คุณบีของหนู

ตอนที่ 36 : ว่าที่ลูกสะใภ้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    13 ส.ค. 62

ราศรีหันมองการกระทำของลูกสาววัย 18 แล้วหลุดขำ "ไหนคะสาวน้อยจะให้ป๊าช่วยอะไร" ศิรินนิ่งคิด "ช่วยดูแลคุณแม่กับพลอยได้มั้ยคะคริสไม่อยากให้คุณแม่กับพลอยต้องมาเดือดร้อนหรือรับรู้เรื่องพินัยกรรมของพ่อคริสรวมทั้งที่คริสจะหมั้นเพราะธุรกิจ" 

ราศรีตกใจกับความคิดของศิรินเด็กอายุแค่เพียง 18 "คริสขอโทษค่ะคริสไม่ควรบอกป๊าเรื่องนี้แต่ในเมื่อป๊าเป็นสามีของคุณแม่คริสเลยไม่อยากปิดบังอะไรเพราะที่สำคัญคุณแม่เองก็ยังไม่อยากเล่า" ราศรีพยักหน้า 

"แล้วพอจะเล่าให้ป๊าฟังได้หรือยัง" ศิรินพยักหน้า 

"เมื่อสามปีก่อนก่อนคริสอายุ 16 ปี คริสตัดสินใจขอเบอร์ทนายจากคุณแม่แล้วโทรหาคุณทนายเพราะคุณแม่เคยบอกคริสว่าน้ำหวานลูกของคุณสิเรียมเป็นคู่หมั้นของคริสเมื่อคริสครบ 20 ปี คริสต้องหมั้นกับลูกสาวเขาเพื่อช่วยบริษัทของพ่อคริส" ศิรินสุดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนเล่าต่อ "คุณทนายเขาก็ถามคริสนะคะว่าอยากจะรู้เลยเหรอเพราะตอนนั้นคริส 14 แต่ยังไงไม่ช้าก็เร็วคริสก็ต้องรู้เข้าซักวัน" ศิรินยิ้มตาสระอิให้อีกคน แต่ข้างในจะแปดเปื้อนไปด้วยน้ำตา 

"เมื่อคุณทนายบอกว่าก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุพ่อของคริสได้เขียนพินัยกรรมเอาไว้รอเปิดตอนคริสอายุครบ 20 ปี คริสก็ยังไม่รู้ว่าจะมีเรื่องอะไรอีก คริสกลัวว่าน้องกับแม่จะไม่ปลอดภัย" ราศรีคิ้วตก เพราะสงสารลูกเลี้ยงจับใจ ราศรีสวมกอดศิรินไว้ ราศรีเข้าใจดีว่าศิรินทำเพราะอะไรเด็กอายุแค่นี้ยังไม่ทันได้เลือกชีวิตของตัวเองก็ต้องมาเจอกับเรื่องแย่ๆ แบบนี้ แต่ก็นับว่าโชคดีที่ไหนที่ศิรินได้มาอยู่กับครอบครัวนี้รวมถึงน้องสาวด้วย 

"ป๊าดูแลน้องกับแม่ให้คริสได้ไหมคะเวลาที่คริสไม่อยู่" เวลาที่คริสไม่อยู่ใช่ ศิรินตัดสินใจแน่วแน่ว่าถ้าอายุครบ 20 ปี ศิรินจะหมั้นกับน้ำหวานและไปบริหารบริษัท "หอวังกรุ๊ป" สืบทอดต่อจากพ่อของเธอ

"แล้วเราจะไปไหน" ราศรีย้อนถามกลับ "คริสจะหมั้นกับน้ำหวานแล้วไปทำงานค่ะแต่ป๊าไม่ต้องห่วงคริสนะคริสโอเค" ราศรีนับถือกับใจที่เด็ดเดี่ยวของอีกคนถึงแม้แววตาจะแสดงออกมาอย่างเศร้าหมองก็ตาม 

