รักเราไม่เท่ากัน #จ้าวของแชมเปญ

ตอนที่ 10 : ไม่รัก..ก็ปล่อย (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55,301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,420 ครั้ง
    1 พ.ย. 61








ไม่รัก..ก็ปล่อย



 
      
    
      ช่วงบ่ายที่ร้อนอบอ้าว ฟ้าโปร่งใสไร้เมฆ ดูเหมือนกับว่าวันนี้ฝนจะไม่ตก แต่ผมก็ไม่ไว้ใจฝนเท่าไหร่นักหรอก เดี๋ยวนี้อากาศแปรปรวนจะตาย เช้าหนาว เที่ยงร้อน พอตกเย็นฝนก็ตก ไม่ต่างกับอารมณ์ของผมช่วงนี้สักเท่าไหร่

     "มึง ไปกินข้าว"

     เหม่อมองท้องฟ้าได้แค่แป๊บเดียวนักรบก็สะกิดเรียก

     ผมหันมองเพื่อนสนิท พยักหน้าให้มันเบาๆ กวาดของบนโต๊ะใส่ลงในกระเป๋าสะพาย จับขึ้นพาดบนบ่าเดินนำนักรบออกมาจากห้องเรียน

     เสียงซุบซิบกับสายตาพวกนั้นทำให้ผมรำคาญ เป็นแบบนี้มาอาทิตย์กว่าๆได้แล้ว เรื่องเดิมๆคือผมกับจ้าวทัพที่ใกล้จะเลิกกันเต็มที่ และเรื่องที่จ้าวทัพตามจีบนะโมทั้งๆที่คบอยู่กับผม

     แต่จริงๆไม่เลิกก็เหมือนเลิกกันไปแล้วตั้งแต่วันนั้น เพียงแต่เรายังไม่มีใครพูดมันออกมา 

     ผมน่ะแค่เห็นหน้าจ้าวทัพ คำว่าเลิกมันก็ถูกกลืนหายไปหมด เหลือแค่ยิ้มบางๆที่ส่งไปให้ ถามไถ่ว่าเป็นยังไงบ้าง เก็บซ่อนความน้อยใจเอาไว้ส่วนลึกในใจ 

     ทุกครั้งที่ได้ยินว่าจ้าวทัพไปรอรับนะโมที่ตึกคณะ หรือพามานั่งกินข้าวด้วยที่ตึกแพทย์ ผมเองก็รู้สึกแย่ทุกครั้ง ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึก แต่ผมทำอะไรไม่ได้ นอกจากทนฟัง และปล่อยให้มันผ่านเลยไป เพราะยังไง..สถานะของเราในตอนนี้ ก็แค่คนสองคนที่รอคำว่าเลิกจากคนใดคนนึงเท่านั้น

     ผมกับจ้าวทัพห่างกันมาได้สักพักแล้ว

     ก็ตั้งแต่ที่เลือกไปกับพี่พลวันนั้น ในช่วงเย็นพอแวะเข้าไปหาที่ห้อง จ้าวทัพก็ยังไม่เลิกเรียน ผมก็ไม่ได้อยู่รอ แค่จัดห้องและทำกับข้าวใส่ตู้ไว้ กุญแจห้องของจ้าวทัพผมเอาวางคืนไว้บนโต๊ะกินข้าว ก่อนจะกลับห้องมา และไม่ได้โผล่ไปหาอีกเลย

      จ้าวทัพก็ไม่ได้มาหาผมที่ห้อง ..มันก็ชัดแล้วว่าเรื่องของเรามันจบลงแล้วตั้งแต่วันนั้น

      "แชม"

      "อือ ว่าไงมึง"ผมหันกลับไปมองนักรบที่เดินตามอยู่ด้านหลัง สีหน้าแววตาดูเป็นห่วงของมันทำให้ผมยิ้มบางๆ"อะไร คิดว่ากูจะคิดมากล่ะสิ มึงก็รู้ว่ากูไม่ใช่คนที่จะมาคิดอะไรกับคำพูดคนอื่นแบบนี้"

      "พูดเพื่อปลอบใจตัวเองเหรอวะ"นักรบคว้ามือผมไว้ให้หยุดเดิน"ถ้ามึงไม่แคร์จริงไหนมึงยิ้มให้กูดู ยิ้มแบบที่เต็มใจยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มฝืนๆแบบทุกครั้ง"พูดต่อเสียงดุ

