ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

ตอนที่ 99 : บทที่ 84 Hate

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 30 ก.ย. 58

ลำดับที่  84  Hate


          ชายวัยกลางคนเจ้าของเรือนผมสีทองและนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มหยุดปลายเท้าเบื้องหน้าลูกสาวที่ตอนี้ไม่ใช่  และที่นั่งข้างๆนางยังมีนักบุญผู้ช่วยเหลือหรือโนอา   ทั้งสองต่างจับจ้องมาที่เขา

          “ไม่เจอกันนานนะ”ไกอาเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มยามเจอหลานชายของเธอ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้มีพนักพิง “คิดถึงข้ารึเปล่า ซุส”

          “...ท่านย่า”ข้างหลังซุสมีโฮมุนคุสที่ได้รับหน้าที่ไปตามตัวเขามายังสวนอีเดน   เหตุที่ไกอาเรียกเขามาคงหนีไม่พ้น....หนึ่งในบาปที่เขาได้ก่อไว้

          นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มราวก้นท้องทะเล ยากจะคาดเดาได้ของโรหันไปทางเจ้าโฮมุนคุส

          “แล้วเขาล่ะ”

          “อามาเทราสึกำลังไปเรียก”โฮมุนคุสตอบไกอาตามความสัตย์จริง  แต่ไม่รู้เพราะอะไรพวกเขาจึงยังมาไม่ถึง

          “ช่วยรอได้ไหม”ไกอาถามหลานชายที่พยักหน้าเล็กน้อย  หากแต่ปลายนิ้วลูบไล้กำไลทองคำที่สลักอักขระโบราณเอาไว้   ก่อนจะมีเสียงติดต่อดังเข้ามาภายในโสตประสาท  เสียงนั่นทั้งร้อนรนและตื่นตระหนกจนฟังไม่ได้ศัพท์

          ตั้งสติซุสกล่าวกับเทพที่ติดต่อผ่านเทเลพอตเพื่อแจ้งข่าว  มีเพียงเขาเท่านั่นที่ได้ยิน  ส่วนผู้อื่นนั่นไม่สามารถได้ยิน

          พะ  พ่ะย่ะค่ะเทพที่ทำหน้าที่แจ้งข่าวรีบตั้งสติตามคำสั่งแล้วรวบรวมคำพูดแม้เสียงจะสั่นก็ตาม ยะ ยูโทเปียถูกบุกพ่ะย่ะค่ะ

          ใบหน้าหล่อเหลาและงดงามเบิกนัยน์ตากว้างพร้อมกับน้ำเสียงที่แสดงความร้อนรนอย่างยิ่ง ใคร!’

          ‘คะ คือ....ในขณะที่เทพผู้แจ้งข่าวกำลังจะบอกรายละเอียดตามที่ราชาของตนต้องการ  ก่อนเกิดแสงสีขาวสว่างจ้าแล้วมลายหายไปเหลือไว้เพียงร่างของชายหนุ่มสองคนที่อีกหนึ่งบาดเจ็บทั่วร่าง

          “พวกเจ้า”ไกอาและโนอารีบค่อยไปช่วยอามาเทราสึซึ่งประคองอาเธนน่าที่ดวงตานั่นเหม่อลอยราวคนไร้สติ

          “เกิดอะไรขึ้น”เธอถามเทพโบราณที่หรี่นัยน์ตาลง ก่อนจะว่าเสียงเศร้า

          “....อพอลโล”อามาเทราสึเงยหน้าขึ้นสบกับนัยน์ตาของหญิงอันเป็นที่รักแม้จะหลับอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ตาม “เจ้าฟังข้าให้ดี....อาร์ทีมิสนางตายแล้ว”

          ไกอารับรู้ว่าหลานสาวอีกคนซึ่งเป็นเทพจันทราสิ้นแล้วแม้จะน่าเศร้าก็ตาม  ก่อนเธอจะล้มลงคุกเข่าบนพื้นสัมผัสได้ถึงความเศร้าเสียใจอันสุดจะหยั่ง  ความเจ็บปวดที่สูญเสียสิ่งมีค่า  ความร้าวร้านที่กำลังแล่นขึ้นมาทำลายหัวใจให้แตกเป็นเสี่ยงๆ

          .....ใคร

          “ใคร”ไกอาแม้จะยังมีสติแต่ก็ถูกเจ้าของร่างที่แท้จริงบงการ“บอกมา รีบบอกข้ามา!

