คุณบีของหนู

ตอนที่ 32 : บทเพลงบอกรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    1 ส.ค. 62

   
เมื่อแม่แม่เอาของลงจากรถแล้วเดินมาหาศิริน "ยัยหนูคืนนี้ไปเดินแบบให้อาหน่อยนะไม่ใช่แค่มาเที่ยวอย่างเดียว" "อ้าวหนูต้องเดินแบบด้วยเหรอคะว่าแต่งานอะไรคะอา" "งานประมูลจ้ะอาจะประมูลเครื่องประดับแล้วเอาไปบริจาคให้กับเด็กๆ ช่วยอาหน่อยนะคืนนี้" 


"คืนนี้" ศิรินหันไปมองน้ำทิพย์ "ก็ได้ค่ะแม่อนุญาตแต่อย่าทำงานเขาพังนะเรา" ศิรินทำหน้ายู่แต่ก็อดไม่ได้ที่ตจะยิ้มแก้มแทบปริแล้วหอมแก้มน้ำทิพย์ไปหลายที "ขอบคุณนะคะหนูไม่ทำพังหรอกค่ะหนูชอบเดินแบบหนูบอกคุณแม่เลยนะคะโตขึ้นหนูจะเดินแบบเหมือนคุณยาย งั้นหนูไปแต่งตัวเลยได้มั้ยคะนี่ก็จะบ่ายสามแล้วเจอกันที่งานนะคะคุณแม่คุณอา" ศิรินพูดจบแล้วรีบไปแต่งตัวอย่างเร็ว



  อาภาเดินพาหญิงสาวตัวเล็กๆที่ห่างจากผู้พี่ได้ราว 5 ปี ไปหาน้ำทิพย์ลูกา่วของหล่อน "ยัยบี ตาฟ้าล่ะไม่อยู่กับหนูเหรอเมื่อกี๊แม่ยังเห็นอยู่ตรงนี้เลยนี่" น้ำทิพย์ฺหันตามเสียงเรียกมารดา "ยัยหนูไปแต่งตัวน่ะค่ะพี่แหม่มขอร้องให้เดินปิดท้ายฟินนาเล่" น้ำทิพย์ยิ้มบอกความภูมิใจของลูกสาวตัวเองพอดู พาลอยยิ้มกว้าง "สวัสดีค่ะน้าบีได้เจอกันซักทีนะคะพลาดกันตลอดเลย" น้ำทิพย์ย่อตัวลงไปคุยกับเด็กน้อยประถมปลาย "สวัสดีค่ะหนูพลอยวันนี้ได้เจอกันดีใจเหมือนกันนะคะ" "แล้วพี่ฟ้าล่ะคะไปไหน" น้ำทิพย์ยิ้ม "ไปแต่งตัวค่ะเดี๋ยวคงมา"


 ศิรินแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและได้เห็นภาพตรงหน้าแล้วทำสีหน้าไม่พอใจเลยวิ่งตรงปรี่มาควงแขนน้ำทิพย์ไว้ "หนูไม่อยู่แป๊บเดียวแฟนคุยกับใครคะ" ศิรินยู่หน้าใส่น้ำทิพย์ "แก่แดดนะเราแม่คุยกับน้องอยู่ค่ะชื่อพลอย" ศิรินขมวดคิ้ว "พลอยเหรอชื่อนี้โหลจังนะ" พาลอยแลบลิ้นใส่ "แบร่ ชื่อฟ้าก็โหลเหมือนกันนั่นแหล่ะไปหาน้าแกนดีกว่าอยู่ตรงนี้น่าเบื่อ" พาลอยวิ่งปรู๊ดไปหาน้าสาว "น้าแกนขา" เสียงเรียกเจื้อยแจ้วของเจ้าตัวเล็กทำให้ราศรีหันกลับมา