      รอบตัวผมมีแต่คนชอบดุทั้งนั้นเลยเนอะ กลัวหมดแล้วเนี่ย

      "ได้"

      ผมฉีกยิ้มส่งให้นักรบ ยกมือขึ้นตบแก้มมันเบาๆ"เชื่อกูหรือยัง"

      "มึงมัน... เห้อ ทำไมมีแค่กูวะที่หงุดหงิดเวลาได้ยินเรื่องของมึงกับไอ้ทัพจากปากคนอื่น"
   
      นักรบบ่นหัวเสีย ยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองจนผมหลุดหัวเราะออกมา

      "เออ กูก็งง ...แต่กูว่ากูรู้นะ เพราะมึงห่วงเพื่อนหน้าตาน่ารักๆแบบกูจะคิดมากใช่ไหมล่ะ โถ่ นักรบเพื่อนรัก ช่างเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ เย็นนี้เลี้ยงหมูกระทะกูด้วยก็จะดีกว่านี้"ผมแกล้งแหย่ขำๆ ก่อนจะหันกลับมาเดินต่อ

      รอยยิ้มที่หยอกล้อนักรบเมื่อกี้เลือนหายไป 

      ผมไม่คิดเรื่องที่คนอื่นพูด... ไม่เคยที่จะคิดด้วยในตอนนี้ แต่เรื่องที่ผมคิดอยู่คือเรื่องของจ้าวทัพโดยตรงเลยต่างหาก 
   
      





       ฟ้าในตอนเย็นเต็มไปด้วยกลุ่มปุยเมฆสีขาวที่ถูกแต้มด้วยสีส้มแดงจากแสงของดวงอาทิตย์ วันนี้ฝนไม่ตกอย่าวที่คิดไว้เมื่อเช้า และผมก็กำลังนั่งดูนักรบซ้อมฟุตบอลอยู่กลางสนามบอลขนาดใหญ่ พรุ่งนี้มีงานแข่งขันกีฬากระชับความสัมพันธ์ระหว่างมหาลัย และนักรบจะต้องลงแข่ง ที่มานั่งรอนี่คือตอนเย็นผมมีนัดไปกินหมูกระทะกับพวกเพื่อนๆมันนั่นแหละ
   
      นักรบมันบอกแล้วด้วยว่าจะเลี้ยง

      ตอนแรกว่าจะไปชาบูในห้าง แต่แบบ..พวกมันพึ่งซ้อมบอลกันเสร็จ แต่ละคนคงเหงื่อท่วมตัวแน่ๆ ก็เลยตัดสินใจว่าไปหมูกระทะกันนี่แหละ ง่ายดี
  
      นี่ผมก็นั่งดูมาสองชั่วโมงแล้ว นักรบบอกว่าประมาณหกโมงครึ่ง โค้ชมีธุระต่อ พวกมันก็แยกย้ายกลับได้ 
 
      ใกล้แล้วล่ะ

      โค้ชเรียกรวมแล้ว ผมเก็บของรอเลยแล้วกัน เห็นพวกนักรบกำลังหยอกล้อกันเดินเข้ามา หยิบผ้า หยิบน้ำกันไปเช็ดหน้าเช็ดตา เสียงบ่นงึมงำเรื่องนั้นเรื่องนี้จนฟังไม่ออกว่าสรุปจะบ่นเรื่องโค้ช หรือแข่ง บ่นเสร็จก็ปิดท้ายด้วยการเร่งไปกินหมูกระทะ

      "ไปๆ หิวว่ะแม่ง กูนี่เห็นลูกบอลเป็นลูกชิ้นยักษ์แล้ว"

      "ไม่แดกเข้าไปล่ะ"

      "สัส แดกก็ตายดิ รีบเก็บของดิ้ พูดมากว่ะ"

      เชื่อแล้วว่าหิวกันจริงๆ

      "ไป กูเลี้ยง มึงต้องกินให้คุ้ม"นักรบทำท่าจะยกมือพาดคอผม แต่คงเพราะว่ามันเปื้อนเหงื่อ มันเลยชะงักแล้วเอาลงไว้ที่เดิม กวักมือเรียกให้ผมเดินตามไปที่รถ

