คุณบีของหนู

ตอนที่ 31 : ยังจำกันได้ไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    31 ก.ค. 62

          วันเวลาผ่านไปจาก ด.ญ.ศิริน จงรัชตวิบูลย์ ก็ได้กลายมาเป็น นางสาว ศิรินจงรัชตวิบูล เต็มตัว ตอนนี้ยัยหนูของน้ำทิพย์อายุ 18 ปีเต็ม อยู่ ม.6 เตรียมตัวเข้ามหาลัย นับวันยัยหนูน้อยคนนี้ก็มีน่าตาสะสวย และจิ้มลิ้มน่ารักมากขึ้น ทางด้านพลอยเองก็เช่นกันได้โตขึ้นมาอายุ 13 ปี อ่อนกว่าพี่สาว 5 ปี

"ม่าม๊าขา" เสียงลูกสาวดังมาแต่ไกลเสียงออดอ้อนที่คุ้นหูของคุณคัท "ตื่นแล้วเหรอลูกทำไมวันนี้ตื่นเช้าได้ล่ะคะ" 

"โธ่ ม๊าพลอยตื่นเช้าทุกวันอยู่แล้วนะคะ" "คุณอย่าบ่นลูกนักเลยน่า" เขาเอ่ย "ชั้นเปล่าบ่นซักหน่อยคุณนี่ วันนี้กลับค่ำใช่ไหมคะ" คุณคัทยิ้มให้สามี เขาโอบเอวภรรยาไว้ แล้วหยอกล้อเล่นกันราวกับข้าวใหม่ปลามันทุกวันไม่ขาดพาลอยมองพ่อแม่ใหม่สองคนอย่างมีความสุขไม่ว่าวันเวลาผ่านไปซักแค่ไหนเขาสองคนก็ไม่เคยลืมเติมความรักและความสุขให้กัน แม้แต่วันเดียว

พาลอยมาโผล่กลางคัน "จ๊ะเอ๋" ทำให้เขาและคุณคัทตกใจและตีแขนลูกสาวเบาๆ "นี่ แกล้งแม่กับป๊าแต่เด็กจนโตเลยนะ"

"แหม ป๊าม๊าก็สวีทกันตั้งแต่พลอย 5 ขวบ จนพลอย 13 และไม่เบื่อกันบ้างเหรอคะ" คุณคัทส่ายหน้ากับคำถามลูกสาว

"ไม่เบื่อหรอกลูกไม่มีวันไหนที่ป๊ากับม๊าจะเบื่อกันค่ะพลอยความรักเป็นสิ่งสวยงามเราควรเติมเต็มให้กันและกัน ถ้าใครขาดก็หมั่นคอยเติมถ้าใครลืมเราต้องเป็นฝ่ายคอยเตือนความรักจะได้ไม่หายหรือลดน้อยลงมีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเหมือนป๊ากับม๊าไงลูกหนุเองถ้ามีแฟนต้องทำมห้ได้เหมือนกับม๊าเขานะ" เขาสอนลูกสาว

"ใช่ค่ะอย่าลืมที่ป๊าสอนนะลูกและที่สำคัญ" คุณคัทดึงลูกสาวเข้ามากอด "หนูเป็นคนเติมเต็มส่วนที่เหลือให้ป๊ากับม๊านะลูก" 

พาลอยยิ้มแก้มแทบปริเมื่อเห็นมารดาของตนกับบิดาหวานกันราวน้ำผึ้งก็ไม่ปาน "คอยดูนะพลอยจะหาแฟนให้รักพลอยมากกว่าป๊ารักม๊าเลย" พาลอยสวมกอดป๊าม๊าพร้อมกัน "โตจนป่านนี้ยังจะอ้อนแม่กับป๊าอีก" คุณคัทยีหัวลูกสาวไปมา "ม๊า วันหยุดไปเที่ยวกันนะคะพลอยอยากไปน่านะๆๆๆ" พาลอยทำตาปริบๆ มีหรือที่สองคนพ่อแม่จะไม่ยอมใจอ่อน 

