เจ้าหญิงต้องมนต์

ตอนที่ 6 : คู่แข่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 เม.ย. 63

                ครั้นวุ้นเส้นเข้าไปในห้องของเขาแล้ววุ้นเส้นก็ถึงกับตาค้างเพราะร่างที่นอนอยู่บนเตียงในห้องของเพื่อนรักของเขานั้นคือศิรินเพื่อนอีกคนของหล่อน

            “แกๆๆๆๆๆไอ้บีๆๆๆๆๆๆ น่ะนี่ๆๆๆๆๆ”

            น้ำทิพย์ขำขันกับอารมณ์ติดอ่างของเพื่อนอีกคน

“แกจะติดอ่างอีกนานไหมฉันไม่มีเวลาทั้งวันกับแกนะแล้วตกลงว่ายังไงแกรู้จักเขาหรือเปล่า”

            วุ้นเส้นส่ายหน้าพันลวัน

            “ไม่อ่ะฉันไม่รู้จักเขาว่ะแกขอตัวก่อนนะเว้ย”

            วุ้นเส้นรีบคว้ากระเป๋าออกไปทันที ศิริน งุนงงกับคำของเพื่อนและผิดหวังเล็กน้อยที่เพื่อนรักบอกว่าไม่รู้จักตัวเองน้ำใสๆไหลออกมาจากแก้มของศิริน ตอนนี้ฉันควรจะทำอย่างไรไปทางไหนก็พบเจอแต่ความมืดมน 

            วุ้นเส้นบอกปัดน้ำทิพย์เพราะดูเหมือนจะกลัวอะไรบางอย่าง เขาปิดบ้านเก็บครัวเมื่อเวลาบอกเวลาหกโมงเย็น เขาขึ้นมาทำความสะอาดร่างกายอุ่นๆของอีกคน

            “เลิกเช็ดตัวไอได้ไหมเช็ดอยู่ได้สะอาดแล้วพอเลยนะพอ”

            ศิรินโวยวายแล้วพยายามจะเอามือเล็กๆทุบอกคนตรงหน้าไปมาแต่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์เพราะเขาไม่สามารถทำอะไรน้ำทิพย์ได้เลย

“สะอาดแล้วนะยูเมื่อไหร่ยูจะฟื้นสักทีแล้วรู้ไหมว่ายูอาจจะทำให้ไอเดือดร้อนคนอะไรตัวอุ่นๆแต่กลับไม่ฟื้นเจ้าหญิงนิทราเหรอไง”

            น้ำทิพย์บ่นพึมพำกับตัวเองแล้วสวมชุดนอนใหม่ให้ศิรินก่อนเก็บอุปกรณ์เช็ดร่างกายไปล้างไม่นานเสียงมือถือของเขาก็ดังขึ้น “หน้าจอ” ว่าที่แฟน ศิรินกรอกตาไปมาเพราะรำคาญคนในสายแทนน้ำทิพย์ ศิรินโบกมือไปมาแต่น่าแปลกที่เธอรับสายแทนเขาได้อย่างประหลาด ศิรินกระพริบตาปริบๆๆ

            “ฮัลโหลบียังไม่นอนอีกเหรอคะนี่จะสามทุ่มแล้วนะบีเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไม่ตื่น”

            เสียงโทนทุ้มราวเสียงผู้ชายแต่กลับกลายเป็นผู้หญิงแทน

            “พอดีบีเข้าห้องน้ำค่ะมีอะไรด่วนไหมคะถ้าไม่มีจะได้วางสายค่ะ”

            ราศรีฟังเสียงปลายสายแล้วขมวดคิ้ว 

            “คุณเป็นใครคะแล้วมารับสายแฟนฉันได้ยังไง”

          ศิรินขมวดคิ้วคำว่าแฟน

            “แฟนเหรอคะอ้อหรือว่า ว่าที่แฟนพอดีฉันเห็นข้อความขึ้นหน้าจอว่า ว่าที่แฟน”

            ราศรีไม่พอใจกับผู้หญิงอีกคนเลยวางสายลงไป น้ำทิพย์จัดการธุระตัวเองเสร็จแล้วลงนอนโดยที่ไม่ได้สนใจโทรศัพท์มือถือ ศิรินยกยิ้มที่ดุเหมือนจะชนะอีกฝ่ายได้ จนเช้าอีกวัน เมื่อน้ำทิพย์ไปทำงานก็พบว่าอาจารย์หมอของน้ำทิพย์เรียกพบ

            “อาจารย์เรียกพบบีมีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ”

