ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

ตอนที่ 5 : บทที่ 5 คู่แข่งปรากฏตัว RW2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 6 มี.ค. 58

ลำดับที่ 5 คู่แข่งปรากฏตัว

          เคร้ง! เคร้ง! พลั่ก! ครืนนน! ดาบเหล็กกล้าแข็งแกร่ง  ด้ามจับประดับด้วยพลอยสีนิลรัติกาล  สลักลายเครือเถาวัยล์อย่างวิจิตรสะบัดตั้งท่าจะโจมตีศัตรูอีกครา

          ฝ่ายศัตรูเองเหวี่ยงดาบชั่วคราวที่ยืมมา มองเจ้าชายพลางยกยิ้มมุมปากชอบใจกับฝีมืออันไร้ที่ติ แต่ละท่วงท่าแทบเอ่ยได้ว่าเคลื่อนไหวอย่างไม่สูญเปล่า  ก่อนโยนดาบนั้นคืนเจ้าของเพราะกลัวจะต้องชดใช้

โรตีตัวออกห่างเจ้าชายผมทอง แล้วประกบฝ่ามือลงบนพื้นดินเกิดสายฟ้าสถิตเป็นเส้นสายสีฟ้า ปรากฎดาบธรรมดาผุดพรายจากพื้นดิน

          นับเป็นเกียรติที่กระหม่อมได้ประมือกับองค์ชาย

วิลเลียม  ฟรองดูเอล ทำคิ้วขมวดแม้หน้าจะยังคงเรียบเฉยกับสรรพนามที่เขาไม่ชอบใจ  เหมือนอีกฝ่ายเองก็รู้ว่าเขาไม่ชอบ

ก่อนฝ่ายนั่นจะควงดาบธรรมดาซึ่งสร้างขึ้นสดๆใหม่ๆท่ามกลางความตกตะลึงของครูซึ่งหลวมตัวจับคู่คนทั้งสอง

          เลิกเรียกแบบนั้นได้แล้ว

ผู้สวมหน้ากากตัวตลกเอียงคอแล้วหยุดควงดาบ ก่อนทำเสียง(แกล้ง)สงสัยถามท่านเจ้าชายผมทองซึ่งมีใบหน้าอันหล่อเหล่าและหวานได้อย่างลงตัว  จะดีมากๆถ้าเขายิ้มออกมา

          ทำไมล่ะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมก็แค่กลัวคอขาดถ้าไม่พูดเช่นนี้กับผู้สูงศักดิ์อย่างองค์ชาย

          นายแพ้ วิลกระโจนพุ่งตัวแทงดาบใส่อีกฝ่ายที่เฉียดตัวหลบและกระโดดตีหลังกาสามตลบโชว์ฟรอมถอยห่างเขาไป “ก็เลิกเรียกแบบนั่นซะ”

          แล้วถ้าเกิดกระหม่อมชนะล่ะพ่ะย่ะค่ะ พรึ่บ! โรเคลื่อนกายมาข้างหลังก่อนยกดาบหมายฟันแต่พลาด เมื่อเจ้าชายไม่ได้กินง่ายๆอย่างที่คิดไว้  กระหม่อนขอเรียกองค์ชายว่า วิลลี่จัง ได้ไหมพ่ะย่ะค่ะ

          เคร้ง! ดาบสองเล่มต่างฝ่ายต่างกดแรงข่มซึ่งกันและกัน ก่อนประกายตาสีทับทิมจะทอรังสีอันตรายและความไม่เป็นมิตรงมาหา

          ตกลง ฟุ่บ! ครืดวิลหายตัวแวบไปโผล่อยู่เหนือหัวเจ้าของหน้ากากตัวตลกที่วันนี้ สวมใสหน้ากากสีขาวโพลน

โรรับดาบที่เสียดสีของเจ้าชายที่กระโดดลงมา ก่อนเขาจะถอยตัวจากรัศมีที่ดูอันตราย  แลดูดาบในมือสักประเดี๋ยว ร่างของเจ้าชายก็กระโจนจู่โจมฟาดฟัน  ไม่มีช่องว่างหรือแม้แต่โอกาสให้คนต้านรับได้โต้กลับสักนิด

