คุณบีของหนู

ตอนที่ 39 : จากไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    6 ก.ย. 62

     ราศรีรีบจอดรถแล้วพาน้ำทิพย์ไปที่ในร้านราศรีมองไปบนเวทีแล้วกุมมือน้ำทิพย์ไว้ "ใจเย็นๆนะบีอย่าใจร้อนนะเดี๋ยวจะเสียเรื่อง" ราศรีเตือน มีเหรอที่จะฟังน้ำทิพย์ตรงรี่เข้าไปที่เวที ราศรีดักไว้ แล้วคว้าแขน "บีพี่บอกให้ใจเย็นๆไงรอดูไปก่อน" น้ำทิพย์ถอนหายใจแล้วกอดอกมองดูภาพตรงหน้า รุ่นพี่สาวกำลังคลอเคลียลูกสาวเขาอย่างจังน้ำทิพย์ไม่ทนเลยเดินเข้าไป ศิรินชะงัก

 "คุณแม่.." ศิรินกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นมารดาตัวเองทำสีหน้าเอาเรื่อง "กลับบ้าน" น้ำทิพย์คว้าข้อมือลุกเลี้ยงเต็มแรงแล้วพาเข้ารถ ศิรินดื้อด้านจะก้าวลงมันทำให้น้ำทิพยืเข้าไปนั่งข้างหลัง แล้วจับข้อมือของลูกเลี้ยงไว้แน่น "มีอะไรค่อยไปคุยกันที่บ้านไม่ใช่ทำตัวเหลวไหลแบบนี้" ศิรินนั่งเงียบไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยในรถ จนราศรีต้องเป็นคนเริ่ม 

"ค่ำแล้วหิวกันมั้ย" "ไม่ค่ะป๊าคริสอยากลับบ้าน" ราศรีพยักหน้า "แล้วบีล่ะ" 

"บีกินไม่ลง" น้ำทิพย์นั่งกอดอก เมื่อราศรีมาถึงบ้านแล้วจอดรถ น้ำทิพย์ดึงแขนศิรินลงมาจากรถ "มานี่ ยัยตัวตี" ศิรินตาม "คุณแม่ปล่อยคริสนะปล่อย" เสียงที่ต้านทานและความดื้อรั้นของศิรินมันทำให้น้ำทิพย์ดึงข้อมือของลูกเลี้ยงแรงมากขึ้น

"มานี่" น้ำทิพย์เหวี่ยงศิรินลงพื้น "โอ๊ย...." เสียงเจ้าตัวเล็กร้องดัง "จะตอบชั้นได้รึยังว่าไปทำบ้าอะไรที่นั่น" สายตาของน้ำทิพย์โกรธจัด "หนู หนูไป" 

"ไปไหนชั้นถามก็ตอบหรืออยากจะเจ็บตัวก่อนแล้วค่อยตอบเธอก็รู้ว่าชั้นความอดทนมันไม่มากพอหรอกนะ" ศิรินสะอื้น แล้วหันไปมองผู้เป็นบิดาให้ช่วย ราศรีคิ้วตกแล้วแต่ะบ่าของน้ำทิพยืเบาๆ "บีอย่าดุลูกได้ไหมค่อยๆฟังลูกก่อน" น้ำทิพย์ส่ายหน้า "ไม่ค่ะพี่แกนบีจะไม่ฟังอะไรทั้งนั้นที่บีทำไปเพราะเป็นห่วงพี่แกนเข้าใจบีใช่ไหมคะ" ราศรีพยักหน้า ศิรินลุกยืนอย่างสุดทน

"คุณแม่ไม่เคยห่วงใครไม่เคยห่วงป๊าไม่เคยห่วงคริส คุณแม่ห่วงแต่ตัวเอง แคร์ตัวเองใครตะรู้สึกยังไงคุณไม่ไม่สนใจหรอกค่ะ" น้ำทิพย์ขมวดคิ้ว "เพี๊ยะ" เสียงฝ่ามือของน้ำทิพย์กระทบกับใบหน้าสวยของลูกเลี้ยง ศิรินน้ำตาล้นเอ่อเมื่อคนที่ตัวเองรักกลับไม่สนใจฟังเลย ศิรินโผกอดราศรีแล้วร้องไห้สะอื้น "อยู่ปลอบกันเข้าไปนะคะเด็กใจแตกแบบนี้บีก็จะไม่ทน" น้ำทิพย์เดินออกจากห้องไปแล้วปิดประตูดังปั้ง