            น้ำทิพย์เข้ามาอย่างสุภาพ ศิริน ตามเริ่มตามติดน้ำทิพย์เหมือนเงาตามตัว ศิรินนั่งตักน้ำทิพย์ ทำท่าทางเหมือนเป็นเจ้าของของน้ำทิพย์อย่างเต็มเปา น้ำทิพย์ขมวดคิ้วคล้ายราวกับว่าที่ตักของเขาหนักขึ้นคล้ายราวมีอะไรมานั่งทับ

            “คุณหมอน้ำทิพย์เป็นอะไรรึเปล่าครับ” 

          น้ำทิพย์ส่ายหน้าแล้วยิ้ม

            “เปล่าค่ะไม่มีอะไรอาจารย์มีอะไรกับบีบอกมาได้เลยนะคะ”

            อาจารย์หมอนั่งพิงพนักก้าวอี้ก่อนถอนหายใจยาว และดูเหมือนจะยังไม่พร้อมบอกอะไรบางอย่างกับคุณหมอคนเก่งที่มีใครบางคนพร้อมที่จะเอาเรื่องอยู่ตลอดเวลา

            “ผมมีเรื่องบางอย่างจะต้องบอกคุณ”

            “เรื่องอะไรคะอาจารย์”

            ศิรินฟังอย่างตั้งใจว่าอาจารย์หมอจะพูดอะไรต่ออาจารย์หมอยืนซองขาวให้น้ำทิพย์ น้ำทิพย์เปิดออกดู 

            “ไล่ออก จดหมายให้ออกของบีเหรอคะ”

            อาจารย์หมอพยักหน้า

            “แต่บีไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ”

            อาจารย์หมอกุมขมับถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะพอรู้อยู่แล้วบ้างว่าทำอะไรลงไปแต่เพียงไม่คิดว่าสิ่งที่ทำไปเพราะเพียงเพื่อช่วยร่างของศิรินไว้มันจะทำให้เธอต้องตกงานภายในไม่เกินสองสามวินาทีต่อจากนี้ ศิรินโวยวาย

            “เป็นบ้าเหรอจู่ๆจะให้ออกทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิดให้ออกได้ไงวะ”

            ศิรินโวยวายไปแต่ก็ไม่มีใครได้ยิน

“ผมเสียใจด้วยนะครับคุณหมอแต่ทางเราสอบสวนกันแล้วความผิดของคุณเราลดหย่อนไม่ได้”

น้ำทิพย์พยักหน้าแล้วกำลังจะเซ็นชื่อจรดปลายปากกาลงไปแต่แล้วรู้สึกเหมือนว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างฉุดรั้งเขาไว้ เขาขมวดคิ้วและลองเซ็นชื่ออีกครั้ง น่าประหลาดเพราะมันไม่สามารถจรดปลายปากกาเซ็นอีกครั้งแต่ก็ไม่สามารถเซ็นลงไปได้เพราะศิรินใช้พลังความโกรธลงไปที่มือสองข้างตัวเองที่จับมือข้างขวาของเขาไว้แน่น

“ทำไมเซ็นไม่ได้นะ”

น้ำทิพย์พึมพำกับตัวเองแล้วจะใช้มืออีกข้างที่ไม่ถนัดเซ็นลงไปศิรินใช้ปากเป่าลมให้ปากกาตกลงพื้นน้ำทิพย์ทำให้อาจารย์หมอแปลกใจกับเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้น

“ผมว่าวันนี้คุณกลับไปพักก่อนก็ได้นะครับดูเหมือนกล้ามเนื้อของคุณหมอจะอ่อนแรง”

น้ำทิพย์กล่าวขอบคุณอาจารย์หมอก่อนเดินกลับออกไปน้ำทิพย์ยังคงสับสนกับเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเองที่ผ่านมาก่อนหน้าไม่เกินสามสิบนาที ดาริน คู่แข่งทางการงานของน้ำทิพย์ได้เดินมาหาเรื่องก่อนที่เจ้าตัวกำลังจะก้าวขาออกประตูของโรงพยาบาล

“ได้ข่าวว่าถูกไล่ออกเหรอคะหมอบี”

ศิรินหันมองหญิงสาวที่กำลังเข้ามาหาเรื่องหมอบีของเธอ

“ยังย่ะยัยหน้าจืด”

ศิรินต่อว่าแทนแต่ก็ไม่มีใครได้ยินเธอเหมือนเดิม

“คุณกวางเข้าใจยังไงก็คงเป็นแบบนั้นมั้งคะบีขอตัวก่อนนะคะเพราะคนตกงานแบบบีคงไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับคุณหมอกวาคนเก่ง แล้วบีเองก็คงต้องไปหางานทำเพิ่ม ใช่ไหมคะขอตัวนะคะ”