"ป๊าแล้วแต่หนูนะว่าแต่เราจะบอกบีเขาเมื่อไหร่" ศิรินส่ายหน้า "คริสยังไม่อยากบอกคุณแม่ตอนนี้ค่ะคริสไม่อยากโดนตีอีกไว้ถึงวันนั้นคริสค่อยบอก" ศิรินยิ้มตาสระอิให้อีกคน" 

"ป๊ารับปากค่ะว่าจะดูแลพลอยกับบีให้หนูไม่ต้องเป็นห่วงนะ" ศิรินพยักหน้า "อย่าให้เขาเข้าใกล้คุณแม่นะคะไม่งั้นคริสโกรธป๊าจริงๆด้วย" ราศรีพยักหน้ารับคำแล้วสวมกอดลูกสาวตัวน้อยใจกล้าไหว้ "ส่วนเรื่องพลอยก็อย่าเพิ่งบอกนะคะวันเปิดพินัยกรรมป๊าช่วยพาพลอยไปไหนก็ได้หรือมาที่นี่ก็ได้ค่ะนะคะ" ราศรีพยักหน้า 

ศิรินทำหน้ายู่ยี่ "ป๊าจะพยักหน้าอย่างเดียวแบบนี้เหรอคะแบบนี้หนูไปหาป๊าคนใหม่ดีกว่า" ศิรินทำท่าจะลุก ราศรีคว้าร่างเล็กไว้ แล้วร่างเล็กนอนลงหมอนพอดิบพอดี "จะไปไหนยัยตัวแสบ" ราศรีคล้ายๆคร่อมร่างเล็กไว้ ร่างเล็กหายใจหอบๆเบาๆ ราศรีพินิจหน้านวลๆของเด็กสาววัย 18 มันทำให้ราศรีคิดถึงหลานสาวอีกคนขึ้นมาคือพาลอย ใบหน้า ความสดใส ความน่ารักของหลานสาวอีกคนเข้ามาในความคิดมากมากเกือบจะแทนที่น้ำทิพย์แล้วก็ว่าได้ ร่างเล็กเอียงคอมองผู้ปกครองอย่างสงสัย

"ป๊าเป็นอะไรคะ คิดถึงคุณแม่เหรอ" ราศรีพยายามสลัดึวามคิดบ้าๆออกไป เด็ก 13 กับผู้ใหญ่อายุ 40 นี่นะไม่เข้ากันซักนิด ราศรีเอาร่างออกจากร่างเล็ก "ค่ะ เราลงไปหาบีกันดีกว่านะป่านนี้สงบแล้วมั้ง" ราศรี จัดแจงเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย 

"อะไรสงบเหรอคะป๊าแกน" ราศรียักคิ้วกวน "พายุ" ราศรีขำเบาๆ ก่อนพาเจ้าตัวเล็กลงไป  ร่างเล็กไม่เข้าใจคำว่าพายุของผู้ปกครองเท่าไหร่แต่ก็พอจะรู้ว่ามันแปลว่าอารณ์ของน้ำทิพย์ตอนนี้ เมื่อทุกอย่างที่บ้านพักตาอากาศเข้าที่ อาภาได้พาครอบครัวกลับบ้านที่กรุงเทพ 

"เด๊่ยวนี้ติดน้าแกนมากกว่าชั้นแล้วสินะ" น้ำทิพย์พลางน้อยใจ "ก็ป๊าใจดีไม่เหมือนคุณแม่นี่คะ อะไรก็ดุ อะไรก็ตี" ราศรีขำคิกๆ 

"ป๊า???? ...." น้ำทิพย์ทวนคำ "คริสหมายถึงน้าแกน" ศิรินควงแขนราศรีแล้วซบบ่า "ป๊าขาคริสรักป๊านะคะ" ศิรินออดอ้อนราศรี "ยัยคริสหยุดไปเลยนะไม่งั้นแม่ตี" ศรินหน้าจ๋อยค่อยๆคลายแขนออกจากบิดาคนใหม่ เมื่อถึงบ้าน ศิรินรีบวิ่งขึ้นห้องแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าวับๆแวมๆ น้ำทิพย์ส่ายหน้า

