คุณบีของหนู

ตอนที่ 4 : หนูชื่อศิริน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    28 ก.ย. 61

        “หนูชื่อคริส ศิรินค่ะ แต่นามสกุลอย่างที่หนุเคยบอกไปว่าหนูจำไม่ได้ต้องให้ครูที่โรงเรียนคอยบอก” ตากับยายตั้งใจฟังเรื่องราวของหนูน้อยคนนี้ “หนูมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อพลอยค่ะ แล้วเราก็มีความสุขกันดี แต่แล้วเมื่อสองวันก่อนพอครอบครัวของหนูจะไปต่างประเทศก็โดนถูกลอบยิงจากนั้นป๊ากับม๊าก็ ฮึกฮึก”  วรดาดึงหนูน้อยมาสวมกอดแน่น "หนูเล่าต่อนะลูกยายอยู่ตรงนี้" ศิรินค่อยๆผ่อนคลาย "ป๊ากับม๊าก็ตายต่อหน้าต่อตาหนู แต่ว่ามีคนใจดีพาหนูมาส่งหนูที่โรงพยาบาลแล้วก็เจอกับน้าแกนพอดีค่ะน้าแกนเลยพามาที่นี่ คุณตาคุณยายขา ให้หนูอยูที่นี่ด้วยนะคะหนูจะไม่ดื้อไม่ซนจะเป็นเด็กดีค่ะ" วรดากับไกรยิ้มให้หลานสาวคนใหม่ "จ้ะตากับยายจะไม่ทิ้งหนูไปไหนนะ" วรดาชะเง้อมองเมื่อได้ยินรถของลูกสาวกลับมา "นั่นไงคุณแม่ของหนูกลับมาแล้วหนูคริส"  ศิรินชะเง้อมองอย่างสนใจว่าแม่คนใหม่ของเธอจะเป็นใครจะใจดีเหมือนม๊าไหมนะ

 

ไม่นานเสียงรถตู้ฮุนไดของน้ำทิพย์เลื่อนมาจอดหน้าบ้านประตูเลื่อนออกอัตโตมัติ “พรุ่งนี้มารับบีด้วยนะคะเจ็ดโมงนะคะ” “ครับคุณบี” ชดตอบเจ้านาย แล้วเอารถไปจอดก่อนกลับบ้าน น้ำทิพย์เดินกลับเข้าบ้านด้วยมาดนางพญา “พ่อแม่ สวัสดีค่ะ” น้ำทิพย์ยกมือไหว้ แต่ไม่ได้สังเกตเด็กน้อยที่กำลังนั่งตักวรดา “บีมาเหนื่อยๆไปพักก่อนไหมลุกแม่มีเรื่องจะคุยด้วย” น้ำทิพย์พยักหน้า    ด.ญ.ศิริน มองผู้หญิงร่างสูงตาแป๋ว วรดาเอ่ย “คุณแม่กลับมาแล้วค่ะหนูคริส แม่ของหนูชื่อบี บี น้ำทิพย์นะคะ”  ศิรินหรี่ตามองผู้หญิงแปลกหน้าอีกคนที่ สวยคมดูดีน่าเกรงขามที่เมื่อครู่ผู้เป็นยายบอกว่าเป็นแม่คนใหม่ “เมื่อกี๊แม่ว่าอะไรนะคะ ใครคุณแม่ คุณแม่ใคร”  “ยัยหนูคนนี้ แม่เอามาเลี้ยงน่ะบี คริสไปหาคุณแม่ของหนูสิคะ” ศิรินพยักหน้า แล้วเลื่อนตัวลงไป แล้วกอดน้ำทิพย์ “คุณแม่” น้ำทิพย์รีบสะบัดขาออกด้วยความรำคาญและไม่ชอบเด็ก “ใครอยากจะเลี้ยงก็เลี้ยงไปนะคะ แต่บีไม่ค่ะ บี เกลียด เด็ก”  น้ำทิพย์พูดคำว่าเกลียดเด็กชัดเจน “ยัยบี” วรดาเอ่ย “ลูกใครก็ไม่รู้ เอาลูกเขามาเลี้ยงเอาเมี่ยงเขามาอม” น้ำทิพย์ตอกย้ำอีกรอบ ศิรินน้ำตารื้น เมื่อได้ยินคำว่า เกลียดเด็ก “บีขอตัวนะคะจะไปพักผ่อน” น้ำทิพย์ปราบตาคมกริบมองแล้วเดินขึ้นห้องพักไป ศิรินหันมองผู้เป็นยาย ผู้เป็นยายพยักหน้าศิรินวิ่งตามน้ำทิพย์ขึ้นไป