      เดี๋ยวนี้ผมไม่เคยขับรถมาเรียนเลย ไม่พี่พลก็ม่านฟ้าที่โผล่ไปรับ ส่วนตอนกลับก็ติดสอยนักรบกลับ ประหยัดค่าน้ำมันด้วย

      "พวกกูไปก่อนนะ เจอกันที่ร้าน"นักรบตะโกนบอกพวกเพื่อนๆ

      "เออออ สี่เตาเลยนะเว้ยมึง คนไปเยอะ"กิตตะโกนตอบมา วันนี้คนไปเยอะจริงๆ เพื่อนนักรบไปกันเกือบทั้งหมดเลย ส่วนผมน่ะ เหมือนไปเป็นส่วนเกินยังไงก็ไม่รู้ พอพูดแบบนั้นก็ถูกพวกเพื่อนๆของนักรบดุใส่ด้วย บอกว่าผมก็เหมือนเพื่อนกลุ่มมันเหมือนกัน

      ซาบซึ้งอะ ...รู้สึกเหมือนมีพ่อเพิ่มขึ้นอีกสิบกว่าชีวิตยังไงก็ไม่รู้
 
      พอมาถึงร้าน ด้วยความที่จำนวนคนเยอะทางร้านก็เลยช่วยยกโต๊ะมาต่อกันให้ โต๊ะพวกผมอยู่ด้านใน แต่ไม่ได้อยู่ในสุด ผมนั่งลงพร้อมๆกับเพื่อนของนักรบที่ตามมาถึงร้าน 
 
      เสียงพูดคุยเฮฮาเรียกสายตาหลายๆคน รวมถึงโต๊ะที่นั่งอยู่ก่อนไม่ไกล

      ผมเห็นพี่เมษ.. พี่รามกับพี่ลักษณ์ และจ้าวทัพที่พึ่งเดินเข้ามา พร้อมกับนะโม

      "แชม ..แชมเปญ!"

      "ฮื่อ! อะไร เสียงดังทำไมเนี่ย"ผมขมวดคิ้วถามนักรบ เมื่อกี้มันเรียกชื่อผมดังมาก ดังจนคนที่ผมกำลังจ้องอยู่หันมาด้วย เราสบตากันแค่แป๊บเดียว ผมเป็นฝ่ายหันมาหานักรบก่อน

     "เรียกไม่หัน จะถามว่ากินอะไร จะไปหยิบให้"

     "อะไรก็ได้ เน้นทะเล"ผมตอบ ส่งยิ้มให้กับเพื่อนของนักรบที่นั่งตรงข้าม เหลือบตาไปมองจ้าวทัพอีกรอบ 

      คิดถึง..

      "เห้ยๆๆ รับดิ้ๆ ส่งให้แชม ไอ้รบฝากมาให้ บอกเดี๋ยวมันเอามาเพิ่ม"เสียงตะโกนของกล้าทำผมส่ายหัวขำๆ เพื่อนนักรบนี่คือแต่ละคนโวยวายเก่งมาก ดีนะที่เป็นร้านหมูกระทะ แล้ววันนี้คนไม่เยอะด้วย

      "ขอบใจนะ"ผมตอบไปยิ้มๆ

      "โห่ อย่ายิ้มดิวะแชม"

      "เอ้า ทำไมอะ"

      "น่ารักว่ะ อดใจไม่ไหว เดี๋ยวแอบรัก"

      "ถุยมาก!!"

      ผมหัวเราะขำ กล้าถูกเพื่อนๆโห่ไล่ นักรบผลักหัวเพื่อนตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินยิ้มๆมานั่งข้างๆผม      

      "ไอ้ทัพ! หมูกูไหม้ กูบอกให้มึงกลับไง เหม่ออะไรวะเนี่ย เสียของหมด"เสียงตะโกนโวยวายดังมาจากโต๊ะของจ้าวทัพ ผมเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะหันไปหานักรบที่เตะขาโต๊ะผมเบาๆ

      "สนใจของที่กูย่างให้ดิ"

      "รู้แล้ว" 

      แค่นี้ก็ต้องดุ..