          “ทาทารัส”

          ทาทารัสกำลังบุกยูโทเปียพ่ะย่ะค่ะ

          นามของเทพแห่งความมืดถูกเอ่ยออกมาแทบพร้อมกันจากปากของอามาเทราสึและเทพผู้แจ้งข่าว

          ทุกอย่างตกสู่ความเงียบ  ซุสกำหมัดทั้งสองข้างแน่นพลางผินตัวหมายจะกลับไปยังยูโทเปียเพื่อแก้แค้นและจัดการเทพแห่งความมืดให้สิ้นเสียที   ทันใดนั่นกำไลสีทองกลับเกิดเสียงดังลั่นคล้ายมีบางสิ่งได้หักพังลงแต่กลับไม่เกิดรอยร้าวใดๆบนกำไล

          ซ่า!

          สายลมฤดูหนาวพัดพาตามการเปลี่ยนแปลงฤดูกาลของสวนอีเดนแห่งนี้  ช่างประจบเหมาะเสียเหลือเกิน

          ไกอาถูกพลังอันกล้าแข็งผลักออกมาจากร่างของหลานสาว  ปรากฏร่างโปร่งใสของวิญญาณที่ดูราวเปลวเพลิงมาอยู่ด้านข้างโนอาที่ถอยหลังไปทั้งเตรียมกางเกราะป้องกันสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

          “...อาร์ทีมิส”น้ำเสียงหวานทว่าทุ้มนุ่มเจือด้วยความเจ็บปวดอาลัยโศกเศร้า  พร้อมกับมีอักขระมายมากปรากฏบนร่างของเธอฉับพลันก็มลายหายไปสิ้นพร้อมกับมีสายลมแรงโหมซัดสาดมาร่างที่ดูคล้ายหมดอาลัยตายอยาก

          “ทำไม ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”อพอลโลหรือโรเอามือขึ้นกุมขมับทั้งสองข้าง  ร่างนั่นสั่นเทาดุจลูกนกน้อยยามตกรังจากที่สูงและมีอาจกลับขึ้นไปได้  ริมฝีปากสีแดงเอื้อนเอ่ยถามหาเหตุผลจากบางสิ่ง....ทำไม ทำไม ทำไมต้องพรากไปอีกด้วยเล่า!

          เคร้ง!!!  พลังของเทพแห่งแสงถูกปลดผนึกออกเรียบร้อยแล้ว  แม้ซุสจะเป็นห่วงบุตรสาวหากยูโทเปียนั่นสำคัญกว่าและเห็นว่ามีผู้ที่น่าจะหยุดเธอได้จึงได้ขอตัวก่อน

          โนอาอดอึ้งกับพลังที่มากล้นของเทพแห่งแสงมิได้  นี้เหรอคือพลังที่แท้จริงของนาง  พลังของดวงอาทิตย์ที่กำลังบ้าคลั่ง....

          เปรี๊ยะ!

          “รีบหนีกันเถอะ”เด็กชายหันมาบอกพวกอามาเทราสึที่เฝ้ามองหญิงสาวผมแดงที่กำลังกุมเส้นผมตัวเองเสียยุ่งเหยิงพลางกรีดร้องถามหาเหตุผลจากบางสิ่ง

          “พวกเจ้ารีบไปเถอะ”อามาเทราสึฝากอาเธนน่าไว้กับโฮมุนคุสก่อนจะเดินออกนอกเกราะป้องกันที่เต็มไปด้วยพลังที่บ้าคลั่งจู่โจมทำลายทุกสิ่งให้พังพินาศย่อยยับ

          “พวกเจ้ารีบไปได้แล้ว”ไกอาที่กลายเป็นวิญญาณดูราวคล้ายเปลวเพลิงขนาดใหญ่ส่งเสียงบอกเด็กน้อย  ก่อนเธอจะเลือนหายไปจากที่ตรงนี้เพื่อไปพบเทพแห่งความตาย