"ป๊าคะถ้าคริสหายไปคุณแม่จะสนใจคริสมั้ยคะ" ราศรีขมวดคิ้ว 

"หนูพูดอะไรออกมารู้ตัวมั้ย" ศิรินพยักหน้า ความรู้สึกของเธอตอนนี้อยากหายไปกับสายลม

ศิรินพยักหน้า หงึกๆ "หนูรู้ค่ะป๊าแต่ดูเหมือนคุณแม่จะไม่รักคริสเลย ฮึก" น้ำตาเจ้ากรรมยังคงไม่หยุดไหลทำให้ราศรีต้องกอดปลอบตลอดเวลา

"คืนนี้ป๊านอนกับคริสได้ไหมคะ" ศิรินมองผู้ปกครองตาแป๋วคล้ายกับว่าเธอไม่เหลือใครอีกแล้ว "ได้สิคะป๊าจะนอนด้วยนะตอนนี้ไปอาบน้ำก่อนค่ะ" ศิริพยักหน้าอย่างว่างานก่อนมานอนกับราศรีในคืนนั้นศิรินลุกออกจากอ้อมกอดผู้เป็นบิดาแล้วยิ้มมองก่อนที่จะเดินไปที่โต๊ะแล้วเขียนจดหมายฉบับนึงไว้ก่อนเดินออกจากห้องศิรินเปลี่ยนชุดแล้วเดินลงไปข้างล่างก่อนหันมองบ้านที่ตัวเองอยู่มามากกว่า 10 ปี แต่ตอนนี้ศิรินต้องการความเป็นส่วนตัวและการเป็นตัวของตัวเองคืนมาศิรินรู้ว่าการกระทำครั้งนี้มันจะทำให้ครอบครัวใหม่ของเธอต้องเป็นทุกข์และอาจจะวุ่นวายแต่ศิรินต้องตัดสินใจต้องทำเพราะคนที่เธอรักทุกคนจะต้องปลอดภัย

ยามเช้าวันต่อมาเมื่อราศรีตื่นขึ้นแล้วเอามือควานหาลูกสาวของเธอแต่พบที่นอนนั้นว่างเปล่า ราศรีลืมตาตื่น "ยัยหนู" น้ำทิพย์วิ่งหน้าตาตื่น แล้วเปิดประตูห้องนอนของลูกเลี้ยง

"พี่แกนคะยัยหนูยัยหนูหายไป" น้ำตาเจ้ากรรมเริ่มไหลลงสองอาบแก้ม ราศรีลุกจากเตียงเดินไปสวมกอดอีกฝ่าย "บีใจเย็นๆก่อนนะบางทียัยหนุอาจจะไปหาเพื่อนหรือไปหาพลอยก็ได้" น้ำทิพย์ส่ายหน้า 

"ไม่ค่ะพี่แกน รองเท้าคู่โปรดของลุกหายไป อีกอย่างประตูรั้วเปิดไว้ก่อนแม่จะตื่นพี่แกนคะบีบี..." น้ำทิพย์เป็นลมอยู่ในอ้อมกอดราศรี "บี บี" ราศรีอุ้มน้ำทิพย์มานอนบนเตียงแล้วเหลือบไปเห็นจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะราศรีรีบเปิดอ่านแล้วน้ำตาไหล ราศรีพับจดหมายเก็บเพราะไม่อยากให้น้ำทิพย์รู้เรื่อง ไม่นานน้ำทิพย์ลืมตาตื่น

"พี่แกนยัยหนูกลับมาหรือยังคะ" น้ำทิพย์พูดด้วยเสียงสั่นเครือ "ยังค่ะพี่ว่าบีนอนพักก่อนดีกว่านะส่วนเรื่องยัยหนูพี่จัดการเอง" น้ำทิพย์โผกอดราศรีแน่นราศรีลูบหลังน้ำทิพย์ปลอบจนเจ้าตัวแสบหลับไปอีกรอบ เมื่อน้ำทิพย์หลับสนิทดีแล้วราศรีพยายามโทรติดต่อศิริน ศิรินตัดสินใจรับสาย