(T_T)





     หลังจากกินกันอิ่มชนิดที่ว่าเจ้าของร้านแทบจะมายกมือกราบไหว้ พวกวิศวะทั้งหลายถึงจะยอมย้ายร่างลุกออกจากเก้าอี้กัน เพื่อนนักรบแต่ละคนคือกินจุมาก กินล้างผลาญสุดๆ คือเกินคุ้มไปเยอะอะ

     พอกินเสร็จก็พากันกลับบ้านเช่า แต่ไม่ได้ไปทุกคน แค่บางส่วนที่จะไปดูบอลและค้างที่นั่น

     ผมก็ไป โดนนักรบบังคับไปน่ะ มันบอกว่าผมจะได้ไม่คิดอะไรไร้สาระในหัวอีก และเรื่องไร้สาระที่ว่าก็คงเป็นเรื่องของจ้าวทัพ กับนะโมที่ผมเจอในวันนี้

     พวกจ้าวทัพกลับไปก่อนพวกผม

     ร่างสูงดึงดูดสายตาผมทุกก้าวที่ขยับเดิน ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือบังเอิญที่จ้าวทัพไปยืนอยู่ด้านหลังผมตอนที่ลุกไปตักของมาเพิ่ม

     ใกล้กันเพียงแค่ยกมือขึ้นสัมผัส แต่เรากลับไร้ซึ่งถ้อยคำที่จะพูดคุยกัน มีแค่รอยยิ้มจากผม ก่อนที่นักรบจะดึงผมออกมา พากลับมาที่โต๊ะพร้อมกับถ้อยคำบ่นยาวที่ไม่รู้ว่าจะบ่นอะไรนักหนา ผมนี่ยกให้มันเป็นพ่อหมายเลขสองเลย จ้าวทัพก็ยังสู้ไม่ได้
      
     เพื่อนแต่ละคนนี่นั่งมองยิ้มๆ จนผมต้องคีบหมูยัดใส่ปากมัน นักรบถึงได้เงียบไป

     ไม่งั้นหูผมคงดับไปก่อนแน่ๆ

     กลับมาถึงบ้าน ผมแยกขึ้นมาบนห้องเพื่ออาบน้ำ แต่งตัวเสร็จก็เดินหอบหิ้วหมอน จับจองพื้นที่ว่างบนโซฟาที่ถูกเว้นเอาไว้ให้ ส่วนพวกนักรบเหรอ นู่นนนน นอนเกลือกกลิ้งเชียร์บอลกันอยู่บนพื้นนู่น


     ผมก็บอกแล้วนะว่าให้ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดกันก่อน แต่คือไม่มีใครฟังเลยไง มาถึงก็พากันมากองรวมกันหน้าทีวีเลย 

     นักรบบอกว่าผมไม่เข้าใจพวกมันหรอก เพราะผมไม่ใช่พวกที่มีจิตใจรักในฟุตบอล

     แต่คือ... เกี่ยวเหรอวะ

     เออ ผมก็ไม่ค่อยชอบดูบอลจริงๆนั่นแหละ ไม่รู้เรื่องเท่าไหร่ด้วย จำได้ว่าเคยลงไปเล่นกับเพื่อนตอนม. ต้น แล้วถูกบอลอัดหน้าสลบไปเลย จากนั้นผมก็ไม่คิดจะเล่นบอล หรือสนใจอะไรฟุตบอลอีกเลย

     ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมมาจนครึ่งตัว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมานอนเล่นขณะที่พวกนักรบก็ส่งเสียงเชียร์มาเป็นระยะ 

     จนสติผมเริ่มขาดหายเป็นช่วงๆ ลืมตาอีกทีก็นักรบที่มาปลุกให้ลุกลงไปนอนกับพวกมันด้านล่าง แทบจะจับอุ้มกันลงไปอะ ผมก็ไม่ทันได้ปฏิเสธอะไรเพราะความง่วง

     "มาซุกๆกับพวกกู จะได้ไม่หนาว"

     "อือ"ผมพึมพำตอบ ขยับซุกๆไปกับพวกที่นอนอยู่ พลิกก่ายไปบนนักรบที่นอนมาข้างๆ"ทำตัวนุ่มให้เหมือนหมอนข้างได้ไหมมึงอะ"

     "กูคน จะไปนุ่มเหมือนหมอนข้างได้ไง พูดไม่คิดแล้วมึง"