          “อึก! อพอลโล”ถึงจะร่ายเวทป้องกันหนาสักเพียงใดก็ถูกทำลายแล้วทำลายเล่า พร้อมกับมีลมพัดกระโชกแรงที่หมายกำจัดทุกสิ่งที่เข้าใกล้เธอ “ได้ยินข้ารึเปล่า”

          อพอลโลในเวลานี้ไม่มีสติอันใดมาฟังเสียงเรียกของเขา  ตัวเธอในตอนนี้กำลังตกสู่ความมืดในจิตใจที่ทาทารัสปรารถนาให้เป็นอย่างนี้  หัวใจเจ็บปวดจนยากสรรหาคำบรรยาย   แม้จะไม่ถูกกันแต่อาร์ทีมิสก็คือน้องสาวที่เธอรักมากที่สุด แล้วทำไมๆๆๆๆๆๆ

          “อพอลโล”อามาเทราสึยังไม่ลดละความพยายามที่จะเข้าไปใกล้และเรียกสติเธอให้กลับคืนมา  เสื้อผ้าถูกสายลมเชือดเฉือนจนขาดไม่น้อย  เส้นผมเองก็ไม่ต่างกัน  บนใบหน้างดงามเองก็มีรอยแผลเฉือนหลายรอย  แต่ก็หาได้บั่นทอนความพยายามของเขาลงได้

          หมับอ้อมกอดอันอบอุ่นและน้ำเสียงแสนอ่อนโยนปลอมประโลมความคลุ้มคลั่ง   พลังที่มากล้นและรุนแรงพลางสงบลงจนท้ายที่สุดสองมือที่กุมเส้นผมก็คลายลงและตกลงสู่แรงโน้มถ่วงโลก

          โนอาและโฮมุนคุสที่ยังคงอยู่ต่างถอนหายใจอย่างโล่งอกและนับถือความพยายามของเทพโบราณอย่างมาก

          “ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร”ถ้อยคำเพียงไม่กี่พยางค์ของเขากำลังชโลมจิตใจเธอให้สงบ....แต่มันคงจะไม่มากพอ

          “....”เธอยังคงเหม่อลอยดุจคนหมดอาลัยในชีวิต  ก่อนจะผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขาและลุกขึ้นยืนถอยห่าง

          “อพอลโล”อามาเทราสึมองเธอด้วยความเป็นห่วง  แววตาสีอเมทิตย์มีความลึกซึ้งที่คนยากคาดเดาซ่อนแฝงอยู่แต่ก็พอทำความเข้าใจได้ว่านั่นหมายถึงสิ่งใดกัน  นอกเสียจาก...รัก

          “...เกลียด”น้ำเสียงแสนอ้างว้างทุกข์ทนเปล่งคำคำนี้ออกมา  ความหมายของมันมิใช่เกลียดชายตรงหน้าหากแต่เป็นทุกสิ่งต่างหากเล่า

          วูบในสวนอีเดนแปรเปลี่ยนเวลาเป็นกลางคืนอันแสนมืดมิดอำพรางร่างของเทพแห่งแสงให้จมหายไปในสีดำอันยากแก่การสรรหา  เขาที่จับคว้าตัวเธอไม่ทันกวาดสายตาหาผู้เป็นที่รักก่อนจะเกิดเสียงดังสนั่น

          กึกๆๆ

          แผ่นดินกำลังไหวอย่างรุนแรงและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด  โนอาตระหนักได้ทันทีว่าสวนแห่งนี้กำลังจะพังทลายในไม่ช้า

          “หนีเร็ว”โนอาร้องบอกอามาเทราสึภายในความมืดสนิทไร้แสงดาวดวงเดือนใดๆ 

          อามาเทราสึเม้มริมฝีปากแน่นยากที่จะจากที่นี้ไปได้โดยไม่มีเธอ  หากโนอากลับใช้พลังดึงเขาออกมาจากสวนแล้วมาโผล่ยังป่ารกหนาทึบ  ก่อนพวกเขาจะสังเกตท้องฟ้ายามตะวันสายที่ตอนนี้กำลังมอดดับไปทีละนิดดุจนาฬิกาทราย

          “อพอลโล...”นัยน์ตาคู่งามหันไปทางที่เขาโดนดึงออกมาแม้จะเป็นเพียงภูผาสูงชันก็ตาม  แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง  ทำไมต้องเลือกอยู่คนเดียวด้วย...อพอลโล




ไรท์หายไปไหนนานจนจะสิ้นเดือนน้า?