"ไปก็ไปค่ะแต่อย่าลืมชวนน้าแกนกับน้าบีนะคะไปหลายๆคนสนุกดีใช่ไหมคะคุณ" 

"ใช่สนุกดีเราเองจะได้เจอลูกสาวน้าบีซักทีคลาดกันไปกันมาอยู่นั่นแหล่ะไม่ได้เจอกันชื่ออะไรนะคุณผมจำไม่ค่อยได้" 

"ชื่อท้องฟ้าค่ะ ชื่อน่ารักดีโตมาก็สวยอายุ 18 ได้แล้วมั้งคะ" พาลอยทำหน้ามุ่ย "อ้าวแบบนี้พลอยต้องเรียกเจ้สิม๊า" คุณคะทขำคิก "ใช่ค่ะเรียกเจ้แต่เขาจะยอมเป็นเจ้ให้เรารึเปล่าม๊าไม่รู้นะเห็นได้ข่าวว่าติดยัยบีแจเลย" 

"แล้วเราอยากไปพักที่ไหนล่ะ" เขาถาม "พักที่ที่โรงแรมป๊าไงนะนะป๊านะๆๆๆ" "ไม่ต้องอ้อนหรอกป๊าจัดให้ตามนี้นะคุณ" คุณคัทพยักหน้า พาลอยยิ้มแล้ววิ่งไปหยิบโทรศัพท์แล้วโทรหาราศรีทันที

"ว่ายังไงคะหลานสาวของน้า" "อี้แกนอี้แกนไปทะเลกันนะๆๆๆๆวันเสาร์อาทิตย์นี้นะๆๆๆ" ราศรีขมวดคิ้ว 

"ไปทะเล"  ราศรีทวนคำ "ใช่ค่ะไปทะเลชวนอี้บีกับลูกสาวอี้บีไปด้วยนะ" ราศรีขำหลานสาวตัวเองพูดจ้อไม่หยุดคล้ายราวดูกับคำสั่งมากกว่าคำถาม หรือ ประโยคบอกเล่า แต่ก็เป็นที่น่าแปลกราศรีก็ต้องยอมทุกครั้งไป "น้าไปแน่ค่ะแต่น้าต้องถามยัยบีก่อนนะว่าว่างไหมรายนั้นงานเขาเยอะ" 

"เย้ๆอี้แกนใจดีที่สุดเลยพลอยรักอี้นะแล้วเจอกันค่ะ" เสียงพาลอยดูสดใสราวกับได้ของเล่นใหม่ "เจอกันค่ะ" ราศรีอมยิ้มแล้ววางสาย ประจวบเหมาะกับน้ำทิพย์เดินมาจากห้องน้ำพอดี 

"ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนี้แอบไปมีกิ๊กมาเหรอพี่แกน" ราศรียิ้มขำแล้วสวมกอดน้ำทิพย์จากข้างหลัง "เปล่าค่ะแต่หลานอีกคนโทรมาชวนให้เราสามคนไปทะเลด้วย" 

"เราสามคน หลานอีกคน ไปทะเล??? " น้ำทิพย์เอี้ยวคอมอง 

"ก็มีบีพี่ แล้วก็คริสไง ส่วนหลานอีกคนก็พลอยไงที่เคยเล่าให้ฟังไปกับพี่แหม่มด้วย" "ไปก็ได้ค่ะพี่แกนไม่ได้เที่ยวนานแล้วบีไปบอกพ่อกับแม่ก่อนนะคะ" ราศรีพยักหน้า 

น้ำทิพย์เดินลงไปบอกอาภากับทรงสิทธิ์ทั้งสองคนตกลง "ก้ดีเหมือนกันนะบีแม่ไม่ได้ไปเที่ยวไหนมานานแล้ว" 

"พ่อก้เหมือนกันตามนี้นะลูก" "ค่ะคุณพ่อคุณแม่คืนนี้บีขอนอนด้วยนะๆๆๆๆ" สองตายายขำ "โตจนมีลูกมีแฟนยังจะมาอ้อนแม่นอนด้วยอีก" "น่านะบีอยากนอนด้วยนี่คะ" "ก็ได้ๆแม่ไปปูพื้นก่อน" "ไม่เอานอนกันบนเตียง 3 คนค่ะ" น้ำทิพย์ยิ้มแล้วคืนนี้น้ำทิพย์ก็นอนกอดอาภากับทรงสิทธิ์สมใจอยาก 