ดาริณกำมือสองข้างตัวเองแน่นเพราะไม่คิดว่าหมอน้ำทิพย์จะพูดได้เจ็บขนาดนี้ศิรินแลบลิ้นใส่อีกคนก่อนเดินตามหมอน้ำทิพย์ไปอย่างเร็ว ความรู้สึกชองศิรินตอนนี้อยากจะช่วยผู้หญิงตรงหน้า อยากจะเข้าไปตบปากผู้หญิงหน้าจืดเมื่อครูแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเป็นเพียงแค่วิญญาณเท่านั้น เธออยากจะบินกลับไปที่ประเทศของเธอและเอาเงินทองมากมายที่มีมาช่วยเขาใช้หนี้แทนพี่ชายอยากเอาเงินทองที่มีมาปรับปรุงบ้านให้เขานี่คือความตั้งใจของศิรินเพียงแต่ได้คิด และคิดเท่านั้น 

ศิรินตามน้ำทิพย์ไปจนถึงบ้าน น้ำทิพย์พิจารณาเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นกับเขาเมื่อครู่ เขาลองไปยกจาน ยกก้าวอี้ ทุกอย่างดูปกติไม่ได้เป็นก้ามเนื้ออ่อนแรงแต่อย่างใด อาจารย์หมอคงเข้าใจผิดเป็นแน่ เขาเข้าไปในห้องที่มีร่างกายของอีกคนนอนอยู่เขาแตะร่างกายของอีกคนไปมา 

“ร่างกายก็ยังอุ่นๆแล้วเมื่อไหร่จะฟื้นซักทีล่ะไออยากคุยกับยูนะหลายเรื่องด้วย”

เขาค่อยๆนั่งลงใกล้ๆร่างเล็กแล้วกุมมืออีกมือไว้

ศิรินนั่งตักอีกคนความรู้สึกหนักที่ขาของเขากลับมาอีกครั้ง

“ไอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไอเข้าร่างม่ได้แต่ก็ขอบคุณนะยูที่ช่วยเก็บร่างของไอไว้ถ้าไม่ป่านนี้ไอคงตายไปแล้ว”

ศิรินตอบคำถามของอีกคนแต่อีกคนไม่มีวี่แววว่าจะได้ยิน

“ทำไมขยับไม่ได้นะ” เขาพึมพำ

คำถามนี้มันทำให้ศิรินขำขัน แล้วรีบลุกออกจากตักอีกคน

“ซอรี่นะยูไอตัวหนักเหรอไง”

น้ำทิพย์ขยับขาได้อีกครั้งแล้วเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีกร่างแต่คราวนี้ศิรินหยุดโวยวายแล้วมองแล้วยิ้ม พร้อมแอบขโมยหอมแก้มหมอสาวอีกฟอด น้ำทิพย์สัมผัสได้เหมือนมีอะไรมาโดนที่แก้มเนียนๆของเขาแต่ก็ยังไม่ได้สนใจอะไรเขาทำกิจวัตรประจำวันตามเดิมแต่คราวนี้เข้าไปห้องอาบน้ำแล้วสวมกอดเขาจากข้างหลัง

“ตอนนี้ไอเป็นแฟนยูนะห้ามไปมีคนอื่นนะ”

ศิรินพูดเองเออเองทั้งๆที่เจ้าตัวยังไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

“หลังยูขาวจัง”

น้ำทิพย์รู้สึกเหมือนหลังหนักๆแต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่านี้เขาแบน้ำแต่งตัวจนเสร็จแล้วเลื่อนหาเบอร์ของออร์แกนเพื่อนที่จะโทรกลับศิรินทำให้แบตมือถือของอีกฝ่ายหมดไป

“แบตหมดทำไมแบตหมดก็เพิ่งชาร์ตไปเองนี่สงสัยต้องเอาไปซ่อม”

น้ำทิพย์เอามือถือชาร์ตแบตไว้อีกรอบก่อนที่จะล้มตัวลงนอนบนเตียง ศิรินลงนอนข้างๆเขาแล้วสวมกอดเขาก่อนหลับเข้าสู่ห้วงนิทรา

.

.

.

…..จบตอน…..

 

จบลงไปอีกตอนนะคะน้องคริสเปลี่ยนไป

สงสารคุณหมอบีกันไหมคะ

รอติอตามนะคะใครรอบ้างนะ

 

            

            

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #8 ซาน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 21:19

    รอตอนต่อไปอยู่น่ะไรท์

    #8
    0
  2. #7 ฟินิกซ์สีแดงเพลิง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 12:29
    สนุกมากเลยคะ รีบมาต่อเร็วๆนะ
    #7
    0