ศิรินดึงแขนน้ำทิพย์ออกมาจากพาลอย "คุณแม่ห้ามละสายตาจากคริสนะคะคริสไม่ยอมด้วย" ศิรินเริ่มโวยวาย "หวงแม่เหรอไงแม่มีแฟนแล้วนะแล้วใครคะบอกว่าจะไปเจอกันที่งานไม่ไปเองแล้วเหรอลูก" "คริสไม่ไปเองแล้วครอสหวงคุณแม่ถ้าคริสไม่อยู่ด้วยคุณแม่ก็คงไปคุยกับคนอื่นคริสไม่ยอมนะ ถ้าคริสหวงไม่ได้เหรองั้นเชิญไปอยู่กับน้าแกนแล้วไม่ต้องมาง้อคริสด้วย" งานเข้าแล้วสิคุณน้ำทิพย์ ถ้าลูกงอนล่ะก็ต้องคิดหาทางให้หายงอน 


น้ำทิพย์สวมกอดเจ้าตัวจากด้านหลัง "ขอโทษนะคะคุณแฟน บีจะมองแค่คริสคนเดียวนะ" ศิรินใจค่อยๆเต้นเมื่อเรียกที่เปลี่ยนไปของน้ำทิพย์มันช่างหวานชวนน่าฟังซะเหลือเกินกับคำว่า "บีจะมองคริสคนเดียว" หนูน้อยของเขาไม่ใช่เด็กตัวเล็กๆอีกแล้วอายุ 18 ต้องมีความรู้สึกกับเขาบ้างล่ะนะไม่มากก็น้อย


"ไม่งอลก็ได้ค่ะคุณแม่แต่ว่าคืนนี้คุณแม่ห้ามนอนกับน้าแกนนะคะต้องนอนกับคริส" น้ำทิพย์อมยิ้มเมื่อลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขาทำหน้าตายียวนกวนประสาทใส่ "ก็ได้ค่ะคืนนี้บีจะนอนกับคริสนะ" น้ำทิพยืหอมแก้มเจ้าตัวเล็กฟอดใหญ่ "คุณแม่คริสโตแล้วไม่ต้องก็ได้ค่ะ" น้ำทิพยืกระซิบข้างหู "โตแล้วบีทำอย่างอื่นได้ใช่มั้ย" คำๆนี้มันทำให้ศิรินถึงกับหน้าแดง "คุณแม่ คริสไม่พูดด้วยแล้วไปเตรียมขึ้นรถดีกว่า" ศิรินเดินจ้ำอ้าวไปที่รถ น้ำทิพย์ขำร่วนในท่าทางเขินของลูกสาวตัวเอง


"ว่าไงยัยตัวแสบไม่อยู่กับคุณยายแล้วเหรอ" พาลอยย่นหน้าใส่


"ว่าพลอยแสบเหรอน้าแกน พลอยไม่อยู่แล้วน่าเบื่อพี่สาวคนนั้นหาว่าพลอยชื่อโหล" พาลอยชี้นิ้วไปทางศิริน ราศรีหันตามแล้วตกใจ
พลางคิด "นี่เขาเจอกันแล้วใช่ไหมแต่ดูเหมือนจะจำกันไม่ได้"


"น้าแกนเป็นอะไรไปคะดูไม่ค่อยดีเลย" พาลอยเขย่าแขน "ป่ะ เปล่าค่ะไม่ได้มีอะไรแอร์ในนี้หนาวไปหน่อยแค่นั้นเอง" ราศรีตอบเลี่ยงไปแม่แม่พาทุกคนไปที่งานและแต่งตัวที่นั่นราศรีมองพาลอยไม่วางตา "น้าแกนๆ" เจ้าตัวเล็กสะกิด "คะคะ" "มองอะไรพลอยเหรอคะพลอยสวยเหรอไง" พาลอยเป็นคนพูดตรงๆตรงๆปตรงมา "เปล่านี่" ราศรีตอบบ่ายเบี่ย "แบบนี้ทะโมนจะตายไป" พาลอยย่นหน้าใส่


"งั้นไปงานกันนะคะพี่สาวคนนั้นเดินแบบด้วย" พาลอยคว้าแขนน้าสาวเธอไปขึ้นรถ ราศรีหุบยิ้มไม่ได้กับท่าทางต่างๆของเด็กตัวแสบคนนี้