     "สัส เสียเวลากอด"

     "เอ้า กอดผ้าห่มไปเลยไป"นักรบผลักหัวผมออกจากตัวมัน แต่ก็นั่นแหละ ผมไม่ปล่อย นอนกอดมันเงียบๆจนเกือบจะหลับ มันเป็นเรื่องปกติ คือผมกับนักรบเนี่ยนอนด้วยกันบ่อย ไปค่าย หรือตอนอยู่หอในปีหนึ่งนั่นผมก็อยู่ห้องเดียวกับมัน

     เพราะฉะนั้นไม่มีมาหวั่นไหว ใจเต้นอะไรกันแน่นอน 

     แต่นักรบเนี่ย ผมไม่รู้ว่ามันจะยังคิดกับผมแบบนั้นอยู่อีกหรือเปล่า หรือจะตัดใจไปแล้ว ซึ่งข้อหลังเนี่ยผมว่ายาก ...ถ้าตัดใจกันได้ง่ายๆ ผมคงไม่จมปรักอยู่กับจ้าวทัพแบบนี้

     "หวั่นไหวไหม"

     "กล้าถาม เหมือนกูกอดก้อนแป้งอะ มึงคิดว่ากูจะหวั่นไหวไหมล่ะ"นักรบแม่งปากดี ทำมาเป็นก้อนแป้ง มือนี่เกาะเอวกูไม่ปล่อยเลยเหอะ ให้วันนึงหรอกนะ วันอื่นหวงตัว ผมไม่ให้มันกอดแล้ว

     




    8:30 น.



    "จารย์เข้าแล้วๆๆ ไอ้กล้า วิ่งสัสวิ่ง เร็วๆ เจอกันแข่งบอลเย็นนะเว้ยไอ้รบ เจอกันแชม"

    ผมโบกมือมองตามพวกวิศวะที่รีบวิ่งเพื่อจะไปเข้าเรียนให้ทันวิชาแรก เห็นว่าอาจารย์เข้ามาแล้ว แถมยังเป็นวิชาที่ชอบจะเช็กชื่อด้วย จริงๆผมก็ปลุกทุกคนแล้วนะตอนเช้าอะ แต่ไม่มีใครตื่นไง เลยปล่อยให้นอนต่อ ก็เลยอยางที่เห็น วิ่งกันฝุ่นตลบเลย

     นักรบส่ายหน้าขำๆกับเพื่อนตัวเอง

     ตอนนี้ผมกับมันก็ต้องเข้าเรียนเหมือนกัน แต่นั่นมันตั้งอีกครึ่งชั่วโมงเลย ซึ่งผมไม่รู้จะไปอยู่ไหน เลยลากนักรบมันไปนั่งรอที่ห้องเนี่ยแหละ

     ห้องเงียบๆไร้ผู้คน

     ผมจัดการเปิดไฟ เปิดพัดลมก่อนจะเลือกไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ริมๆหน้าต่าง นักรบมันลงไปซื้อนมให้ผมอะ ข้าวกินกันมาแล้วจากที่บ้านพัก แต่ผมยังไม่อิ่มเท่าไหร่

     ไม่รู้ว่าวันนี้จะมีเรื่องวุ่นวายอะไรอีก

      เพราะเดี๋ยวช่วงบ่ายก็เริ่มมีแข่งกีฬาแล้ว ตอนเย็นก็วงดนตรีอีก ผมบอกนักรบแล้วว่าจะกลับเลยหลังจากที่มันแข่งบอลเสร็จ

      กึก..

      เสียงรองเท้าที่กระทบลงบนพื้นมาหยุดที่ตรงหน้าเรียกให้ผมเงยขึ้นจากหน้าจอสมาร์ทโฟนขึ้นมอง ขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ก่อนจะยกยิ้มขึ้นท้าวคางมองร่างตรงหน้า

     "ไง เด็กคณะวิทย์เนี่ย...เขามีเรียนที่ตึกบริหารด้วยเหรอ" 

     นะโมสบตากับผมด้วยท่าทางที่ไม่ได้ดูกลัวเหมือนกับครั้งก่อนๆ 

     "เรามาหาแชม"

     "มาหาเรา ทำไมเหรอ"ผมเลิกคิ้วถาม ก้มเลื่อนโทรศัพท์ในมือเล่นอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ ก็ไม่ได้สนิทอะไรกันนี่ ไม่จำเป็นต้องรักษามารยาทอะไรต่อกันอยู่แล้ว

     "เรื่องพี่ทัพ..."

