คุณบีของหนู

ตอนที่ 38 : ตามสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    16 ส.ค. 62

     ยามสายราศรีเปิดประตูห้องไขเข้าไปที่ห้องลูกเลี้ยงเห็นศิรินนั่งมองอยู่ที่หน้าจอมือถือเป็นนาน "เบื่อเหรอไง" ศิรินหันไปหาแล้ววิ่งไปโผกอดราศรี "ป๊า ช่วย      คริสด้วยนะคะคริสไม่อยากอยู่ในนี้" ศิรินออดอ้อน

"ถ้าไม่อยู่ในนี้บีกลับมาป๊าช่วยไม่ได้นะ" "แต่ป๊าคริสเบื่อ" ศิรินทำหน้ามุ่ย

"อยู่ก็ได้ค่ะแต่ป๊ามาหาคริสทุกวันได้มั้ยคะนะ" "ก็ได้นี่เราคิดว่าบีเขาจะไม่ปล่อยเราเลยเหรอไง" ศิรินนึกแค่ว่าถ้าแม่เลี้ยงของตัวเองเข้าใจก็คงดีไม่นานนักน้ำทิพย์ได้กลับมาบ้านแล้วเดินเข้าห้อง มองพินิจซองจดหมายสีขาวซักพักก่อนตัดสินใจเก็บลงเก๊ะลิ้นชักแล้วล้มตัวลงนอนถอนหายใจยาวส่วนราศรีก็อยู่ปลอบศิริน จนเช้าอีกวัน ศิรินแอบออกไปหาน้ำหวานเมื่อแม่บ้านเปิดประตูทำความสะอาดห้อง

"คิดถึงแฟนจัง" ศิรินหอมแก้มน้ำหวานไปมา "คิดถึงแล้วเมื่อวานไม่มาล่ะ" 

"โดนกักบริเวณแม่ของคริสน่ะ" น้ำหวานพยักหน้า "โหดจังนะไม่เหมือนแม่ของหวานใจดีแถมตามใจด้วย" ศิรินพึมพำ "ไม่น่าล่ะเอาแต่ใจชะมัด"

"คริสว่าอะไรนะ" "เปล่า วันนี้ไปไหนกันดีนะ" 

"ไปพับมั้ย" น้ำหวานตาโต "ไปพับเธอคิดอะไรอยู่ถ้าแม่เธอจับได้ก็" 

"หลังลาย"  ศิรินพูดปนขำ "นี่เธอชั้นซีเรียส" "อย่าไปคิดมากสิไปกัน" ศิรินคว้ามือน้ำหวานไปพับแห่งหนึ่ง เกินเวลากลับน้ำทิพย์เดินวนไปวนมา 

"พี่แกนคะคริสหายไปไหนคะทำไมป่านนี้ยังไม่กลับบ้านถ้ากลับมาบีจะฟาดไม่เลี้ยง" น้ำทิพย์กำมือสองข้างแน่นราศรีส่ายหน้า 

"บีใจเย็นๆก่อนนะบี พี่เชื่อว่าคริสต้องมีเหตุผล"

 "เหตุผลอะไรคะที่เกือบเที่ยงคืนยังไม่กลับแล้วหนีบีออกไปความผิดสองกระทงบีคงทำโทษได้ใช่มั้ยคะพี่แกน" ราศรีอึ้งไปไม่คิดว่าน้ำทิพย์จะโมโหขนาดนี้ ราศรีพยายามตืดต่อเพื่อนที่เป็นเจ้าของพับสืบดูให้ในความคิดของราศรีตอนนี้ถ้าไม่ไปบ้านน้ำหวานก็ต้องไปพับเด็กอายุ 18 อยากลองอไรแบบนี้ซะด้วย "ช่วยหน่อยนะแก"

 วรัชตอบกลับ "ลูกสาวแกยังไม่กลับบ้านเลยคิดว่าหนีมาเที่ยวพับชั้นนี่นะ" ราศรีกรอกตามองบน "เอ่อน่ะหลานแกนะเว้ยตกลงจะช่วยไม่ช่วยถ้าไม่ช่วยชั้นไปเอง" ราศรีกำลังจะตัดสาย