"นี่เรา" อาภา ตีแขนลูกสาวเบาๆ "ไปแกล้งอะไรยัยหลานอีก" น้ำทิพย์ทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "เปล่านี่คะไม่ได้ทำอะไรแค่แกล้งเฉยๆ" อาภาส่ายหน้า แล้วแม่แม่ก็พาทุกคนไปงานเดินแบบที่โรงแรมของเธอที่เธอเป็นหุ้นส่วนของที่นี่ ภายในงานผู้ดีมากหน้าหลายตาเริ่มทะยอยเข้ามาในงาน น้ำทิพย์มองบนเพราะเขาไม่ค่อยชอบออกงานสังคมแบบนี้เท่าไหร่นัก "เบื่อเหรอบีทำหน้าแบบนี้" น้ำทิพย์พยักหน้า "พี่แกนก็รู้นี่คะว่าบีไม่ชอบงานสังคม" "จ้ะๆแต่ทนหน่อยนะงานนี้ถ้าบีไม่อยู่โดนเจ้าตัวเล้กงอลพี่ไม่รู้ด้วยนะ" ราศรีขำคิกๆ ก่อนเดินเข้างาน น้ำทิพย์ถอนหายใจยาวแล้วเดินเข้างานตาม


เมื่อได้เวลาเดินแบบศิรินเดินปิดตัวฟินน่าเล่ ได้สวยงาม น้ำทิพย์มองลุกเลี้ยงไม่วางตา ราศรีมองอาการของน้ำทิพย์ตลอดงานจนชุดฟินนาเล่ "ฮะแฮ่ม" ราศรีกระแอมออกมา "อุ้ย พี่แกน" น้ำทิพย์สะดุ้งหยงแล้วหันมามองแฟนคนปัจจุบันของตัวเอง น้ำทิพย์กอดแขนอ้อน "งอนบีเหรอคะคุณแฟน" 


"ใครงอนเปล่าซักหน่อยว่าแต่บีเถอะมองลูกสาวตาไม่กระพริบเลยนะ" ราศรีมองต่ำ ปนแซว "ก็ทำยังไงได้ล่ะคะลูกสาวบีน่ารักแถมสวยด้วย" น้ำทิพย์ยิ้มร่า ทำให้ราศรีอดหมั้นใส้ไม่ได้เลยหยิกแขนน้ำทิพย์เบาๆ "โอ๊ยยย พี่แกนบีเจ็บนะ" น้ำทิพย์ยู่หน้าใส่ 


"เมื่อก่อนไม่อยากรับเลี้ยงพอตอนนี้เป็นยังไงล่ะสวย น่ารักขึ้นมาเชียวนะ ชมได้แต่อย่าปันใจไปให้ก็แล้วกันพี่หวงและรักของพี่นะ" ราศรีหึงขนาหนักกับหลานสาวตัวเอง ทำให้อีกคนหลุดขำไม่ได้ "รู้แล้วค่ะว่าหวง ว่าหึง คืนนี้บีให้ทั้งคืนเลยดีมั้ยนะ" น้ำทิพย์ครุ่นคิด


"ให้ทั้งคืน บีพูดแล้วนะ" "พี่แกนบียังไม่ได้ตกลงซักหน่อยนะ" น้ำทิพย์หน้ายู่ใส่อีกรอบแล้วหันไปที่เวที แม่แม่ ส่งไมค์ให้สาวน้อยวัยใสบนเวที "ขอให้คุณศิริน จง  รัชตวิบูลย์ กล่าวอะไรเล็กน้อยนะคะ" 


พาลอยหูพึ่งกับชื่อจริงของพี่สาวสวยบนเวที "ศิริน ศิริน" พาลอยพึมพำๆ "มีอะไรหรือเปล่าพลอย" ราศรีเอ่ยถามเมื่อเห็นหลานสาวอีกคนนั่งพึมพำอยู่คนเดียว "เปล่าค่ะน้าแกนเพียงแต่ชื่อจริงของพี่สาวคนนั้นมันคุ้นหูพลอยน่ะไม่มีอะไร" ราศรีใจเต้นแรง ตอนนี้เขาหวังว่า อย่าเพิ่งให้พี่น้องจำกันได้เลยเพราะกลัวว่าหัวใจเล็กๆของน้ำทิพย์ที่ละเอียอดละออจะแตกสลายเมื่อศิรินรับรู้เรื่องครอบครัวของตัวเองแล้วจะจากน้ำทิพย์ไป