"เอาน่าบีคริสโตแล้วปล่อยๆบ้างเถอะ" น้ำทิพย์ถอนหายใจเบาๆ เมื่อศิรินเดินลงมา น้ำทิพย์มองร่างเล้กตาไม่กระพริบแต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ 

"วันนี้คริสกลับดึกหน่อยนะคะคุรแม่ป๊าแกน" ดึกกกลับดึกน้ำทิพย์สบทในใจ

"กลับดึกหน่อย เธอจะไป" น้ำทิพย์เอ็ดลั่น "ก็คริสๆจะออกไปหาแฟน" น้ำทิพย์หูพึ่ง 

"แฟน" น้ำทิพย์ลาไปบิดแขนลูกเลี้ยง "โอ๊ยยยย....คริสเจ็บ" "บีเบาๆหน่อยสิลุกมีแฟนจะหวงอะไรนักหนา"

"พี่แกนไม่หวง แต่บีหวงและห่วง มีแฟนอายุ 18 ระวังจะเรียนไม่จบ" ศิรินหน้าชากับคำพูดอันแสนโหดร้ายของแม่เลี้ยงที่ตัวเองยอมทำให้ทุกอย่างแต่ดูแต่ละอย่างที่น้ำทิพย์มอบกลับมาให้ คำพูดนี้มันดูเหมือนศิรินนั้นไร้ค่าในสายตาของน้ำทิพย์น้ำตาเจ้ากรรมค่อยไหลริน 

"คุณแม่ไม่เคยเชื่อใจคริสเลยไม่ว่าคริสจะทำอะไร คริสแค่มีแฟนไม่ได้ไปทำอะไรเสียหายคริสดูแลตัวเองได้ แล้วแฟนของคริสมีแค่คนเดียวคนที่คริสบอกคุณแม่ไปตั้งแต่ต้นวันนั้นวันที่คริสอายุ 15 มันก็คือคำตอบเดิม" ศิรินแกะมือของน้ำทิพย์ออกแล้วปาดน้ำตาก่อนที่เดินไปขึ้นรถตู้ น้ำทิพย์อึ้งไปเล็กน้อยคำตอบนั้นซึ่งน้ำทิพย์ก็รู้อยู่แล้วว่าคือใครนี่อะไรเด็กอายุเท่านี้รู้จักคำว่า "รัก" ราศรีแตะบ่าของน้ำทิพย์เบาๆ

"บี" ราศรีเอ่ยชื่อคนรักเบาๆ "พี่แกนคะทำไม" น้ำตาของร่างสูงค่อยๆไหล ราศรีรู้คำตอบในใจของน้ำทิพย์ทันทีว่าน้ำทิพย์รักศิรินเข้าแล้วแต่ไม่ได้รักแบบลูกส่วนราศรีเองในใจก็มีแต่พลอย ตอนนี้หัวใจสองดวงคงอึดอัดไม่แพ้กัน แต่ด้วยวุฒิภาวะในความเป็นผู้ใหญ่และคำว่า "แม่กับป๊า" ที่ศิรินเรียกและเพิ่งเปิดใจยอมรับตน ราศรีจะทำให้ศิรินผิดหวังไม่ได้และถ้าศิรินรู้ว่าคนที่ราศรีรักและคิดถึงตลอดเวลาไม่ใช่น้ำทิพยือีกต่อไปแต่เป็นน้องสาววัย 13 ศิรินคงหมดศัทธราในตัวเขาเป็นแน่ เรื่องน้ำทิพย์ราศรีไม่ได้หนักใจแม้แต่น้อยเพราะรู้ดีว่าทำไม แต่เมื่อยังไม่ปลอดภัยราศรีจึงขอทำหน้าที่สามีและป๊าไปก่อนเมื่อทุกอย่างสงบคงมีทางออกที่ดีและหวังว่าจะมีความสุขกันทั่วหน้า