"น้าแกน คุณแม่ล่ะคะ" ราศรีนอนกอดหลานสาวตัวน้อย "คุณแม่ไปนอนกับคุณตาคุณยายค่ะสงสัยคงจะคิดถึงล่ะมั้ง"

"แล้วน้าแกนไม่คิดถึงคุณแม่เหรอคะ"  "ก็คิดถึงนะแต่คนเป็นแฟนกันไม่ต้องตัวติดกันตลอดเวลาก็ได้นี่" ราศรีอ้าปากหาว "น้าง่วงแล้วนอนกันดีกว่า" ราศรีลงนอนแล้วกอดเจ้าตัวเล็กหลับ ศิรินหลับตาม จนถึงเช้าวันหยุดที่จะไปเที่ยวทะเล

"มาค่ะแม่บีช่วย" "ขอบใจจ้ะ" อาภาส่งขชองให้ลูกสาวเอาขึ้นรถ "คุณแม่ขาคริสเสร็จแล้วค่ะ" ศิรินวิ่งลงมาจากบันใด "ค่อยๆก็ได้ค่ะแม่รอหนูอยู่" "ก็กลัวโดนทิ้งไว้ที่บ้านคนเดียวนี่คะ" น้ำทิพย์หลุดขำ "แม่ไม่ทิ้งหรอกลูกป่ะไปเที่ยวกัน"

ศิรินรรีบไปนั่งข้างหน้า "คุณแม่มานั่งกับคริสนะคะ" ศิรินพาน้ำทิพย์ขึ้นไปด้วยราศรีคิ้วตกแล้วถอนหายใจยาวเลยจำใจต้องไปนั่งข้างหลัง ไม่นานต่อมาก็มาถึงบ้านพักตากอากาศของคุณคัท น้ำทิพยืพาทุกคนลงมารถตู้ แล้วมองไปรอบๆ "คุณแม่ขาสวยจังเลยค่ะ" ศิรินตื่นเต้น "อะไรสวยคะ" น้ำทิพย์ยื่นหน้าไปใกล้ๆไม่วายที่เจ้าตัวเล็กจะหอมแก้ม

"คริส" ศิรินยิ้มตาสระอิ "คุณแม่ค่ะสวย" "ปากหวานแบบนี้ไม่ให้แม่รักไม่ให้แม่หลงได้ยังไง" คำพูดนี้มันทำให้ราศรีหวงน้ำทิพย์เหมือนที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เลยเดินเข้าไปควงแขน "พี่แกน" น้ำทิพย์ยิ้มหวาน "เอาของเข้าบ้านพักกันไหมหรือว่าจะรอพี่แหม่มก่อนเมื่อกี๊ไลน์คุยกันบอกว่าอีก 5 นาทีจะถึงแล้วล่ะ"

"งั้นไปเดินเล่นกันไหมคะพี่แกน" "ก็ดีเหมือนกัน" ราศรีกำลังจะจูงมือน้ำทิพย์แต่ยัยหนูมาแทรกกลางยึดมือของน้ำทิพย์ไว้เป็นของตัวเองเรียบร้อยแล้ว

"คริสทำไมทำแบบนี้ลูกไม่น่ารักเลยนะ" "ใครจะไปน่ารักเท่าน้าแกนล่ะคะ" เอาอีกแล้วงอนจนได้เรื่องอีกแล้วสินะ น้ำทิพย์นั่งลงแล้วสวมกอด "หนูนี่ไงคะน่ารักเท่าไม่สิน่ารักกว่าน้าแกน" 

ราศรีงอนอีกคน "บีพี่ไปช่วยแม่เก็บของก่อนนะ" "ค่ะพี่แกน" น้ำทิพย์พายัยหนูไปเดินเล่นที่ริมชายหาด

