ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

ตอนที่ 23 : บทที่ 23 พาเหรด RW2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 18 มี.ค. 58

ลำดับที่ 23 พาเหรด

          เอ้า เร็วๆเข้าหน่อยพวกปี1 ไปยืนเข้าแถวตามบ้านเร็วเข้าอีก 10 นาทีเราจะเริ่มออกเดินแล้วเร็วเข้า

แอส  เนเน่อัจฉริยะซึ่งถูกกล่าวไว้เช่นนั่น กำลังเลือนหายไปพร้อมๆที่เขาต้องจำใจใส่ชุดมาสคอตมังกรน้อยน่ารัก  เป็นผู้เชิญธงโรงเรียนไม่ต่างจากเพื่อนคนอื่นๆ ที่มีศักดิ์เหมือนเขา   แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่ยังมีหัวมาใส่คลุมไม่งั้นอายตายชัก เรวิน  พี่เรย์ โซมาเนีย

          ชายหนุ่มเอ่ยเตรียมความพร้อมประธานแต่ละบ้าน ซึ่งใส่หัวมาสคอตเดินนำหน้าขบวนพาเหรดที่ต่างแต่งตัวเป็นอัศวิน ขุนนาง นักเวท นักปราชญ์ ยุคโบราณคละยุคใหม่ผสานกัน

แล้วท่องไปตามถนนที่ปูด้วยอิฐสีน้ำตาลอมส้ม  สองข้างทางขนาบด้วยเหล่าผู้คนมายมากมาเพื่อชมสิ่งตระการตาอันยิ่งใหญ่กับสัตว์ที่ใช่ว่าจะเห็นง่ายๆในเมืองนี้หรือที่ไหนๆ

ช้าง ยีราฟ อูฐ เสือดาว สารพัดสัตว์จากคณะตัวตลกผู้มาร่วมวงแสดงด้วยและจะร่วมโชว์กายกรรมมายากลพวกคณะตัวตลกอยู่หลังและตรงกลางพาเหรด 

ทันใดนั่นเสียงฮือฮาก็ดังขึ้น เมื่อพี่ชายร่างกำยำซึ่งยืนอยู่บนหลังช้างหยิบมีดออกมาโยนได้สักพัก ก็ยัดใส่ปากกลืนกินใบมีดอันแหลมคมไปหลายเล่มจนหมด  ก่อนชายคนนั่นจะดีดนิ้วเสกสะบัดผ้าโบกโผล่มีดที่เขากลืนทั้งหมดมาเรียกเสียงชื่นชมได้มาก

ต่อจากนั่นหญิงสาวสวมชุดนักบัลเล่ต์เต้นบนเส้นด้ายที่ถูกจับโดยเด็กชายและเด็กหญิงที่ต่อขายาวสูงเฟี้ยวเดินอย่างคล่องแคล่วโบกไม้โบกมือทักทายเหล่าคนเมืองผู้แปลกตามากมาย

          ความตื่นเต้นยังไม่หมดเพียงเท่านี้แน่ เหล่านักเรียนปี1 คิดเช่นนั่น พลางเดินสลับซ้ายขวาอย่างพร้อมเพรียงส่งเสียงร้องเพลงประจำโรงเรียนออกมาจากปอดสุดกำลัง ไม่กลัวว่าจะเจ็บคอแม้สักนิดยังคงเปล่งทำนองคำร้องดังเสนาะให้ผู้เฒ่าผู้แก่ศิษย์รักศิษย์เก่ามาเยี่ยมเยือนนานๆครั้งร้องตาม

          ศักดิ์ศรีเกียรติยศ เราขอประสิทประสาทไว้เชิดชู ไม่ขอให้ใครมาดูหมิ่น ชื่อเสียงกล่าวขวัญร่ำลือมานานยิ่ง  อัศวินผู้เก่งกาจ ขุนนางอำนาจเรืองฤทธิ์  พ่อมดผู้ทรงเดช ปราชญ์ทรงภูมิ ศัตรูกร่ำกรายก็มิวายวอดสิ้น….”

พาเหรดคึกคักสนุกสนานเดินทอดยาวไปยังโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ประจำเมืองเชอเบ็ตวนรอบหนึ่งครั้ง แล้วตรงกลับโรงเรียนเป็นอันเสร็จสิ้นขบวนตระการนี้

          ตูม! ระเบิดควันไฟลอยคละคลุ้งปกคลุมทางเดินลาดยาว ผู้คนพากันแตกตื่นขบวนพาเหรดก็หยุดลงด้วยความงุนงง ว่ายังไม่ถึงเวลากำหนดเปิดตัวช่วงสำคัญ กลับมีเหล่าคนในชุดคลุมสีดำขริบลายกางเขนรอบนอกมีสัญลักษณ์วงเวทอย่างปราณีตกระโจนล้อมพาเหรดไม่ให้หนีไปไหนได้

          กรุณาอยู่เฉยๆด้วยครับ นักเรียนของเซนต์เชอเรีย ผู้ชายหนึ่งในกลุ่มชุดคลุมก้าวมายืนประจันหน้ากับรุ่นพี่ที่เตรียมตัวเสกดาบอาวุธครบครั้นมือ  หลังเห็นว่าผู้คนได้หนีไปหมดแต่ก็ยังเหลือบ้าง  พวกเราจะไม่ทำร้ายพวกคุณถ้าพวกคุณทำตามคำสั่งของเรา