"บีเราเลี้ยงเขาได้แต่ร่างกายนะแต่จิตใจเราคงเลี้ยงเขาไม่ได้และพี่เชื่อว่าลูกของเราจะไม่ทำอะไรเสียหาย" ราศรียิ้ม 

"ลูกของเรา" น้ำทิพย์ทวนคำ ภายในใจของน้ำทิพย์ตอนนี้มันช่างสับสนอีกใจก็รักลุกเลี้ยงหมดใจ อีกใจก็ไม่สามารถราศรีออกจากชีวิตได้ ยิ่งราศรีทำดีกับเขาทุกวันและไม่เคยเปลี่ยนแปลง ที่แน่ๆ ไม่ได้ทำผิดอะไรที่จะต้องไปบอกเลิกเพียงแค่เหตุผลเดียวไม่ได้รักราศรีแบบคนรัก ความรู้สึกขุ่นมัวพร้อมกับหัวใจที่อ่อนไหวของน้ำทิพย์นั้นมันต้องใช้ความพยามยามแค่ไหนกันนะ

"คริสไง คริสเพิ่งยอมรับพี่แล้วเรียกพี่ว่าป๊า พี่ดีใจมากนะบี" น้ำทิพย์ยิ้มแล้วเอามือลูบแก้มสามีเบาๆ 

"ขอบคุณมากนะคะพี่แกนสำหรับทุกอย่าง" น้ำทิพย์สวมกอดร่างสูงใหญ่ไว้เหมือนเป็นที่พักพิงยามไม่สบายใจ

ที่คอนโดของน้ำหวาน ศิรินกดกริ่งหน้าห้อง น้ำหวานเปิดประตูออก "มาเร็วดีนี่นี่เพิ่งทุ่มเดียวเอง" ศิรินยิ้มตาสระอิแล้วคล้องคอน้ำหวานไว้ 

"ก็คริสคิดถึงที่รักนี่คะ" ศิรินทำท่าทางยั่วยวน "เธอนี่ร้อนแรงดีเหมือนกันนะ" ศิรินเอาปากประกบจูบน้ำหวานแต่ศิรินไม่ได้รู้สึกอะไรกับคนที่จูบแม้แต่น้อย เธอมีให้แค่แม่เลี้ยงของเธอคนเดียวเท่านั้น ไม่นานเสียงกระแอมก็ดังขึ้น สิเรียมเดินออกมาจากห้องนอน

"คุณน้า" ศิรินยกมือไหว้ "สวัสดีค่ะหนูฟ้าหรือจะให้แม่เรียกว่าหนูคริสดีล่ะคะ" ศิรินตกใจ ไม่คิดว่าสิเรียมจะรู้ชื่อเล่นแท้ๆ "จะเรียกอะไรก็ได้ค่ะตามแต่คุณน้าสะดวก" สิเรียมดูภูมิใจกับลูกสะใภ้คนนี้ไม่น้อย

"เรียกห่างเหินไปไหมคะเรียกน้าว่าแม่ดีกว่านะ" "แม่ของคริสมีแค่คนเดียวเท่านั้นค่ะคนอื่นคริสไม่เรียกถึงจะดอวกันในฐานะอะไรก็ตาม" คำตอบอันแสนฉลาดของศิรินมันทำให้สิเรียมยิ่งชอบใจ

"คริสมาตกลงเรื่องหมั้นกับหวานค่ะเร็วที่สุดนะเรื่องจะได้จบๆ อ้อ แล้วคริสหวังว่าคุณน้าจะไม่ยุ่งกับคุณแม่ของคริสอีกนะคะรวมถึงป๊าของคริสด้วย"

ศิรินเปิดเครื่องอัดเสียงเอาไว้ไม่ให้ใครจับได้ "ได้น้าสัญญาว่าน้าจะไม่ยุ่งกับแม่ของเธอหรือป๊าของเธอ" 