"เอ่อๆ ช่วยก็ได้ แหมมน้อยใจไปได้นะแก" วรัชมองไปรอบๆแล้วเห็นใครบางคนขึ้นไปเต้นด้วยลีลาท่าทางใหม่วรัชหรี่ตามอง 

"แกชั้นว่าชั้นเจอลูกสาวแกแล้วว่ะแค่นี้ก่อนนะ" ราศรีเอ่ย "เห้ยเดี๋ยวดิวะ ไอ้บ้านี่" ราศรีวางสายแล้วรีบขับรถออกไปพับของเพื่อนน้ำทิพย์ไม่ทันมองเลยไม่ได้ตามไปด้วย ราศรีขับอย่างเร็วมาที่พับ "วรัชพับไม่เช้าไม่กลับ" ราศรีส่ายหน้าปนขำกับชื่อร้านของเพื่อน (ต่อที่นี่ = { http://www.tunwalai.com/chapter/3129679/,)

ราศรีรีบพาเจ้าตัวเล็กกลับ "ว่าไงมีอะไรจะแก้ตัวกับป๊ามั้ย" ร่างเล็กน้าจ๋อย "ไม่ไม่มีค่ะแต่ป๊าอย่าบอกคุณแม่ได้ไหมคะ" ร่างเล็กสวมกอดราศรีไว้ "ไม่ได้เรื่องนี้ป๊าคงต้องบอกรู้ไหมบีเขาเป็นห่วงเรามากแค่ไหนดีนะที่ร้านนี้เป็นร้านของเพื่อนป๊าแล้วถ้าไปเป็นร้านคนอื่นล่ะ" "คุณแม่เป็นห่วงคริสเหรอคะ" "ใช่เป็นห่วงมากกลับบ้านค่ะ" ศิรินยอมกลับกับราศรีแต่โดยดี "ขอบใจมากนะแกไว้เดี๋ยวเลี้ยงข้าว" วรัชพยักหน้าแล้วพาอีกคนกลับ ภายในรถไม่มีแม้แต่เสียงคุยกัน

เมื่อราศรีมาถึงบ้าน ร่างสูงรีบมาที่รถแล้วเปิดประตูลากลูกเลี้ยงลงมาจากรถ

"คุณแม่คริสเจ็บนะคะ" น้ำทิพย์หันควับอย่างโกรธเคือง

"คริสเจ็บเจ็บมากมั้ย" อีกฝ่ายพยักหน้า "เธอเจ็บแล้วชั้นไม่เจ็บกว่าเหรอไง !! หนีออกจากบ้านกว่าจะกลับก้เที่ยงคืนตีหนึ่ง" ศิรินเงียบเพราะที่น้ำทิพย์พูดมันก็ถูกราศรีดับเครื่องยนต์แล้วตามเข้าบ้าน

"ไปข้างบนดีกว่านะบีเดี๋ยวแม่ตื่น" น้ำทิพย์จับข้อมือลูกเลี้ยงแน่นก่อนลากขึ้นบนห้อง ร่างเล็กตามไปแต่โดยดี น้ำทิพย์เหวี่ยงลูกเลี้ยงเข้าห้อง ร่างเล็กนั่งพับเพียบกับพื้น

"โอ๊ยยย..." เสียงร้องเล็กๆของลุกเลี้ยงดังระงมพร้อมกับน้ำตาใสๆที่ไหลลงอาบแก้ม แต่คราวนี้เจ้าตัวเล็กก็ยอมรับว่าทำเกินไปแต่ทำไมไม่มีใครเข้าใจ

"ไปไหนมา" มารดาเอ่ยถาม ราศรีได้แต่เพียงมองใจหนึ่งก็อยากจะช่วยแต่อีกใจถ้าไม่โดนไม้แข็งบ้างก็จะได้ใจ แล้วที่สำคัญทำให้น้ำทิพย์เป็นห่วง เจ้าตัวเล็กยังเงียบแล้วก้มหน้า