ศิรินยิ้มตาหยีเล็กน้อย แล้วรับไมค์มา "ก่อนอื่นฟ้าต้องขอขอบพระคุณคุณอาที่ให้เกียรติฟ้าได้เดินแบบปิดท้ายในวันนี้นะคะ และฟ้าขอแสดงความยินดีที่คุณอาได้นำเงินส่วนหนึ่งในการประมูลเครื่องประดับไปให้น้องๆที่ขาดแคลนและขอขอบคุณผู้ใจบุญทุกท่านที่ช่วยร่วมกันประมูลและบริจาคในครั้งนี้ขอบคุณมากค่ะ" เสียงปรบมือดังกราวทั่วทั้งห้องน้ำทิพย์ดูภูมิใจกับลูกสาวตัวเองไม่น้อย แต่ตอนนี้ศิรินเพียงอยากบอกความในใจกับมารดาคนนี้ของเขาผ่านบทเพลง ศิรินเดินไปกระซิบ


"คุณอาขาฟ้าอยากร้องเพลงให้คุณแม่ปิดท้ายได้ไหมคะ" แม่แม่ พยักหน้า "ได้สิลุกว่าแต่จะร้องเพลงอะไร" ศิรินยิ้มตาสระอิ แล้วเดินไปบอกนักดนตรีที่อยู่ข้างหลังเวที แล้วเดินกลับมา "ก่อนที่จะจบงานฟ้ามีเพลงๆนึงอยากมอบให้คนๆนึงค่ะ" 


น้ำทิพย์หูพึ่ง "ใครคะพี่แกน ยัยหนูมีแฟนใครคะ" ราศีขำร่วนในท่าทางความหวงลูกสาวของคนร่างสูง "หวงลุกเหรอไงบีใจเย็นๆอย่าวู่วามเดี๋ยวโดนงอลอีกพี่ไม่ช่วยนะ" คำๆนี้มันทำให้น้ำทิพย์ยอมนั่งอยู่กับที่ ศรินยิ้มตาสระอิมองมาที่น้ำทิพย์ มันยิ่งทำให้น้ำทิพย์ ฉงนกับท่าทีของลุกสาววัย 18 เมื่ออินโทรเพลงขึ้น น้ำทิพย์ถอนหายใจ "เพลงบอกรักชัดๆ" ราศรีขำคิกๆ "เอาน่าบีซักวันยัยหนูของบีก็ต้องมีแฟนนะ" "บีรู้ค่ะอย่าย้ำได้มั้ย" น้ำทิพย์นั่งกอดอก



ศิรินเริ่มร้อง แล้วมองสบตาหามารดาตัวเอง "ก็มันไม่อยากรู้ ก็มันไม่อยากรัก ไม่มีเวลา ที่จะคิด ที่จะสนใจ" น้ำทิพย์ขมวดคิ้วแล้วมองสบตาลูกเลี้ยงกลับ


"แต่พอได้เจอะเธอ ก็ดูชีวิตมันผิดเพี้ยนไป ฉันกลายเป็นคนอ่อนแอ ไม่ชอบเลย" ศิรินยังคงมองสบตามารดาแล้วเริ่มย่างเท้าค่อยๆเดินลงจากเวที พาลอยมองน้าสาวสะกิด


 "น้าแกนขาเขาเป็นแม่ลูกกันไม่ใช่เหรอคะทำไมพี่สาวเขาร้องเพลงบอกรักล่ะนี่เป็นเพลงโปรดของพลอยกับพี่คริสเลยนะชอบฟังวตอนเด็กๆกันป๊ากับม๊าจะเปิดให้ฟังแล้วบอกว่าถ้าเรารักใครซักคนีร้องเพลงนี้บอกความในใจ" พาลอยพูดเจื้อยแจ้วไปตามประสาเด็ก ราศรีกระพริบตาปริบๆ "พลอยพูดอะไร" "จึ๋ย" เด็กน้อยวัย 13 หันมองหน้าสาวใจดี "ขอโทษค่ะอย่าโกรธพลอยเลยนะคะน้าแกนคนสวยนะ" พาลอยนั่งตักราศรีแล้วหอมแก้มไปมาไม่หยุด "พอๆเลยน้าไม่โกรธก็ได้" ราศรียิ้มขำๆ แล้วมองไปด้านหน้าต่อ 