"ยังมีอีกค่ะ" สิเรียมขมวดคิ้ว "มีอะไรอีกล่ะชั้นสัญญาแล้วนี่" "ยังมีอีกข้อค่ะถ้าคุณน้าย่างกรายเข้าบ้านของคริสหรือเข้ามายุ่งกับคุณแม่่หรือป๊าของคริสแม้แต่ปลายเส้นผม คริสจะถอนหมั้นและหย่ากับหวานทันทีรวมถึงสัญญาที่คุณน้าตกลงกับพ่อคริสไว้ถือเป็นโมฆะคริสจะเป็นอิสระและจัดการกับคุณได้ทุกเมื่อตกลงไหมคะข้อเสนอของคริสวินๆเท่ากันถ้าคุณน้าทำได้ครึ่งนึงของบริษัทฯพ่อคริสจะเป็นของคุณพรุ่งนี้คริสจะกลับมาพร้อมสัญญานะคะ" 

ศิรินพูดไม่มีเว้นวรรคให้อีกฝ่ายเถียงหรือโต้ตอบได้ "ได้น้าตกลงพรุ่งนี้เจอกันนะคะ" ศิรินยิ้มเจ้าเล่ห์

"มีอีกข้อสำหรับน้ำหวานค่ะ" "เยอะจังนะเธอ" "ไม่เยอะหรอกของคริสแค่สามข้อ แต่ในสัญญาที่คุณทำไว้กับพ่อชั้นมีเป็นสิบเลยนะคะ" ศิรินยิ้มเจ้าเล่ห์ 

"มีอะไรก็ว่ามา" "ห้ามบังคับคริสทุกรณีห้ามหึงหวงคริส ห้ามเมคเลิฟคริสถ้าคริสไม่เต็มใจทำได้ไหม" น้ำหวานกำมือแน่น ศิรินกำลังจะลุกสิเรียนปราม

"ก้ได้น้ำหวานตกลง" ศิรินนั่งลงต่อแล้วยิ้มตาสระอิ "งั้นก็ตกลง" ศิรินลากลับ เมื่อขึ้นรถตู้ ศิรินยส่งเสียงที่อักให้ลุงทนายแล้วกลับบ้าน ศรินเอนตัวลงเบาะแล้วเอามือกอดอกก่อนหลับตาพัก
.......................................................................................................................................................................................................................................
จบไปอีกตอนแล้วนะคะ สงสารยัยหนูกันไหม ไรท์นับถือจิตใจที่เข้มแข็งของยัยหนูจริงๆ
เม้นมาคุยกันได้นะคะพร้อมคำติชม ยินดีรับฟังค่ะ หน่วงหนักมากตอนนี้
ใกล้จะคลี่คลายแล้วนะคะไม่กี่ตอนเอง 


                                                                                               #ไรท์คนเดิมเพิ่มเติมคือความหน่วง งื้อ สงสาร



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

172 ความคิดเห็น

  1. #157 titiponjarensug (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 23:09
    สู้ๆนะคะ รออยู่ค่าาาา
    #157
    0
  2. #156 PuengWaleerat (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 09:31
    ยัยหนูเก่งจังลูก จัดการปัญหาคนเดียว
    #156
    0
  3. #155 Ms.Jrspw (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 06:00
    สงสารยัยหนูจัง อายุแค่นี้ต้องมาเจอแต่เรื่องน่าปวดหัว
    #155
    1
    • #155-1 beecrisonly(จากตอนที่ 36)
      14 สิงหาคม 2562 / 10:41
      รออีกนิดค่ะจะไม่ปวดหัวแล้วนะคะ 5555
      #155-1
  4. #154 gunmay_2529 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 22:12
    มาต่อเร็วๆๆๆๆๆๆๆน้าาาาาา
    #154
    0
  5. #153 Peungrider9 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 15:07
    อดทนไว้คริส..
    #153
    0
  6. #152 bbeecriss (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 14:55
    งือออออ
    #152
    0