เฉลย  ไรท์โดนหมากัดจร้า(ก่อนวันเกิดหนึ่งวันด้วย)  และเจอวิบากงานค้าง  แถมตบท้ายด้วยกันสอบสามวันติด  ทำให้วิญญาณและร่างกายเป็นซอมบี้ ณ ขณะนี้  แล้วเจอกันใหม่นะค่ะ

     ปล.ไรท์อยากจะบอกทุกคนว่าาาาา ไรท์จะทำการรีบวกเมทไรท์โรซึ่งเนื้อหาอาจจะไม่เหมือนเดิม  แต่ยังไม่ทำตอนนี้หรอกค่ะ  รอสักปีสองปีที่ทุกอย่างเข้าที่แล้วไรท์จะกลับมาแน่นอนพร้อมโรโฉมใหม่ที่อยากจะเน้นความสัมพันธ์และลักษณะนิสัยของตัวละครแต่ละตัวกับความมีเหตุมีผลของเหตุการณ์ด้วย


      แล้วโรที่ทุกคนอ่านอยู่  สารภาพตามตรงว่าไม่ได้วางโครงเรื่องตั้งแต่แรกไว้  ทำให้มีช่องโหว่งเยอะมาก  ก็ขออภัยนะตะเอง  ถือซะว่าอ่านเล่นๆฆ่าเวลา  ก็กราบอภัยงามด้วยค่ะ


     แหม!  แต่ไรท์ไม่ได้หายเปล่านะ ก็มีบ้างที่อ่านนิยายอย่างตุ๊ดทะลุมิติ  แล้วก็ดีใจมากกกโรเซียน่าอัพแล้ววววววว  รู้ยัง  อัพแล้ววว  ส่วนชายาสะท้านแผ่นดินใครยังไม่ได้อ่านก็หาอ่านให้ได้นะ สัปดาห์หนังสือเดือนตุลาเห็นบ็อกเซ็ทแล้วบอกว่างามมากกกก  เห็นแล้วน้ำลายหกหากแต่เงินในกระเป๋าตังค์นั่น.....  

     แล้วพบกันใหม่นะค่ะ  ขอโทษที่เค้าคุยเยอะนะ ก็คนมันคิดถึงงงงอ่ะ(รู้สึกไรท์ไม่เต็มเช่นไรยังไงก็บ่อรู้)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

603 ความคิดเห็น

  1. #476 TheWarmSnow (จากตอนที่ 99)
    4 ต.ค. 58 / 14:08 น.
    รอไรท์เสมอนะคะ สนุกมากกกกก
    #476
    0
  2. #474 Minara IA (จากตอนที่ 99)
    1 ต.ค. 58 / 22:55 น.
    โรๆๆๆๆ!!!! ไปไหนอ่ะ ค้างง่า ตื่นเต้นๆ
    #474
    0
  3. #473 tainies (จากตอนที่ 99)
    1 ต.ค. 58 / 11:47 น.
    งื้ออ โร
    #473
    0
  4. #472 Yuiครัช (จากตอนที่ 99)
    1 ต.ค. 58 / 11:38 น.
    อามาเทราสึ กินขาดเลย ต่อเร็วๆนะไรลุ้นอยู่ฟิน
    #472
    0
  5. #471 เคโระหน้าปลวก (จากตอนที่ 99)
    1 ต.ค. 58 / 11:05 น.
    รีบๆมาต่อนะคะ อย่าทิ้งไวันานนะ กำลังสนุกเลย
    #471
    0
  6. #470 พิรุณสีชาด (จากตอนที่ 99)
    1 ต.ค. 58 / 06:21 น.
    กำลังจะย้ายข้างมาเป็นแม่ยกอามาเทราสึ
    #470
    0