     ผมชะงักมือทันที รู้สึกขมับตึงแน่นขึ้นมา รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าเมื่อเงยขึ้นมองอีกรอบ

     "ทำไม"

     "แชม เราขอโทษ เรื่องพี่ทัพ-"

     "ขอโทษทำไม เรื่องทัพทำไมเหรอ"ผมถามนิ่ง พอจะรู้แล้วล่ะว่าเด็กทุนคนนี้มาทำอะไรที่นี่

     สงสัยจะฉลาดขึ้นมาแล้วมั้ง

     แต่ผมไม่โทษนะโมนะที่ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วผมกับจ้าวทัพเป็นแฟนกัน ใครก็มีสิทธิ์ที่จะไม่รู้ได้ทั้งนั้น ต่อให้เรื่องของผมมันจะมีคนรู้ไปเกือบครึ่งมหาลัยก็เถอะ

     "เรื่องที่แชมกับพี่ทัพเลิกกัน"

     "....แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนะโมอะ"ผมถามยิ้มๆ เลิกไม่เลิกแล้วเกี่ยวอะไรด้วย อ้อ เพราะตัวเองเป็นต้นเหตุนะเหรอ เลยมาขอโทษ

     คนดีอีกแล้ว ผมชักจะเบื่อๆคนดีแล้วดิ

     "เราก็แค่อยากขอโทษ แค่รู้สึกว่าเราเป็นต้นเหตุ ถึงแชมไม่อยากฟัง เราก็จะขอโทษ ขอโทษจริงๆ"

     นะโมพูดคำว่าขอโทษย้ำๆ

     ผมพ่นลมหายใจเซงๆ คำขอโทษพวกนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิด ขอโทษแล้วยังไง ผมกับจ้าวทัพจะกลับมาคบกันเหรอ หรือว่านะโมจะหายไปจากจ้าวทัพล่ะ 

     "เป็นต้นเหตุ นะโมมาแทรกกลางระหว่างเรากับทัพเหรอ"

     "ไม่ใช่.."

     "เอ้า แล้วเป็นต้นเหตุยังไง เรางงแล้วเนี่ย"ใบหน้าผมยังคงมีรอยยิ้มติดอยู่ เอียงคอมองตรงหน้าที่บอกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ

     "เรารู้แค่พี่ทัพจีบเรา"

     "..ก็ไม่ได้โง่นี่"นึกว่าจะซื่อบื้อไม่รู้นะเนี่ย แสดงว่าผมคงประเมินเด็กทุนนี่ต่ำไป

     "เราแค่มาขอโทษ ไม่ได้มาหาเรื่อง หมดเรื่องเราแล้ว"นะโมว่า หันหลังเดินออกจากห้องไปตอนที่เพื่อนบางส่วนทยอยเข้ามา หลายคนมองผมสลับกับนะโม ทำเหมือนไม่สนใจแค่มองผ่านๆ แต่ผมรู้ดีเลยล่ะว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น

     "มีอะไร"นักรบพึ่งจะขึ้นมา ในมือถือถุงใส่กล่องนมไว้

     ผมส่ายหัวเบาๆตอบ"ไม่มี"

     "แต่เมื่อกี้-"

     "นั่งเร็วรบ อาจารย์เข้าแล้ว"ผมดึงแขนให้นักรบนั่ง มองอาจารย์ที่เดินเข้ามาในห้อง ไม่ได้อยากปิดบังอะไรหรอก แค่ยังไม่อยากพูดตอนนี้เฉยๆ เอาไว้ผมอยากเล่า ผมก็จะเล่าให้ฟังเอง

      

 

     พอตอนเย็นนักรบก็แยกไปเตรียมตัวที่จะแข่ง ผมคงยังไม่ไป คิดว่าจะไปทีเดียวตอนเริ่ม ตอนนี้ก็ลงมาหาซื้อพวกเครื่องดื่มชูกำลัง กับของกินเล็กๆน้อยๆไว้ให้พวกนักรบกินหลังแข่งเสร็จ

     "แชมเปญ"