ไม่นานรถตู้ของคุณคัท ก็มาถึงบ้านพัก พาลองกระโดดลงจากรถแล้ววิ่งไปกอดอี้ของตัวจากดด้านหลัง "อี้แกนพลอยคิดถึ๊งคิดถึง" 

"พลอยมานานหรือยังคะ" ราศรีหันไปกอดหลานตอบ "เพิ่งมาค่ะมากับป๊าเอาของอยู่ซื้อของทะเลสดมาเพียบเลย แล้วเจ้กับน้าบีล่ะคะ" ราศรียิ้มขำๆ "ถามเป็นชุดเหมือนเดิมเลยนะเรา สวยขึ้นรึเปล่านี่" 

"พลอยสวยขึ้นจริงอ่ะตอนแรกจะเปลี่ยนไปเป็นแมนพลอยเปลี่ยนใจและไม่เป็นแมนดีกว่า" ราศรียีหัวพลอยด้วยความเอ็นดี แล้วไม่ลืมที่จะหันไปยกมือไหว้พี่สาว

"แกน ยัยบีกับท้องฟ้าล่ะ" "ไปเดินเล่นกันแล้วค่ะ" ไม่นานเสียงศิรินก็ดังมาแต่ไกล "คุณยายขาคุณตาขา" ศิรินยิ้มตาสระอิแล้ววิ่งมาโผกอด "มีอะไรลูกยิ้มน่าบานมาแบบนี้" "คุณแม่บอกว่าจะพาหนูไปเที่ยวแถวๆนี้นะคะได้ไหม" 

พาลองหันไปมองตามเสียงนั้น "ได้สิลูกพอหนูพลอยไปด้วยนะ" ศิรินทวนคำ "พลอยใครคะ" อาภาชี้ไปข้างหลัง ศิรินหันไปมอง พาลอยมองสบตาพี่สาวตัวเอง แต่ศิรินกลับจำไม่ได้เสียแล้ว 

"น้องชื่อพลอยเหรอคะ" อาภาพยักหน้า อาภาเดินเข้าไปพาศิรินไปแนะนำ "หนูพลอยนี่พี่ฟ้ารู้จักกันไว้นะเห็นได้ข่าวว่าเจอกันตามงานแต่ก็พลาดตลอดเลย" นี่เป็นครั้งแรกที่สองพี่น้อยเจอกันซึ่งๆหน้าต่างมองสบตากันไม่วางตา

......................................................................................................................................................................................................................................จบไปอีกตอนนะคะ คนพี่จำคนน้องไม่ได้แล้ว แล้วคนน้องจะจำคนพี่ได้ไหม
ต้องมารอลุ้นกันแล้วค่ะแล้วคนน้องจะทำให้น้าแกนมารักตัวเองแบบคนรัก
ได้ไหมไหนใครเชียร์ แกนพลอย บ้างคะ สงสารพี่แกน เลยหาคู่มาให้
ลงตัว มาคุยกันได้นะคะ ขอมือคนรออ่านหน่อยค่ะ ปล.ลงช้าไปหน่อยช่วงนี้
ยุ่งๆค่ะแต่จะพยายามอัฟไม่ทิ้งแน่นอน


                                                        #ไรท์คนเดิมเพิ่มเติมคือ แกนพลอย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

172 ความคิดเห็น

  1. #134 Memyself1607 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 23:14
    ฮือออออ เจอกันเเล้วว รีบมาต่อนะคะะ รออ่านนนเเย้วว ❤
    #134
    1
    • #134-1 beecrisonly(จากตอนที่ 31)
      31 กรกฎาคม 2562 / 16:34
      ไม่เทแน่นอนค่ะแค่ยังตันๆ 555
      #134-1
  2. #133 0921260759 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 15:10

    ขอให้คนน้องจำคนพี่ได้เถอะ

    #133
    0
  3. #132 Suchadaphon (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 13:43
    จะจำกันได้ไหมน้อออ
    #132
    0
  4. #131 PuengWaleerat (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 10:43
    สองหอเจอกันแล้ว !!!
    #131
    0