"ชั้นถามว่าไปไหนมาต้องให้โดนฟาดก่อนใช่มั้ยถึงจยอมบอก" น้ำทิพย์เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบอะไรบางอย่างไว้ในมือ "ใจเย็นๆก่อนนะบี" ราศรีปราม

"ไม่เย็นแล้วค่ะพี่แกน ข้อแรกแอบหนีบีออกไปข้อสองกลับบ้านเอาดึกดื่นมาสองวันติดแบบนี้บีเย็นไม่ได้ค่ะบีเป็นห่วงพี่แกนรู้ไหมคะว่าบีเป็นห่วง"น้ำตาของน้ำทิพย์เริ่มไหล

เมื่อการทำโทษสิ้นสุดลง ร่างสูงเดินออกไปข้างนอกอย่างหัวเสีย ราศรีเข้าไปกอดปลอบ

"เจ็บมากใช่มั้ย" ร่างเล็กพยักหน้า "ทำไมป๊าไม่ช่วยคริสล่ะคะปล่อยให้คุณแม่ตี" ราศรียิ้มแล้วเอามือเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่าย "เจ็บจะได้รู้แล้วคราวหน้าจะได้ไมทำอีกแล้วรู้ไว้นะบีเองเขาก้เจ็บเหมือนกันเพราะเขารักหนูมาก" ร่างเล็กเงยหน้ามอง

"คุณแม่รักคริสเหรอคะ" ราศรียิ้มแล้วพยักหน้า ราศรีอยู่ทำแผลให้เด็กสาวจนเช้า เด็กสาวผล๊อยหลับไปจนเช้า ร่างสูงเปิดประตูเข้ามา "ยัยหนูล่ะคะพี่แกน"

"ยังไม่ตื่นบีพี่ขอร้องได้มั้ยครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ทำกับลูกแบบนี้" น้ำทิพย์เบนหน้า "ถ้าไม่ทำนิสัยแบบนี้บีก็ไม่ทำค่ะ" ราศรีพยักหน้า

"แล้วบีจะเอายังไงต่อ" "บีฝากพี่แกนดูแลยัยหนูด้วยนะคะ เวลาจะไปไหนพี่แกนคอยไปเป็นเพื่อนให้ด้วยก้แล้วกันค่ะบีไม่มีอะไรจะพูดแล้วค่ะพี่แกน"

หลังจากวันนั้นราศรีทำหน้าที่แทนน้ำทิพย์ดูแลยัยหนูและคอยปรามทั้งคู่เมื่อมีปากเสียงกันบ้าง


วันเวลาผ่านไปจนศิรินอายุครบ 19 ปี ยามเช้าที่ดูเหมือนจะสดใสแต่น้ำทิพย์มีสีหน้าเครียดในวันเกิดลูกสาว ศิรินเข้ามาสวมกอดเอวบางๆไว้แล้วคลี่ยิ้ม

"วันนี้วันเกิดคริสทำไมคุณแม่ทำหน้าตรซีเรียสขนาดนั้นคะหรือว่ายังไม่หายโกรธคริสเรื่องปีก่อน" คำถามของผู้ถามมันทำให้อาภาหลุดขำหลานสาว

"ยัยหนูถ้าแม่เรายังไม่หายโกรธวันนั้นวันนี้เราคงได้อยู่แต่ในห้อง" ศิรินทำหน้ายู่ยี่ "คุณยายอ่ะ"

"วันนี้เธออยากทำอะไรก็ทำอย่ามาเกาะแกะได้ไหมชั้นรำคาญ" น้ำทิพยืแกะมือลูกเลี้ยงออก "แม่คะวันนี้บีมีธุระฝากเด็กดื้อด้วยนะคะ" อาภาขำ

