คุณบีของหนู

ตอนที่ 6 : ยามเช้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    3 พ.ย. 61

          น้ำทิพย์ไม่รู้จะทำอย่างไรเพื่อจะให้เจ้าหนูน้อยนี่ตื่นขึ้นได้จากนิทรา น้ำทิพย์เอื้อมมือไปสะกิดที่แขนเบาๆ "คริสตื่นชั้นจะต้องไปทำงาน" เสียงที่เรียบๆแต่เต็มไปด้วยพลังทำให้เจ้าตัวน้อยงัวเงียตื่นนอนพร้อมเอามือขยี้ตาไปมา แล้วค่อยๆลืมตามองไปรอบๆกับวันที่สองที่บ้านหลังและครอบครัวใหม่ "เช้าแล้วเหรอคะคุณแม่" หนูน้อยมองแม่เลี้ยงตาใส "เช้าแล้วชั้นจะต้องไปทำงานไปอาบน้ำแล้วรีบๆแต่งตัวซะ" น้ำทิพย์รีบลุกจากเตียง "เดี๋ยวค่ะ" ศิรินคว้าข้อมือของร่างสูงไว้ "มีอะไรอีก" "หนูไม่มีเสื้อผ้าค่ะหนูมีแค่ชุดเดียว" น้ำทิพย์ถอนหายใจ "อาบน้ำใส่ชุดเก่าไปก่อนแล้ววันนี้ชั้นจะให้นวลพาเธอไปซื้อของใช้จำเป็น" ศิรินเดินมากอดน้ำทิพย์ "หนูขอให้คุณแม่พาไปซื้อได้ไหมคะนะคะ" หนูน้อยทำตาแป๋ว น้ำทิพย์รีบแกะมือน้อยๆออก "วันนี้ชั้นมีประชุมทั้งวัน" "หนูรอคุณแม่ประชุมเสร็จก็ได้ค่ะนะคะ" เสียงอ้อนแหบๆมันทำให้น้ำทิพย์ยอมใจอ่อน "ก็ได้แต่เธออย่าลืมว่าออกไปข้างนอกต้องเรียกชั้นว่าอะไร" "คริสไม่ลืมค่ะคุณบี" ศิรินยิ้มตาหยี "ไปอาบน้ำได้แล้วไปถ้าช้าชั้นไม่รอนะ" ศิรินยิ้มตาหยี "ค่ะคุณแม่" แล้วรีบวิ่งปรู๊ดไปอาบน้ำ 


          น้ำทิพย์เอามือกุมขมับ "ตายๆๆๆๆนี่เวลาและชีวิตส่วนตัวของชั้นกำลังจะหมดไปใช่ไหม แม่นะแม่เอาเด็กมาให้บีเลี้ยงทำไม" น้ำทิพย์ะพึมพำๆ แล้วเดินไปอาบน้ำแต่งตัว ด้วยเสื้อและกางเกงที่เข้ากัน แล้วเดินลงมาข้างล่าง "แม่คะเดี๋ยวบีไปทำงานก่อนนะคะแล้วยัยหนูล่ะคะ" มารดาขมวดคิ้ว "ยัยหนู บีหมายถึงใครลูก" มารดาแซว น้ำทิพย์กอดอก "แม่คะ" มารดายิ้มขำ "คริสเขาไปทานข้าวกับพ่อเราแล้วที่โต๊ะนั่นไง" มารดาใช้สายตาเป็นเชิงบอก "ขอบคุณค่ะแม่วันนี้บีพายัยหนูไปที่ทำงานด้วยนะคะ" มารดาชะงักไปเล็กน้อย "ยัยบีคืนเดียวนี่ทำให้รักเด็กเลยเหรอลูก" "เปล่าค่ะยัง แต่บีแค่รำคาญ" น้ำทิพย์บอกมารดาแล้วเดินไปที่โต๊ะ "คุณแม่มาแล้วค่ะคุณตา" ศิรินยิ้มตาหยี "เป็นไงยัยบีคืนแรก" "พ่อดูตาบีสิคะตาเป็นหมีแพนด้าแบบนี้เดี๋ยวหนุ่มมาจีบบีไม่ติดกันพอดี" บิดาหัวเราะอารมณ์ดี "หนูคริสไปกวนอะไรแม่เขาล่ะลูก" ผู้เป็นตาถามด้วยความเอ็นดู "คริสก็แค่ ขึ้นไปนอนบนเตียงกับคุณแม่ แล้วก็ปลุกคุณแม่ให้พาคริสเข้าห้องน้ำแล้วก็ให้คุณแม่อาบน้ำให้ค่ะ" มารดาและบิดาหัวเราะร่วน "พ่อกับแม่ขำอะไรคะบีไม่ขำด้วยนะคะ ที่บีทำให้เพราะบีรำคาญ" น้ำทิพย์ก้มหน้าก้มตาทาน "คุณคะดูเอาปากไม่ตรงกับใจ" น้ำทิพย์เอาหูทวนลม แล้วทานของตัวเองจนหมด 