     ชื่อของผมถูกเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยเรียก

     ผมเหมือนลมหายใจจะสะดุดไปช่วงนึง ค่อยๆหันกลับมามองแต่ก็คิดว่าผมควรหันไปไหม หรือควรจะเดินหนีไปแทน 

     "คุยกับกู ..แค่แป๊บเดียว"

     จ้าวทัพย้ำผมอีกรอบ ดึงให้เดินตามโดยที่ไม่สนว่าผมอยากจะไปไหม เดินตามไปเรื่อยๆไปที่ห้องเรียนเงียบๆ ไม่มีคน หันเผชิญหน้าเข้าหากันด้วยสายตาที่สื่อความหมายบางอย่าง

     และผมรู้ ...รู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

      "....."

    "วันนี้นะโมไปหามึง"

     "..แล้วยังไง"

     "กูรู้นิสัยมึงแชม กับคนอื่นๆที่ผ่านมากูไม่ว่า แต่กับนะโม กูขอ.. อย่ายุ่งกับนะโม"

     คำพูดของจ้าวทัพที่พูดออกมาทำผมเม้มปากแน่น 

     "มึงไม่รู้จักกูเลยทัพ ไม่เลย"

     "......."

     เรายืนจ้องหน้ากันเงียบๆ จ้าวทัพเอนพิงไปด้านหลัง หันมองออกไปด้านนอกปล่อยให้มีเพียงสายลมเท่านั้นที่พัดผ่านพวกเราไป เหมือนกำลังคิดอะตัดสินใจอะไรบางอย่าง

     และบางอย่างที่ว่านั่น...ผมเองก็รู้ดี

     "กูรู้ทัพ ...รู้ว่ามึงกำลังจะพูดอะไร"
    
     "......."เสียงของผมทำให้จ้าวทัพหันกลับมาสบตาด้วยอีกครั้ง

     "ขอบคุณนะที่อย่างน้อยพี่ทัพก็เคยรักแชม"

     ถึงจะแค่น้อยนิดก็ตาม..

     "เลิกกัน"ผมพูดออกไปเสียงแผ่ว มันแผ่วจนแทบจะกลืนหายไปกับสายลมที่พัดปลิวอยู่รอบตัว สบตากับจ้าวทัพที่อ้าปากขึ้นพูดตอบมา

     "อือ ..เลิกกัน"
     

       

      
       

     


----150%----
คำผิดยังไม่ดูนะฮะ

รี้ดจ๋าาา ฝากนิยายฟีลกู๊ด #รูมเมทร่วมห้อง ด้วยนะฮะ
คนละฟีลกัน แต่อยากให้อ่าน วื้ออ ร้ากนะคะ



ขอโทษษษษ จะมาต่อนะคับ 
คือตอนนี้ติดสเปอีกเรื่องอยู่ ต้องรีบปั่นให้เสร็จ งื้ออ
รอก่อนน้าาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.42K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,072 ความคิดเห็น

  1. #10070 waritsara_nn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 20:00
    สักที ถ้าเราอยู่ใกล้ๆไอ่พี่ทัพนะ จะเอาไม้หน้า3ฟาดเเล้วเรียกคนมารุมกระทืบต่อ
    รักไม่รักตีดักไว้ก่อน😭 (โกรธ)
    #10,070
    0
  2. #10069 Jittawisut (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 02:04
    สักที!!!
    #10,069
    0
  3. #10064 m.SK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 21:02
    บายจ้า
    #10,064
    0
  4. #10053 noonnew1996 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 16:38
    -อย่ามาง้อนะ-ทัพพี แชมหาผัวใหม่โล้ด3pไปเลย
    #10,053
    0
  5. #10048 Aabb (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 23:26

    เลิกไปเลย!! แต่งสนุกค่ะแต่อ่านแล้วหงุดหงิด!เหมือนเรื่องของตัวเอง55555 แต่ไม่โง่แบบนายเอกนะ

    แชมต่อจากนี้ก็เดินหน้าเลยใครจีบรีบคว้าให้หมด ให้อิทัพมันอกแตกตาย แต่สงสารนักรบรู้ว่าคุยกันแล้วว่าไม่ได้คิดอะไรแต่บางทีแชมมันก้เหมือนจะให้ความหวัง. ส่วนอินะโม-ไม่ได้ใสสะอาดค่ะ