          องค์ชายไม่คิดจะออมมือหน่อยเรอะ กระหม่อมแค่นักโบราณคดีนะพ่ะย่ะค่ะ เคร้งๆๆ!  นักโบราณคดีขยับตัวเลี่ยงดาบที่ไร้สิ่งลังเลแม้แต่นิด พุ่งตรงแหวกกระชากราวพญาราชสีห์หิวโซไม่หยุด  หากเหยื่อตนนั้นยังไม่ถึงคาด

          หึ!”

กึกๆๆ! ดาบสองเล่มถูกต้านปะทะแรงอีกคราพร้อมรอยยิ้มบางจากริมฝีปากเจ้าชายซึ่งนับว่าหายากมาก  เล่นเอาโรตกใจไปชั่วขณะเกือบโดนดาบอันงดงามฟันเสียแล้วโชคดีที่หลบทัน

          แหม! องค์ชายล่ะก็ กระหม่อมเกือบแขนขาด อย่าเล่นอะไรชวนน่าเหลือเชื่ออีกนะพ่ะย่ะค่ะ เขาเอามือป้องปากก่อนไหวไหล่ส่ายหน้ากับของชวนอึ้งตะกี้  ซึ่งมีแต่เขาที่เห็นแถมยังมุมประชิดอีก  พอยิ้มแล้วอันตรายมากกว่าตอนไม่ยิ้มอีก

          น่าสน วิลลดดาบลง แล้วฉับพลันดาบสีขาวราวหิมะหายไป  บังเกิดกระแสลมปั่นป่วนแทน นามศักดิ์สิทธิ์ของราชาผู้เปี่ยมเมตตาเหนือราชันทั้งปวง จงมาสถิตที่มือของข้า ณ บัดนี้

แสงสีทองเรืองรองจากฟากฟ้าพุ่งตรงมายังมือที่ชูขึ้น ดาบใหญ่ด้ามจับเรียวสีน้ำเงินของทะเลอันไพศาล  ปีกดาบมันวาวสีทองคำพิสุทธิ์  ตัวดาบส่องประกายความคมปลามและอักขระโบราณที่สลักไว้ ณ โค่นดาบจับ

          โหเอ็กซ์คาลิเบอร์เลยเหรอพ่ะย่ะค่ะ ถ้างั้นหม่อมฉันก็ต้องโชว์มั้ง  เคร้ง! อาวุธเพียงหนึ่งถูกโยนลงพื้นก่อนมันจะสลายไปพร้อมกับที่ผู้สร้างเริ่มเรียกบางสิ่งออกมา 

ผู้ชมข้างสนามหญ้าต่างเริ่มถอยย่นจากนักโบรารคดี  โดยมีจิตสามัญสำนึกของมนุษย์สั่ง  รวมถึงเจ้าชายที่เหงื่อเย็นชื้นเริ่มไหลตามร่องนิ้วมือ มองการกระทำของศัตรูแทบไม่กะพริบตาซึ่งไม่ต่างจากผู้ใดเลย

          ราชินีแดง ดาบคมเดียวสร้างจากศิลา ด้ามจับสีแดงไม่มีอะไรพิเศษหรืองดงามเทียบเท่าเอ็กซ์คาลิเบอร์แม้แต่น้อย  ทว่ามันกลับดูลึกลับและน่าค้นหาเสมือนเจ้าของที่มีปริศนาแอบแฝงไว้หลังหน้ากาก

          ฟึ่บ! เคร้ง! ผัวะ! ครืนน! โรขยับกายหายไปเสี้ยววินาที  โผล่ไปเผชิญหน้าเจ้าชายที่วาดดาบเตรียมป้องกัน กลับโดนเขาใช้ลูกเตะถีบถลาก่อนสำลักน้ำลายจุกท้องอย่างไม่น่าเชื่อ