"อยู่ไหนลุกรู้ไหมแม่เขาเป็นห่วง"

"ป๊าคะคริสไม่ไหวจริงๆคริสขอออกมาอยู่คอนโดห้ามบอกคุณแม่นะคะคริสจะเคลียทุกสิ่งทุกอย่างถ้ามันจบแล้วคริสสัญญาว่าจะกลับไปแล้วคริสจะติดต่อป๊าเป็นระยะนะคะฝากดูแลคุรแม่ด้วยนะคะ" ศิรินวางสาย ราศรีถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนเดินมาหาภรรยาแล้วสวมกอดเอาไว้ ภายในจดหมายนั้นน้ำทิพย์เปิดอ่านวนซ้ำไปมาหลายรอบ

ถึง คุณแม่ที่รัก

          คริสรู้ดีว่าที่ผ่านมาคุณแม่และป๊ารักคริสแค่ไหน แต่คริสเหนื่อย เหนื่อยที่จะต้องมาเป็นเครื่องรองรับอารมณ์ของคุณแม่ตอนที่คุณแม่ไม่พอใจคริส ตั้งแต่จำความได้คุณแม่ตบตีคริส คริสไม่เคยว่าไม่เคยบ่น เพราะคริสท่องไว้เสมอว่า คุณแม่คือผู้มีพระคุณของคริส คริสขอออกมาอยู่กับตัวเองซักพักนะคะแล้วคริสสสัญญาถ้าทุกอย่างเรียบร้อยคริสจะกลับไปหาคุณแม่กับป๊า ไม่ต้องตามคริสนะคะ ที่คริสทำคริสรู้ตัวดีว่าคริสกำลังทำอะไรอยู่และทำเพื่อใคร คริสไม่อยากให้คุณแม่ ป๊า และน้องสาวเดือดร้อนเพราะคริส คริสไปไม่นาน คริสรักคุณแม่นะคะและคุณแม่ก็รู้ว่าคริสรักคุณแม่แบบไหน

                                                                            รักและเคารพ คริส ศิริน จงรัชตวิบูลย์

เมื่อน้ำทิพยือ่านจดหมายจบอีกรอบ น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมา "ทำไมเธอต้องทำกับชั้นแบบนี้ทำไม" น้ำทิพย์คร่ำควรญไม่หยุด ราศรีเห็นภรรยาเป็นแบบนี้เลยไม่ชอบใจนักตนอยากเห็นเธอมีความสุขมากกว่าเลยตัดสินใจไปบ้านคุณคัทบ่อยๆและความสัมผันธ์ระหว่าง พอลและราศรีก็ค่อยๆเริ่มก่อตัวทีละนิดอย่างน่าอัศจรรย์ไม่รู้ตัว ส่วนน้ำทิพย์เองก็ได้ทำได้แค่เพียงแต่ยืนรอลูกสาวที่เขารักแต่ไม่สามารถบอกได้เพราะราศรีรักน้ำทิพย์มากและราศรีก็ไม่ได้ทำผิดอะไรที่จะต้องหย่าร้าง

วันต่อมาราศรีพาพาลอยมาหาน้ำทิพย์ "พี่แกน พลอย มาหาบีแต่เช้ามีอะไรรึเปล่าคะ" ช่วงหลังมานี่ราศรีปล่อยให้น้ำทิพย์ทบทวนตัวเองเพื่อให้ความรู้สึกของตัวเองชัดเจน "บีพี่อยากหย่า" คำบอกนี้ทำให้น้ำทิพย์ทรุดลงฮวบ เพราะไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิด

"ทำไมคะพี่แกนบีไม่ดีตรงไหนถึงอยากจะหย่ากับบี 10 ปีที่ผ่านมาไม่มีความสุขที่อยู่กับบีเหรอคะ" น้ำทิพย์ร้องไห้โฮ ราศรีกอดปลอบเพื่อให้น้ำตาเจ้ากรรมหยุดไหล

"บีพี่รักพลอย พี่ขอโทษ" น้ำทิพย์มองหลานตัวเล็กที่นั่งอยู่ใกล้ๆราศรี "พี่แกนว่าอะไรนะคะ"