         ส่วนเจ้าตัวน้อยไม่เข้าใจว่าผู้ใหญ่สองคนพูดอะไรกัน "บีอิ่มแล้วขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ" น้ำทิพย์ยกมือไหว้บุพการีทั้งสองแล้วลุกจากก้าวอี้ "หนุไปด้วยนะคะคุณแม่" เมื่อสิ้นคำบอกของเด็กหญิงผู้เป็นบิดาได้ขมวดคิ้ว "ยัยบีนี่แกจะเอาหลานไปด้วยจริงๆเหรอลูก" "ทำยังไงได้ล่ะคะ ตื๊ออยู่ได้ บีรำคาญค่ะถ้าไม่เอาไป" "ก็ดีนะพ่อจะได้แนะนำกับทุกคนว่ายัยหนูคือคนในครอบครัวเรา" ศิรินฉลาดพูด "ไม่เป็นไรก็ได้ค่ะคุณตาเดี๋ยวคุณแม่หาแฟนไม่ได้ค่ะ" ผู้เป็นตากับยายหัวเราะร่วนด้วยความสุข "ตามใจเราแล้วกันนะหลานอย่าดื้อกับแม่เขาล่ะ" "ค่ะคุณตา คริสไปนะคะคุณตา คุณยาย" ศิรินลุกไปหอมตากับยายที่มักจะทำเป็นประจำกับอากงอาม่าของเธอน้ำทิพย์ส่ายหน้าแล้วเดินนำไปขึ้นรถ "คุณหนูคะเดี๋ยวนวลอุ้มค่ะ" นวลปรางค์ คนรับใช้คนสนิทของน้ำทิพย์อุ้มศิรินขึ้นรถ "ขอบคุณค่ะน้านวล" "น้านวล" ศิรินพยักหน้า "ม๊าหนูสอนว่า ถึงจะเป็นคนรับใช้ก็เป็นคนเหมือนกันต้องให้เกียร์ติ แล้วถ้าอายุมากกว่าต้องไหว้ค่ะ" นวลปรางค์น้ำตาคลอ "ขอบคุณนะคะคุณหนูมาค่ะนวลเอาขนมให้นะคะ" นวลเอาขมให้คุณหนูคนใหม่ "เพื่อจะได้ไม่เบื่อตอนรอคุณแม่นะคะ" ศิรินยกมือไหว้ขอบคุณอีกครั้ง "ขอบคุณค่ะน้านวลคริสจะทานให้หมดเลยค่ะ" หนูน้อยรับมา ประตูค่อยๆเลื่อนปิดอัตโนมัติน้ำทิพย์ยิ้มในใจ "ยัยเด็กนี่ก็มีมารยาทเหมือนกันนะ" น้ำทิพย์หลับตาพัก 