          องค์ชายแสดงให้กระหม่อมดูหน่อยสิพ่ะย่ะค่ะ ถึงดาบตัดเหล็กกล้าเล่มนั้น

พรึ่บ! เคร้ง! กึง! วิลทันตั้งรับแรงปะทะจากศัตรูที่น่าสนใจแต่ทันทีที่ตั้งรับได้ ลูกเตะแบบเดียวก็จะตามมาราวเป็นของคู่กัน ก่อนเสียงระฆังตีบอกเวลาจะดังก้องทั่วสนาม

ถือว่าเสมอกันนะกระหม่อม แต่คราวหน้าคงไม่ใช่เช่นนี้แน่ โรโค้งเคารพเช่นทุกครั้งเวลาเขาถือวิสาสะ

          โร  ทานอล มือที่กำด้ามดาบแน่นสั่นๆงึกปานลูกนก หากรอยยิ้มพึงพอใจกลับปากฎบนดวงหน้าแสนเย็นชาตายทั้งเป็นครั้งหน้านายต้องแพ้แน่ 

          ไม่แน่มั่งกระหม่อม โรเอามือป้องปากแล้วดีดนิ้วเสกบางอย่างมาไว้ในมือ

แผ่นกระดาษเปล่าหลายใบค่อยๆแสดงภาพคนๆหนึ่งที่หล่อเอาใจแม่ยกไปเป็นกระสอบ กำลังยิ้มบางๆที่มุมปากเล่นเอาเจ้าชายเขว้ไปข้างเชียว

          โร  ทานอล!” น้ำเสียงเย็นเฉียบพร้อมรังสีฆ่าฟันพวยพุ่งมาทางชายหนุ่มตัวตลกซึ่งโชว์ภาพหายากจากความทรงจำถ่ายทอดลงกระดาษเป็นภาพถ่ายแรร์ทันที ก่อนหายตัววิ้งวับไปเรียนวิชาต่อไป ทิ้งบรรยากาศทะมึนให้บ้านอัศวินรับเคราะห์แทน

         

          “อืมมม  ใบนี้น่าจะขายได้หลายแสนนะ”โรที่มาถึงห้องเรียนคนแรกมองภาพบันทึกจากความทรงจำจากกระดาษพิเศษ “ยิ้ม กับ ไม่ยิ้ม”

          เขาคลี่รูปถ่ายที่ซ่อนจากรูปของเจ้าชายผมทองซึ่งยิ้มบางๆแต่แค่นี้ก็ขายได้มากแล้ว มาพิจารณาสักพักก่อนพิงหลังกับเสา “ต่างกันจริงๆด้วย”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

603 ความคิดเห็น

  1. #591 SomYingg510 (จากตอนที่ 5)
    11 ธ.ค. 62 / 17:15 น.
    รวยยยยค่ะรวยยยยย
    #591
    0
  2. #582 bire0032 (จากตอนที่ 5)
    14 พ.ค. 61 / 17:09 น.
    โรนี้หญิงหรือชาย555 งง
    #582
    1
    • #582-1 β❤ (จากตอนที่ 5)
      2 มิ.ย. 61 / 19:14 น.
      หญิงครับ
      #582-1
  3. #553 CatSan (จากตอนที่ 5)
    11 มี.ค. 60 / 18:23 น.
    แอบจิ้นโรกับวิลได้มั้ยอ่า 555
    #553
    0
  4. #531 จิ้นไม่มีเหนื่อย (จากตอนที่ 5)
    30 ธ.ค. 59 / 20:02 น.
    เมื่อไหร่จะอ่านได้อ่ะคะ
    #531
    0
  5. #233 toy6342 (จากตอนที่ 5)
    14 มี.ค. 58 / 14:26 น.
    สนุกมาก
    #233
    0
  6. 7 มิ.ย. 57 / 10:04 น.
    exo exoอุ๊ยผิดๆๆ
    #41
    0
  7. #5 รัตติกาลอันตราย (จากตอนที่ 5)
    11 พ.ค. 57 / 19:26 น.
    ต่อๆๆๆ
    มันติดลมแล้วอ่ะ ไรต์
    มาต่อเร็วๆนะ
    #5
    0