ใบหน้าดุๆ และสายตาคู่นั้นมันทำให้ผมโหยหาแปลกๆ

      เหมือนจัง ..ไม่ใช่สิ คนตรงหน้าผม จ้าวทัพหรือเปล่า

      "ทัพ ..พี่ทัพ"ผมส่งเสียงเรียกไป อีกฝ่ายชะงักหยุดนิ่ง ปล่อยให้ผมขยับตัวเข้าไปสวมกอดแน่น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอออกมาอีกครั้ง ยิ่งเมื่อจ้าวทัพยกมือขึ้นมาลูบแผ่วบนแผ่นหลัง น้ำตาผมมันก็ยิ่งไหล

      ไม่ได้ฟังด้วยซ้ำว่าจ้าวทัพกำลังพูดอะไรกับผม รู้แค่ว่าอยากจะกอด ..ให้แน่นที่สุด กอดไว้ไม่ให้จ้าวทัพทิ้งผมไปอีก

      "พี่ไม่ใช่จ้าวทัพ ..ไม่ใช่คนที่ทิ้งแชม"
      
      






---150%---
คำผิดยังไม่ได้ดู

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.89K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #10071 waritsara_nn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 20:10
    #ทีมนักรบ
    #10,071
    0
  2. #10049 8809802 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 23:53
    โอ๊ยยยใจกู สงสารลูก
    #10,049
    0
  3. #10023 Gingjaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 13:51
    ร้องไห้เหมียนหมา ร้องเหมือนไปยืนเห็นภาพบาดตานั้นเอง
    #10,023
    0
  4. #10005 Jess (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 23:35

    #ทีมจอมพลลลลลล

    #10,005
    0
  5. #9989 mini0000 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 16:21
    พระเอกคือพี่พลถูกม้ะ55555555555555
    #9,989
    0
  6. #9988 febcember (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 22:56
    อ่ะตอนนี้เจ็บมากตอนที่แล้วเจ็บแล้วตอนนี้หมทเลย ร้องเหมือนหมา เหมือนโดนบอกเลิกเอง
    #9,988
    0
  7. #9961 menen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:46
    น้ำตาไหลเป็นก๊อกเลยฮืออออออออ
    #9,961
    0
  8. #9949 Ploy486912 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 01:49
    ใครคือพระเอกแสดงตัวด้วยวี่ว่อๆหาไม่เจอเชียร์ไม่ถูก555+
    #9,949
    0
  9. #9945 Kon--Kon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 09:24
    มาถถึงตรงนี้ได้แต่ถามตัวเองว่า....ใครพระเอกวะ 555
    #9,945
    0
  10. #9902 Dantalian_lian (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 01:24
    นุหยักดั้ยคนนี้เป็นพระเอก ฮรุกกกกก T.T
    #9,902
    0
  11. #9882 pokkopopo112 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 14:36
    สงสารอยากเป็นพระเอกแทน
    #9,882
    0
  12. #9856 Padcha0623060584 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 02:31
    พลแชม ยืน1ใน ตอนนี้
    #9,856
    0
  13. #9820 Endless_P (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:10
    อย่าจบพีคนะ แบบว่าจริงๆแล้วคนที่อยู่กับแชมตอมเด็กคือจอมพลไรงี่ เฮ้ออ เป็นเศร้าอะ
    #9,820
    0
  14. #9787 tooktawu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:01
    สุดท้ายแชมก็ต้องกลับไปคบกับแชมอยู่ดีหรอ เส้าเนาะอยากให้ได้กับพี่พล
    #9,787
    0
  15. #9777 ฮิเมะ กามิ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 08:02

    สมัยนี้​เขา​ฮิต​ชอบ​คน​เลว​กัน​ใช่ไหม​????

    #9,777
    0
  16. #9727 WRQZEP (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 00:26
    พระเอกต้องไม่ใช่ทัพนะขอร้อง เกินไปแล้วอะนิสัยแบบนี้ ให้ได้กับนังนะโมไปเถอะ แล้วให้แชมมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ะ
    #9,727
    0
  17. #9708 pommys (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 13:58
    พี่จอมพล ปลอบแชมที
    #9,708
    0
  18. #9688 fayfai2302 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 07:03
    ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ทัพนะแชม อาจจะยากที่จะเลิกรัก แต่มันทำได้จริงนะ เป็นกำลังใจให้นะ จุดนั้นมันผ่านได้จริง
    #9,688
    0
  19. #9615 elfeleves (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 01:04
    เด็กมากหงะ (หรือว่าฉันแก่เกิน) วันนึงแชมจะรู้ว่า น้อยมากกกก ที่จะสมหวังในรักแรก แล้วพอมองกลับไป จะรู้ว่าความรู้สึกวันนั้นมันเล็กมาก เล็กจนบางครั้ง บางเหตุการณ์เราก็ลืม นึกไม่ออก จำไม่ได้
    #9,615
    0
  20. #9605 galepn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 16:24
    ก็รู้แหละว่าจบแฮปปี้ แต่แบบ โคตรอยากให้จบแบบอีทัพคลั่งตายไปเลย แล้วน้องเจอคนดีๆ ส่วนพี่พลนี่ญาติทัพป้ะวะ
    #9,605
    0
  21. #9538 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 21:34
    อิทัพ แกมันเลววววววว
    แกทำงี้ได้ไง ชอบมานานแล้ว
    แล้วแกรั้งแชมไว้เพราะร่างกายงั้นเหรอ แกยังไม่ได้อิโมเลยมาลงกับแชมเหรอ อิเลววววว
    #9,538
    0
  22. #9514 Bow999999 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:15
    เลววววววววว
    #9,514
    0
  23. #9490 ชิตาโพนี่ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 00:30
    เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ชั้นยอมให้จบไม่แฮปปี้ได้เลย เอาอิทัพหนีไปไกลๆ!!!!!!
    #9,490
    0
  24. #9468 PP_FARTOY (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 02:01
    ทัพไม่ควรได้น้องอ่ะ
    #9,468
    0
  25. #9441 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 02:57

    โอ้ยน้องงงงงงง

    #9,441
    0
  26. #9433 Parisky (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 01:42
    น้ำตาเปียกหมอนของจริง เจ็บแทบตาย
    #9,433
    1
    • #9433-1 natchamalai(จากตอนที่ 11)
      13 พฤษภาคม 2562 / 17:19
      +++จ้า
      #9433-1