          ไม่นานรถหรูคันสีดำได้ขับเคลื่อนไปจอดที่หน้าบริษัท จงรัชตวิบูลย์ จำกัด ศิรินมองไปรอบๆกับบริษัทฯใหญ่ยักษ์ที่มารดาคนใหม่ของเธอเป็น ประธานบริษัทฯ "คุณแม่ขาๆคุณแม่ถึงแล้วค่ะ" ศิรินเขย่าแขนน้ำทิพย์เบาๆ น้ำทิพย์งังเงียตื่นนอน เด็กน้อยขำคิกๆ "ขำอะไรของเธอ" "คริสมองคุณแม่งัวเงียตื่นนอนค่ะ"  "ยัยเด็กบ้าถึงที่ทำงานแล้วเรียกชั้นว่าอะไร" "คริสขอโทษค่ะคุณบี" น้ำทิพย์ขยับตัวแล้วจัดแจงผมเผ้าให้ดูดีก่อนที่จะก้าวลงจากรถ โดยมีเจ้าตัวล็กตามลงมาด้วยติดๆ กับเสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้นสำหรับเด็ก "น้องเข้าไม่ได้นะครับ" ยามหน้าประตูพูดดักคอ "เขามากับชั้น" "ครับคุณบี" ศิรินแลบลิ้นใส่ยามแล้วรีบวิ่งเข้าไปจูงมือผู้ปกครอง คนในบริษัทฯเริ่มซุบซิน "นั่นลูกคุณบีรึเปล่า" พนักงงานอีกคน "จะใช่ได้ยังไงกันล่ะในเมื่อคุณบียังโสดนะเธอ" น้ำทิพย์มองปรายตาอันทรงพลังไปให้พนักงานที่ยืนซุบซินนิทากันอยู่ก็ทำให้สันหลังเย็นวาบแต่ศิรินได้แกะมือที่จูงอยู่กับผู้ปกครองออกแล้วรีบจ้ำอ้าวไปยืนหน้าพนักงานสองคนที่ำลังก้มหน้ากันงุดๆ "นี่คุณไม่มีงานมีการทำกันหรือไงนิทาเจ้านานแบบนี้ไม่ได้เรื่องเลยนะคะ" คนตัวเล็กเดินไปหาพนักงานสองคนชอดๆๆๆๆ "ขอโทษค่ะคุณหนู" น้ำทิพย์หยุดยืนมองการกระทำของยัยหนูตรงหน้า


          "หนูไม่ใช่ลูกของคุณบีแต่เป็นหลานถ้าหายข้องใจแล้วก้ไปทำงานกันได้แล้วนะคะ" "ค่ะค่ะคุณหนู วิกับภาขอโทษนะคะ" พนักงานสองคนหน้านิ่งแล้วก้มลงแล้วรีบไปทำงานกันงุดๆ น้ำทิพย์ไม่รู้ว่ายัยหนูไปเอานิสัยแบบนี้มาจากใครหรือใครสอนมาแต่เป็นแบบนี้ก็ดีนะจะได้ไม่ต้องเหนื่อยกับการที่ถูกพนักงานนินทา ศิรินสบทในใจ แต่มันก็ไม่แปลกที่พนักงานินทาเจ้านาย แบบนี้มันก็มี     ทุกบริษัทฯอยู่แล้วไม่ใช่เหรอไง ไม่ใช่ว่า คุณบีของเธอจะโดนนินทาคนเดียวซะที่ไหนกันป๊ากับม๊าเอง ยังโดนนนิทากับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องทุกครั้งเลยนี่นาแล้วเราเองก็ต้องเดินไปบ่นทุกทีจนพนักงานหน้าหงายไป ศิรินหน้ามุ่ยเดินดุ่ยๆๆๆๆน้ำคุณบีไปก่อนแล้ว ก็เธอไม่ชอบที่พนักงานพวกนั้นมานินทาคุณบี แม่เลี้ยงของเธอนี่ แต่ความไม่ชอบของเด็ก 8 ขวบ มันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนไหนศิรินเองก็ไม่รู้ตัว แต่รู้แค่ว่าตอนนี้อย่ามาว่าคุณบี หรือนินทาคุณบีของหนูนะหนูไม่ชอบ

...........................................................................................................................................

มาต่ออีกตอนนะคะ มาลุ้นต่อกันว่าคุณบีจะเปิดใจยอมรับหนูน้อยคนนี้เมื่อไหร่ะนะคะ
#คุณบีของหนู ด้วยนะคะ
มาเม้นคุยกันได้นะคะ
ถ้าอยากให้เพิ่มเติมอะไรบอกนะคะไม่รู้จะสนุกกันรึเปล่า


                                                                           ไรท์คนเดิมเพิ่มเติมคือศิรินไม่ชอบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

172 ความคิดเห็น

  1. #15 kanrangsit (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 17:50

    รออ้อนแม่บีนะฮะไรท์
    #15
    0
  2. #11 Aum_Chanchit (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 11:12

    รรอออสนุกมากกก

    #11
    0
  3. #9 Luffy-d01 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 21:39
    น่ารักไปอีกกก
    #9
    0