          คำสั่งอะไร แอสถอดหัวมาสคอตชวนเกะกะโยนไปอีกทางอย่างไม่หยี่ระมัน

          ครับ ได้โปรดช่วยส่งองค์ชายของพวกเรา คืนมาด้วยจะได้ไหมครับ เขาผายมือไปทางกลุ่มนักปราชญ์ทั้งหลายที่แต่งตัวในวันนี้

สายตามองตามมือผายไปโค้งคำนับ ปรากฎคือชายที่ได้รับฉายาว่าน่ากลัวที่สุดของชั้นปี1 สัปเหร่อ

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับองค์ชายฟีเรียส  ออพโทเบิรต์  เดอะ คิงทรอย ออฟ เดมอน

          “….” ชายหนุ่มยืนเงียบไม่พูดสิ่งใดสักครู่ราวใช้ความคิดพิจารณาเหตุการณ์ ท่านพ่อใช้เจ้ามาเหรอ

          หามิได้ครับ ท่านไม่ได้ใช้เรามาแต่ท่านฟีเซียร์ ต้องการตัวท่านจึงใช้พวกเรามาแทน

          ฟีเซียร์ องค์ชายรัชทายาทลำดับที่ 2 มีธุระอันใดกับคนที่สละสิทธิ์การเป็นราชาของเหล่าปีศาจกันเล่า

          เช่นนั่น ขอให้ท่านไปกับเราด้วยเถอะครับ ท่านฟีเซียร์กำลังรอพบท่านอยู่ เขาก้าวขาเพรียวฉับๆมาทางชายหนุ่มซึ่งขยับยิ้มเล็กน้อยๆจริงๆ แทบไม่เห็นจะว่าได้

          ฉึก! ดาบสีดำทมิฬส่องประกายสีแดงเพราะของเหลวที่พุ่งออกจากร่างในชุดคลุมทันที

หลังคมดาบถูกดึงจากร่างที่พยายามจะเชิญชวนอดีตองค์ชายรัชทายาทให้กลับมา  ล้มลงต่อหน้าเขาพร้อมดวงตาตื่นตะลึงของเหตุการณ์ฆาตรกรรมสดๆ

          บอกฟีเซียร์ด้วยว่าข้าไม่เกี่ยวอะไรกับเขาอีกแล้ว  เลิกตามตอแย ให้ข้าร่วมมือด้วยเสียที ฟีเรียสชี้ปลายคมที่ยังมีเลือดไหลหยดติ่งเป็นสายธารไปหาเหล่ากลุ่มชุดคลุมทั้งหลายซึ่งต่างผงะและมองหน้ากันอย่างชั่งใจว่าจะตามตื้อให้อดีตองค์ชายผู้นี้ไปดีไหม ก่อนจะสรุปคำตอบได้

หนึ่งในพวกเขารีบดึงคนที่ล้มลงเพราะสิ่งของในมือชายหนุ่มถอยหลังไป  พร้อมมีหลุมน่าขนลุกสีม่วงเข้มทอแสงด้านหลังพวกเขาแต่ละคนไว้ ก่อนจะหายไปหมดทิ้งไว้เพียงความเงียบเท่านั่น

          ไม่มีใครทราบถึงสาเหตุหรือเหตุผลแต่ที่ทุกคนได้รู้แน่ชัดเกี่ยวกับความลือเมื่อ 2 ปีก่อน ข่าวลือของรัชทายาทลำดับที่1 ของเดมอนสละสิทธิ์ของราชย์ ทั้งๆที่มีโอกาสมากกว่าใครแล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยจนเวลาผ่านพ้นไป 

อากัปกริยาแต่ละคนทำหน้าอย่างไม่เชื่อ มันน่าจะสร้างความขันให้กับหัวหน้าชั้นปี1 ตัวตลกได้มากถ้าเขาอยู่ที่นี้ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

603 ความคิดเห็น

  1. #468 Kmmm (จากตอนที่ 23)
    28 ส.ค. 58 / 17:46 น.
    ไรท์ มันเหมือนไม่ต่อกันอะ จากตอนที่แล้วอ่านจนพีคสุดๆ พอเปิดมาตอนต่อไปแทนที่มันจะต่อกันจะได้รู้เรื่อง คือมันเปลี่ยนเรื่องไปเลยอะ ไม่รู้เราเป็นคนเดียวเปล่า อ่านเป็นตอนๆก็สนุกน่ะ แต่รวมๆแล้วมันก็งงอะ ไม่รู้อะไรเป็นอะไร เหมือนพอจะรู้ ไรท์ก็ตัดจบ พอไปดูตอนต่อไป ไรท์ก็เปลี่ยนเรื่อง เรางง
    #468
    0
  2. #250 toy6342 (จากตอนที่ 23)
    14 มี.ค. 58 / 20:58 น.
    สนุกมาก
    #250
    0
  3. #40 - - (จากตอนที่ 23)
    1 มิ.ย. 57 / 21:29 น.
    โอ้!!!







    สนุกๆๆๆ



    สู้ๆน๊าาาาา
    #40
    0
  4. #39 Min (จากตอนที่ 23)
    1 มิ.ย. 57 / 21:26 น.
    ค้างงงงงงงงงงง ToT
    #39
    0