"เมื่อไหร่ที่อยู่ใกล้เธอ ฉันรู้สึกราวกับเคลิ้มไป ไม่เป็นตัวเอง ไม่เหมือนเคย แต่พอเธอห่างหายไป คิดจะลืมยังไม่ได้เลย ทำไมต้องเป็น ไม่เข้าใจ" ศิรินค่อยๆเดินมาหามารดาตัวเองทำให้คนในงานหันมองเป็นตาเดียว นางพญาร่างสูงที่ดูดีตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้ากับสาวน้อยนางแบบหน้าหมวยที่มีรอยิ้มเป็นเอกลักษณ์


ศิรินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าน้ำทิพย์ แล้วยิ้มตาสระอิ ใจน้ำทิพย์เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ "นี่ตัวฉันเองหรือ เปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ หมดความเข้มแข็ง และเหตุผลไปอย่างง่ายดาย" ศรินค่อยๆให้น้ำทิพย์ลุกยืน น้ำทิพย์ขมวดคิ้ว ศิรินยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆคล้ายๆกระซิบ 


"อาจเป็นเพราะเธอนั้น ที่เดินมาหา เข้ามาค้นใจ  แล้วฉันก็เลยเปลี่ยนไป"  ทั้งสองคนมองสบตากัน ทำให้ราศรีมองอึ้งๆ "เพราะรักเธอ หนูรักคุณแม่นะคะ" เมื่อร้องเพลงจบศิรินเอาปากประกบเข้ากับปากน้ำทิพย์เบาๆ "อื้ม" เสียงครางในลำคอของน้ำทิพย์ตอบรับการกระทำของลูกสาว ราศรีเจ็บจี๊ดไปถึงหัวใจ "น้าแกนเขาจูบกัน" ราศรีเอามือ ปิดตาพาลอยไว้ "ไม่ถึง 18 ห้ามดู" พาลอยมองดูลอดนิ้วของราศรีแล้วอมยิ้ม


น้ำทิพย์ใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะศิรินจูบลงไปเบาๆแล้วบอกรัดแม่เลี้ยงตัวเองผ่านจูบแรกของเธอ น้ำทิพยือึ้งไปเล็กๆ ก่อนค่อยๆเลื่อนมือมาโอบเอวของศิรินไว้แล้วรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ
.......................................................................................................................................................................................................................................
สวัสดีค่ะรีดทุกคนไรท์มาแล้วน๊า ขอโทษนะคะที่หายไปนานแต่ไม่ทิ้งไม่เทนะคะ 
เขาจูบกันแล้วน้องคริสรุกคุณแม่หนักมากก็หวงของเขาอ่ะนะเห้ออตอนหน้าเตรียมดราม่าได้เลยนะคะ
อาจจะอัพช้าแต่ดีกว่าไม่อัฟเน๊อะตอนนี้แต่งให้ยาวๆฟินๆกันนะคะ 
มาเม้นคุยกันได้นะคะขอำลังใจจากรีดด้วยนะคะ ... อ้อนสุดๆ 

      
                                                                                                      # ไรท์คนเดิมเพิ่มเติมคือยัยหนูรุกค่ะ 5555
     





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

172 ความคิดเห็น

  1. #138 Delight (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 11:31
    ใจสั่นมากเลยยัยหนูลูก
    #138
    0
  2. #137 bbeecriss (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 20:48
    กลางงานแบบนี้ไม่ได๊นะลู๊กกก 555555
    #137
    0
  3. #136 Peungrider9 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 15:26
    สวีทเวอร์
    #136
    0
  4. #135 PuengWaleerat (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 09:53
    หื้มมมม กลางงานแบบนี้เลยหรอ คริสลู๊กกกก
    #135
    1
    • #135-1 beecrisonly(จากตอนที่ 32)
      1 สิงหาคม 2562 / 10:23
      ได้ค่ะ 555 หนูหวง
      #135-1