น้ำทิพย์เดินไปที่ห้องนอนตัวเองแล้วทิ้งร่างที่เหนื่อยอ่อนลงเตียงนอนแผ่หรา ศิรินดูอาการของมารดาตัวเองแล้วค่อยก้า่วเบาๆเดินเข้ามา "คุณแม่เหนื่อยเหรอคะ" ศิรินถามไปตามประสาเด็ก น้ำทิพย์ได้ยินเสียงเด็ก ไม่ได้ฝันไปแน่ๆ น้ำทิพย์คิดในใจแล้วลุกขึ้นนั่ง "จะถามทำไมไม่เข้าเรื่อง แล้วเข้าห้องคนอื่นเคาะประตูเป็นไหม" ศิรินสลด "หนูขอโทษค่ะคุณแม่หนูแค่อยากมานอนด้วย" ศิรินเปลี่ยนเรื่อง นอนด้วยใครจะยอมชีวิตอันสงบสุขของนักธุรกิจสาวต้องมาเลี้ยงเด็ก น้ำทิพย์ลุกจากที่นอนแล้วบีบแขนศิรินเขย่าแรงๆ "ออกไปจากห้องชั้น แล้วชั้นไม่ใช่แม่เธอเลิกเรียกชั้นแม่ได้แล้ว" น้ำทิพย์ผละร่างเล็กๆลงทำให้ร่างเล็กกระเด็นลงพื้นง่ายๆ ศิรินน้ำตารื้นแล้วน้ำตาไหลออกจากเบ้าตา น้ำทิพย์กรอกตามองบน "จะนอนก็นอนแต่อย่ารบกวนชั้นเข้าใจไหม" ศิรินหูฝาดรึเปล่าเมื่อกี๊ยังไล่ให้ออกไปอยู่นี่ "เข้าใจค่ะคุณแม่" น้ำทิพย์หัวเสีย "ไม่ได้ยินเหรอไงว่าไม่ต้องเรียกชั้นว่าแม่" น้ำทิพย์เงื้อมือจะฟาดหนูน้อย ศิรินร้องไห้งอแงทำให้ผู้เป็นยายเดินขึ้นมา "อะไรกันยัยบีจะลงไม้ลงมือหลานทำไมหลานยังเด็กอยู่นะ" "เด็กนี่แหล่ะค่ะ เจ็บจะได้จำ ถ้าแม่อยากให้บีเป็นแม่ของเด็กคนนี้บีมีข้อเสนอให้แม่ค่ะ" "ข้อเสนออะไร" "แม่ห้ามมาก้าวก่ายกับการเลี้ยงดูเด็กคนนี้ของบี" "แต่ว่า" "ถ้าไม่ก็จบพรุ่งนี้บีหวังว่าจะไม่เห็นเด็กคนนี้ในบ้านของเรานะคะ" วรดาจนใจ "ก็ได้แม่จะไม่ก้าวก่าย แต่อย่าอารมณ์ร้อนให้มากนักนะยัยบี" "คุณยาย" "เชื่อฟังแม่เขานะลูก" "ค่ะคุณยาย" ศิรินหน้าจ๋อย 


เมื่อวรดาเดินออกจากห้องไปน้ำทิพย์ฟาดมือลงไปที่ลำตัวของศิรินไม่ยั้ง "ฮึก ฮึก หนู หนูเจ็บ คุณแม่ หนูเจ็บ" น้ำทิพย์เงื้อมือค้างไว้ "เจ็บจะได้จำแล้วแล้วต่อจากนี้แกเรียกชั้นว่าคุณบีด้วยชั้นยังโสดถ้าใครรู้ว่าชั้นมีลูกขายไม่ออกกันพอดี" ศิรินขมวดคึิ้ว "คุณแม่จะขายขายอะไรคะ" น้ำทิพย์ส่ายหน้า "เดี๋ยวโตขึ้นก็เข้าใจเอง ไปนอนห้องแกได้แล้วไป" ศิรินกอดขาน้ำทิพย์แน่น "หนูอยากนอนกับคุณแม่" "บอกว่ายังไงให้เรียกว่าอะไร" "หนูขอเรียกคุณแม่เวลาเราอยู่บ้านกับเวลาอยู่ด้วยกันแค่สองคนได้ไหมคะถ้าอยู่ข้างนอกหรือมีคนมาหนูจะเรียกคุณบี" น้ำทิพย์ถอนหายใจ "ก็ได้แล้วถ้าแกเผลอเรียกชั้นว่าแม่ต่อหน้าคนอื่นเมื่อไหร่ล่ะก็เจอดี" ศิรินสะดุ้ง "ไปนอนห้องแกได้แล้วไป" ศิรินมองน้ำทิพย์ตาแป๋ว "อะไรอีกล่ะ" "หนูขอนอนกับคุณแม่นะคะหนุไม่มีห้องนอน" น้ำทิพย์สบทในใจ ชีวิตอันเงียบสงบของชั้นหายแน่ๆ "นะคะหนูขอนอนด้วย" "ก็ได้แต่แกห้ามรบกวนชั้นเข้าใจมั้ย" "แต่ว่าหนู" น้ำทิพย์เงื้อมือ "เข้าใจค่ะ" ศิรินตอบทันที "แล้วนี่ชื่ออะไร" "หนูชื่อคริสค่ะ ศิริน" น้ำทิพย์พยักหน้า แล้วเดินไปอาบน้ำปล่อยให้ศิรินนั่งอยู่ลำพัง


...................................................................................................................................................................


มาแล้วนะคะ ตอนแรกดราม่า ตอนหลังโรแมนติก ฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ

#คุณบีของหนู .... ไรท์คนเดิม เพิ่มเติมติมคือ หนูศิริน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

172 ความคิดเห็น

  1. #61 PuengWaleerat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 18:24
    อย่าตีน้อง
    #61
    0
  2. #6 Doraemon-22 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 20:31
    โหดจังคุณบี

    เลี้ยงต้อยไม่เนี้ย
    #6
    0