"ได้จ้ะเดี๋ยวแม่ดูยัยหนูให้ไม่ต้องห่วงนะบีรีบไปเถอะ" น้ำทิพย์ยิ้มแล้วเดินออกไป ทางด้านศิรินน้อยใจผู้เป็นแม่ตรงหน้าวันเกิดทั้งทีแต่ไม่เคยอยู่บ้านซักครั้งปีก่อนก็ออกไปประชุม ปีนี้ก็ออกไปธุระ ศิรินเดินงอนเข้าบ้านอาภากับราศรีส่ายหน้าเบาๆ ไม่นานน้ำทิพย์ก็ไปถึงบ้านหลังนั้นน้ำทิพย์มองไปรอบๆแล้วยิ้ม พลางคิด "ถ้าแม่ซื้อบ้านหลังนี้ไว้ให้หนูหนูน่าจะดีใจนะ" น้ำทิพย์ยิ้มไปมองไปยิ้มไป 

"คุณบีครับ" เสียงอันคุ้นหูที่ช่วงนี้น้ำทิพย์ได้ยินมาหลายครั้งดังขึ้นน้ำทิพย์หันไปมองแล้วยกมือไหว้ 

"สวัสดีค่ะคุณทนาย" "คุณบีมาตรงเวลาเสมอเลยนะครับเชิญครับคุณบี" ทนายผายมือให้อีกครั้ง น้ำทิพย์ลงนั่ง "บีว่าเรามาคุยกันเรื่องซื้อบ้านหลังนี้กันเลยดีกว่ามั้ยคะ" ทนายความพยักหน้า "ได้ครับว่าแต่คุณบีได้อ่านพินัยกรรมเรื่องบริษัทฯหรือยังครับ" น้ำทิพย์ส่ายหน้า

"ยังค่ะบีว่าบีจะอ่านพรุ่งนี้อ่านพร้อมลูกสาวของบีน่ะค่ะถ้าวันนี้แกไม่ก่อเรื่องอีกนะคะ" ทนายความรับคำ ทนายความเริ่มพาน้ำทิพย์ชมรอบๆบ้าน มันเป็นบ้านหรูหราแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นเท่าที่น้ำทิพย์สัมผัสได้ ห้องหน้าบ้านเป็นห้องรับแขกสีเรียบหรูดูแพงตามหวงจุ้ยของจีนและฮ่องกงผสมกัน 

"ถ้าคุณหนูใหญ่รู้ว่าคุณบีเป็นคนซื้อต่อน่าจะดีใจนะครับเพราะทางคุณสิเรียมก็มีถามผมบ้างเหมือนกันผมบอกไปว่ามีคนขอซื้อต่อก่อนหน้าแล้ว" "ขอบคุณมากนะคะบีเองก็ไม่อยากให้ของทุกอย่างของลูกสาวบีตกไปอยู่กับคนพวกนั้นหมดหรอกค่ะคุณอา" ทนายความขมวดคิ้ว "คุณอา นี่ผมกลายเป็นคุณอาของคุณไปอีกคนแล้วเหรอครับ" เขาหัวเราะ "เรียกตามยัยคริสน่ะค่ะเราเริ่มกันเลยดีกว่าไหมคะคุณอาบีใจร้อน" เขาพยักหน้าอีกครั้งก่อนเริ่มทำการซื้อขายกับน้ำทิพย์ ความใจร้อนของน้ำทิพย์บางทีความใจร้อนของน้ำทิพย์นั้นก็อาจจะทำให้เสียเรื่องในบางครั้ง

เมื่อเสร็จธุระแล้วได้ตรงกลับบ้านยามค่ำมืด "พี่แกน แม่ ยัยหนูล่ะคะ" รอยิ้มบนใบหน้าของอีกฝ่ายบ่งบอกชัดเจนว่าอรมณ์ดี อาภาตีไปที่แขนลุกสาวเต็มแรง 

"โอ๊ยแม่บีเจ็บนะคะตีบีทำไม" "มันน่าตีมั้ยไปไหนมารู้มั้ยป่านนี้ยัยคริสยังไม่กลับบ้าน" ราศรีขำอีกคนคิกคัก 

"พี่แกนขำอะไรคะแล้วทำไมปล่อยลูกไปคนเดียว" อาภายังไม่หยุดตี "ใครกันแน่ฮะที่ต้องดูแลยัยหลานเราไม่ใช่เหรอแล้วยังไปดุพี่เขาอีกมานี่เลย" อาภาบิดหูน้ำทิพย์พาเข้าบ้าน "แม่บีเจ็บ" "เจ็บก็ดีจะได้จำ" อาภาปล่อย "แล้วนี่ยังไงจะไปตามยัยหลานที่ไหน น้ำทิพย์มองเวลา "สองทุ่มเหรอคะ" 