"น้าบีพลอยขอโทษพลอยรักน้าแกน พลอยไม่รู้ว่าพะลอยรักน้าแกนตั้งแต่ตอนไหนแล้วน้าแกนก็อยากให้น้าบีมีความสุขกับคนที่น้าบีรัก" น้ำทิพย์ขมวดคิ้วกับคำพูดของเจ้าตัวเล็ก

"คนที่บีรักใครคะบีมีแต่พี่แกนคนเดียวนะคะ" "บีบีรักคริสพี่รู้" น้ำทิพย์ถึงกับอึ้งไป

"นี่พี่แกน...." ราศรียิ้มอ่อน "พี่รู้มาซักพักแล้วตั้งแต่วันนั้นมันเลยทำให้พี่แน่ใจ" 

"วันนั้น วันไหนคะ" "ที่บีไปลากคริสกลับมาจากพับไงพี่เลยรู้และพี่มารู้ตัวอีกทีพี่ก็รักพลอยไปแล้วพี่ขอโทษนะบี" น้ำทิพย์พยักหน้า "ถ้าพี่แกนต้องการก็ได้ค่ะบีจะหย่าให้" น้ำทิพย์น้ำตายังไหล

ราศรีจูบหน้าผากน้ำทิพย์เบาๆ "เก็บความรักของบีที่มีต่อคริสไว้ให้ดีๆนะแล้วพี่จะรอดูวันที่น้องสาวคนนี้ของพี่มีความสุขจริง" 

ราศรียิ้มอ่อน "ขอบคุณนะคะพี่แกน ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริง" 

"น้าบีอ่ะขี้แยส่วนเรื่องพี่คริสไม่ต้องห่วงนะพลอยช่วยเองแต่น้าบีต้องสัญญากับพลอยนะว่าจะไม่ไปตามพี่คริสช่วงนี้" น้ำทิพยืพยักหน้าราวกับความหวังของเขาเหมือนจะเป็นเพียงความฝันอันเลือนลางแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีหวังเสมอไป เมื่อราศรีหย่ากับน้ำทิพยืแล้วน้ำทิพยืเอาแหวนของราศรีมาสวมที่นิ้วกลางข้างขวา

"ทำไมไม่ทิ้งไปล่ะบี" น้ำทิพย์ยิ่มหวาน "บีไม่อยากทิ้งค่ะแหวนวงนี้มันสำคัญกับบีมากถึงเราจะไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วแต่ก็เป็นพี่น้องกันนะคะขอบคุณนะคะพี่แกนสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาบีรักพี่แกนนะ" น้ำทิพย์จูบเปลือกตาราศรีเบาๆ เพื่อเป็นจูบบอกลา

 "ช่วงนี้พี่อาจจะไม่ได้มาหาบีบ่อยๆนะบีต้องดูแลตัวเองด้วย" "ค่ะพี่แกนบีเข้าใจ ฝากเรื่องคริสด้วยนะคะ" ราศรีพยักหน้าก่อนพาคนรักตัวเองไปส่งบ้าน ภายในใจของน้ำทิพย์ตอนนี้รู้สึกโล่งอกที่ไม่ต้องเพื่อใจไว้ให้ราศรีและไม่ต้องห่วงพี่สาวที่รักอีกแล้วเพราะเขามีมีรักแท้คอยอยู่ข้างๆแต่ที่เป็นห่วงและคิดถึงตอนนี้มีแค่ศิริน ลูกเลี้ยงของตนเท่านั้น
..................................................................................................................................................................................................................................
หน่วงหน่อยๆนะคะ เกือยจะแฮปปี้และทนอีกหน่อยน้า
เป็นยังไงกันบ้างคะสงสารใครละ่ทีนี้ หนูบี หรือ หนูคริส
มาเอาใจช่วยกันนะคะ รอติดตามตอนต่อไปค่ะ



                                                                                     #ไรท์คนเดิมเพิ่มเติมคือหน่วง





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

172 ความคิดเห็น

  1. #171 Aum_Chanchit (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 15:32

    ไรท์;!!ค้างมากก😭

    #171
    0
  2. #168 p_printliltle (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 23:29
    รอวันที่กลับมาเจอกันนะ
    #168
    0