    #10,048
    0
  6. #10021 Gingjaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 23:12
    ทำไมรู้สึกว่านะโมดูใสๆแบบเหล้าขาวอ่ะ มันคันยุบยิบๆในใจยังไงไม่รู้ แต่ที่รู้คือ -ไม่รู้จักลูกกูเลยอิทัพพี -คบกันมานานทำไม-ไม่รู้ว่าลูกกูไม่ทำใครก่อน -จะรักจะห่วงใครก็ไปแต่ไม่ใช่ต่อหน้าลูกกู อยากทุบหน้าให้แหกจริงๆ โมโหมากไม่ไหวแล้ว 😡
    #10,021
    0
  7. #10004 Jess (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 23:14

    เลิกกก!!! เลิกไปเลยยยย #ทีมจอมพล #ทีมม่านฟ้า #ทีมนักรบ ต้องมาาา

    เก็บแชมไว้เป็นสมบัติของโลกก็ได้ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่แกกกกกกก

    มอหอออ ไปเอาเลยนะ นะโมน่ะ อสรพิษ!! ทำมาเป็นคนดี ตัวสะเออะมาขอโทษเค้าถึงที่ แล้วยังให้แฟนมาว่าน้องแชมอีก

    อย่าให้เห็นว่ากลับมาอย่างน้องหมาโฮ่งๆ นะนังทัพ!!!

    #10,004
    0
  8. #9997 Nara_np (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 02:31

    กอดนะแชม

    #9,997
    0
  9. #9981 NeabS (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 01:58
    ตอนนี้ไม่ไหวจีงๆㅠ ㅠ
    #9,981
    0
  10. #9969 preawniss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 02:17
    โอโห หมดน้ำตาไป8ไหเเล้ว
    #9,969
    0
  11. #9960 menen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:23
    ไปเลยไม่ต้องกลับมาไปรักกันให้ตายกะอีนะโม อย่ากลับมานะ

    เปลี่ยนพระเอกค่ะ!!!!
    #9,960
    0
  12. #9951 JuneSira (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 23:50
    ทำไมรุ้สึกดีใจที่เลิกกันแชมจะได้เจอคนที่ดีอะ ให้นักรบเป้นพระเอกเถอะ
    #9,951
    0
  13. #9942 225329aa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 20:26
    มากอดแชมๆๆ
    #9,942
    0
  14. #9925 Tatakato (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 00:38

    ร้องห้ายยยยย
    #9,925
    0
  15. #9911 wan62063 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 14:05
    นะโมเปนไรก่อนขอโทษทำไมอะงงมากเลยค่าาาา
    #9,911
    0
  16. #9901 Dantalian_lian (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 01:17
    มาโอ๋นะลูก แชมมาซุกอกแม่มา TT
    #9,901
    0
  17. #9894 moom_mam (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 17:34
    อินะโม!!เดี๋ยวดักตีแม่งเลย
    #9,894
    0
  18. #9881 pokkopopo112 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 14:13
    ตอนนี้กำลังติดต่อพลทหาร500กองเตรียมโจมตี -พี่ต้าวทัพ!!
    #9,881
    0
  19. #9870 pxpeach (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 20:19
    อยากกอดแชม เห้อ ออกมานะลูก
    #9,870
    0
  20. #9863 nnjil (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 16:46

    งื้อออออร้องไห้เลยยย
    #9,863
    0
  21. #9857 duangruethai14 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 11:58
    นี่คือไม่ชอบนะโมตั้งเเต่เเรกๆ มองบน
    #9,857
    0
  22. #9855 Padcha0623060584 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 02:15
    ออกมาแชมลูกกกก
    #9,855
    0
  23. #9850 sugarraeks (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 21:23
    นะโมร้ายแน่ๆๆ
    #9,850
    0
  24. #9838 First_dmb (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 20:35

    เจ็บเเทน
    #9,838
    0
  25. #9819 Endless_P (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:57
    น้องแชมหนูเก่งมากเลยอดทนไม่ร้องไห้มาได้ตลอด สู้ๆนะ ส่วนจ้าวทัพถ้านายจะไปก็ไปให้ได้ตลอดนะ ไม่ต้องกลับมา😠
    #9,819
    0