"ยังมีน่าจะมาถามแม่อีกเหรอบีไปเลยนะไปตามหลานแม่กลับมาด้วย" น้ำทิพย์ทำหน้ามุ่ย "ก็ได้ค่ะบีไปก็ได้ พี่แกนขา..." น้ำทิพยืเดินไปอ้อน ราศรีส่ายหน้าขำ "พอกันทั้งแม่ทั้งลูกไม่ต้องมาอ้อนไปค่ะขึ้นรถ" หลายชั่วโมงก่อนหน้าที่เจ้าตัวเล็กงอนน้ำทิพย์

"คุณยายคะคริสขอออกไปกับรุ่นพี่ที่โรงเรียนนะคะเขาโทรมาชวนจะเลี้ยงวันเกิดคริส" อาภามองราศรี "ยัยหลานรอแม่เขาหน่อยไหมเดี๋ยวก็คงกลับ" "ไม่รอแล้วค่ะคริสรอมาค่อนวันแล้วนะคะตั้งแต่เช้า" อาภาถอนหายใจ ศิรินเดินมาหาราศรี "นะคะป๊าไปส่งคริสหน่อยนะคะ" ราศรีไม่รู้จะปฏิเสธยังไงเลยพาไปส่งที่ห้าง 

"ขอบคุณค่ะคริสกลับเองนะคะ" ราศรีพยักหน้า "มีอะไรโทรหาป๊านะ" ศิรินยิ้มตาสระอิแล้งหอมแก้มราศรีก่อนลงไป น้ำทิพยไปตามศิริน ตอนนี้เกือบห้าทุ่มได้มีเสียงโทรศัพท?ดังเข้าเครื่องราศรี "ฮัลโหล" "หวัดดีฮ่า ริชชี่เองฮ่า" ราศรีกลั้นขำอีกคน

"ว่าไงแกโทรมาหาชั้นมีอะไรไม่ทราบ" "ลูกสาวคุณหมอน่ะฮ่าขึ้นไปเต้นอีกแล้วนะฮะดูคราวนี้จะเมาด้วยนะฮ่า" 

น้ำทิพย์ขมวดคิ้ว "อะไรนะ..แล้วทำไมแกไม่ห้ามวะไอ้เพื่อนเวร" ราศรีวางสายแล้วขับรถไปที่ร้านของเพื่อนและไม่คิดว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง
..................................................................................................................................................................................................................................
มากันยาวๆขอบคุณทุกคนที่ชอบกันนคะต่อไปจะดราม่าขั้นสุด
รอกันหน่อยนะคะทุกคน คุณคริสร้องไห้มาเยอะเดี๋ยวจะ
แฮ๊ปปี้แล้วนะคะ.....อ่านแล้วเป็นยังไงกันบ้างเอ่ย

                              
                                                                      #ไรท์คนเดิมเพิ่มเติมคือความใจร้อนของคุณบีและวรัชเป็นสาวนะฮ่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

172 ความคิดเห็น

  1. #165 bbeecriss (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 23:23
    โอ้ยยย สงสารยัยหนู อย่าให้ยัยหนูโดนหนักมากล่ะคุณแม่
    #165
    0
  2. #164 Delight (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 19:07
    คุณแม่ดุจังค่ะ รักยัยหนูก็บอกเค้าสิคะ ยัยหนูไม่ดื้อหรอกค่ะ;)
    #164
    0
  3. #163 gunmay_2529 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 18:47
    มาต่อๆๆๆๆๆ
    #163
    0
  4. #162 PuengWaleerat (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 13:22
    ออกไปซ่าอีกล่ะยัยหนู เด่วก็โดนแม่ตีอีก
    #162
    1
    • #162-1 beecrisonly(จากตอนที่ 38)
      16 สิงหาคม 2562 / 13:49
      ไม่รอดค่ะโดนแน่ๆ
      #162-1